အခန်း ၁၀

🌱 Chapter 10

စနစ်သည် လူသားတစ်ဦး၏သက်ပြင်းချသံကို တုပလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ စနစ်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပုံစံပါပဲ၊ အဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်တာက အမြဲတမ်းတိမ်ရာကနေ နက်ရှိုင်းတဲ့ဆီကို သွားတာပါ၊ Host ဖြစ်တဲ့ သင်က ရှားပါးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ပိုပြီးမှတ်တမ်းတင်နိုင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် စနစ်က သေချာပေါက်တုံ့ပြန်ပေးပါလိမ့်မယ်"

မျှမျှတတပြောရလျှင် ပိုင်ချောင်ရှီ စုဆောင်းခဲ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များသည် အထူးတလည် တန်ဖိုးကြီးမားခြင်းမရှိသောကြောင့် သူမ၏ ဒေါသသည် အနည်းငယ်လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ စိတ်ထဲတွင် ဒန်ဒီလီယွန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့မိသားစုက အစားအစာတိုင်းအတွက် အသုပ်စုံတွေ၊ အတို့အမြှုပ်တွေနဲ့ အသီးအရွက်သုပ်တွေကို စားရတော့မယ့်ပုံပဲ"

ချယ်ချန်းဇီစနစ်သည် Host ၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို မလျော့ကျစေလိုသောကြောင့် ကြင်နာစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

" Host၊ ဒီမျိုးစေ့တွေကို ဆေးဆိုင်မှာ ရောင်းတာမျိုးလိုမျိုး သူတို့ရဲ့တန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံးဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင် ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ၊ သင် အမြတ်တောင် ရနိုင်ပါသေးတယ်"

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အတွေးတစ်ခုသည် ပိုင်ချောင်ရှီ စိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အမှတ်ဆယ်မှတ်ကျသင့်သော ချယ်ချန်းဇီမျိုးစေ့ ဂရမ်တစ်ရာကို ပြတ်သားစွာဝယ်ယူလိုက်သည်။

"အင်း၊ ချစ်ခင်ရပါသော Host၊ ပွိုင့်ဈေးဝယ်စင်တာမှာ သဘာဝအတိုင်း ညစ်ညမ်းမှုကင်းတဲ့ အော်ဂဲနစ်မြေသြဇာတွေလည်းရှိပါတယ်၊ သင့်ရဲ့မြက်တွေကို ဝဖြိုးပြီး သန်မာလာစေဖို့အာမခံပါတယ်၊ ပြီးတော့ အမှတ်ဆယ်မှတ်ပဲ ကျသင့်မှာပါ"

ချယ်ချန်းဇီစနစ်သည် ပက်ကေ့ချ်တစ်ခုကို အရောင်းမြှင့်တင်ရန် အခွင့်အရေးအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ပက်ကေ့ချ်ဖြစ်နေမှတော့ ငါ့ကို လျှော့စျေးပေးလေ"

ပိုင်ချောင်ရှီ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဘယ်သူကများ ဈေးမဆစ်ဘဲနေမည်နည်း။

ချယ်ချန်းဇီ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်၊ ဒီထက်တော့ မရတော့ဘူး"

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ချယ်ချန်းဇီမျိုးစေ့များနှင့် မြေသြဇာအား ဆယ့်ရှစ်မှတ်ဖြင့် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဆယ်မှတ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤအမှတ်များသည် တကယ်ကိုကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် လူငယ်ဇနီးမောင်နှံသည် တစ်ချိန်တည်းလိုလိုနိုးထလာခဲ့ကြသည်။

ကျစ်ရှုသည် ပိုင်ချောင်ရှီ၏မျက်ကွင်းညိုနေမှုများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မနေ့ညက အိပ်လို့မပျော်ဘူးလား၊ ဒီညတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ဖို့ မင်း အလှည့်ပဲ"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ ခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ချစ်စရာကောင်းသော ငှက်သိုက်တစ်ခုသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဘက်တွင် မျိုးစေ့များနှင့် မြေသြဇာအိတ်ငယ်တစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရသည်။ အားလုံးက စနစ်၏အမှားများပင်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရှင် မြန်မြန် မျက်နှာသွားသစ်လိုက်၊ ကျမ စားဖို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတစ်ခုခု လုပ်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ကျမတို့ သွားကြမယ်"

ဦးလေးကျန်း၏နွားလှည်းသည် ရွာအဝင်ဝတွင် အချိန်မှန်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တိရစ္ဆာန်အစာများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကိုလည်း တင်ဆောင်ထားသဖြင့် နေရာအများအပြားကို ယူထားသည်။ ယာဉ်မောင်းမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် အဘိုးကျန်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကြေးပြားကိုးပြား ပေးချေလိုက်ပြီး ကျစ်ရှုကို လှည်းပေါ်သို့ တက်နိုင်ရန်ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကျောပိုးခြင်းနှင့် သစ်သားပုံးအတွက်မူ သူမ ပိုင်ရှောင်ရှုကို ကိုင်ထားရန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မြဲမြဲကိုင်ထားကြ၊ ဟေ့၊ သွား"

ယာဉ်မောင်းသည် သူ့ ကြာပွတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် နွားလှည်းသည် ချန်ကောမြို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ရွာနှင့် မြို့ကြား အကွာအဝေးမှာ လီဆယ်လီခန့်ရှိပြီး နွားလှည်းဖြင့် တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

