အခန်း ၅

🌱 Chapter 5

ပိုင်ချောင်ရှီ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ 'ဒုက္ခပါပဲ '

သူမသည် ကြွားလုံးထုတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သောကြောင့် သူမကိုယ် သူမ ဖော်ကောင်လုပ်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည့်အလား သူမ၏ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူမ ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "အင်း သူတို့က ဒီလိုပဲ စားခဲ့ကြတာလေ "

အပြစ်လွှဲချရမည့်အချိန်ရောက်လာသောအခါ သူမ အပြစ်လွှဲချလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပိုင်ချောင်ရှီ၏ယောက္ခမများ လာရောက်စစ်ဆေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကျစ်ရှု ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဂျင်းတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် ကုန်သွားပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ပန်းကန်လုံးများကို ထပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ခဏနေရင် ငါ တောင်ပေါ်သွားပြီး ငါ့ကံကို စမ်းကြည့်ရမယ် "

အဓိကအားဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော ရှောင်ချယ်... အို မဟုတ်ဘူး၊ စနစ်လေး ချယ်ချန်းဇီ လိုအပ်သော အပင်များကို ရှာတွေ့နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သူမ သိချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ကံကြမ္မာသည် ၎င်းအပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေသည်။

အိမ်ရှိအမျိုးသားနှစ်ဦးသည် တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုနှင့် ကျစ်ရှု "ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့/အစ်မနဲ့ အတူလိုက်ခဲ့မယ် "

သူသည် အလကားနေ အလကားစားနေ၍မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျစ်ရှု ခံစားလိုက်ရသည်။

မိသားစုမှာလက်ရှိတွင် ဆင်းရဲနေသဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ပါဝင်ကူညီရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အိမ်မှာနေပြီး သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သူ၏အတုအယောင် ယောက္ခမကို စိုက်ကြည့်နေရမည်လား။

ပိုင်ရှောင်ရှုအတွက်မူ သူသည် သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးချင်ခဲ့သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "အစ်မ တောင်ပေါ်မှာ မြွေတွေ အင်းဆက်တွေနဲ့ သားရဲတွေ အများကြီးရှိတယ် "

မိသားစုမှာ သဟဇာတဖြစ်နေပြီး အိုမင်းနေသော အမျိုးသမီးကြီး၏မျက်လုံးထဲ သူမ ပိုမိုကျေနပ်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးပိုင်လီ 'ကျစ်ရှု သူက ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ၊ အင်း မဆိုးပါဘူး '

ပိုင်ချောင်ရှီသည် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဘယ်သူမှ သွားခွင့်မရှိဘူး "

ပိုင်ချောင်ရှီ "ရှောင်ရှု မင်းက လယ်ကွင်းထဲကို သွား၊ ဒီရာသီမှာ ရေချိုငါးရှဉ့်တွေက အဆူဖြိုးဆုံးဖြစ်လောက်တယ်၊ အစ်ကိုကျစ်ရှုက ကောင်းကောင်းသာ အနားယူပါ၊ ရှင် လုပ်စရာမရှိရင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်စေမယ့်... အင်း လှုပ်ရှားမှုတချို့ လုပ်လို့ရပါတယ် "

ပိုင်ရှောင်ရှု လိုလိုလားလား သဘောတူလိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "ကောင်းပါပြီ "

ကျစ်ရှုသည် သူ၏အတက်အကျဖြစ်နေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖုံးကွယ်ကာ အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ဘာ... လှုပ်ရှားမှုတွေလဲ "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အိမ်တွင် စက္ကူ သို့မဟုတ် မှင် မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်အပေါ် အားကိုးကာ အရှေ့ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းမှ နတ်သမားတော် ဟွာထို၏ တိရစ္ဆာန်ငါးကောင် ကစားနည်းကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်ပြီး မှတ်မိသမျှလှုပ်ရှားမှုများကို ခြံဝင်းအတွင်း သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် အကြမ်းဖျင်း ရေးဆွဲပြလိုက်သည်။

ပန်းကန်များ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ခြင်းတောင်းငယ်တစ်လုံးလွယ်ကာ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျစ်ရှုသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျန်းမာရေး လေ့ကျင့်ခန်းများကို မျက်နှာမူရင်း လေးနက်စွာ စဉ်းစားတွေးတောခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ရွှေရွာသည် တောင်နှင့် မြစ်များကို ကျောခိုင်းထားသည်။ တောင်သည် အထီးကျန်တောင်ထွတ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် အထီးကျန်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဝေးမှကြည့်လျှင် သစ်တောထူထပ်စွာဖြင့် တဆက်တည်း သွယ်တန်းနေသည်။ ပိုင်ရွှေမြစ်သည် ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေပြီး ဤရာသီတွင် ရေပြင်ကျယ်ဝန်းကာ မျိုးစုံလင်သော ငါးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ပုဆိန်တစ်ခု၊ သံဂေါ်ပြားတစ်ခုနှင့် လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်း ပါဝင်သော ခြင်းတောင်းငယ်တစ်လုံးကို လွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

'တောင်ကိုမှီခိုပြီး တောင်ပေါ်က စားစရာကိုစားရသည်' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အထူးသဖြင့် အိမ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် ဖျားနာနေသူတစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤခရီးစဉ်အတွက် သူမ၏အဓိကရည်ရွယ်ချက်များမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် စနစ်မှဖော်ပြထားသော ရှားပါးဆေးဖက်ဝင်အပင်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် စားသုံးနိုင်သော မှိုများကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမသည် လက်ရှိတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိသော ရွာသူမုဆိုးမတစ်ဦးသာဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ စဉ်းစားတွေးတောမှုထဲတွင် မပါဝင်ပေ။

