အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀) - ပဋိပက္ခ

“မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေကို ကူညီပြီး ဒီမိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ ငါတို့က အသက်စွန့်ပြီး အန္တရာယ်ခံနေရတာတောင် ကျေးဇူးတင်ရကောင်းမှန်း မသိတဲ့အပြင် ဒီလိုမျက်နှာတွေတောင် လာပြနေသေးတယ်... ငါ့မှာ ဒေါသမရှိဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

လီဟူ၏ စကားများသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လှုပ်ရှားတုန်ခါနေပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လူအုပ်ကို စိုက်ကြည့်လျက် အလွန်အမင်း မကျေနပ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော် သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော မကျေနပ်မှုကို ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲစေလိုက်လေသည်။

ရှီချင်းသည် ရှေ့သို့ ၂ လှမ်းပင် တိုးထွက်လာပြီး ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရှေ့မှ ရပ်နေသော လော်မင်က သူ့ကို လက်ဆန့်၍ တားလိုက်သည်။

လော်မင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောင်းပန်နေသည့် အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားမပြောဘဲ သည်းခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် လီဟူ၏ ဒေါသမှာ မပြေလျော့သေးပေ။

အထူးသဖြင့် ရှီချင်း၏ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူက မိမိကို ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်နေကြောင်း သူ မည်သို့ မသိနိုင်မည်နည်း....

လော်မင်၏ တားဆီးမှုက သူ့ကို လျှော့ပေါ့စေခြင်း မရှိဘဲ၊ အပြောအဆိုကိုပင် ပို၍ ပြင်းထန်သွားစေခဲ့သည်။

“ဘာလဲ၊ မင်းတို့ကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောတာကို မကျေနပ်ဘူးလား... "

“ငါတို့ ၂ ယောက်သာ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ ရောက်လာရင် မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင်တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ရှီချင်းက သည်းခံနိုင်ပေမယ့် ကျန်တဲ့ စခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်ကတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ဟုန်ကန်း၊ ဟွမ်ယုံ၊ လုဟဲနှင့် ချန်ယင်းတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ စကားပြောတော့မည့် အချိန်တွင် ဘေးမှ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ယန်နင်က ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

“တော်တော့၊ ဟူကျစ်၊ မပြောနဲ့တော့..."

သူသည် လီဟူကို တားဆီးကာ နှစ်ဖက်အကြား ပဋိပက္ခ မဖြစ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ လူအုပ်ကို ကြည့်သည့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မကျေနပ်မှု အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ အစတုန်းက ငါတို့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာက မင်းတို့ပါ... အကုန်လုံးလည်း ငါတို့နဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းမယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကိုလည်း အားလုံး ကိုယ်တိုင် မြင်ပြီးသားပါ... ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး...”

“အခု တကယ်ပဲ ငါတို့ရဲ့ အကူအညီ မလိုတော့ဘူးဆိုရင် တည့်တည့်သာ ပြောလိုက်ပါ... ငါနဲ့ လီဟူ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားပေးမယ်..."

ယန်နင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော်မင်၏ စိတ်ထဲ ချက်ချင်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သူတစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ပေ။

ပြန်ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား အခြားစခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်နှင့် အထိနာဆုံးဖြစ်သော ရှီချင်းပင်လျှင် မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းသည့် အရိပ်များ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ဒေါသဖြစ်တာက တစ်ပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယန်နင်၏ စကားများကတော့ လက်တွေ့အခြေအနေကို သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဒီလူ ၂ ယောက် မရှိလျှင် သူတို့သည် သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ယန်နင်နှင့် လီဟူသာ ထွက်သွားလျှင် လူသတ်ခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်သော သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာ၏ လက်အောက်တွင် စခန်း ၆ ခုလုံး အဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးခံရမည်မှာ သေချာလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

“အစ်ကို၊ ဘာပဲပြောပြော ဒီလူတွေ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး... စေတနာစကားက သေမယ့်လူကို မကယ်နိုင်ဘူး... ဒီအရူးတွေကို သူတို့ဘာသာ ရင်ဆိုင်ခိုင်းလိုက်... ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်..."

