အခန်း ၁၄

🌱 Chapter 14

ဘဝဆိုသည်မှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နှင့် ထမင်းတစ်နပ်၊ ကိတ်မုန့်တစ်လုံးနှင့် အချိုပွဲတစ်ပွဲမျှသာ။ လူတိုင်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအတွက် ချီးကျူးရန် သူမသည် ရက်ရောသူဖြစ်သည်။

သူမသည် နှစ်ခုကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူတို့တစ်ဦးစီအတွက် တစ်ခုစီပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ရော့"

ကျစ်ရှု မုန့်ကိုယူကာ အနည်းငယ်ကိုက်စားလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ချိုမြိန်နေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဦးလေးကျန်း၊ မြို့အနောက်ဘက်အစွန်က ဆေးခန်းကို သွားမယ်"

နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်းမှာ နောက်မှလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အရေးတကြီး ကိစ္စရပ်ကို ဦးစွာဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကိတ်မုန့်ကို စားပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကျန်သည့်အရာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျစ်ရှုအား တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းခဲ့ရလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်"

ကျစ်ရှု လက်ငါးချောင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သဘာဝကျကျပင် သူ့လက်နှစ်ချောင်းကို ကွေးချလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဒါက တော်တော်အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား၊ လေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

ငွေချောင်း 30 မှာ ယခုလိုဝေးလံခေါင်ဖျားသော မြို့အတွက် ၎င်းသည် အတော်လေး များပြားသောပမာဏဖြစ်သည်။

ကျစ်ရှုသည် သူ့ လက်ချောင်းထိပ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရာစုနှစ်သစ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ဤခေတ်နောက်ကျသော ရှေးဟောင်းခေတ်တွင်ဖြစ်စေ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များသည် အမြဲတမ်း အရှားပါးဆုံးဖြစ်သည်။

မြို့ထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ဆေးခန်းသို့ရောက်ရှိသောအခါ ဆယ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော အလွန်ရှည်လျားသည့် တန်းစီနေသည့် လူတန်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ဆေးဆိုင်ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ လက်ထောက်တစ်ဦးက ဆေးကိုချိန်တွယ်နေသည်။ ဆေးဘီရိုကို အညွှန်းစာရွက်များဖြင့် သေသပ်စွာ ခွဲခြားထားသည်။ ကန့်လန့်ကာတစ်ခုကို ချထားပြီး ၎င်းအနောက်တွင် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန်အတွက် နေရာငယ်တစ်ခု ရှိသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီသည် ကျစ်ရှုကို နေရာချထားပေးလိုက်ပြီး သူ့အတွက် စံချိန်မီ ခေါက်ခုံတစ်ခုနှင့် ရေဘူးတစ်ခုကိုပေးကာ သူမ ကိုယ်တိုင် တန်းစီရန်သွားခဲ့သည်။

တန်းစီနေမှုမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေပြီး ရောဂါရှာဖွေခြင်းအတွက် သေချာတိကျသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလိုအပ်သည်။

နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီ၏အလှည့်သို့ နီးပါး ရောက်လာခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီး၏အနောက်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မှောင်မိုက်ပြီး သိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိသည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်နှစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ မြင်းပေါ်မှဆင်းလာပြီး ၎င်းတို့နှင့်အတူ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပြေးလာခဲ့သော ရဲမက်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူတို့သည် မနက်က သူတို့တွေ့ခဲ့ရသော အဖွဲ့ပင်ဖြစ်ပြီး ယန်မြို့တော်မှ လာသူများဖြစ်သည်။

အစောင့်ဖြစ်သူက စကားပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့အသံမှာ ကျယ်လောင်ကာ အင်အားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အစောင့် "သမားတော်လု၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ"

တန်းစီနေသော လူနာများသည် သဘာဝကျကျပင် ဆန္ဒမရှိကြဘဲ ညည်းညူလိုက်ကြသည်။

လူနာများ "ဘာလို့ သူတို့က တန်းမစီရတာလဲ၊ လူတိုင်း အကြာကြီးစောင့်နေရတာကို"

အစောင့်သည် သူ၏ထူထဲသော မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ့ ခါးရှိ ဓားပေါ်သို့ လက်တင်ကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် အမူအရာပြလိုက်သည်။

အစောင့် "မင်းတို့က လေးစားရတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရောဂါကို နှောင့်နှေးစေရင်၊ အဲဒီအကျိုးဆက်တွေကို မင်းတို့ခံနိုင်ရည်ရှိလို့လား၊ မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို သတိထားကြ"

သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏သက်ပြင်းချသံများ၊ ကလေးငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများနှင့် ဖိနှိပ်ခံထားရသော ဒေါသများရှိသော်လည်း သူတို့ ဒေါသများကို ထုတ်ဖော်မပြောရဲကြပေ။

သမားတော်လုသည် ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ ဆေးသေတ္တာကို သယ်ဆောင်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလျက် အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခံရသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် လူအုပ်ကြီးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် "အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ သမားတော် ဒီမှာမရှိတော့ပါဘူး၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြပါ"

လူအုပ်ကြီးသည် ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားကြသည်။ ကျစ်ရှုသည် သူ့ အကြည့်များကို အောက်သို့ချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ပိုင်ချောင်ရှီကမူ သူ့ကို အောက်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကျမ သူတို့နဲ့ သွားဆွေးနွေးလိုက်မယ်၊ ရှောင်ရှု နင့်ယောက်ဖကို သေချာဂရုစိုက်ထား"

ထို့နောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဆိုင်ရှင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဆိုင်ရှင်၊ စကားသီးသန့်နည်းနည်းလောက် ပြောလို့ရမလား"

ဆိုင်ရှင်သည် လူငယ်မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူသည် လူနာများ၏ခံစားချက်များကို နားလည်သော်လည်း စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ဆိုင်ရှင် "သမားတော်က ဒီမှာ မရှိဘူး၊ ငါ ဘာမှလုပ်ပေးလို့မရဘူး"

သို့သော်လည်း ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူ့အား လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကန့်လန့်ကာနောက်သို့ ဦးစွာ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် တစ်စုံတစ်ဦး ကျူးကျော်ဝင် ရောက်လာခြင်းကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။ သူသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏သန့်ရှင်းသော လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်တွင် ငွေစတစ်စရှိလို့နေသည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဆိုင်ရှင် ကျမနဲ့ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ် ကဖို့အတွက် ပူးပေါင်းပေးပါ" လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးသည် ဓနဥစ္စာကို မြတ်နိုးသော်လည်း မှန်ကန်သော နည်းလမ်းဖြင့်သာ ရယူလေ့ရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော်လည်း သူလုပ်ကိုင်နေသော ဆေးခန်းမှာ လူ့အသက်များနှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး အနည်းငယ်သော အမှားယွင်းလေးကပင် အသက်အန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ဆိုင်ရှင် "မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော် မင်းကို ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲ"

ပိုင်ချောင်ရှီ "အနားကို တိုးလာခဲ့"

ပိုင်ချောင်ရှီသည် သူမ အကြံအစည်ကို တီးတိုးပြောပြလိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ကမူ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဆိုင်ရှင်၏ရင်ထဲတွင်မူ ဗြောင်းဆန်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ပိုင်ချောင်ရှီကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်ရာ မိန်းမငယ်လေး၏အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများတွင် သေချာမှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူမသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။