အခန်း ၅၄၀

အခန်း (၅၄၀) - တန်ချန်ဇီ.... မင်း လွန်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား

အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးပါဝင်သော စစ်ကြောင်းတစ်ခုသည် လေကိုခွင်း၍ အစွမ်းကုန် ပျံသန်းနေကြသည်။ အခြားအချိန်မျိုးတွင်မူ ဤမျှများပြားသော လူအင်အားသည် မည်သူမျှ မလေးစားဘဲ မနေရလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူတို့၏ ကံဇာတာသည် အဆုံးစွန်ထိ ဆုတ်ယုတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တိုက်ပွဲအစတွင်ပင် သူတို့သည် တိမ်ပြိုဂိုဏ်း ရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့၏ ပြင်းထန်သော ပစ်ခတ်မှုဒဏ်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ယောက်မကျန် ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုသေတွင်းမှ မနည်းရုန်းထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ဘေးဘက်စစ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဆုတ်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျန်ရှိသော ရှစ်ဦးစလုံးသည် ဒဏ်ရာအပြင်းထန်ဆုံး ရရှိထားသော အခြေတည်နှောင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါနေကြရသည်။ အကြောင်းရင်းကား ရှိပေသည်။ ထိုလူသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရနေစေကာမူ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မည်သူမျှ လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ပေ။

သူတို့သည် မြေပြင်ထက်တွင် အပြင်းအထန် ပျံသန်းနေစဉ် ကျင့်ကြံသူအချို့က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေကြသည်။

"တပည့်ရင်းလန်.... တိမ်ပြိုဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ကျွန်တော်တို့နောက်ကို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေတုန်းပဲ၊ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲခင်ဗျာ"

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ရှိနေသောသူများပါ စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်သွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။ လွန်ခဲ့သော တိုက်ပွဲများတွင် တိမ်ပြိုဂိုဏ်းသည် သာမန်မျှသာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရပြီး မည်သူ့၏ အာရုံစိုက်မှုကိုမျှ မခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူတို့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ပွဲများကို မဆင်နွှဲကြတော့ဘဲ တိကျပြတ်သားသော အဖွဲ့အစည်းများအဖြစ် ပူးပေါင်းလှုပ်ရှားလာကြသည်။ ရာနှင့်ချီသော တပ်ခွဲကြီးများအဖြစ် စနစ်တကျ ချီတက်ကြသည် သို့မဟုတ် သုံးဦးမှ ငါးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့ငယ်လေးများအဖြစ် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လျက် သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များကို အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်၍ ထုတ်ဖော်နေကြသည်။ သူတို့၏ အစွမ်းထက်လှသော ရုပ်သေးများ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုတည်းကပင် အခြေတည်နှောင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို တားဆီးထားနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့လေပြီ။

အတင်းအကျပ် တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသူများသည်လည်း ချက်ကျလက်ကျ ပိတ်မိသွားကြရသည်။ တိမ်ပြိုဂိုဏ်းသားများသည် ရုပ်သေးများကို အသုံးပြု၍ ရန်သူကို အချိန်ဆွဲထားပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာကာ ရုပ်သေးများကို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းချုပ်လျက် နောက်ကွယ်မှနေ၍ မမျှော်လင့်သော ဓားစာခံတိုက်ကွက်များကိုပါ ထုတ်သုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော သွေးစွန်းသော တိုက်ခိုက်မှုများ ပြီးနောက်တွင်မူ ရန်သူများကြား၌ ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက်များ စတင်ပြန့်နှံ့လာခဲ့တော့သည်။

တပည့်ရင်းလန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီး နောက်ဘက်သို့ နာကျည်းမှုအပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ထွက်ပြေးနေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ.... ပြန်လှည့်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်၊ သူတို့ကို ပြန်ပြီး အပြတ်အသတ် သတ်ပစ်မယ်"

သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့.... ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်နေတာက ဟန်ကျန့် လေ၊ သူက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် ဘိုးဘေး ဟန်ကျန်းရဲ့ မြေးပဲ၊ တကယ်လို့ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မိရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘေးဒုက္ခကြီး ရောက်လာနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် ဘိုးဘေးဟူသော အမည်နာမကို ကြားလိုက်ရရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ ကျောပြင်များ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်၊ ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးရှင်မျိုးကို ပြစ်မှားမိရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲကြပေ။

တပည့်ရင်းလန်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"သူ့ကို ပြစ်မှားမိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ သူလည်း တခြားလူတွေလိုပဲ ဒီစစ်မြေပြင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တာပဲ၊ သူ့အဘိုးက ဘာကြီးမိုလို့ ငါတို့က ဒီအတိုင်း ရပ်ပြီး အသတ်ခံနေရမှာလဲ၊ တကယ်လို့ သူ့ခေါင်းကို ယူသွားနိုင်ရင် ဓားဂိုဏ်းဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်မှတ်တွေကိုတောင် ရရှိဦးမှာ"

သူ၏ အသံသည် ပိုမိုပြတ်သားလာခဲ့သည်။

"ဘာလဲ.... မင်းတို့အားလုံးက ဟန်ကျန့်ကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေကြတာလား၊ ငါတို့ ကျောက်စမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းမှာလည်း ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် အကြီးအကဲ ရှိနေတာကို မေ့သွားကြပြီလား"

ထိုစကားလုံးများသည် သူတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်နှိုးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိစေခဲ့ရာ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စိတ်များ တည်ငြိမ်သွားကြတော့သည်။ မှန်ပေသည်။ ရန်သူ့ဘက်တွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရှိနေသကဲ့သို့ မိမိတို့ဘက်တွင်လည်း ရှိနေသည်သာ။ စစ်မြေပြင်တွင်မူ ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့် သွေးမျိုးဆက်ဟူသည် အရာမဝင်ပေ။ လူတိုင်းသည် တန်းတူရည်တူသာ ဖြစ်ကြရာ၊ သေဆုံးမည့်အချိန်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်စောင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးစလုံးသည် သတ္တိများ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ကြသည်။ အချို့ကမူ ဟန်ကျန့်ကို ခေါင်းဖြတ်နိုင်ပါက ရရှိလာမည့် ဆုလာဘ်များကိုပင် စိတ်ကူးယဉ်လျက် တက်ကြွလာခဲ့ကြတော့သည်။

သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နေကြသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ လူရိပ်ငါးခုသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်များဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ နည်းပါးလှသော်လည်း၊ သူတို့၏ တည်ရှိမှုတစ်ခုတည်းကပင် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ လမ်းခရီးတွင် တွေ့ရှိရသော အသေးစားဂိုဏ်းများမှ ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်ရှားပေးကြရသည်။ ထိုငါးဦးစလုံးသည် တိမ်ပြိုဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သူတို့သည် လူငါးယောက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ အစွမ်းကုန် စွမ်းအားဖြင့် ရုပ်သေးများကို မည်မျှအထိ ထုတ်သုံးနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ ထိုရုပ်သေးများထဲတွင် အခြေတည်နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော ရုပ်သေးများ ပါဝင်နေသလားဟူသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။

ထိုငါးဦးထဲတွင် အချို့မှာ အဆင့် (၆) သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပဓာနမထားဘဲ အားလုံးက အလယ်ဗဟိုမှ အဆင့် (၄) မျှသာ ရှိသေးသော လူငယ်လေးကို လေးစားစွာဖြင့် ဦးဆောင်ခွင့် ပေးထားကြသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး ဟန်ကျန့်.... ဆုတ်ခွာနေတဲ့ ဒီစစ်ကူအကြွင်းအကျန်တွေကို လိုက်ဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ အားစိုက်ထုတ်နေရတာ တကယ့်ကို တန်ရဲ့လားဗျာ"

ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟန်ကျန့်က အပြုံးနုနုတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်က ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့.... အဲဒီထဲမှာ ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်တဲ့ အခြေတည်အဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ယောက် ပါနေတယ်.... အဲ့သူက ငါတို့ရဲ့ တကယ့်ပစ်မှတ်ပေါ့...."