“လူကြီးမင်းတို့၊ ဒေါသကို အရင် ငြိမ်းပေးပါဦး..."

လီဟူက ယန်နင်ကို ဆွဲကာ ပြန်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော်မင်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားပြီး ခါးညွှတ်၍ တောင်းပန်ကာ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော်တို့ စခန်းတွေက သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်... စခန်းခေါင်းဆောင်တွေ စိတ်ပူနေတာကို နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်၊ လူကြီးမင်းတို့..."

လော်မင်လည်း တကယ်ကို အကူအညီမဲ့နေခဲ့လေသည်။ ရက်ဝုဒ်တောင်ကြောပတ်လည်ရှိ စခန်းများ၏ အင်အားမှာ အမှန်တကယ် အလွန်အားနည်းလွန်းနေသည်။

ထို့အပြင် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့်လည်း လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့သာ ထွက်သွားကြလျှင် သူတို့သည် တကယ်ပင် အကူအညီကင်းမဲ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ လှည့်ဖြားမိစ္ဆာ ရောက်လာသည့်အခါ ၎င်းကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယန်နင်နှင့် လီဟူတို့၏ အမူအရာမှာ အရင်ကလို ပြတ်သားမနေတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော်မင်က ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် စကားပြောတာ တိုက်ရိုက်ဆန်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသာ ဆက်သွားနေလို့လည်း အဖြေထွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ လဝက်အတွင်း စခန်း ၆ ခု ပေါင်းပြီး သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ၂၉ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်... ဒါက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကိစ္စလည်း မဟုတ်သလို၊ လူကြီးမင်းတို့ ရယ်မယ်ဆိုလည်း မကြောက်ပါဘူး...”

“ရိုဂယ်စခန်းကလွဲရင် ကျန်တဲ့ စခန်း ၅ ခုကတော့ အဲဒီ သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေကိုပဲ မှီခိုပြီး အသက်ရှင်နေရတာပါ... သူတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာသာ သေဆုံးကုန်ရင် လှည့်ဖြားမိစ္ဆာရဲ့ လက်ထဲမှာ မသေခဲ့ရင်တောင် သူတို့စခန်းက လူတွေ အစာငတ်ပြီးဖြစ်စေ၊ အအေးဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်စေ သေကုန်နိုင်ပါတယ်..."

ယန်နင်သည် စကားပြောရန် ပြင်နေသော လီဟူကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးအရိပ်ဖြင့် တားလိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ အခက်အခဲကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရမယ်... လှည့်ဖြားမိစ္ဆာရဲ့ အင်အားတိုးတက်နှုန်းက မင်းတို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်လောက်အောင် မြန်တယ်...”

“အခုအချိန်မှာ မင်းတို့က သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်သေးဘူး... ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေဦးမယ်ဆိုရင် သူ ဘယ်လောက်ထိ အားကောင်းလာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက လော်မင်၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့် ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ဆက်ပြောလေသည်။

“ငါ့ကို ယုံပါ... သစ်သားရုပ်သေးမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် လူနည်းနည်း စတေးရတာက လုံးဝ တန်ပါတယ်..."

လီဟူလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တော့သည်။

“အရူးတွေ... တစ်ခါတလေ လိုအပ်တဲ့ စတေးမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး... ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားကိုတောင် နားမလည်ရင် မင်းတို့က စခန်းခေါင်းဆောင် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာကြတာလဲ... ငါတို့နဲ့ တွေ့ခွင့်ရတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်... လူသားအချင်းချင်း မဟုတ်ရင် ငါတို့က မင်းတို့ကို လာကူညီနေမှာတောင် မဟုတ်ဘူး...”

“လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်... လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အင်အားက အမှန်တကယ် ထူးချွန်ပြီး၊ အဲဒီမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရာမှာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တာရှီစခန်းက သစ်ခုတ်သမားအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပါပြီ... အခုဆို ကျွန်တော်နဲ့ ညီလေး ၂ ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို လူအင်အားဖြစ်စေ၊ တခြားအကူအညီဖြစ်စေ ဆက်မပေးနိုင်တော့ပါဘူး..."

