အခန်း ၄၅၁

အခန်း (၄၅၁) ရှောင်နျူးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

ဖူဆုန့်ခရိုင်။

လမ်းမများထက်တွင် လူများ သွားလာနေကြပြီး အားလုံးမှာ စစ်စိမ်းရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ဤခေတ်တွင် လမ်းဘေးဈေးရောင်းချခြင်းကို ခွင့်မပြုထားပေ။

ထို့ကြောင့် လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး အနီးရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် လမ်းဘေးဈေးသည်များစွာ ရှိနေသည်။

သူတို့သည် လမ်းဘေးရုံးဝန်ထမ်းများကို အမြဲသတိထားရင်း သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချကာ ဉာဏ်စမ်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနေကြသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိမ်းများ၊ ခရမ်းချဉ်သီးများ၊ မုန်လာဥနီများ အစရှိသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အားလုံးကို ဝါးခြင်းတောင်းများထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအို၊ အဘွားအိုများအပြင် မေးစေ့ချွန်ချွန် ပါးရိုးပေါ်ပေါ်နှင့် မျောက်နှင့်တူသော လူလတ်ပိုင်းများစွာသည် ဈေးဆိုင်များရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူတို့၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မမောနိုင်မပန်းနိုင် မိတ်ဆက်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဖောက်သည်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့သည် သူတို့၏ ၂၈-လက်မ စက်ဘီးများကို စီးကာ ဤမှောင်ခိုဈေးကွက်ကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

ဈေးသည်များသည် လီလန်နှင့် ကျန်းဝေတို့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ကို အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"ရဲဘော်... လာပြီး ကျွန်တော့် ခရမ်းချဉ်သီးတွေကို ကြည့်ပါဦး..."

"ဒီခရမ်းချဉ်သီးတွေက အရမ်းလတ်ဆတ်တယ်... ကျွန်တော့်လယ်ထဲကနေ ခုလေးတင် ခူးလာတာ..."

"ကျွန်တော့် ခရမ်းချဉ်သီးတွေရဲ့ အဖုအထစ်တွေရှိနေတဲ့ မျက်နှာပြင်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... တကယ်တော့ သူတို့က အရမ်းချိုပြီး အရသာရှိတယ်..."

"ရဲဘော်... လာပြီး ကျွန်တော့် သခွားသီးတွေကို ကြည့်ပါဦး..."

"ကျွန်တော့် သခွားသီးတွေက ကြီးပြီး ကောင်းတယ်..."

"စားလိုက်ရင် ချိုပြီး ကြွပ်တယ်..."

"ကျွန်တော့် သခွားသီးတွေကို ဝယ်ပါ... ခင်ဗျား ရှုံးမှာ မဟုတ်သလို အလိမ်ခံရမှာလည်း မဟုတ်ဘူး..."

"လူချောလေး... လာပြီး ငါ့ရဲ့ ဖရုံသီးတွေကို ကြည့်ပါဦး..."

"ငါ့ဖရုံသီးက ကြီးပြီး စားလို့မွှေးတယ်..."

"ရှေ့က ဈေးဆိုင်ကိုသွားပြီး ပြောင်းဆန်နှစ်ကျင်း ဝယ်လိုက်ပါ... အိမ်ရောက်ရင် မီးဖိုကို မီးမွှေးပြီး ရေဆူလာတဲ့အခါ ပြောင်းဆန်နဲ့ လှီးထားတဲ့ ဖရုံသီးတွေကို ထည့်လိုက်ပါ..."

"အရသာက အရမ်းရိုးရာဆန်ပြီး အရသာရှိတယ်..."

"ပြောင်းဆန်ရဲ့ လန်းဆန်းစေတဲ့ ရနံ့နဲ့ ဖရုံသီးရဲ့ အချိုဓာတ်လေးပါ..."

"မင်း မြည်းကြည့်လို့ရတယ်..."

