အခန်း ၄၅၅

အခန်း (၄၅၅) ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း

ညဆယ့်တစ်နာရီခွဲအချိန်ဖြစ်ပြီး ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ အနောက်ဘက်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဂိုဒေါင်အဟောင်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ဤဂိုဒေါင်ကြီးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် လုံခြုံရေးဌာန၏ အချုပ်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ မှုန်ဝါးဝါး ညလယ်ယံအချိန်တွင် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်ကာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို ဤနေရာသို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ညတွင် လရောင်မှာ အတော်လေး မှိန်ဖျော့နေပြီး လေထုထဲတွင် စက်ပစ္စည်းများ၏ သံချေးနံ့များနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆီနံ့များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လီလန်သည် အချုပ်ခန်းအပေါက်ဝတွင် ရပ်နေကာ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ နောက်လိုက်များက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ယောက်အား တံခါးဝသို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသည်ကို ကြည့်နေ၏။

တစ်နေ့တာလုံး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင် ဤဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ ငြိမ်ကျသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦးစီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဝတ်အိတ်ကြီးတစ်ခု စွပ်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဒူးထောက်နေကြသည်။

သေချာသည်မှာ လူတိုင်း၏ ပါးစပ်ကို ချည်စုတ်များဖြင့် ဆို့ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်အထိ သူတို့အတွက် မည်သည့်ကံကြမ္မာက စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူတို့ မသိကြသေးပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အာဏာမှာ အတော်လေး ပြန့်ကျဲနေပြီး ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ ဝင်များပင်လျှင် သေဒဏ်ပေးနိုင်သည့် အခွင့်အာဏာရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ဤလူများက သူ့အတွက် အကျိုးမရှိသော သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။

လီလန်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာ မုဆိုးအဖွဲ့မှ တရားဝင် မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ မီးရှို့ခြင်း၊ လူသတ်ခြင်း၊ ဓားပြတိုက်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းတို့ကို ကျူးလွန်ထားသူများဖြစ်ရာ သူတို့စကားကို မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒုခေါင်းဆောင် အကုန်လုံးကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ..."

လီလန်သည် ဂိုဒေါင်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏နောက် ခြေတစ်လှမ်းဝက်အကွာတွင် သူ့ကို အမြဲတစေ နောက်ကလိုက်နေသော ရှောင်နျူး ရှိနေလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူနှင့် လျူတုံတို့သည် ယနေ့ည ဆယ့်တစ်နာရီခွဲတွင် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူထားကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် စောခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ကျခြင်းဆိုသည်မှာ လူ့သဘာဝသာ ဖြစ်လေသည်။

လီလန် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဂိုဒေါင်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ခြေသံများမှာ အလွန်လေးလံပြီး အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းရသလောက် လူသုံးဆယ်ထက်မနည်း ရှိနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤခြေသံများမှာ အရပ်မျက်နှာစုံမှ လာနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

"ဒုခေါင်းဆောင်..."

ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်နျူးသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။

အခြားသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများပင်လျှင် သတိထားလာကြတော့သည်။

ယနေ့ သူတို့ မြို့နယ်ထဲသို့ ဝင်လာသောကြောင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများအားလုံးမှာ ရွာသားများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

အဝတ်အစားဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ကောက်ပဲသီးနှံများ၏ အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

၎င်းမှာ လီလန်၏ တောင်းဆိုချက်အရ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များက ပြုလုပ်ထားခြင်းသာဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ရှောင်နျူးက အော်မေးလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များလည်း အလွန် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဤအခြေအနေမှာ သူတို့၏ အစီအစဉ်နှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များ လှုပ်ရှားရန် ပြင်နေဆဲမှာပင် လျူတုံ၏ အသံမှာ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ညီလေးလီလန် ငါပါ... အထင်မလွဲပါနဲ့..."

မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် လျူတုံသည် လူသုံးဆယ်ကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သူတို့အကုန်လုံးက ငါ့ဇာတိက ဆွေမျိုးတွေနဲ့ လုံခြုံရေးဌာနက ယုံကြည်ရတဲ့ နောက်လိုက်အချို့ပါ..."

