အခန်း ၂

🌱 Chapter 2

အမျိုးသမီးဝမ် "နင် ဒီလို အရှက်ရစရာလုပ်ရပ်ကိုတောင် အတော်လေး အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံနေတဲ့ပုံစံပေါက်အောင် ပြောတတ်တာပဲ "

ကျစ်ရှုသည် လှောင်ချိုင့်ထဲမှ ပိုင်ချောင်ရှီအား တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

ကျစ်ရှု "ဟူး အဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်က သူမရဲ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့မိတာပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေအရ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦး သေဆုံးသွားရင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသုံးနှစ်အကြာမှာ ကျန်ရစ်သူ အိမ်ထောင်ဖက်က နောက်အိမ်ထောင်ပြုနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်… ကျွန်တော် မိန်းကလေးပိုင်ကို လက်ထပ်ဖို့ဆန္ဒရှိတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို သေစေချင်ရင် ကျွန်တော့်အလောင်းကို ကျော်သွားရလိမ့်မယ်"

အသက်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ရှဲ့မိသားစု၏တတိယသားနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ရှူဖျင်မှာ တစ်လမပြည့်မီမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူမသည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာရှိသေးသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ၏မျက်လုံးများထဲ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အသက်ရှင်ခဲ့ပါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသရန်နှင့် သူ၏ ဘဝအထွတ် အထိပ်သို့ရောက်ရှိစေရန် ကူညီပေးရာတွင် သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာ အသိပညာများအားလုံးကို မြှုပ်နှံထားမည်ဟု သူမ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ရွာသူရွာသားများမှာလည်း ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြသည်။

ရှဲ့မိသားစုဝင်များသည် ၎င်းတို့၏သက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့တိုးမလာရဲကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာများမှာ လူ့အသက်နှစ်ချောင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူသည် မိသားစု၏အစစ်အမှန် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ရွာခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းအကြည့်များမှာ ရွာသူကြီးရှဲ့ထံသို့ အာရုံစိုက်သွားကြသည်။

သူ စကားပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ် ကျစ်ရှုသည် လက်သီးသုံးဆုပ်စာ အကွာအဝေးအတွင်း သူ့ အနီးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သူ ထိုနေရာသို့ မည်သို့မည်ပုံရောက်ရှိလာသည်ကို မည်သူမှ မမြင်လိုက်ကြပေ။

သူသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ကာ သူ့ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ကုံးကိုထုတ်ယူပြီး ရွာသူကြီးရှဲ့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြသလိုက်ပြီးနောက် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ရွာသူကြီးရှဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သင့်တယ်၊ ကျွန်တော် အစက အတွေ့အကြုံရှာဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့အစေခံတွေက ကျွန်တော့်ကိုရှာတွေ့နေပြီ၊ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဒီနေ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော် ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးပိုင်ကို နည်းနည်းလေး အန္တရာယ်ပြုရဲရင် ခင်ဗျားရဲ့ ရှဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံး မနက်ဖြန်ရဲ့နေထွက်တာကို မြင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုအသံတွင် မည်သည့်နွေးထွေးမှုမျှ မပါဝင်သော်လည်း ရှဲ့ချန်ဖ၏နှလုံးသားကို ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားကာ သူ့အား တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို အမှန်တကယ် ရှင်းလင်းစွာမမြင်လိုက်ရပေ။ ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူသည်ဟုသာ မပီမသထင်လိုက်မိသည်။

တာ့ယန်မင်းဆက်တွင် ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်။

ဆိုရိုးစကား "ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အမိန့်တော်ရ ငှက်မည်းက ယန်ကို မွေးဖွားဖို့ဆင်းသက်လာခဲ့တယ် "