ဈေးသည်များ၏ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ရောင်းချသံများကို နားထောင်ရင်း လီလန်နှင့် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေတို့လည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခုလေးတင် ငှားလာသော စက်ဘီးများကို တွန်းကာ ဈေးဆိုင်ငယ်များနှင့် ဈေးသည်များကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဈေးဆိုင်ငယ်များနှင့် ဈေးသည်များစွာက သူတို့နှစ်ဦးအား သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အကြံပြုကြသည်။

လေထုထဲတွင်ပင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများ၏ သင်းပျံ့သောရနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းဝေသည် ဤဈေးဆိုင်ငယ်များနှင့် ဈေးသည်များကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စက်ဘီး၏ ဒေါက်ကို ထောက်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများကို လက်ဖြင့် ကောက်ကိုင်ပြီး နှာခေါင်းအနီးသို့ ယူကာ အဆက်မပြတ် နမ်းရှူနေတော့သည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

ကျန်းဝေသည် ဈေးဆိုင်တစ်ခုမှ ခရမ်းချဉ်သီးကြီးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းအနီးတွင် နမ်းကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။

ဈေးဆိုင်ငယ်များနှင့် ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများမှာ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေသည်။

လေထုထဲရှိ ရနံ့ကလည်း အလွန်လန်းဆန်းစေသည်။

ဤခရိုင်မြို့လေးသည် ကျန်းဝေ၏ ဇာတိမြို့ဖြစ်သော ပိုင်ရှန်းမြို့ထက် သေးငယ်သော်လည်း အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေ၏ စိတ်အခြေအနေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည်လည်း သူ့စက်ဘီးကို ထောက်လိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းဝေ၏ ဘေးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းဝေ၏ လက်ထဲရှိ ခရမ်းချဉ်သီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ကြင်နာတတ်သည့် အပြုံးနှင့် ဆံပင်ဖြူအဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်... ဒီခရမ်းချဉ်သီးက ဘယ်လောက်လဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲက ဤမျှလောက် သဘောကျနေမှတော့ သူ သေချာပေါက် ဝယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ခရမ်းချဉ်သီးကို မဆိုထားနှင့်၊ အပ်ချုပ်စက် သို့မဟုတ် အသစ်စက်စက် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးကိုပင် သူ ဝယ်ပေးနိုင်သည်။

ယခုအခါ သူ့တွင် ငွေမရှားတော့ပေ။

သူ၏ မိသားစုဝင်များ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ လီလန်သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။

လီလန် ဈေးမေးသည်ကို ကြားသောအခါ ကြင်နာတတ်သည့် အပြုံးနှင့် အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ရွာသားတွေ ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပါ... သိပ်မတန်ပါဘူး..."

သူမသည် လီလန်၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လေး... မင်းက ငါ့မြေးနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပါပဲ..."

"ဒီခရမ်းချဉ်သီးတွေအတွက် မင်း တန်တယ်ထင်သလောက်ပဲ ပေးပါ..."

"ပေါက်ဈေး ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."

"အဘွားက မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ဈေးလာရောင်းတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်က မော့ကြည့်ကာ အဘွားအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကို သူ့အဘွားကို သတိရစေသည်။

အဘွားအို၏ မျက်ခုံးကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော အရေးအကြောင်းများကို ကြည့်ရင်း လီလန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ နှစ်ယွမ်ကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် လက်လှမ်းကာ လီလန်၏ လက်ထဲမှ ငွေကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအနီးသို့ မြှောက်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဆံများပင် ချက်ချင်း ကျယ်လာပြီး လီလန်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်လေး..."

"ငါက မင်းကို ခရမ်းချဉ်သီး နည်းနည်းပဲ ရောင်းတာပါ... ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကို နှစ်ယွမ်တောင် ပေးရတာလဲ..."

"ဒီခရမ်းချဉ်သီးတွေက အရမ်းပေါပါတယ်... ဆယ်ပြား၊ နှစ်ဆယ်ပြား ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်ပြားလောက် ပေးရင် လုံလောက်နေပါပြီ..."

"ငါ့ကို နှစ်ယွမ်တောင် ဘယ်လိုလုပ် ပေးရတာလဲ..."