လီဟူ၏ စကားများသည် အကြောင်းအရာအားဖြင့် မှန်ကန်သော်လည်း၊ သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ အရူးတွေ ဟု ခေါ်ဆိုနေခြင်းက နောက်ဆုံးတွင် ရှီချင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။

မူလကတည်းက တာရှီစခန်းသည် အထိနာဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ပြန်ထွက်သွားလိုသည့် ဆန္ဒမှာလည်း သူ့မှာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။

လီဟူ၏ အထင်သေးမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများက ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှီချင်းသည် ထိုလူ ၂ ယောက်ကို မစော်ကားသင့်ကြောင်း သိထားသည်။

ထို့ကြောင့် အသံမှာ မာကျောနေသော်လည်း၊ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မဖော်ပြရဲခဲ့ပေ။

ထိုအစား ထိုလူ ၂ ယောက်ကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးနောက် လော်မင်ကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်လော်၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ထွက်ရတော့မယ်... အပြင်ထွက်လာတာ လဝက်ကျော်နေပြီ... စခန်းမှာ အစားအသောက်လည်း ကုန်လောက်ပြီ... အမြန်သာ မပြန်ရင် လူတွေ အစာငတ် သေကုန်ပါလိမ့်မယ်...”

လော်မင်လည်း သူ့ကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း၊ ရှီချင်း၏ နောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေသော ရှီတုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် လကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

“ညီလေးရှီ၊ မိုးလင်းတော့မယ်... အရင် ရိုဂယ်စခန်းကို ပြန်ကြရအောင်... မနက်ဖြန်ညကျရင် ရေခဲသလင်းသီး တစ်အိတ် ထုပ်ပေးလိုက်မယ်... အဲဒါကို ယူသွားလိုက်ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင် ချက်ချင်း ပေါ်လာလေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်လော်... ဒီကျေးဇူးကို အမြဲ မှတ်ထားပါ့မယ်..."

ကျန်စခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်လည်း ရှီချင်းနောက် လိုက်ထွက်သွားရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော်မင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့၊ စခန်းခေါင်းဆောင်တို့၊ မိုးလင်းခါနီးပါပြီ... အရင် စခန်းကို ပြန်ပြီးမှ ကျန်တာကို အတူတူ ဆွေးနွေးကြရအောင်လား..."

စခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ရှီချင်းက ပြန်ထွက်သွားမည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် လီဟူ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး၊ ယန်နင်သာ မတားထားလျှင် သူကပင် ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ တစ်ခုခု လုပ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။

လော်မင်က ရှီချင်းကို တကယ်ပင် ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယန်နင်၏ မျက်ခုံးများ အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်စခန်းခေါင်းဆောင် ၄ ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လော်မင်တို့ကို အရင်သွားရန် လက်ပြလိုက်ပြီး ယန်နင်လည်း လီဟူကို ခေါ်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားရင်း အတွေးနက်နက်ထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။

အခြားသူများ အတော်လေး ဝေးသွားသည့်အခါ လီဟူက ယန်နင်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအရူးတွေက ဘာကောင်းလဲဆိုတာကို မသိကြဘူး... အစ်ကို၊ ငါတို့လည်း ပြန်ပြီး လူသွားခေါ်ရအောင်... အဲဒီမိစ္ဆာက ဘယ်မှ မလွတ်နိုင်ဘူး..."

ယန်နင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှုတစ်စ ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်တော့သည်။

“လူထပ်ခေါ်လာရင် အဲဒီမိစ္ဆာက ငါတို့အတွက်ပဲ မကျန်တော့ဘူး... ပြီးတော့ အသွားအပြန် အချိန်လည်း အရမ်းကြာတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့အင်အားက သေချာပေါက် ပိုတိုးလာလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါ ငါတို့တောင် ထိန်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယန်နင်က ရှေ့တွင် လျှောက်သွားနေသော လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီမိစ္ဆာက ငါတို့လက်ထဲမှာ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားပြီးပြီ... သူ့အင်အားလည်း အတော်လေး ကျသွားလောက်တယ်... နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ရအောင်... မအောင်မြင်ရင်တော့ ပြန်ပြီး အကူအညီ သွားခေါ်မယ်...”

“ဒီလူတွေကိုတော့... သူတို့ကံနဲ့ သူတို့ပဲ ရင်ဆိုင်ကြပါစေ..."