ကျန်ရှိနေသောသူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ယခုမှပင် သဘာဝကျသွားတော့သည်။ ဓားဂိုဏ်း၏ အခြေတည်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကဲ့သို့သော သားကောင်မျိုးကို နေ့စဉ် မတွေ့နိုင်ပေ။ မည်သို့လျှင် လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါမည်နည်း။

သူတို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြစဉ်မှာပင် ဟန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဟင်...."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဂိုဏ်းတူညီလေး...."

အဖော်တစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှိန်မြှင့်ကြစို့...."

ဟန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ငါးဦးစလုံးသည် အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး အရှိန်အဟုန်မြှင့်ကာ အရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်အတွက် ရုပ်သေးများကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေပြီကို သူတို့ သိရှိလိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မူ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဟန်ကျန့်သည် နေရာ၌ပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ မှောင်မိုက်လှသော ကောင်းကင်ပြင်ကြီးထက်မှ တောက်ပလှသော နေမင်းတစ်စင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ဘုန်းးး....

နားကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ချက်နှင့်အတူ၊ အဆုံးမဲ့သော မီးလျှံလှိုင်းလုံးကြီးများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ တရဟော စီးဆင်းသွားခဲ့ကြပြီး ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော မီးလျှံဘေးဒုက္ခကြီး၏ အလယ်တွင် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးစလုံးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြရင်း မမျှော်လင့်သော ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင် ခံစစ်များကို အလုအယက် ပြင်ဆင်ကြရတော့သည်။

၎င်းသည် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည့် အချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦး၏ ပေါင်းစပ်စွမ်းအားသည် ပထမအဆင့် သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့်ရှိသော မှော်အတတ်တစ်ခုကို ခုခံရန်အတွက် လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးချေ။ ဆိတ်အုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသော ကျားတစ်ကောင်အလား လူရိပ်တစ်ရိပ်သည် သူတို့၏ ပျက်စီးနေသော စစ်ကြောင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်သော တုတ်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရန်သူအသက်များကို မည်သည့် ညှာတာမှုမျှမရှိဘဲ ဆက်တိုက် ရိတ်သိမ်းနေခဲ့တော့သည်။

"အား...."

ဝှစ်....

"တောက်.... အဲဒါ ထျန်းခွေးကျီ ပဲ...."

တစ်ယောက်.... နှစ်ယောက်.... သုံးယောက်....။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နေမီးလျှံအောက်တွင် သူသည်လည်း လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ချူခွေး၏ ရက်စက်ပြတ်သားသော တိုက်ကွက်များအောက်တွင် သူတို့၏ ခံစစ်များ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စနစ်တကျ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။ အသက်ရှူရုံမျှသာ ကြာမြင့်သော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ထိုအထဲတွင် အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

တပည့်ရင်းလန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် သွေးဆာမှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့ရတော့သည်။ ရှေ့တွင် ရန်သူများရှိနေပြီး နောက်တွင်လည်း လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ ရှိနေခဲ့ရာ၊ မည်သည့် အရပ်မျက်နှာတွင်မျှ လမ်းစမရှိတော့ဘဲ သူတို့သည် သေတွင်းထဲသို့ အမှန်တကယ် ပိတ်မိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လည်ချောင်းဝသို့ တက်လာသော သွေးများကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ်အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လူခွဲပြီး ထွက်ပြေးကြစို့...."

မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ကျန်ရှိနေသော အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းလျက် မတူညီသော အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ တပည့်ရင်းလန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူများဟူသည် သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ကျော်ကြားကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးစေကာမူ၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး မြေလျှိုးမှော်အတတ် သို့မဟုတ် အလားတူ နည်းစနစ်များကို တတ်မြောက်ထားခြင်း မရှိပါက အခြေတည်အဆင့်အတွင်း သူတို့၏ အရှိန်ကို မည်သူမျှ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြပေ။

သို့သော်လည်း သူ စတင်ထွက်ခွာလိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူနှင့် အရှိန်အဟုန်တန်းတူရှိသော လူရိပ်တစ်ခုသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံနီကြီးသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့ပြီး ထိုသူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"မိတ်ဆွေ.... မင်းရဲ့ခေါင်းကို ငါ ယူလိုက်တော့မယ်"

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ.... အိမ်မက်မက်မနေနဲ့...."

တပည့်ရင်းလန်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဓားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ တောက်ပလှသော ဓားတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပေါင်းစည်းကာ ထိုဝတ်ရုံနီဝတ်ဆင်ထားသော လူသားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ ဤဓားတိုက်ကွက်သည် အဆုံးစွန်ထိ ထက်မြက်လှပြီး သေစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဤသည်မှာ လော့ချန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသော တိုက်ကွက်များထဲတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် အခြေတည် အဆင့် (၇) ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထုတ်ဖော်နိုင်သည့် အဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ရင်း သူ၏ ကျောပြင်ထက်မှ ရှည်လျားလှသော ဓားကို အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ရှူး....

စူးရှလှသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ရွှေမီးဓားသည် ကြယ်ပျံတစ်စင်းအလား အရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ သရဲတစ္ဆေအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရာ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်က လူ့လောကကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထိုထူးဆန်းလှသော စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် တပည့်ရင်းလန်သည် နေရာ၌ပင် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် အသက်ရှူတစ်ချက်စာထက် ပို၍ မကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်သည်ပင် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည့် အချိန်တွင်မူ သူ၏ ဓားအမြုတေသည် အဆုံးမဲ့သော အပြာရောင် အလင်းပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ ကျရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အရှေ့တွင်မူ တောက်ပလှသော မီးလျှံအလင်းတန်းများနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားတစ်လက်က ဖောက်ထွက်သွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

"ဘယ်.... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ...."

ထိုစကားလုံးများသည် သူ၏ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများကြားမှ မနည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ ရွှေမီးဓား၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးယံထက်တွင် စိုက်ဝင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဝူး....

တောက်ပလှသော အစီအရင်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ဓားအမြုတေသည် နေရာ၌ပင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ သခင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ်ရာ အသံတစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရတော့သည်။

"ဟွန့်...."

လော့ချန် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေထုထဲမှ ထိုဓားအမြုတေကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆည်း သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုနေရာတွင် ချူခွေးက သူ၏ တုတ်ကြီးကို ဘေးဘက်သို့ လွှဲရိုက်လိုက်ရင်း အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို လေထုထဲတွင်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခြေပစ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"တန်ချန်ဇီ .... မင်း လွန်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား...."

ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် စကားပြောသူထံသို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဟန်ကျန့်သည် နက်မှောင်လှသော သစ်သားစွန်ရဲကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တိမ်ဖုံးနေသည်အလား မည်းမှောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ နောက်တွင်မူ အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးက အသင့်ပြင်ထားကြပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်များသည် မည်သည့် ထိန်းချုပ်မှုမျှမရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များကိုလည်း မည်သို့မျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိကြပေ။

ထိုရင်ဆိုင်မှုအတွင်းမှာပင် ချူခွေးသည် သူ၏ တိုက်ပွဲမှ ရလဒ်များကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းခဲ့ပြီးနောက်၊ လော့ချန်၏ ဘေးဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ကြပြီး၊ သားကောင်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ဝံပုလွေအုပ်အလား သူတို့အား အပေါ်စီးမှ စိုက်ကြည့်နေသော ရက်စက်လှသည့် အကြည့်ငါးခုကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်ကြတော့၏။