"ဒီနေ့ကိစ္စတွေ ပေါက်ကြားသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ ကိုယ့်လူတွေကိုပဲ ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

လျူတုံက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ ယုံကြည်ရမည့်သူ အမှန်တကယ်ပင် များများစားစား မရှိပေ။

ထို့အပြင် ယခုအခါတွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ယောက်မှာ သူ၏ အလွန်အရေးပါလှသော ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

လီလန်သည် လျူတုံနှင့် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပြီးမှသာ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

ယနေ့ညတွင် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ချောင်းမှာ သေနတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေမျိုး ပေါ်ပေါက်လာပါစေ လီလန်သည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပထမဆုံး အခွင့်အရေးရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လျူတုံက စကားပြောရင်း လီလန်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

လီလန်နှင့် လက်တစ်ကမ်းစာမျှသာ ကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လီလန်သည် သေနတ်မောင်းခလုတ်ပေါ်မှ လက်ချောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်တော့သည်။

ယင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာတော့သည်။

လီလန်၏ လက်ဖြောင့်သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်အကြောင်းကို သူ အနည်းငယ် ကြားဖူးထားသည်။

"ညီလေးလီလန် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်..."

လီလန်၏ တည်ကြည်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတုံက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ မင်းကို ကြိုမပြောခဲ့တာက ငါ့အမှားပါ ဒီကိစ္စအတွက် ငါ တာဝန်ယူပါတယ်..."

"ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက ငွေထုတ်ပေးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မင်းဆီကို ချက်ချင်း ယူလာခဲ့ပါ့မယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီနေ့ ငါ လာတုန်းက ညီအစ်ကိုတွေကို အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်..."

"ဝက်ခေါင်းပေါင်းနဲ့ ဝက်ခြေထောက်ပေါင်းတွေ… ဟုတ်တယ်..ကြက်ကင်တွေလည်း ပါတယ်..."

လျူတုံသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သေနတ်ရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လုံခြုံရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် ဝါးခြင်းတောင်းကြီး အချို့ကို လီလန်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ယူဆောင်လာကြသည်။

ထိုဝါးခြင်းတောင်းကြီးများကို အဖြူရောင် ချည်ထည်ပါးပါးလေးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လျူတုံက ဝါးခြင်းတောင်းကြီးများကို ယူဆောင်လာစေမှသာ အသားနံ့များမှာ လေထုထဲသို့ လွင့်ပျံလာတော့သည်။

"အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပြီ..."

"လာကြ အကုန်လုံး တစ်ခုခု စားကြပါဦး..."

"အသားတွေအပြင် ခင်ဗျားတို့အတွက် ဆိုဒါပုလင်း ငါးဆယ်လည်း ပြင်ဆင်ထားပါတယ်..."

"ဒါက ငါတို့ သံမဏိစက်ရုံမှာ ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ..."

"အခုလေးတင် အအေးခံထားတာ အားလုံး လာမြည်းကြည့်ကြပါဦး..."

လျူတုံသည် လီလန်၏ နောက်လိုက်များကို အစာစားရန် ခေါ်နေသော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့သွားသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာ ခေါ်နေခဲ့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများမှာ တစ်နေကုန် အလုပ်များနေခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့မှာ ရေငတ်ပြီး ဆာလောင်နေကြသော်လည်း သည်းခံနေကြဆဲပင်။

သူတို့၏ လည်စေ့များမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး လျူတုံ ယူဆောင်လာသော အစားအစာများကို စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း လီလန်ထံမှ အချက်ပြမှု မရရှိဘဲ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မစားရဲကြပေ။

ယင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံမှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အစားအသောက်၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကို တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းမှာ အထင်ကြီးလေးစားစရာပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်ကို ထပ်မံလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျူတုံ၏ အကြည့်မှာ သိသိသာသာကို တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဇာတိတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဇာတိရွာသားများမှာ လီလန်၏ လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။

လီလန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူများမှာ တည့်မတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး သွားရည်ကျနေသည့်တိုင် မစားဘဲ သည်းခံနေကြသော်လည်း သူခေါ်လာသော လူများမှာမူ တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းရံနေကြပြီဖြစ်သည်။

လူအများစုသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အကဲခတ်နေကြပြီး အချို့မှာ သူတို့ကို စတင်ထိတွေ့ကာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဟန်အမူအရာများ ပြသနေကြသည်။

ယင်းအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လျူတုံ ခေါ်လာသော လူများမှာ လီလန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဤလီလန်မှာ သေချာပေါက် ရိုးရှင်းသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

လီလန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသူအားလုံးမှာ လယ်သမားများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း။

သို့သော်လည်း လျူတုံသည် လီလန်အား အနည်းငယ်မျှပင် အထင်မသေးရဲပေ။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ဖမ်းဆီးရန် လူအများအပြားကို စုစည်းနိုင်စွမ်းရှိခြင်း။ ဤကဲ့သို့သော ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် စည်းရုံးလှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်းမှာ သူ့ထက် အမှန်တကယ်ပင် သာလွန်နေသည်။

"ညီလေးလီလန် မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေ တစ်ခုခု စားသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

လျူတုံက မေးမြန်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လီလန် ခေါင်းညိတ်ပြမှသာ သူ၏နောက်ရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များ စုဝေးလာကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အစားအသောက်ထည့်ထားသော ခြင်းတောင်းကြီး ငါးတောင်းရှိပြီး လူငါးဆယ်စာအတွက် လုံလောက်လေသည်။

"ငါတို့ ခြင်းတောင်း သုံးတောင်းစားမယ် ကျန်တဲ့ နှစ်တောင်းကို အိမ်ပြန်ယူသွားကြမယ်..."

"အိမ်က မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေက စားဖို့ စောင့်နေကြတယ် ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ စားတဲ့သောက်တဲ့ နေရာမှာ အမူအကျင့်တွေကို သတိထားကြ..."

သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးပြီးနောက် လီလန်နှင့် လျူတုံတို့သည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များရှိရာသို့ သွားလိုက်ကြသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို မှတ်မိရန် အမှန်တကယ်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ သူတို့၏ တက်တူးများနှင့် အခြားအရာများကို အလွယ်တကူပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

အချို့သော ခေါင်းဆောင်ငယ်များ၏ လက်မောင်းနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ဝံပုလွေခေါင်းပုံ တက်တူးပင် ထိုးထားသေးသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လူများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လုံးဝ တက်တူးထိုးမည် မဟုတ်ပေ။

လျူတုံ၏ လူများသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များ၏ အထောက်အထားများကို အကြမ်းဖျင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို အချုပ်ခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှူးအနေဖြင့် လျူတုံတွင် အချုပ်ခန်းသော့များ ရှိနေသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

ဤဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို အခြားနေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းထက် ၎င်းတို့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် နေရာချထားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လေသည်။

လူအများအပြား အတူတကွ လှုပ်ရှားခြင်းက ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများလွန်းပြီး အချို့သော လူပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။

"ညီလေးလီလန် မင်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ..."

လျူတုံက ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က အရည်အချင်းရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျားတို့ သံမဏိစက်ရုံက ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက အရည်အချင်းရှိတာပါ..."

"တစ်ယောက်ကို ယွမ်သုံးဆယ် ခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ယောက်ကို ယွမ်တစ်ရာလေ..."

"ကျွန်တော်တို့ ရွာက ညီအစ်ကိုတွေက ငါးနှစ်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လယ်လုပ်တာတောင် အဲဒီလောက် ငွေမစုနိုင်ဘူး..."

"အစ်ကိုလျူ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ညီအစ်ကိုတွေကို အရင်ခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်..."

လျူတုံက သူ့ကို "ညီလေးလီလန်" ဟု ဆက်တိုက်ခေါ်နေသောကြောင့် လီလန်သည်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တိုးတက်စေချင်သည်။

လျူတုံမှာ သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရသောကြောင့် သူ့ကို "အစ်ကိုလျူ" ဟု ခေါ်ခြင်းက အဆင်ပြေပေသည်။

"ညီလေးလီလန် ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးဆီက ငွေသွားယူပေးဖို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ မစောင့်တော့ဘူးလား..."

လီလန်က သူ့ကို "အစ်ကိုလျူ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးက တောနယ်က လယ်သမားတွေပါ ဒီလောက် ညနက်မှ ခင်ဗျားဆီကို လူတွေ ခေါ်လာရတာ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့ နေ့ခင်းဘက်မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်..."

