အခန်း ၁၁

🌱 Chapter 11

မြင်းများသည် အစာကောင်းကောင်းစားထားပြီး သန်မာကြောင်းနှင့် မြင်းစီးသူများသည် နက်မှောင်ပြီး သိမ်မွေ့သောပုံစံရှိသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်းကို ပိုင်ချောင်ရှီ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့သည် သွက်လက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သောသိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ဤမြို့ငယ်လေးသည် ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးများနှင့် ဝပ်နေသော ကျားများ သို့မဟုတ် ကြမ်းကြုတ်သောကျားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြာရွက်ထီးအောက်တွင် ကျစ်ရှုသည် သူ့ လက်ခလယ်ကို ဆိတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များကို အောက်သို့ ချထားသည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ အရမ်းမောက်မာနေတဲ့ အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု ပိုင်ရှောင်ရှုက ပထမဆုံး မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ၏တုံးအသော မောင်ဖြစ်သူ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးပြောရန်အချက်ပြလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး၊ သူတို့ကို အရင် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး"

ဤအရာသည် အချိန်တိုလေးအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အဘိုးကျန်းသည် ၎င်းတို့ကို ဈေးဆီသို့မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ ဈေးထဲတွင် ဈေးသည်များနှင့် လှည့်လည်ရောင်းချသူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး သရေစာအမျိုးမျိုး၏ရနံ့များဖြင့် မွှေးကြိုင်နေကာ လမ်းဘေးဖျော်ဖြေသူအချို့ပင်ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း နေရာကောင်းအများစုကို လူယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် အစွန်းဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုကိုရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမသည် လှည်းပေါ်မှ ခွေးခြေခုံလေးတစ်ခုကို ယူကာ ကျစ်ရှုကို သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်စေပြီး သူ့ဘေးတွင် ရေအိတ်တစ်အိတ်ကိုထားပေးလိုက်သည်။ ကျက်သရေရှိသော သခင်လေးသည် ကြာရွက်အောက်တွင် အေးချမ်းစွာထိုင်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အတော်လေး မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသည်။

အဘိုးကျန်းသည် သူ့ကုန်ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာအော်ဟစ်ရောင်းချနေသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် ပိုင်ရှောင်ရှု၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အော်လေ၊ နင် မအော်ရင် လူတွေက ဘယ်လိုသိမှာလဲ"

သူမသည် ဤကမ္ဘာရှိ ငွေကြေး၏ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းအားအကြောင်းကို ဘာမှမသိရှိထားသဖြင့် သူမ စကားပြောလိုက်ပါက သူမ၏ မသိနားမလည်မှုကို ပေါ်လွင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

'ကိရိယာလူသား' ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မှိုတွေ ရောင်းမယ်၊ တောယုန်တွေ ရောင်းမယ်၊ ရေချိုငါးရှဉ့်တွေ ရောင်းမယ်"

လူငယ်အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအချို့သည် လာရောက်မေးမြန်းရန် စုရုံးလာကြသော်လည်း သူတို့သည် ဝယ်ယူနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် သူမ၏ အနောက်ရှိ ကျစ်ရှုကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲတင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကျစ်ရှုဆီသို့ ပန်းတစ်ပွင့်ပင် ပစ်ပေါက်လိုက်သေးသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။

မူလပိုင်ရှင်သည် လူတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း 'ကွာရှင်းခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက် ခုနစ်ချက်' ဖြင့် စွပ်စွဲခံခဲ့ရသည်။ သို့တိုင်အောင် ဤလူများသည် သူမ၏အမည်ခံခင်ပွန်းကို ပေါ်တင်ပင် ရည်းစားစကားပြောဆိုနေကြသော်လည်း ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ခွေးခြေခုံပေါ်ရှိ မွန်မြတ်သော သခင်လေးသည် သူ့အင်္ကျီလက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလွှင့်ပစ်လိုက်ကာ တောင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပန်းတစ်ပွင့်ဆိုသည်မှာ ချဉ်းကပ်၍မရနိုင်ကြောင်းကို သရုပ်ပြသလိုက်သည်။