နွေရာသီ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ရာသီဥတုသည် အလွန်ပူပြင်းလာခဲ့သည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော လှည်းပေါ်တွင် လူကြီးသုံးဦးပါဝင်လာသောအခါ ချက်ချင်းကျပ်တည်းသွားသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီ၏လက်မောင်းသည် ကျစ်ရှု လက်မောင်းနှင့် ထိလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူသည် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ့ ကိုယ်ဟန်မှာ မြင့်မားကာ ဖြောင့်မတ်နေပြီး နှင်းတောထဲမှ ထင်းရှူးနှင့် ဝါးပင်တို့၏ အငွေ့အသက် များကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် ပိုင်ချောင်ရှီကို အနည်းငယ် ပိုအေးမြသွားသလို ခံစားရစေသည်။ သို့သော် နတ်သက်ရှည်တစ်ပါးကဲ့သို့ လူတစ်ဦးသည် နွားလှည်းပေါ်တွင် ခရီးသည်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းကို တွေးကြည့်ရာ ကွာခြားချက်မှာ အတော်လေးကြီးမားနေသည်။ သူမသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးရန်နှင့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်ကြိုးစားလုပ်ဆောင်မည်ဟု တိတ်တဆိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့အား ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပစွာ ဆက်လက်တည်ရှိနေစေမည်ဖြစ်သည်။

ခရီးတစ်ဝက်တွင် နေရောင်သည် ပိုမိုပူပြင်းလာပြီး ပိုင်ရှောင်ရှုမှာ ချွေးစေးများထွက်နေခဲ့သည်။

"အစ်မ၊ အရမ်းပူတာပဲ"

သူတို့သည် ရေမြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားမိရာ ထိုနေရာတွင် ကြည်လင်သော ကြာရွက်များသည် ကောင်းကင်အထိ ဆန့်တန်းနေပြီး ကျယ်ပြောလှသော အစိမ်းရောင်ပြင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဦးလေးကျန်း၊ ခဏလောက် ရပ်ပါဦး"

လှည်းရပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြောင်းဘေးသို့ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အသည်းပုံလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ကြာကန်ကြီးသည် နွေနှောင်းပိုင်းနှင့် ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်တွင် ကြာစေ့များနှင့် ကြာစွယ်များ ဖုံးလွှမ်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို အမှတ်များစွာဖြင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းက ရှင်းလင်းစွာပင် တွက်ခြေမကိုက်ပေ။

သူမသည် ဖိနပ်ကိုချွတ်ကာ ရေထဲသို့ခြေဗလာဖြင့် ဆင်းလျှောက်သွားပြီး ထီးအဖြစ်အသုံးပြုရန် ကြာရွက်ကြီးတစ်ရွက်အားချိုးယူကာ နွားလှည်းပေါ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

နေရောင်အောက်ရှိ မိန်းကလေးသည် တောက်ပသောအလင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသကဲ့သို့ ကျစ်ရှုကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကြာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရော့၊ ရှင့်ရဲ့ထီး"

ကျစ်ရှုသည် ကြာရွက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ရိုးတံမှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး အလယ်တည့်တည့်တွင်ရှိကာ တွယ်တက်ခြင်းနှင့် ခက်ဖြာခြင်းမရှိဘဲ သူ့အရှေ့ရှိ တောသူမလေးနှင့် အလွန်တူနေသည်။

"ဒါကို မြန်မြန်မယူရင် ကျမ လက်မောင်းတွေ နာလာတော့မယ်" ဟု ပိုင်ချောင်ရှီက ညည်းတွားလိုက်ပြီး ရေတစ်ပေါက် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ လှပသော နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့ကာပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် သည်းခံနေရသော မနာလိုမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့အစ်မ အချစ်ဆုံးကလေးလေး မဟုတ်တော့ပေ။

"အစ်မ၊ ငါ"

ကျစ်ရှု၏အကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ ညည်းညူမည့်စကားလုံးများသည် သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီတွင် အကြံတစ်ခုရလာခဲ့သည်။

"ရှောင်ရှု၊ ဒါကို ကိုင်ထားဖို့ ငါ့ကို ကူညီပါဦး"

ပိုင်ရှောင်ရှု "..."

'ဘာလို့ သူဖြစ်ရတာလဲ'

ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မငြင်းဆန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူကောင်းတစ်ယောက်သည် နာမကျန်းဖြစ်နေသော အားနည်းသူတစ်ဦးနှင့် ငြင်းခုံလေ့မရှိပေ။ ကြာရွက်၏ကာကွယ်ပေးနိုင်မှုမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသဖြင့် သူသည် ကျစ်ရှု အနားသို့ အနည်းငယ်တိုးကပ်သွားရပြီး ထီးမိုးပေးနေသော ကျေးကျွန်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"ဒီကိုလာခဲ့" ဟု ကျစ်ရှု ပိုင်ချောင်ရှီအား ပြောလိုက်ပြီး ထီးကို အတူတူမိုးသင့်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် နွားလှည်း၏အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ သွားကြစို့" ဟု သူမ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းသည် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

"ပိုင်ချောင်ရှီကို လက်ထပ်တဲ့သူတိုင်းက တကယ်ကံကောင်းကြမှာပဲ"

တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် နွားလှည်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကောမြို့၏ နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်းတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျင်မြန်သောမြင်းအချို့သည် သူတို့ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးလာကြပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်တန်းကြီးတစ်ခုကိုလွှင့်ထူကာ လူတိုင်းကိုလန့်ဖြတ်သွားစေသည်။