အခန်း ၄၅၄

အခန်း (၄၅၄) ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများကို ဖမ်းမိခဲ့သလား

အရင်က ကျူးဟောက် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့စဉ်က ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို စုစည်းခဲ့သည်။

ယခင် လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးမှာ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရပြီး လျူတုံသည် လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးအဖြစ် အသစ်ခန့်အပ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက်၏ ပြဿနာမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ စုံစမ်းသိရှိပြီးနောက် သူသည် လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သည့် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် မြို့နယ်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့လျှင် လျူတုံအတွက် နည်းလမ်းအချို့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသာ မြို့နယ်၏အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက မည်သူမျှ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ရန်စဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ဤခေတ်ကာလ၌ လူများမှာ မကြာခဏဆိုသလို ပျောက်ဆုံးတတ်ကြသည်။

ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးပေါ်တွင် လူအနည်းငယ် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

လုံခြုံရေးဌာနသည် လက်နက်တပ်ဆင်မှု ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းတွင် သေနတ်တစ်လက်စီ ရှိကြသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ အလင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှာမူ အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေကြ၏။

သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကို ထွက်ရှာမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ကြိုးဆွဲချသကဲ့သို့ သေလမ်းရှာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ နာမည်ဆိုးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

မြို့နယ်ထဲ၌သာမက လုံခြုံရေးဌာနမှ လူများပင် သူတို့အကြောင်းကို ကြားဖူးကြသည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ ပုံသေလစာသာ ရရှိကြသူများဖြစ်သည်။

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ သားအတွက် သူတို့၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန်မှာ မတန်ပေ။

ထို့အပြင် သာမန်လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများမှာ အထက်လူကြီးများထံမှ ဖိအားကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ် ဖိအားပေးခံရသူမှာ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးရာထူးတွင် နေရာကျခါစဖြစ်သော လျူတုံသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျူးတာ့ကျွင်းထံ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် လုံခြုံရေးဌာနသာဖြစ်ပြီး ထောက်လှမ်းရေးဌာန မဟုတ်ပေ။

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့တွင်မူ သူသည် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် လျူတုံသည် သူ၏အပေါ်ထားရှိသော ကျူးတာ့ကျွင်း၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ အကြောင်းပြချက် ရှာနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေးသာရှိပါက ကျူးတာ့ကျွင်းသည် သူ့ကို ရာထူးမှ သေချာပေါက် ဖယ်ရှားပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျူတုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ပမာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတိုင်း၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်နေပြီး သူ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန်အတွက် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ခန့်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

သို့ရာတွင် သူသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် သူတို့ကို မည်သို့မျှ မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဌာနမှူး... ကျွန်တော်တို့ တကယ် ရေဆာနေပြီ..."

"ဌာနမှူး အရင်ကင်းလှည့်နေနှင့်လေ... ကျွန်တော်တို့ ရေသောက်ဖို့ နေရာလေး သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

လျူတုံ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်၏ အသံများ နောက်မှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ကြ..."

လျူတုံက နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တကယ်ကို ကံဆိုးနေခြင်းဖြစ်သည်။

လှည့်မကြည့်လျှင်ပင် လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်က သူ့ကို အထင်သေးသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ စက်ရုံမှ လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

စက်ရုံအတွင်း၌ ဆူပူလှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာပါက လူတိုင်းက သတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အပေါ်ထားရှိသော လက်အောက်ငယ်သားများ၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျူးတာ့ကျွင်းက သူ့ကို ရာထူးချတော့မည်ဆိုသည်ကို လျူတုံ အလွန်သေချာနေခဲ့သည်။

သူ ခုမှရရှိထားသော လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးရာထူးမှာ မကြာမီ လစ်လပ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျူတုံသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ကံဆိုးလွန်းလှသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က မြို့နယ်ထဲတွင် နေ့ရောညပါ ကင်းလှည့်ခဲ့သော်လည်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုမျှပင် မတွေ့ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိသောအခါ လျူတုံ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းတဲ့ ရာသီဥတုက တကယ့်ကို ပူလွန်းတယ်..."