ရှက်ရွံ့သွားသော မိန်းကလေးသည် လေကဲ့သို့ပြေးထွက်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် စျေးနှုန်းများကိုလာရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သွားရှစ်ချောင်းပေါ်အောင် စံချိန်မီပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူလိုက်သည်။ ပိုင်ရှောင်ရှု၏ ယခင်စျေးနှုန်းသတ်မှတ်မှုက ဖောက်သည်အချို့ကို လန့်ပြေးစေခဲ့သည်။

"အဖွား၊ ဒီတောမှိုတွေက အခုလေးတင် ခူးလာတာ၊ ထူးခြားတဲ့ အရသာရှိပြီး အာဟာရလည်းကြွယ်ဝတယ်၊ ကြက်သား ဒါမှမဟုတ် ငန်းသားနဲ့ စွပ်ပြုတ်လုပ်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ကျင်းကို ကြေးပြားနှစ်ဆယ်ပဲ ကျသင့်မှာပါ၊ ပြီးတော့ ဒီရေချိုငါးရှဉ့်တွေက"

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် အဘွားအိုသည် သူမ ခြင်းတောင်းကိုကိုင်ကာ ထွက်သွားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုမှိုမျိုးက အသားထက် ပိုစျေးကြီးနေရတာလဲ၊ နင် ငါ့ကို ဓားပြတိုက်နေတာလား"

'စျေးကြီးလို့လား၊ စျေးကြီးလို့လား၊ စျေးကြီးလို့လား'

အသားတွေ အများကြီးစားပြီး ဝလာမည်ကို စိုးရိမ်နေသော ပိုင်ချောင်ရှီ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးချိန်တွင် အဘိုးကျန်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြားကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပိုင်ချောင်ရှီသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မရောင်းရသေးပေ။ သူ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"မင်းရဲ့ စျေးနှုန်းတွေက အရမ်းမြင့်လွန်းတယ်၊ တစ်ခုခုရောင်းရရင် အဲဒါ အံ့ဖွယ်တစ်ခုဖြစ်လိမ့်မယ်"

မှတ်ချက်။ ။ စာရေးသူသည် ရှေးခေတ်စျေးနှုန်းများကို သိပ်ပြီးနားမလည်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို အရမ်းကြီး အနီးကပ်မစစ်ဆေးကြပါနဲ့၊

ဒီဝတ္တုမှာ စံနှုန်းတစ်ခုရှိပါတယ် ( ရွှေတစ်ချောင်း = ငွေဆယ်ချောင်း = ကြေးပြားတစ်ထောင်)

"ဒါပေမဲ့ ငါ စျေးမလျှော့ချင်ဘူး"

ဘဝက ခက်ခဲနေပြီးသားဖြစ်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည်လည်း မတရားခံရသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် မိခင်အတွက် အရသာရှိသောအရာတစ်ခုခုဝယ်ပေးရန်၊ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဝတ်စုံသစ်တစ်စုံဝယ်ရန်နှင့် ကျစ်ရှုအတွက် ဆေးဝယ်ရန် ငွေပိုရအောင်ရောင်းချလိုခြင်းသာ။ တောင်ပေါ်မှ သူမ တူးဖော်လာခဲ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အနည်းငယ်က မည်သို့လုံလောက်နိုင်မည်နည်း။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအားလုံးသည် သီးခြားပေါင်းစပ်မှုများလိုအပ်သည်။

"အစ်မ၊ ဒါတွေကို ဈေးပေါပေါသာ ရောင်းလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ ရေချိုငါးရှဉ့်တွေ ထပ်ဖမ်းလို့ရပါတယ်"

ပိုင်ရှောင်ရှု အစ်မဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျစ်ရှုသည် ခေါက်ခုံပေါ်မှမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျနေပြီဖြစ်ကာ ဤအချိန်တွင် သူသည် ပိုလို့ပင် ကျက်သရေရှိနေပုံရသည်။