ဤခေတ်တွင် နှစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ ပမာဏအနည်းငယ် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ယွမ်ဖြင့် ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် အသားများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ခရမ်းချဉ်သီးများ အရသာရှိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုမျှလောက်မတန်ပေ။

နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးရှိ ဈေးနှုန်းများမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

အဘွားအိုသည် စိုးရိမ်တကြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လီလန်၏ လက်ထဲသို့ ငွေများကို ပြန်တွန်းထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် အဘွားအို၏ လှုပ်ရှားမှုများ မြန်ဆန်သော်လည်း လီလန်၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေမည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

အဘွားအို မတ်တတ်မရပ်နိုင်ခင်မှာပင် လီလန်သည် သူမ၏ ဈေးဆိုင်မှ ခရမ်းချဉ်သီး အနည်းငယ်ကို ထပ်ယူလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

ဤခရမ်းချဉ်သီးများကို ပိုက်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် လီလန်နှင့် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲတို့သည် တိုက်ရိုက်ပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ခရမ်းချဉ်သီးများပါသော ပိုက်အိတ်ကို စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲကာ လီလန်နှင့် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲတို့သည် သူတို့၏ စက်ဘီးများကို စီး၍ လီဗာများကို နင်းကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အဘွားအိုသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လီလန်နှင့် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေတို့ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်များကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ ပါးစပ်မှာ ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက်ဖြစ်နေကာ ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ လူကောင်းတွေပဲ”

“ဒီလူငယ် ရဲဘော်နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေပဲ”

"အစ်မ... ဒီခရမ်းချဉ်သီးတွေက အရသာတကယ်ကောင်းတယ်..."

လီလန်သည် စက်ဘီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စီးကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

“အင်း….ချိုမြိန် လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိလိုက်တာ…”

ဤခေတ်တွင် လူများသည် ပိုးသတ်ဆေးများကို ရှားရှားပါးပါးသာ အသုံးပြုကြပြီး အများစုမှာ လယ်ယာသုံး မြေသြဇာများနှင့် သဘာဝမြေသြဇာများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

ထို့ကြောင့် အချို့သော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် ကောင်းစွာကြီးထွားလာကြပြီး အရွယ်အစားကြီးမားကာ ခူးပြီးပြီးချင်း ချက်ချင်းစားသုံးနိုင်သည်။

"လီလန်... မင်း တကယ့်ကို ကြီးပြင်းလာပြီပဲ... အစ်မ အရမ်းဝမ်းသာတယ်..."

လီလန်နှင့်အတူ ယှဉ်စီးလာသော ကျန်းဝေက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

အစ်မတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမ၏ မောင်လေးသည် မည်သည့်အခါမှ အမှန်တကယ် မကြီးပြင်းလာဟု ဆိုကြသည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေဆဲပင်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီလန်သည် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူသည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ၏ အမြင်တွင် သူမ၏ မောင်လေးသည် သူမထက် များစွာပို၍ အရည်အချင်းရှိသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လီလန်သည် ခုလေးတင် အဘွားအိုကို နှစ်ယွမ် ပေးခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုက ငွေပြန်ပေးမည်ကို တားဆီးရန်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးက အသက်လု၍ပင် ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

မူလက လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာကြောင်း သိရပြီးနောက် ကျန်းဝေသည် လီလန် လမ်းမှားရောက်သွားမည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာက သူမ၏ စိတ်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

လီလန်ကား မပြောင်းလဲသေးပေ။

သူသည် နွေးထွေးသော နှလုံးသားရှိပြီး လူကြီးမိဘကို သိတတ်သော ကလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲတစ်ယောက်အနေဖြင့် လီလန် ဤမျှအောင်မြင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းဝေက အလွန်ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

ကျူးဟောက်၏ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆိုးရွားသည့် စိတ်အခြေအနေမှာ ယခုအချိန်တွင် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမနှင့် ကျူးဟောက်တို့ လက်မထပ်ရသေးခြင်းမှာလည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာမဆောင်မီ လူတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော စရိုက်လက္ခဏာကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ခြင်းကပင် ကြီးမားသော ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပွင့်လန်းလာသော စစ်မှန်သည့် အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ ရင်ထဲရှိ ကျောက်တုံးကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အလုံးစုံ ကျသွားတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်များတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖူဆုန့်ခရိုင် တစ်ဝိုက်တွင် နောက်ထပ် အကြီးအကျယ် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။