"လယ်လုပ်ရမယ် တိရစ္ဆာန်တွေ အစာကျွေးရမယ် တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရမယ်..."

"အိမ်မှာက လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ပြီးဆုံးသွားတယ်လို့ မရှိဘူး..."

လီလန်က ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ စောစောပြန်သွားရင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက်ကို ဖမ်းနိုင်ကောင်း ဖမ်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

လီလန်က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ ဖမ်းဆီးလိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

သူသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဂိုဒေါင်၏ တစ်ဖက်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

"ညီလေး ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငွေကို မင်းဆီ ချက်ချင်း ပို့ပေးပါ့မယ်..."

"အဲဒါလေ အင်း... မင်းဆီမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ထပ်ရှိရင် ငါ့ကို ထပ်ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ပြင်ဆင်ထားတယ် ဒါကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်မှာတော့ အစ်ကိုလျူရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လာနိုင်တယ်..."

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်များတွင် သေနတ်များ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခိုင်းမည့်အစား လုံခြုံရေးဌာန၏ အင်အားကို အသုံးချခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းတွင် အခြေခံအားဖြင့် သေနတ်တစ်လက်စီ ရှိကြပြီး မကြာခဏဆိုသလို အော်တိုမက်တစ် ရိုင်ဖယ်များလည်း ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အင်အားနှင့် သေစေနိုင်စွမ်းမှာ သာမန် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

လုံခြုံရေးဌာနသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို မည်သို့မျှ နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်း မရှိရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူတို့ ရှာမတွေ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီလန်သည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တိကျစွာ သိရှိထားနိုင်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လျူတုံနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ လျူတုံအနေဖြင့် ဤဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးရမိသည့် ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချကာ လုံခြုံရေးဌာနအား ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်၍ ဖြစ်သည်။

လျူတုံ၏ ပူးပေါင်းပါဝင်မှုဖြင့်သာ သူတို့၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတို့ကြား တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရာတွင် ဆုံးရှုံးမှုများကို အနည်းဆုံးသို့ လျှော့ချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ လုံခြုံရေးဌာန၏ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ကို မျက်စိမကျခဲ့ပါက လီလန်သည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သတင်းကို လျူတုံအား အလကားပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် လျူတုံနှင့် စကားပြောရန် မည်သည့်အချိန်က အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ကို တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လျူတုံက သူ့ကို အရင် စတင်စကားပြောလာခဲ့သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ညီလေးလီလန် မင်းဆီမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ သတင်းရှိနေသရွေ့ ငါတို့ လုံခြုံရေးဌာနက သေချာပေါက် အရေးယူဆောင်ရွက်မှာပါ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ ဒီရာထူးကို သေချာပေါက် ရပြီဆိုရင် မင်းနဲ့အတူ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းပေးပါ့မယ်..."

လျူတုံ၏ ကတိစကားကို ရရှိပြီးနောက် လီလန်သည် သူနှင့် အနည်းငယ် ထပ်မံ စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်ကာ အစားအသောက်များကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလရှိ လူများသည် များသောအားဖြင့် ညဘက်တွင် ခရီးသွားလေ့ရှိကြသည်။ ကြီးမားသော အစားအသောက် ခြင်းတောင်းကြီး ငါးတောင်းကို သယ်ဆောင်လာလျှင်ပင် ညတွင်းချင်း လီသုံးဆယ်မှ ငါးဆယ်အထိ ခရီးပေါက်နိုင်သည်။

မှုန်ဝါးဝါး ညလယ်ယံအချိန်အောက်တွင် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့နှင့် အနီးဆုံး ယာယီတည်းခိုရာဖြစ်သော ဆေးမြစ်ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အနောက်ဘက်အခန်းအတွင်းတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည်။

ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီလန်သည် မြို့နယ်သို့ သွားရာတွင် ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင် အယောက်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဆေးမြစ်ဆိုင်မှာ အလွန်ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ ဆေးမြစ်ဆိုင်ကို တိုက်ရိုက် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကြီးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဘယ်ညာ ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် နောက်တစ်ခဏတွင် အမှောင်ထုထဲမှ ထူထပ်သော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာလည်း အလိုအလျောက် မြန်ဆန်လာတော့သည်။

သူသည် ဆေးမြစ်ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်ကာ ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော လီလန်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒု... ဒုခေါင်းဆောင်..."