"တကယ်တော့ ပိုမြင့်တဲ့ဈေးနဲ့ ရောင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ ဘေးတွင် ကြီးကျယ်သော မဟာဗျူဟာပညာရှင်တစ်ဦးရှိနေသည်ကို သူမ မည်သို့မေ့လျော့နေနိုင်မည်နည်း။

"ယောကျ်ား၊ ရှင့်ရဲ့ဉာဏ်ကောင်းလှတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို မြန်မြန်ပြောပြပါဦး"

သူမက သူ့အား ယောကျ်ားဟုခေါ်ဆိုပုံမှာ အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး ကျစ်ရှု နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။ ထို့နောက် သူ့အမြင်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

တန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံးမြှင့်တင်ရန်အတွက် အရာဝတ္ထုများကို ၎င်းတို့၏အပြည့်ဝဆုံးသော အလားအလာအထိ အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ လက်များကို ခေါက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ရှောင်ရှုနဲ့ ချက်ချင်းသွားစမ်းကြည့်မယ်၊ ရှင် အေးတဲ့နေရာတစ်ခု ရှာနေလိုက်၊ ဒီမှာ အရမ်းပူတယ်"

မထွက်ခွာမီ ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဘေးရှိဈေးဆိုင်သို့လည်း သွားရောက်ကာ ကျစ်ရှုအတွက် ပူနွေးသော အသားမုန့်ကြီးနှစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ကြေးပြားလေးပြား သုံးစွဲခဲ့သည်။

ကျစ်ရှုသည် မုန့်များကို ကိုင်ထားပြီး ကြာရွက်ကိုနေကာအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူမ၏ကျောပိုးခြင်းငယ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသော ပိုင်ချောင်ရှီကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မေးမြန်းပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် မြို့ထဲရှိ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်ဟု ခေါ်ဆိုသော် လည်း ၎င်းသည် တကယ်တမ်းတွင် ပိုမိုကြီးမားသော စားသောက်ဖွယ်ရာဆိုင်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လမ်းဆုံတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဆိုင်က မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်ရှိနေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ငါတို့ ဘယ်ဆိုင်ကို သွားရမလဲ"

ဆိုင်မျက်နှာစာမှကြည့်လျှင် ဟုန်ကျင်းစားသောက်ဆိုင်က ပိုခမ်းနားပုံရသည်။ ၎င်းဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကို အနုစိတ်ရေးဆွဲထားပြီး နှစ်ထပ်ရှိကာ စားဖိုမှူးနှင့် စားပွဲထိုးများ၏အလုပ်များနေသောအသံများကို ကြားနိုင်သည်။ ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ပြသထားမှုအပေါ် အခြေခံ၍ ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ မောင်ဖြစ်သူ ပိုင်ရှောင်ရှုနှင့်အတူ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ထဲတွင် ဖောက်သည်များမရှိပေ။ မဟုတ်သေး၊ တစ်ခုတည်းသော ဖောက်သည်စားပွဲမှာလည်း ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခံထားရသည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဆိုင်မဖွင့်ဘူး၊ မင်းတို့ တခြားတစ်နေရာကို သွားသင့်တယ်" ဟု စားပွဲထိုးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဟေး၊ စောင့်ပါဦး"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ပိုင်ရှောင်ရှု ကိုင်ထားသော သစ်သားပုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က စားဖို့လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဆီမှာ လတ်ဆတ်ပြီး အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ရေချိုငါးရှဉ့်တွေနဲ့ မှိုတွေရှိတယ်၊ ရှင်တို့စားသောက်ဆိုင်က ဒါတွေကို ဝယ်မလားလို့ မေးမလို့ပါ"

"သွား၊ သွား၊ သွား၊ သွား၊ သွား၊ ငါတို့ အလုပ်များနေတာကို မမြင်ဘူးလား၊ မင်းတို့မှာ အသိတရားဆိုတာ မရှိဘူး"

စားပွဲထိုးသည် လူများကို နှင်ထုတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မာနထောင်လွှားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်း၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောမည့်ဆဲဆဲတွင် ဆိုင်ရှင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။