လီလန်သည် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို ဦးဆောင်ကာ ချောင်ကြိုချောင်ကြားတိုင်းကို လေ့လာစူးစမ်းခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဒေသထွက် အထူးရေစာ အဆာပြေမုန့်များ အားလုံးကို စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

လီလန်သည် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို နာမည်ကြီး ဒေသခံရှုခင်းများ အားလုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယနေ့နံနက်တွင် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲ ကျန်းဝေက များစွာပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ဒေသခံ စီချွမ်းဟင်းလျာများကို စားသောက်ပြီးနောက် လီလန်သည် သူ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို ထိုနယ်မြေရှိ အကောင်းဆုံး တည်းခိုခန်းတွင် နေရာချထားပေးခဲ့သည်။

အခန်းခ ပေးချေပြီးနောက် လီလန်က ယခင်ဆေးဆိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဆေးဆိုင်ရှေ့တွင် စီးပွားရေး အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။

လီလန်သည် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေရင်း အတွင်းဘက်တွင် ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ဖောက်သည်များစွာ ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဤဆိုင်၏ စီးပွားရေးက ဤမျှကောင်းမွန်နေသော်လည်း ထိုမေးစေ့ချွန်ချွန် ပါးရိုးပေါ်ပေါ် မျောက်နှင့်တူသော ဆိုင်ရှင်မှာ ဆေးတုများနှင့် အရည်အသွေးညံ့သော ဆေးများကို အသုံးပြုနေဆဲပင်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အတွင်းပိုင်းအထိ ပုပ်ပွနေခဲ့ပြီ။

လီလန်သည် ဆေးဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရပ်နေစဉ် ယခင်က သူမြင်ခဲ့ဖူးသော မေးစေ့ချွန်ချွန် မျောက်နှင့်တူသော ဆိုင်ရှင်သည် လီလန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် လီလန်၏ ဘေးသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်လာပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ရှောင်နျူး... အာ မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုနျူး ရောက်နေပါတယ်..."

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း လီလန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် နှာမှုတ်၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဆေးဆိုင်၏ နောက်ဘက်အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လီလန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ မေးစေ့ချွန်ချွန် မျောက်နှင့်တူသော ဆေးဆိုင်ရှင်၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

သူ၏ လောဘကြောင့် လီလန်က သူ့အပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသော အထင်အမြင်မျိုး ရှိသွားစေခဲ့ကြောင်း ဆိုင်ရှင်က သူ၏ ရင်ထဲတွင် သိနေခဲ့သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဆေးဆိုင်ရှင်သည် မိမိကိုယ်ကို ပါးအကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤဆိုင်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လီလန်သည် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူ့ကို တောင်ပေါ်တွင် တောင်းစားရန် စေလွှတ်နိုင်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဆေးဆိုင်ရှင်၏ ရင်ထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခါးသီးနေခဲ့သည်။

ခါးသီးနေသော်လည်း သူသည် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးကာ လီလန်၏ ဘေးသို့ အမြန်လိုက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ရှောင်နျူး... အာ မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုနျူး ပိုင်ရှန်းမြို့ကနေ ရောက်လာပါပြီ..."

"ငါ သိတယ်... ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မပြောနဲ့..."

"ပြီးတော့ ငါနဲ့ဝေးဝေးနေ... ငါက မင်းနဲ့ အဲဒီလောက် မရင်းနှီးဘူး..."

လီလန်က ယင်ကောင်များကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှင်လွှတ်လိုက်သည်။

ဆေးဆိုင်ရှင်မှာ ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဘေးသို့ ပုန်းရှောင်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် အစ်ကိုနျူးက ပိန်ပိန်ပါးပါး လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို ခေါ်လာတယ်..."