လျူတုံသည် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ မြို့နယ်ငယ်လေး၏ လမ်းဆုံလမ်းခွဖြစ်ပြီး ဤခေတ်ကာလတွင် လူအနည်းငယ်သာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စီးပွားရေးလုပ်ဝံ့ကြသည်။

သို့သော် အချို့လူများမှာမူ ပို၍ အမြော်အမြင်ရှိကြ၏။

ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လမ်းလျှောက်သူများ ပူအိုက်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူတစ်ယောက်က ဤနေရာတွင် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖွင့်ထားလေသည်။

ဆိုင်လေးမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး လေးထောင့်စားပွဲတစ်လုံးနှင့် အရိပ်ရရန်အတွက် ကောက်ရိုးမိုးထားသော အမိုးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

ရေစည်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ခွက်များရှိသော ဆိုင်လေးတွင် လူများစွာမရှိဘဲ ရေသောက်လိုသူများမှာ မိမိဘာသာ ခပ်သောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

လျူတုံသည် မတ်တပ်ရပ်၍ ရေစည်ကြီးဆီသို့ သွားကာ ရေတစ်ခွက် ခပ်ယူပြီးနောက် သူ၏နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ရိုင်ဖယ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများက လူအုပ်ကြီးကို စူးစိုက်စွာ အကဲခတ်နေ၏။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်လည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသူ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသေးပေ။

လျူတုံ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်နေ့တခြား ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ တိုးပွားလာတော့သည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ကိုမျှ မဖမ်းနိုင်ပါက သူ၏ လုံခြုံရေးဌာန ဌာနမှူးရာထူးကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

လုပ်ငန်းခွင်၌ အထက်သို့တက်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း အောက်သို့ဆင်းရခြင်းမှာ မကောင်းလှပေ။

အထက်သို့တက်သောအခါ နောက်ကျောများကိုသာ မြင်ရပြီး အောက်သို့ဆင်းသောအခါ ပြုံးနေသောမျက်နှာများကို မြင်ရတတ်သည်။

သူသည် အထက်သို့ တက်သွားခဲ့ပြီးသူ ဖြစ်သောကြောင့် လူအများအပြားက လျူတုံ၏ နောက်ကျောကို မြင်ဖူးကြသည်။

လျူတုံသာ အောက်သို့ဆင်းလာခဲ့ရလျှင် အရင်က သူ့ကို မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့သူများက သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျူတုံသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ကျွန်တော့်ကို ရေတစ်ခွက်လောက် ပေးပါ..."

လျူတုံ သက်ပြင်းချနေချိန်မှာပင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက သူ့ဘေးမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျူတုံသည် မသိစိတ်ကနေ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လီလန်က သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"လီလန်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ..."

လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတုံက အစပိုင်းတွင် လန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သောတစ်ကြိမ်က လီလန်သည် သူ့ကို အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်ရော လီလန်၌ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များ ရှိနေပြန်ပြီလောဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း လျူတုံ၏ နှလုံးသားလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ခုန်ပေါက်လာတော့၏။

"အိုး..."

"ညီလေး လီလန်..."

"လာမယ်ဆိုတာ ဘာလို့ ကြိုမပြောရတာလဲ..."

"မင်းသာ ကြိုပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးမှာပေါ့..."

"မင်း သိချင်မှသိမှာပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက ဒီနှစ်မှာ အမြတ်အစွန်းတွေ အများကြီး ရထားတယ်လေ..."

"ညီလေး... ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိပါတယ်ကွ..."

"စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်တွေ... အထည်လက်မှတ်တွေနဲ့ ငွေသားတွေပေါ့..."

"ညီလေး လီလန်... မင်း ဘယ်ဟာလိုချင်လဲဆိုတာသာ ငါ့ကို ပြောလိုက်..."

လျူတုံသည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်၍ လီလန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အတူတကွ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ရေကို ကြည့်နေသော လီလန်၏ မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ လျူတုံသည် သူ၏ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်သည်။

"ငါ့မှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး..."

"ညီလေးလီလန် ရေသောက်မလို့ မဟုတ်လား..."

"အလုပ်များတဲ့ မင်းက ငါ့ကို လာတွေ့တာဆိုတော့ မင်းကို ရိုးရိုးရေ သောက်ခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ..."

"မင်း ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး ခဏလောက် စောင့်နေဦး... ငါ မင်းအတွက် ဆိုဒါတစ်ပုလင်း သွားဝယ်ပေးမယ်..."

