အခန်း ၉

🌱 Chapter 9

ရိုးရာတရုတ်ဆေးပညာတွင် ဆေးနှင့် အစာသည် အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းမှလာကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသော်လည်း အနောက်တိုင်းဆေးပညာတွင်မူ ဆေးသည် အဆိပ်သုံးပုံတစ်ပုံပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် သူမ ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်၊ မနက်ဖြန် မြို့ကိုသွားပြီး မှိုတွေနဲ့ ယုန်တွေကို ရောင်းမယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်သုံးပစ္စည်းတချို့ ဝယ်လာမယ်၊ မနက်ဖြန် ငါတို့ရွာကနေ မြို့ကိုသွားမယ့် လှည်းရှိလား"

"အဘိုးကြီးကျန်းရဲ့နွားလှည်းက ချန်ရှီ (မနက် ၇ နာရီ - ၉ နာရီ) အချိန်မှာ မြို့ကို သွားတယ်" ဟု အမျိုင်းသမီးပိုင်လီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရွာရှိ အဘိုးကြီးကျန်း၏မိသားစုသည် လှည်းဆွဲခြင်းနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြပြီး ခရီးသည်တစ်ဦးလျှင် ကြေးပြားသုံးပြား ပေးရသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယောကျ်ား၊ မနက်ဖြန် ကျမနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား"

ကျစ်ရှု၏ဇွန်းသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ ပိုင်ချောင်ရှီကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပူနွေးသောကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို သောက်ထားသောကြောင့် သူ့ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဇာတ်လိုက်မင်းသားဖြစ်ပြီး တကယ်ကို ရုပ်ရည်ချောမောလှသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ စွဲလန်းစွာကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဆေးခန်းသွားပြီး ဆေးတချို့သွားယူရအောင်"

"ကောင်းပြီ"

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ရုတ်တရက် သူ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ငါ၊ ငါ၊ ငါလည်း လိုက်ချင်တယ်"

"ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ နင် မြို့မှာ သွားဆော့ချင်လို့မလား"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် တိတ်တဆိတ်ပင် သူမ မောင်ဖြစ်သူကို မလိုက်စေချင်ခဲ့ပေ။ ခရီးစရိတ်မှာ ကြေးပြားသုံးပြားဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် သူမသည် ပြားဝက်ကိုပင် ခွဲခြမ်းသုံးစွဲနေရသည်။ သူတို့၏အခြေအနေများ တိုးတက်လာချိန်တွင်တော့ အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ရေစည်ဆီသို့ပြေးသွားပြီး ငါးရှဉ့်များဖြင့် ချွဲကျိနေသော ရေအပြည့်ပါသည့် သစ်သားရေပုံးတစ်ပုံးကို ကောက်ယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ နင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီရာသီမှာ ငါးရှဉ့်တွေက အရမ်းဝဖြိုးပြီး အရသာရှိတယ်၊ အခုဆို ငါ လိုက်လို့ရပြီမလား"

သူ့အကြောင်းပြချက်သည် လုံလောက်ပြီး လိုက်သွားခြင်းသည် သူ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော်လည်း ပိုင်ချောင်ရှီက ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ် ရောယှက်ကာ ပြောလိုက်သေးသည်။

"ရှောင်ရှု၊ ဒီနေ့ နင် အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ရပြီ"

ကျစ်ရှုသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး စွပ်ပြုတ်ကို ဆက်လက်သောက်နေခဲ့သည်။ ဤဆင်းရဲနွမ်းပါးသော အိမ်လေးသည် သင့်မြတ်သော မောင်နှမများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မိသားစုသည် အသန့်စင်ဆုံးသော ဆွေမျိုးသံယောဇဉ်ကိုခံစားရသည်။

ဆွေမျိုးသံယောဇဉ်.. သူ့လို လူတစ်ယောက်အတွက် မည်မျှဇိမ်ကျကျနေနိုင်သော အရာဖြစ်ပါသနည်း။

ညစာစားပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဝံပုလွေပေါက်စလေး ရှောင်ဖူအား အရိုးများနှင့် အသားအချို့ကို ကျွေးလိုက်ပြီးနောက် ယန်တာ့လီ၏အိမ်သို့ ကြက်သားစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမ လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က ယန်မိသားစုသည် လူးဆန်အချို့ပေးပို့ခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ခြင်းသည်သာ မှန်ကန်ပေသည်။