"အခု သူတို့အားလုံးကို နောက်ဘက်အခန်းမှာ ကျွန်တော် နေရာချထားပေးပါတယ်..."

"ဒုခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးသရွေ့ ဓားတောင်ကို တက်ရတက်ရ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ရဖြတ်ရ အလုပ်ဖြစ်မြောက်အောင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆေးဆိုင်ရှငက အလွန်နှိမ့်ချသော သဘောထားကို ခံယူထားသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အခုကစပြီး အလုပ်ကို သေချာလုပ်..."

"ခိုကပ်တာမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့..."

"ဒီဆေးဆိုင်က ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပေမယ့် ဂိုဏ်းထဲက လူတိုင်းက သူ့ရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကနေ အကျိုးခံစားခွင့် ရရှိတယ်..."

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ဆေးဆိုင်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်... ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ခိုကပ်တာမျိုး ခွင့်မပြုဘူး..."

"မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် မင်း အမှားလုပ်တာကို ငါ မိသွားရင်..."

"ငါ မင်းရဲ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးပြီး တောင်းစားဖို့ အပြင်ကို ပို့ပစ်မယ်..."

လီလန်က သူ၏ ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သည်ကို ကြားသောအခါ မေးစေ့ချွန်ချွန် မျောက်နှင့်တူသော ဆေးဆိုင်ရှင်မှာ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျမတတ် ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လီလန်၏ စကားမှာ ဥပဒေပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက သူ့ကို ဆက်လက် ရန်စနေပါက…

ထိုအရာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ မေးစေ့ချွန်ချွန် မျောက်နှင့်တူသော ဆေးဆိုင်ရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ သူ၏ ဒူးများ ခွေယိုင်သွားပြီး လီလန်၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်က လောဘတက်သွားလို့ပါ..."

"နောက်တစ်ကြိမ် မရှိစေရပါဘူး..."

ဆေးဆိုင်ရှင်က လီလန်၏ရှေ့တွင် ကန်တော့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

သူ၏ ကန်တော့သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသည်။

၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဟေး... ဟိုဟာက ဆေးဆိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာလို့ သူက လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေရတာလဲ..."

"ဘုရားရေ... ငါတို့ ဖူဆုန့်ခရိုင်ကို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာတာပဲ..."

"ဒီလူငယ်လေးရဲ့ သရုပ်မှန်က ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့ဆေးဆိုင်ရှင်က အရမ်းသြဇာညောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ... သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်က သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ဘူး..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားသောအခါ လီလန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထစမ်း..."

"ဆေးဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ လူတွေ အများကြီးရှိတယ်... ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတာ ငါက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို တခြားလူတွေ မသိမှာ စိုးလို့လား..."

လီလန်၏ အေးစက်သော စကားများကို ကြားသောအခါ…

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော ဆေးဆိုင်ရှင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး အမြန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"လမ်းပြစမ်း..."

လီလန်၏ အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံက ဆေးဆိုင်ရှင်ကို ထပ်မံ၍ တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် နောက်ဘက်အခန်းသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်သင်အနည်းငယ်သည် ဆေးဆိုင်ထဲမှ အမြန်ထွက်လာကြပြီး ကြည့်ရှုနေသူများကို မောင်းထုတ်လိုက်ကြသည်။

"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ..."

"ကြည့်စရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

"မြန်မြန် ထွက်သွားကြစမ်း..."

"မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း..."

"ထွက်မသွားရင် ငါတို့ ရေပက်တော့မယ်နော်..."