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းတွင် ဆိုဒါရှိသော်လည်း ဆိုဒါလက်မှတ်များ လိုအပ်သည်။

လျူတုံ ဤမျှ သဘောကောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က မတ်တပ်မရပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ဌာနမှူးလျူ... ခင်ဗျားက သဘောကောင်းလွန်းနေပါပြီ..."

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ အားနာစရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

လီလန် မတ်တပ်မရပ်နိုင်ခင်မှာပင် လျူတုံက သူ၏ ပခုံးကို ဖိချလိုက်သည်။

"မင်း ခဏလောက် စောင့်နေ..."

"ငါ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

စကားပြောရင်း လျူတုံသည် စားပွဲပေါ်မှ ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် တန်းစီရန် လိုအပ်သည်။

တန်းစီရန် လိုအပ်ရုံသာမက လက်မှတ်အမျိုးမျိုးလည်း လိုအပ်သေး၏။

သာမန် ဆန်၊ ဂျုံ၊ ကောက်နှံနှင့် ဆီတို့အပြင် အခြား အထူးထောက်ပံ့ထားသော ပစ္စည်းများအတွက်လည်း လက်မှတ်များ လိုအပ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆိုဒါ၊ မြေပဲနှင့် ဖရဲစေ့များအတွက် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ရေထိုင်သောက်ခဲ့သော ဆိုင်ငယ်လေးမှာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းနှင့် မဝေးလှပေ။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းရှေ့တွင် ရှည်လျားလှသော တန်းစီနေသည့် လူတန်းကြီးရှိနေသည်။

ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လျူတုံသည် လူတန်းကြီး၏ အရှေ့ဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

လှည့်ကြည့်လိုက်သော လူများမှာ လျူတုံ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ စာလုံးသုံးလုံးပါသော လုံခြုံရေးဌာန လက်မောင်းပတ်ကို မြင်သောအခါ နောက်သို့ မဆုတ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

"ဌာနမှူး... ဘာများလိုချင်ပါသလဲ..."

လျူတုံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးဌာနသည် သူတို့၏ မြို့နယ်အတွင်း၌ အမှန်တကယ် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အိမ် ဖောက်ထွင်းခံရလျှင် သို့မဟုတ် ရန်ပွဲဖြစ်ပွားလျှင် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးသူများမှာ များသောအားဖြင့် လုံခြုံရေးဌာနမှ လူများသာဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လျူတုံ၏ လုံခြုံရေးဌာန ဌာနမှူးရာထူးမှာ ကြာရှည်မခံနိုင်သော်လည်း သူ ကိုင်စွဲထားသော အာဏာမှာ အလွန်စစ်မှန်လှသည်။

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမပင် လျူတုံကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ရဲပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမများအားလုံးမှာ မောက်မာကြသည်။

အရင်က ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း ရေပန်းစားခဲ့စဉ်က ၎င်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ဖူးသည်။

"ဖောက်သည်များကို မရိုက်နှက်ရ..."

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမများသည် ထိုခေတ်ကာလ၌ ထိုမျှလောက်အထိ အံ့မခန်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမများ မည်မျှပင် အံ့မခန်းဖြစ်စေကာမူ လျူတုံကိုမူ အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ရဲကြပေ။

"ငါ့ကို ဆိုဒါနှစ်ပုလင်းပေးပါ..."

"ပြီးတော့ ရေခဲချောင်းနှစ်ချောင်းလည်း ပေးပါ..."

လျူတုံသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေနှင့် လက်မှတ်များကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အိ..."

"ဌာနမှူး... ဒါက ဘာသဘောလဲ..."

"ကျွန်မတို့က ကိုယ့်လူတွေချည်းပဲကို ကျွန်မက ရှင့်ဆီကနေ ဘာလို့ ပိုက်ဆံတောင်းရမှာလဲ..."

"ဒီနှစ်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံမဏိစက်ရုံက အိမ်ထောင်စုတိုင်းအတွက် ဆိုဒါနဲ့ ရေခဲချောင်း ခွဲတမ်း ရှိပါတယ်... ကျွန်မ ရှင့်အတွက် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ရှင့်ရဲ့ အကောင့်ထဲကနေ ရေခဲချောင်းနဲ့ ဆိုဒါခွဲတမ်းကို နုတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ အရောင်းစာရေးမမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော သဘောထား ရှိလေသည်။

လျူတုံက မည်သည့်စကားကိုမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လျူတုံသည် ဆိုဒါနှစ်ပုလင်းနှင့် ရေခဲချောင်းနှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လီလန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"လာပါ... လာပါ... ညီလေး လီလန်... ငါတို့ ဆိုဒါစက်ရုံက ဆိုဒါကို မြည်းကြည့်ပါဦး..."