"ခင်ဗျားတို့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

လီလန်သည် သူ့ကို လာရောက်ကြိုဆိုသော ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

ဤလူမှာ သူရဲဘောကြောင်ပြီး ပြဿနာကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိ လုံးဝမရှိသူ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ရဲစွမ်းသတ္တိမရှိသော လူများကို အထင်အမြင်သေးတတ်သောကြောင့် ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွေ အနားယူဖို့နေရာ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား..."

ဤအချိန်အတောအတွင်း လီလန်သည် အနောက်ဘက်အခန်းတွင် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေပြီး ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အရှေ့ဘက်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လီလန်၏ လတ်တလော အစီအစဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်မသိပေ။

လီလန်က သူ့အား အမိန့်ပေးခိုင်းစေရမည့် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားလေသည်။

"ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ..."

လီလန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်က အခန်းတွေကို အကုန်ရှင်းလင်းထားပါတယ်..."

"လူတွေကို ကန်းတွေပေါ်က ဖုန်တွေ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းထားတယ်..."

"အခန်းတွေထဲမှာ သောက်ရေတွေလည်း ပြင်ဆင်ထားပါတယ်..."

"ဪ... ပြီးတော့ ညီအစ်ကိုတွေကို ကြိုဆိုဖို့ အစားအသောက်တွေလည်း အများကြီး ဝယ်ထားပါတယ်..."

ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် စကားများကို တတွတ်တွတ် ပြောနေဆဲမှာပင် ရှောင်နျူးနှင့် အခြားသူများမှာ အစားအသောက်များကို သယ်ဆောင်ကာ သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။

"ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး..."

ခြံဝင်းတံခါးကြီးမှာ ဝုန်းကနဲ ပိတ်သွားလေသည်။ ခုနလေးတင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဆေးမြစ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ မှုန်ကုပ်သွားတော့၏။

လီလန်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး အင်္ကျီများကို စတင်ချွတ်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ယူလာတဲ့ အသားတွေ အကုန်လုံးကို ညီအစ်ကိုတွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်..."

"ညစာစားပြီးရင် ရှောင်နျူး ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အိပ်ဖို့ လူအနည်းငယ်ကို လွှတ်လိုက်..."

ဤကဲ့သို့ တင်းမာနေသော အချိန်တွင် သတိလက်လွတ် မနေသင့်ပေ။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ထိုမျှမလွယ်ကူပေ။

ယခုအချိန်မှာ နွေရာသီဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အိပ်ခြင်းက အေးမြစေပြီး ကင်းစောင့်ရန်လည်း အသုံးဝင်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဒုခေါင်းဆောင်..."

လီလန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်နျူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် အနောက်ဘက်အခန်းအတွင်းရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များသည် အသားများစားကာ ဆိုဒါများကို စတင်သောက်သုံးကြတော့သည်။

ဤအအေးခံထားသော ဆိုဒါပုလင်းများကို ထူထဲသော ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသောကြောင့် လီသုံးဆယ်ခန့် သယ်ဆောင်လာပြီးသည့်တိုင် အပူချိန်မှာ အလွန်နိမ့်ကျနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုဒါတစ်ငုံ သောက်လိုက်၊ ကြက်ကင်နှင့် အသားပေါင်းများကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ဖြင့် ၎င်းက ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို တိုက်ရိုက်ပင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသွားစေတော့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

အနောက်ဘက်တွင် အခန်းများများစားစား မရှိပေ။ အဓိက အိပ်ခန်းတစ်ခန်းအပြင် အေးမြသော အခန်းအနည်းငယ်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးမြစ်များ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အခန်းကျယ်တစ်ခန်းသာ ရှိသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို နေရာချထားပေးရန် သူတို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ယာယီအိပ်ရာများ ခင်း၍သာ အိပ်နိုင်ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နွေရာသီဖြစ်နေသောကြောင့် လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ခြင်းက အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ငွေတွေ... ငွေတွေ ရောက်လာပြီ..."