အခန်း ၈

🌱 Chapter 8

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကျစ်ရှုကိုဘေးသို့ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ကြက်ကို ပြသလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ဆူဖြိုးနေပြီး တောက်ပသော အနီရောင်အမောက်နှင့် ရှည်လျားသော အမွေးများရှိကာ ၎င်း ဗိုက်တွင် မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်အစက်အပြောက်များ ရှိနေသည်။

ရွာသူကြီးရှဲ့သည် သူ့ သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူကိုကြည့်ကာ အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးရှဲ့ "ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစမ်း၊ အရှက်ကွဲအောင် ဆက်မလုပ်ကြနဲ့တော့ "

ရှဲ့မိသားစု ထွက်သွားပြီးနောက် ရွာသူကြီးရှဲ့သည် အမျိုးသမီးဝမ်အား တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးရှဲ့ "အခုကစပြီး ပိုင်ချောင်ရှီနဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းကိုမြင်ရင် သူတို့ကိုကွေ့ရှောင်သွား "

အမျိုးသမီးဝမ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဘာကြောင့်လဲ ?

ရွာသူရွာသားများသည် လူငယ်စုံတွဲကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ကျက်သရေရှိကာ သူမ ဘေးရှိ ခင်ပွန်းလေးမှာ နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အတော်လေးလိုက်ဖက်ညီပုံရသည်။

လူတိုင်းလူစုခွဲသွားသောအခါ ပိုင်မိသားစုဝင်လေးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပိုင်ရှောင်ရှုသည် သူ့ လက်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "အစ်မ၊ ဒီည ကျွန်တော်တို့ ကြက်သားနှပ်စားရမှာလား "

"ငါ မှိုတချို့လည်း ခူးလာတယ်၊ ဒီည ငါတို့ မှိုကြက်သားစွပ်ပြုတ်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သောက်ရမယ်"

စွပ်ပြုတ်သည် ဟင်းလျာထက် ပိုအာဟာရဖြစ်စေပြီး နာမကျန်းသူများအတွက် သင့်လျော်ပေသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် ယခုအခါ ကျစ်ရှု၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုကမူ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ပါဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်မွေးနုတ်ဖို့ ရေနွေး ငါ တည်လိုက်မယ်"

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ၏ကျောပိုးခြင်းကို သွန်ချလိုက်ရာ လူတိုင်းမျက်လုံးထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည့်အရာမှာ ဝံပုလွေပေါက်စလေးပင်။

အမျိုးသမီးပိုင်လီသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခုန်ဆုတ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချောင်အာ၊ ဒါ၊ ဒါ၊ ဒါက"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ လိမ်ညာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဝံပုလွေခွေးပေါက်လေးပါ၊ ကျမ အိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန်ကျရင် အိမ်စောင့်ပေးနိုင်သလို အမေ့အတွက် အဖော်လည်း ရနိုင်တယ်လို့တွေးမိလို့ပါ"

အမျိုင်းသမီးပိုင်လီသည် သူမ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

'ဒါက တကယ်ပဲ အဖော်ရဖို့အတွက်လား၊ အလန့်တကြားဖြစ်စေဖို့ မဟုတ်ဘူးလား'

"သူ့ကို နည်းနည်းလောက် လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ရင် ခြံကိုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တယ်"ဟု ဘေးမှ ကျစ်ရှုက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဝံပုလွေပေါက်စလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး ၎င်းရှေ့လက်ဖဝါးများကို မြှောက်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာတစ်ခုကိုလက်တွေ့ လုပ်ပြစေသည်။ ဝံပုလွေလေးသည် တိုးညင်းသော အူသံတစ်ချက်ကိုပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် လေ့ကျင့်ပေးရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ငါ့ယောကျ်ားဆီမှာပဲ ထားခဲ့တော့မယ်၊ ဪ ဒါနဲ့၊ ကျမ သူ့ကို ရှောင်ဖူဆိုပြီး နာမည်ပြောင်ပေး ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီးခံ့ညားမှုမရှိဘဲ သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ကျမ အမြဲခံစားနေရတယ်၊ ရှင်ပဲ သူ့ကို သင့်တော်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါလား"