"ဒီရေခဲချောင်းရော... ဒီဆိုဒါရောက ငါတို့ရဲ့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက အလုပ်သမားတွေ လုပ်ထားတာ..."

"အရသာ တကယ်ကောင်းတယ်..."

လျူတုံ၏ သဘောထားမှာ အလွန်တက်ကြွနေပြီး လီလန်ကလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ လျူတုံ၏လက်ထဲမှ ဆိုဒါနှင့် ရေခဲချောင်းကို တိုက်ရိုက် ယူလိုက်လေသည်။

နေမင်းကြီးက ယခုအခါတွင် အလွန်ပူပြင်းနေသည်။

သူလည်း အလွန်အမင်း ပူအိုက်နေခဲ့သည်။

လီလန်သည် အရင်က လျူတုံနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖူးသဖြင့် လျူတုံ၏ စရိုက်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထား၏။

လျူတုံသည် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များပြီး လမ်းဘေးလူမိုက်အသွင်အပြင် ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်ကလည်း သူ့ကို ကူညီလိုစိတ် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီလန်သည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

သူသည် ရေခဲချောင်းမှ စက္ကူဖြူကို အရင်ခွာလိုက်ပြီးနောက် ကိုက်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ရေခဲချောင်းကြီးတစ်ချောင်းမှာ သူ၏ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆိုဒါပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်ကာ လန်းဆန်းသွားစေမည့် ဆိုဒါတစ်ကျိုက်ကို ထပ်မံ သောက်ချလိုက်လေသည်။

လီလန်နှင့် လျူတုံတို့ ရေခဲဆိုဒါသောက်ကာ ရေခဲချောင်း စားနေကြစဉ် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တန်းစီနေကြသော လူများမှာ အချင်းချင်း မဆွေးနွေးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

"အဲ့လျူတုံက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးလေ... သူ ဆိုဒါတိုက်တာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

"အဲ့လူက ငါတို့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက ညီအစ်ကိုနဲ့ မတူပါဘူး... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မျက်နှာပွင့်နေရတာလဲ..."

"ငါလည်း မသိဘူးလေ... လူတွေက မြင်ရတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာများလား..."

"ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်စားထားတာနဲ့ပဲ အဆင့်အတန်းမရှိဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့..."

"ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးကတောင် ဧည့်ခံရတဲ့သူဆိုတော့ အဆင့်အတန်းက သာမန်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မသိမသာပင် ဆယ်မိနစ်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး လီလန်သည် ဆိုဒါပုလင်းကြီး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို သောက်ပြီးသွားလေပြီ။

ထိုအခါမှသာ လီလန်က တစ်ကိုယ်လုံး အေးမြသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပူရှိန်များမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

အူထဲအသည်းထဲအထိ အေးမြသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ရွှင်လန်းသွားသည်။

"ညီလေးလီလန်... အခုချိန် ငါ့ကို လာရှာတာ ငါ့ကို ပြောစရာ သတင်းကောင်းတစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား..."

လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီလန်၏ အမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော လျူတုံက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သတင်းကောင်းကြီးတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်ကို ဖမ်းမိထားရုံလေးပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်း တကယ်ပဲ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင်တွေကို ဖမ်းမိခဲ့တာလား..."

ရုတ်တရက် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်မိသွားတော့သည်။

သို့သော် အလျင်အမြန်ပင် သူ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီလန်အနီးသို့ ကပ်ကာ လီလန်၏လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ညီလေး...ဒီကိစ္စက နောက်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူးနော်..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးဌာန ဌာနမှူးရာထူးက ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးရတော့မလို့ ဖြစ်နေတာ..."

"ငါ အခု မျှော်လင့်နေတာက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်ကို ဖမ်းမိပြီး ဒီရာထူးကို ခိုင်မြဲစေဖို့ပဲ..."

လျူတုံ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လီလန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဌာနမှူးလျူ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ..."