ဆေးဆိုင်မှ အလုပ်သင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ဆေးဆိုင်ရှေ့ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားကြတော့သည်။

လီလန် နောက်ဘက်အခန်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူသန်ကြီးတစ်ယောက်သည် အမြန်မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လီလန်ကို လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

ဤလူသန်ကြီးသည် မည်းနက်ပြီး ပိန်ပါးကာ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သာမန်လယ်သမားတစ်ယောက်နှင့် ကွာခြားမှုမရှိပေ။

ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏ ပါးပြင်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှည်လျားသော ဓားခုတ်ရာတစ်ခုသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးမှ ညာဘက်မေးစေ့အထိ တိုက်ရိုက် ဆန့်တန်းနေသည်။

ဤအမာရွတ်မှာ အလွန်ရှည်လျားပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသည်။

သူ စကားမပြောချိန်တွင် သိပ်မသိသာသော်လည်း သူ စကားပြောလိုက်သောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားခုတ်ရာကြီးမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့ပြင် ဤလူသန်ကြီးနှင့်ပတ်သက်၍ အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံးအရာမှာ သူ၏ တောက်ပပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးတစ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အလွန်လျင်မြန်သွက်လက်ပုံရပြီး မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် ခံစားချက်မျိုးကို လူများအား ပေးစွမ်းနေသည်။

ဤလူသန်ကြီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှောင်နျူးပင်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ရှောင်နျူးအား ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ၏ နှုတ်ဆက်မှုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်ရတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်လို့လဲ..."

လီလန်၏ရှေ့တွင် 'အစ်ကိုနျူး' ဆိုသည်မှာ မရှိဘဲ 'ရှောင်နျူး' သာလျှင် ရှိသည်။

"သွားပြီး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လူအနည်းငယ်ကို ငါ့အတွက် ဖမ်းပေး..."

သူတို့အားလုံးက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သောကြောင့် လီလန်က စကားကို လှည့်ပတ်မနေခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေနှစ်ဆယ်ယွမ်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပိတ်ရိုက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းလား…”

ရှောင်နျူးက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဤစကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်နျူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားတော့သည်။

သူတို့၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတို့သည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ရန်စခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက တခြားနေရာများတွင် မည်သို့ပင် ဆိုးသွမ်းနေပါစေ သူတို့၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ မည်သူမျှ ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တိုက်ရိုက်ပဋိပက္ခမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

*ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…*

*ဘာလို့ ဒုခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို ခေါ်ပြီး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လူတွေကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းခိုင်းရတာလဲ…*

လီလန် စကားပြောပြီးနောက် နောက်ဘက်အခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လူသန်ကြီး အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး မည်သူမျှ အသံမထွက်ကြပေ။

သူတို့အားလုံးသည် ဤမျှော်လင့်မထားသော သတင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တစ်ဖက်လူအပေါ် အရေးယူခွင့်မရှိဆိုသော သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့်သာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းက လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ၎င်းသည် သဘောတူညီချက်ကို ဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းနှစ်ခုသည် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ နေ့ရက်ကောင်းများ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ တုံ့ဆိုင်းနေမှုက လီလန်၏ မျက်လုံးထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူက ဆက်ပြောသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လူတွေက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရဲ့ စက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်းရဲ့သား ကျူးဟောက်ကို ပြဿနာရှာခဲ့တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်..."

"ဟိုကောင်စုတ်လေး ကျူးဟောက် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတော့ သူ့အဖေက လက်မခံနိုင်ဘူး..."

"ဒါ့ကြောင့် သူ့အဖေ ကျူးတာ့ကျွင်းက ဆုငွေထုတ်ထားတယ်..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ကြံရာပါတစ်ယောက်ကို ဖမ်းနိုင်ရင် ယွမ်တစ်ရာ..."

"သာမန်ကြံရာပါတွေအတွက် ယွမ်သုံးဆယ်..."

"အသိုက်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းနိုင်ရင် ယွမ်သုံးရာတဲ့..."

"ငါတို့က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိသလို ပဋိပက္ခလည်း မရှိပေမယ့် မင်းတို့ အဲ့ငွေကို မရှာချင်ဘူးလား..."

လီလန်၏ အသံမှာ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ခုလေးတင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော လူသန်ကြီးများမှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။

“ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက်ဖမ်းမိရင် ယွမ်သုံးဆယ်လား…”

“အဓိကတရားခံဆိုရင် ယွမ်တစ်ရာလား…”

ဤမျှလောက်များပြားသော ငွေတွေ။