ထိုသို့ပြောရင်း သူမ ကျစ်ရှုအား မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ဇာတ်လိုက်မင်းသား၏စူးရှသော အမြင်ဖြင့် ၎င်း၏စစ်မှန်သော သဘာဝကို သူ အသေအချာ သိရှိထားပြီးဖြစ်မည်ဟု ပိုင်ချောင်ရှီ ယုံကြည်ထားသည်။

ကျစ်ရှု ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဖေးလုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

"မြန်ဆန်တဲ့ မြင်းဖြစ်တဲ့ ဒီလုက အလျင်အမြန်ပြေးလွှားနိုင်ပြီး လေးကြိုးသံက မိုးခြိမ်းသံလိုမြည်ဟည်းတယ်"

၎င်းသည် ရှင်းချီကျိ၏ "ဖိုကျန့်ကျစ်" မှ ဂန္ထဝင်စာသားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပိုင်ချောင်ရှီ အထူးနှစ်သက်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဒီလုသည် လျိုပေ့၏ စစ်မြင်းဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေလေး၏အမည်ကို "ဖေးလု" ဟု စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ခြင်းက အလွန်တရာ ခံ့ညားထည်ဝါသော အသံကိုထွက်ပေါ်စေသည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ငါ သဘောကျတယ်"

ကျစ်ရှုသည် ပိုင်ချောင်ရှီကို နောက်တစ်ကြိမ် နက်ရှိုင်းစွာကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမငယ်လေး၏နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ကျလာသော ကဗျာသည် ခေတ်ပြိုင်ပညာ ရှင်ကြီးများ၏ကဗျာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လျော့နည်းမှုမရှိပေ။

'သူမမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ'

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ၏ကျောပိုးခြင်းထဲတွင် ဆက်လက် မွှေနှောက်ရှာဖွေနေကာပြောလိုက်သည်။

"ဒီတောယုန်ကိုတော့ မနက်ဖြန် စျေးမှာရောင်းဖို့ ချန်ထားမယ်၊ မှိုတွေကိုတော့ တစ်ဝက်စားပြီး တစ်ဝက်ရောင်းမယ်"

ကျန်ရှိနေသည်များမှာ ဝါးကျည်တောက် အပိုင်းအစများ ဖြစ်သည်။

"အစ်မ၊ ဒီဝါးတွေကို ထင်းအဖြစ် သုံးလို့မရဘူး၊ အရမ်းစိုနေတယ်" ဟု ပိုင်ရှောင်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

အစ်မဖြစ်သူက ဤဝါးပိုင်းများကို အဘယ်ကြောင့် ယူဆောင်လာခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ပိုင်ချောင်ရှီ မျက်လုံးများကို လန်လိုက်စဉ်တွင် ပိုအရောင်လက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဤပစ္စည်းများကို တန်ဖိုးထားမြတ်နိုးနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက အရသာရှိတဲ့ သောက်စရာ၊ ယင်ကျီလုပ်ဖို့အတွက်ပါနော်၊ နင်တို့အားလုံး သဘောကျမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်"

သူမ၏သွယ်လျသော လက်များပေါ်ရှိ မဆေးကြောရသေးသော သွေးစွန်းမှုများနှင့် အရည်ကြည်ဖုများကို ကျစ်ရှု သတိပြုမိသွားသည်။

မိသားစုသည် အလုပ်များသွားကြပြီး မှိုကြက်သားစွပ်ပြုတ်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်အတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ တစ်ယောက်သာ အာရုံလွင့်ပါးနေခဲ့သည်။ ဪ၊ မဟုတ်သေးပေ။ သူမသည် ဝါးရည်ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝါးကျည်တောက် များကို စင်တီမီတာ သုံးဆယ်ခန့်ရှည်သော အပိုင်းများအဖြစ် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အစွန်းနှစ်ဖက်ရှိ အဆစ်များကို ဖယ်ရှားကာ ခွဲထုတ်၍တပ်ဆင်လိုက် သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို အလယ်တွင် မီးအေးအေးဖြင့် ညင်သာစွာကင်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အစွန်းနှစ်ဖက်မှ အရည်များ စီးကျလာပြီး ချိုမြိန်ကြည်လင်သော ရနံ့တစ်ခု ခြံဝင်းအတွင်းပြည့်နှံ့သွားသည်။ ဝါးရည်များကို မြေအိုးငယ်လေးလုံးထဲတွင် စုဆောင်းလိုက်သည်။ ပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးတွင် ပိုများပြီး ကျန်နှစ်လုံးတွင် နည်းနေသည်။