ယန်မိသားစု၏ရွှံ့နံရံသည် သိပ်မမြင့်မားလှပေ။ ရွာအတွင်း ဆက်သွယ်ရေးသည် အော်ဟစ်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မှီခိုနေရသည်။

မကြာမီ တံခါးပွင့်လာပြီး ဆံထုံးနှစ်ဖက်ဖြင့် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမသည် ယန်မိသားစုမှ စန်းယာဖြစ်ပြီး သူမ နာမည်အပြည့်အစုံမှာလည်း ၎င်းပင်။

"အစ်မပိုင်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ လက်ထဲရှိ မြေအိုးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင့်မိသားစုအတွက် တောကြက်သားစွပ်ပြုတ်ယူလာခဲ့တယ်၊ ဒါ အရမ်းအရသာရှိတာ၊ မြန်မြန် ပန်းကန်တစ်လုံး သွားယူချေ"

ရွာထဲတွင် အသားစားရသော နေ့ရက်များသည် အလွန်ရှားပါးလှသည်။ စန်းယာသည် အနံ့ခံလိုက်ပြီး အလွန်မွှေးပျံ့ကြောင်း ပြောကာ ပိုင်ချောင်ရှီအား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမ၏အဆင့်အတန်းသည် အနည်းငယ် အကဲဆတ်နေပြီး ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်သာ သူမ ပိုနှစ်သက်သည်။

ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို ယန်မိသားစုထံသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကျန်းမိသားစုထံသို့ သွားရောက်နှုတ်ဆက်ကာ နေရာသုံးနေရာ ကြိုတင်မှာယူခဲ့သည်။

ယန်တာ့လီ၏ဇနီး ကျိန့်ရှီသည် ပိုင်ချောင်ရှီပေးပို့သော ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်ရာ အတော်လေး စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင် ပိုင်မိသားစု၏မင်္ဂလာပွဲကို သူမ ခင်ပွန်း ကြီးမှူးကျင်းပပေးမည့်အပေါ်ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးသည်။

"ပိုင်ချောင်ရှီက အသိဉာဏ်ရှိပြီး သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ နောင်ကို ငါတို့ သူနဲ့ ပိုပြီးဆက်ဆံသင့်တယ်" ဟု ယန်တာ့လီ ပြောလိုက်သည်။

စန်းယာ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အစ်မချောင်အာရဲ့ ချက်ပြုတ်လက်ရာက တကယ်ကောင်းတယ်၊ မနက်ဖြန် အဲ့ဒီအကြောင်း သွားမေးကြည့်ရမယ်"

ကျိန့်ရှီသည် စန်းယာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သွားရောက်မေးမြန်းရန်အတွက် အနည်းငယ်မာနကြီးလွန်းနေခဲ့သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီး၍ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် အမှတ်များကို မျိုးစေ့များဖြင့် လဲလှယ်ရန် စနစ်နှင့် ဆက်သွယ်လိုစိတ်ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ကျစ်ရှုသည် လှဲလျောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကုတင်၏တစ်ဝက်ကိုသာ ယူထားပြီး သူမ ဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ထုံးစံအတိုင်းစောင်ကိုကိုင်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ခင်းလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အသံမြည်တတ်သော ဂျောက်ဂျက်မြည်နေသည့် စားပွဲသည် ယနေ့တွင် ထူးခြားစွာခိုင်ခံ့နေပြီး အရင်ကထက် အနည်းငယ်ပိုပုနေသည်။ ၎င်းကို အမြင့်ညီညာစေရန် လွှဖြင့် တိုက်ဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ ကုတင်ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပါ၊ ဒီစားပွဲက အရမ်းကောင်းတယ်"

ကျစ်ရှုသည် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး ခံစားချက် သိပ်မပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"စားပွဲက ပုသွားတော့ ညသန်းခေါင် ပြုတ်ကျရင် သိပ်နာမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

ပိုင်ချောင်ရှီ... ထိုစကားများသည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။ သူမသည် လက်သီးဆုပ်လေးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

'နင်က ချောတော့လည်း၊ နင်ပြောတာ မှန်တာပေါ့လေ'