သူမ၏ယခင်ဘဝက အလုပ်သင်ကာလအတွင်း သူမသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းရန်အတွက် ဆရာနှင့်အတူ တောရိုင်းတောင်ပေါ်သစ်တော များသို့လိုက်ပါခဲ့ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို ခွဲခြားသိမြင်ခဲ့သော်လည်း ကျောင်း၏ဆေးဥယျာဉ်နှင့် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးကုန်သွယ်ရေးဗဟိုဌာနသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အများစုနှင့် ပတ်သက်သော သူမ၏ အသိပညာမှာ စာအုပ်များထဲတွင်သာ ကန့်သတ်ထားသော သီအိုရီသဘောတရားအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သီအိုရီနှင့် လက်တွေ့ကို ပေါင်းစပ်ရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ရွာအဝင်ဝအပြင်ဘက်တွင် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဗိုင်းငင်တံပုံစံရှိပြီး ဆူးပါသောအသီးများရှိသည့် အပင်တစ်ပင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပင်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ချယ်ချန်းဇီ၊ ဒါ အမှတ်ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲ "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် တူးရန်ပြင်ဆင်ရင်း သူမ၏ သံဂေါ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စနစ် "ရှန်သီယမ် ဆိုက်ဘီရီကမ်၊ သဘာဝအားဖြင့် နွေးထွေးပြီး အရသာမှာ စပ်ကာ ခါးတယ်၊ အနည်းငယ် အဆိပ်သင့်စေနိုင်တယ်၊ သူက လေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး ပြင်ပရောဂါလက္ခဏာတွေကို သက်သာစေနိုင်ပြီး လေနဲ့ အအေးဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို အဓိက ကုသပေးတယ်၊ စနစ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ရင် သုံးမှတ်တန်ဖိုးရှိပါတယ် "

ပိုင်ချောင်ရှီသည် အမှတ်များ၏ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းကို မသိသော်လည်း ဂဏန်းအရေအတွက်ကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ပေါချောင်ကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "သုံးမှတ်တည်းလား၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ လုပ်အားခအတွက်တောင် မလောက်ဘူး "

သူမသည် သူမ၏လုပ်ရပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ နောက်ပြောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် အရှုံးပေါ်စေမည့် အလုပ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချယ်ချန်းဇီမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန် ရှိသည်။

စနစ် "ချစ်ရတဲ့ Host ရှန်သီယမ် ဆိုက်ဘီရီကမ်က လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ အတွေ့ရများပြီး လုံးဝရှားပါးတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ဒီလောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ယင်ကောင်ရဲ့ခြေထောက်ကလည်း အသားပါပဲ၊ နည်းနည်းစီ စုဆောင်းရင်များလာမှာပါ "

ကောင်းပြီ၊ လမ်းကြုံနေသောကြောင့် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ရှန်သီယမ် ဆိုက်ဘီရီကမ်ကို တူးဖော်ကာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ သည်။

တောင်ခြေတွင် ဝါးတောတစ်ခု သူမ မျက်စိရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝါးပင်များမှာ ဆုပ်ထားသော လက်သီးခန့်ထူထဲပြီး ဝါးရွက်များမှာ တရှဲရှဲမြည်နေသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ၏ မျက်လုံးများအရောင်လက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် မေးခွန်းပင်မထုတ်တော့ဘဲ သူမ ပုဆိန်ကို လွှဲကာ အထူဆုံးဝါးပင်ကို ခုတ်လိုက်သည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းလွန်းလှသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာ ခုတ်ပြီးနောက် သူမသည် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး သူမ လက်များမှာ ပွန်းပဲ့ကာ နာကျင်နေခဲ့သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဝါးဆစ်များကို လိုက်၍ ဝါးပင်အား အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ သူမ၏ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သွေးစွန်းမှုများနှင့် အရည်ကြည်ဖုများရှိနေသော သူမ လက်ထဲတွင် ဝါးရွက်များကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ချယ်ချန်းဇီ၊ ငါ ဝါးရွက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ချင်တယ် "

စနစ်၏အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စနစ် "ခါးသက်တဲ့ ဝါးရွက်တွေ၊ သဘာဝအားဖြင့် အေးမြပြီး အရသာမှာ ချိုကာ ပေါ့ပျက်တယ်၊ အပူကို ရှင်းလင်းပေးတယ်၊ အရည်ထုတ်လုပ်မှုကို အားပေးပြီး ဆီးရွှင်စေတယ်၊ ငါးမှတ် တန်ဖိုးရှိပါတယ် "

ပိုင်ချောင်ရှီ ခါးထောက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ချယ်ချန်းဇီ၊ နင့်ကို အသည်းမည်းနေတဲ့ ပွဲစားတစ်ယောက်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်၊ ပန်းတွေရဲ့ 'လူကြီးလူကောင်း လေးယောက်' ဖြစ်တဲ့ မက်မွန်၊ သစ်ခွ၊ ဂန္ဓမာနဲ့ ဝါး တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်လေးပဲ တန်ဖိုးရှိရတာလဲ "

ပွဲစားဖြစ်သူမှာလည်း အလွန်မတရားလုပ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စနစ် "ချစ်ရတဲ့ Host ဝါးကို ရှားပါးတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အဖြစ် မသတ်မှတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သင်စုဆောင်းထားတဲ့ ဝါးဆစ်တွေက တော့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်၊ အမှတ်နှစ်ဆယ်နဲ့ လဲလှယ်လို့ရပါတယ် "