ထို့ကြောင့် တော်ဝင်မိသားစု၏အမှတ်တံဆိပ်မှာ ငှက်မည်းဖြစ်သည်။

ဘုရင်များ၊ မြို့စားများ၊ နယ်စားများနှင့် ဝန်ကြီးများသည် ၎င်းတို့၏အဆင့်အတန်း သင်္ကေတများအဖြစ် မတူညီသော အဆင့်ရှိ ငှက်များကို အသုံးပြုကြ သည်။ ဘုရင်များသည် ၎င်းတို့၏အမှတ်တံဆိပ်အဖြစ် ငှက်နီကို အသုံးပြုပြီး နယ်စားများနှင့် ဝန်ကြီးများသည် ဒေါင်းများကို အသုံးပြုကြသည်။ မြို့စားများသည် ချုံးမင်ငှက်ကိုအသုံးပြုကာ ဌာနသုံးခုနှင့် ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုတို့သည် ဘီဖန်ကို အသုံးပြုကြပြီး ၎င်းတို့၏အရောင်အသွေး အနုအရင့်ဖြင့်သာ ခွဲခြားထားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ လူသည် မည်သည့်အဆင့်တွင် ပါဝင်သနည်း။

ကိစ္စမရှိပေ။ မည်သည့်အာဏာမဆို ရှဲ့မိသားစုကို ဖြိုချပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရွာသူကြီးရှဲ့၏နောက်ဆုံးအတွေးကို လွင့်ပျောက်သွားစေခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးမှ "မီး မီး "

၎င်းသည် ရွာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးရှဲ့သည် ကျစ်ရှုကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျစ်ရှုမှာ သူ့အကြည့်ကို မလွှဲဖယ်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျစ်ရှု "ဒါ အစပဲ ရှိသေးတယ် "

လူတိုင်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမှန်ပင် အမြင့်ဆုံးအိမ်၏ခေါင်မိုးမှ မီးခိုးငွေ့ထူထူများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် ပိုင်ချောင်ရှီကို ချက်ချင်းမေ့သွားကြပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျစ်ရှုသည် လှောင်ချိုင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်းပေါ်ရှိအထုံးကို ဖြည်လိုက်ပြီး ရှည်လျားကာ သေသပ်လှပသော သူ့ လက်ချောင်းများကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပိုင်ချောင်ရှီမှာ သူ၏ပယင်းရောင် မျက်လုံးနက်နက်များထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်မည့်ရက်ကို နွေရာသီ၏အစဖြစ်သော ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

အောင်သွယ်တော်များနှင့် တရားဝင်စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းသည့် လက်ဆောင်များ မရှိသလို ကြိုဆိုရေး ခြံရံများလည်းမရှိဘဲ ဧည့်သည်များပင် သိပ်မရှိခဲ့ပေ။

၎င်းသည် ပိုင်ချောင်ရှီ၏မူလမိသားစုအိမ် ခြံဝင်းအတွင်း ကျင်းပသော အလွန်ရိုးရှင်းသည့် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးပိုင်လီသည် သမီးဖြစ်သူအား ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးသော ဤအချိန်၌ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစေချင်သောကြောင့် မင်္ဂလာဝတ်စုံ နှစ်စုံပြုလုပ်ရန် သူမ၏ဘဝတစ်သက်တာ စုဆောင်းငွေအားလုံးနီးပါးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

မင်္ဂလာပွဲကို ဦးစီးသူမှာ ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယန်တာ့လီဖြစ်သည်။

သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ကန့်ကွက်မှုများရှိနေသော်လည်း သက်သေအဖြစ်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျစ်ရှုသည် ပိုးဖဲကြိုးနီကို ကိုင်ထားကာ ပိုင်ချောင်ရှီအား မီးဖိုကိုကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

ယန်တာ့လီသည် အသံကုန်ဟစ်၍အော်လိုက်သည်။

ယန်တာ့လီ "မင်္ဂလာအချိန် ကျရောက်ပါပြီ "

ကျစ်ရှုနှင့် ပိုင်ချောင်ရှီတို့သည် ယှဉ်တွဲရပ်နေကြသည်။

ယန်တာ့လီ "ပထမဦးဆုံး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဦးညွှတ်ပါ "

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ယန်တာ့လီ "ဒုတိယအနေနဲ့ လေးစားရတဲ့ လူကြီးမိဘတွေကို ဦးညွှတ်ပါ "