ကျစ်ရှုသည် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ကူညီပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ့အား ဂုဏ်သရေရှိ ဘိုးဘေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခဲ့သည်။

အိမ်တွင် ပန်းကန်လုံး အလုံအလောက်မရှိပေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို ဝါးရည်အတွက် အသုံးပြုလိုက်ပါက ကြက်သားစွပ်ပြုတ်အတွက် လုံလောက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ကဲ၊ ဝါးရည်ကို အရင်သောက်ကြတာပေါ့၊ ပြီးမှ ကြက်သားစွပ်ပြုတ်သောက်မယ်"

ပိုင်ချောင်ရှီ ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး ဝါးရည်ပိုများသော ပန်းကန်လုံးများကို သူမ၏မိခင်နှင့် ကျစ်ရှုတို့အား ပေးလိုက်ကာ ငယ်ရွယ်သူနှစ်ဦးက နည်းသည်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။

"အစ်မ၊ ဒါက သောက်လို့ရရဲ့လား" ဟု ပိုင်ရှောင်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

သူ့ စိတ်ထဲ မသေချာပေ။ သူသည် ဝါးမျှစ်များကို စားဖူးသော်လည်း ဝါးရည်ကိုမူ တစ်ခါမှသောက်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။

"နင့်အစ်မက နင့်ကို လိမ်မလား၊ မြည်းကြည့်လိုက်ရင် နင် သိသွားလိမ့်မယ်"

သူမ သရုပ်ပြသည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် မျိုချလိုက်ရာ သူမ အမူအရာသည် လုံးဝကိုကျေနပ်နေပုံရသည်။

မနက်က ချဉ်ဖတ်ဂျင်းအား ကျစ်ရှု တွေးမိလိုက်ပြီး ယခုအခါ လတ်ဆတ်သော ဝါးရည်ကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကမျှ ထူးဆန်းနေပုံ မရတော့ပေ။ သူ မြေအိုးလေးကိုကိုင်ထားရင်း သူ့ ဝါးရည်အချို့ကို ပိုင်ချောင်ရှီနှင့်ဝေမျှချင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ရင်းနှီးလွန်းပြီး မသင့်လျော်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် သောက်လိုက်သည်။ ဝါးကျည်တောက်ထဲရှိ အရည်သည် အဝါစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ဝါးရနံ့နှင့် အနည်းငယ် ချိုမြိန်သော အရသာရှိသည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရှားပါးဟင်းလျာများကိုမြည်းစမ်းဖူးသည့် ကျစ်ရှုပင်လျှင် ၎င်းကို အထူးကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု ပိုင်ချောင်ရှီက မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရသာရှိတယ်" ဟု ကျစ်ရှုက ပြောလိုက်ပြီး ၎င်းကို အကုန်သောက်လိုက်သည်။

ဝါးရည်သည် သိပ်မများလှဘဲ အနည်းငယ်မျှ သောက်လိုက်ရုံဖြင့် ကုန်သွားသည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် သူ့ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကိုကမ်းပေးကာ မဝသေးကြောင်း ပြသရင်းပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သုဒ္ဓါတောင် ဒါ့ထက် ပိုကောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မ ငါ ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်"

တူတစ်ချောင်းက လူငယ်လေး၏လက်ပေါ်သို့ ခေါက်ချလိုက်သည်။ သူမသည် မောင်ဖြစ်သူအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ အလိုမလိုက်ဘဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးရန် ပြောလိုက်သည်။

"နင် သောက်ချင်ရင် တောင်အောက်ဆင်းပြီး ဝါးကို နင့်ဘာသာ နင် သွားခုတ်လေ"

ပိုင်ရှောင်ရှု ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

သူမသည် ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်လုံးကိုဆေးကြောရန် ယူဆောင်သွားပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီ လူတိုင်းကို ကြက်သားစွပ်ပြုတ် ထပ်မံထည့်ပေး လိုက်သည်။ ကြက်ပေါင်ကို သူမ မိခင်အားပေးပြီး ကြက်တောင်ပံကို ကျစ်ရှုအားပေးလိုက်သည်။

"ဂိုဂျီသီး ဒါမှမဟုတ် ရှန်းယောင်မပါတာ နှမြောစရာပဲ" ဟု ပိုင်ချောင်ရှီသည် မိမိဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။