ဖယောင်းတိုင်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး ပိုင်ချောင်ရှီသည် စားပွဲပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ စနစ်အား အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ချစ်ရပါသော Host၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ရှောင်ချယ်က သင့်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်၊ သင့်အတွက် အမှတ်စျေးဝယ်စင်တာကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပါပြီ၊ စျေးဝယ်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်"

သူမ အမြင်အာရုံထဲတွင် အင်တာနက်စျေးဝယ်စင်တာကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်တစ်ခုပေါ်လာသော်လည်း အပင်သုံးမျိုးသာ သော့ပွင့်နေပြီး ကျန်အရာများမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်။ ဂျင်ဆင်း၊ နှင်းကြာပန်း၊ လင်ကျီးမှို နှင့် ဟောရှိုးဝူတို့ကို ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ပေ။

သော့ပွင့်နေသော အရာသုံးခုမှာ ချယ်ချန်ဇီ၊ ဒန်ဒီလီယွန်နှင့် ဆိတ်ချေးပင်မျိုးစေ့များ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး အကျင့်ပျက် ပွဲစားအားကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ချယ်ချန်ဇီ၊ ငါက ဝါးနဲ့ ဖူစယ်တီလာ ချင်နန်စစ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာလေ၊ နင်က ငါ့ကို ပေါင်းပင်တွေ ပေးတယ်ပေါ့၊ ငါ့မွေးရပ်မြေမှာ ဒါတွေအားလုံးက လမ်းဘေးမှာ ပေါက်နေပြီး ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပေါင်းပင်တွေချည်းပဲ၊ နင့်အသိစိတ်က တကယ်ပဲ နာကျင်မှုနည်းနည်းလေးမှ မခံစားရဘူးလား"

အကယ်၍ ပိုင်ချောင်ဥယျာဉ်စနစ်သာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ချောင်ရှီ၏ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအမှတ် တစ်သောင်းခန့်ထိမှန်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအားလုံးသည် ပေါင်းပင်မျိုးစေ့များကိုသာ ရရှိစေခဲ့သည်။

"ချစ်ခင်ရပါသော Host၊ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး"

အား၊ ဖူးးးး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော AI သည် လူသားတို့၏ခံစားချက်များကို အလိုအလျောက်ရယူသုံးစွဲလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းက ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းပြမယ်၊ ကျွန်တော် သင့်ကို ရှင်းပြပါ့မယ်"

အမှောင်ထုထဲတွင် ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ၏သွားများကို ကြိတ်ကာ သူမ အရှေ့ကျနေသောဆံပင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအမူအရာက 'ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု မရမချင်း ငါ အနားယူမှာမဟုတ်ဘူး' ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

စနစ်လေး ချယ်ချန်းဇီ "ချစ်ခင်ရပါသော Host၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်ချောင်ဥယျာဉ်စနစ်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစေ့တွေကို ထောက်ပံ့ပေးပါတယ်၊ ဒါဆိုရင် ချယ်ချန်းဇီက ဆေးဖက်ဝင်အပင်လား၊ ဒန်ဒီလီယွန်ကရော ဆေးဖက်ဝင်အပင်လား၊ သင် ကောင်းကောင်းဖတ်ဖူးတဲ့ ရှန်နုံးပိုင်ချောင်ကျင်းနဲ့ ကွန်ပန်ဒီယမ်အော့ဖ်မာတီးရီးယားမက်ဒီကာ နှစ်ခုစလုံးမှာ သူတို့ကိုမှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေမှာ မြင့်မြတ်တာ ဒါမှမဟုတ် သာမန်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းမရှိပါဘူး၊ စနစ်က သင့်ကို မလှည့်စားခဲ့ပါဘူး"

ယခင်စကားများအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပြီး ပိုင်ချောင်ရှီတွင် ချေပရန်စကားမရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးစာကြောင်းအတွက်မူ သူမ ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေမှာ မြင့်မြတ်တာ ဒါမှမဟုတ် သာမန်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းမရှိဘူးဆိုရင်၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ဂျင်ဆင်း၊ လင်းဇီးမှို ဒါမှမဟုတ် ကော်ဒီဆက်ပ်စ်ဆီနင်စစ်တွေ မပေးခဲ့တာလဲ"