တစ်ဦးတည်းသော လေးစားရသည့် လူကြီးမိဘမှာ အမျိုးသမီးပိုင်လီဖြစ်ပြီး သူမမှာ အလွန်ဝမ်းသာနေသဖြင့် ပြုံးဖြီးနေခဲ့သည်။

သူမ နောက်တွင် ပိုင်ချောင်ရှီ၏မောင်ဖြစ်သူ ပိုင်ရှောင်ရှုရပ်နေပြီး သူသည် ကျစ်ရှုအား အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်းစွာကြည့်လိုက်ကာ သူ့ လက်ချောင်းများကို ကလော်ရန် ခေါင်းကိုအမြန်ငုံ့လိုက်သည်။

လူငယ်စုံတွဲသည် အမျိုးသမီးပိုင်လီကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ယန်တာ့လီ "ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီး အချင်းချင်းဦးညွှတ်ပါ "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် စာဖတ်သူတစ်ဦး၏စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးသားဖြင့် ဘေးဘက်သို့လှည့်ကာ ကျစ်ရှုကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယန်တာ့လီ "အခမ်းအနား ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ မင်္ဂလာမောင်နှံနှစ်ဦး ရာသက်ပန် ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေလို့ ဂုဏ်ပြုပါတယ် "

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး တစ်လျှောက်တွင် ကျစ်ရှု၏မျက်နှာမှာ ဂယက်မထသော ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျစ်ရှုသည် ပိုးဖဲကြိုးနီကို ကိုင်ကာ ပိုင်ချောင်ရှီအား ဘေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမကို ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။

သူ သူမ၏မျက်နှာဖုံးကို မလှန်ရသေးမီမှာပင် ပိုင်ချောင်ရှီ ကိုယ်တိုင်က အနီရောင်အဝတ်ကို လှန်တင်လိုက်သည်။

ကျစ်ရှုသည် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ ပိုင်ချောင်ရှီအား လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "မိန်းကလေးပိုင် "

၎င်းသည် တာယန်တိုင်းပြည်တွင် အလွန်လေးနက်သော အရိုအသေပေးခြင်း ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လှပသောအရာများသည် လူတို့ကို အမြဲပျော်ရွှင်စေပြီး ငရဲတံခါးမှ ပြန်ရောက်လာခါစဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ချောင်ရှီ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုအလျောက် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "သခင် "

သူမ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ လေး ဟူသော စကားလုံး မထွက်ပေါ်လာမီမှာပင် ကျစ်ရှုထပ်ပြောလိုက်သည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျစ်ရှု "ကျစ်ရှုက မိန်းကလေးပိုင်ရဲ့အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးအတွက် အလွန်ပဲကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဟွတ် အဟွတ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ယာယီဖြေရှင်းတဲ့ အစီအမံတစ်ခုမျှသာပါ"

ကျစ်ရှု "အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတွေက မိဘတွေရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ အောင်သွယ်တော်ရဲ့ စကားတွေ လိုအပ်တယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းကလေးပိုင်နဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာခံစားချက် အခြေခံမှမရှိကြပါဘူး "

ကျစ်ရှု "ကျွန်တော်လည်း မကြာခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားတော့မှာပါ "

သူ အပြာရောင်သန်းနေသော စိမ်းစိုနေသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ကုံးကို သူ့ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ကျေးဇူးဆပ်မှုပါ၊ အဟွတ် အဟွတ် ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြရအောင် "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပေါ်ရှိ ငှက်အမှတ်တံဆိပ်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းတွင် အတောင်ပံလေးခု၊ အကြေးခွံပါသော အမွေးအတောင်များနှင့် ချိတ်ကဲ့သို့ကွေးနေသော နှုတ်သီးတစ်ခု ပါရှိပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းကာ ခံ့ညားထည်ဝါသော ပုံပေါက်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမည်ဟု ယူဆရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် လက်လှမ်းကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုတွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးများမှာ အံ့မခန်းရှင်းလင်းလို့နေသည်။