လီလန်၏ ခိုင်မာသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ လိမ်နေပုံမပေါ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လျူတုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ညီလေးလီလန်... မင်း အဲဒီလူတွေကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်ပါ... ငါ မင်းကို သေချာပေါက် အရှုံးမခံစေရပါဘူး..."

"အင်း... စက်ရုံမှူးကျူး ပြောထားတာက တစ်ယောက်ကို ယွမ်သုံးဆယ်နဲ့ ခေါင်းဆောင်ငယ် တစ်ယောက်ကို ယွမ်တစ်ရာပေးမယ်တဲ့..."

"ငါ အဲ့ပိုက်ဆံတွေအားလုံးကို မင်းကို ပေးပါ့မယ်..."

"ငါက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင်တွေကိုပဲ လိုချင်တာပါ..."

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် လျူတုံက လီလန်ကို စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူညီလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အခြားလူများ မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ လီလန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ည ဆယ့်တစ်နာရီခွဲကျရင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ နောက်ဘက်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စက်ရုံအဆောက်အအုံဆီကို သွားလိုက်..."

"အဲဒါက အရင်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ အချုပ်ခန်းအနေနဲ့ သုံးခဲ့တဲ့နေရာပဲလေ..."

"ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားက လုံခြုံရေးဌာနက လူတွေကိုပဲ ခေါ်လာခဲ့လိုက်..."

"ခုနစ်ယောက်... ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်တဲ့လား..."

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်ရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျယ်လာကာ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် အူသွားပြီး ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ဤမျှကြီးမားသည့် လာဘ်ကြီးကြောင့် သူ တိုက်ရိုက် ကြက်သေ သေသွားတော့သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိရန် အသာထား၊ တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိလျှင်ပင် သူ၏ လုံခြုံရေးဌာန ဌာနမှူးရာထူးကို ခိုင်မာသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

"ညီလေးလီလန်... ငါ့အပေါ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ဒီတစ်သက် ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး..."

လျူတုံက လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီလန်မှာ သူ၏ ညီအစ်ကိုမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ ကယ်တင်ရှင်လည်း ဖြစ်နေလေပြီ။

နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ပင်။

လီလန်က သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤကျေးဇူးတရားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

သူ လျူတုံသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးဖြစ်လေရာ နောင်အနာဂတ်တွင် အခွင့်အရေးရပါက သူသည် လီလန်ကို သေချာပေါက် အကျိုးခံစားခွင့်များစွာ ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။

ဆန်၊ ဂျုံ၊ ကောက်နှံ၊ ဆီ၊ ဆိုဒါနှင့် ရေခဲချောင်းများကဲ့သို့သော အရာများ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ မရနိုင်သော အရာများကို လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ ရရှိနိုင်သည်။

လျူတုံက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကျယ်လောင်စွာပုတ်ကာ "မင်းကို တစ်သက်လုံး ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ပြသနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

လျူတုံက ဆက်ဆံ၍ရသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ကျူးတာ့ကျွင်းကို ဖြုတ်ချနိုင်သောအခါ လုံခြုံရေးဌာန ဌာနမှူးဖြစ်သော လျူတုံကို သေချာပေါက် အသုံးချနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ဌာနမှူးလျူ... လောလောဆယ် တခြားအပိုစကားတွေ မပြောကြရအောင်..."

လျူတုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ တလက်လက်တောက်ပလာပြီး ရာထူးတိုးတော့မည့် အမူအရာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က သူ့ကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ည ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင်တွေကို လာခေါ်မယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လမ်းတစ်ဝက်မှာ အလုမခံရအောင် ခင်ဗျားလူ ခင်ဗျား ခေါ်လာတာ အကောင်းဆုံးပဲနော်..."

လီလန်၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း သူ၏စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်က လှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့သည့် လျူတုံကို ချက်ချင်း အသိစိတ်ဝင်သွားစေသည်။

မှန်သည်။

ယခုအခါ မြို့နယ်ထဲရှိ အထက်ရော အောက်ပါ လူတိုင်းက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကို အရူးအမူး ရှာဖွေနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကို မည်သူရှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ စက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အချစ်တော် ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်မှာ သူ လျူတုံ၏ ရာထူးတိုးရန်အတွက် အရင်းအနှီးများပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လျူတုံက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။