အခန်း ၁၆

🌱 Chapter 16

တပည့်ဖြစ်သူသည် ကျစ်ရှု၏သွေးကြောကို စမ်းသပ်လိုက်ရာ သူ့ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်ကာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ ခေါင်းကို အလျင်အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ လက်ခုံပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျလာခဲ့သည်။

မည်မျှ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သွေးခုန်နှုန်းနည်း။ မည်မျှပြင်းထန်သော ရောဂါနည်း။

တပည့်ဖြစ်သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

တပည့် "အဆိပ်သင့်... သွားတာလား၊ မဟုတ်ဘူး၊ အဆိပ်သင့်ရုံတင် မကဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုလုံးက"

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုလုံး ပျက်စီးနေပြီး သူ့ အသက်မှာ ချည်မျှင်တစ်မျှင်ပေါ်တွဲလွဲခိုနေသည်။

သူ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျစ်ရှုအား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျစ်ရှုသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လွတ်ဟာနေသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတော့၊ ညသန်းခေါင်ယံရောက်တိုင်း ပထမဆုံး အစွန်းရောက်အေးခဲလာပြီး အဲဒီနောက် အစွန်းရောက်ပူလောင်လာတယ်၊ အပူနဲ့ အအေး တစ်လှည့်စီဖြစ်နေပြီး သေရတာထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်သွားတဲ့အခါ ထုံကျင်သွားတော့ တာပဲ၊ အရင် ငါ ပြခဲ့ဖူးတဲ့ သမားတော်တွေကတော့ ငါ့ကို အချိန်မရွေးသေနိုင်တယ်၊ ထွက်သက် ဝင်သက်လေး တစ်မျှင်နဲ့သာ အသက်ဆက်နေရတာလို့ ပြောကြတယ်"

သူ စကားပြောများသွား၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ ကျစ်ရှုသည် သူ့ အဆုတ်များ ထွက်ကျလာတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာခဲ့သည်။

တပည့်ဖြစ်သူသည် သွေးစမ်းနေသော သူ့လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောအား ပွတ်သပ်ပေးကာ အသက်ရှူမှန်လာစေရန် အလျင်အမြန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

သူတို့၏အကြည့်များ ဆုံသွားခဲ့သည်။

ကျစ်ရှု ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့အပြုံးမှာ ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

တပည့်ဖြစ်သူသည် ဆေးစာရေးပေးသင့်သည်ဟု တွေးကာ သူ့ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲလိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျစ်ရှုသည် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ငါ့ရောဂါက နန်းတွင်းသမားတော်ကြီး ကြည့်ပေးတာတောင် အချည်းနှီးပဲ၊ မင်း ဆေးတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးတာ ပိုကောင်းမယ်"

တပည့်ဖြစ်သူသည် သူ့အား လေးနက်စွာ တည့်မတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ စာရေးအား ပြောလိုက်သည်။

တပည့် "ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စလေးရှိနေရင်တောင် ကျနော်တို့ လက်လျှော့လို့မဖြစ်ဘူး၊ ငါ ပြောပြမယ်၊ မင်း ရေးမှတ်လိုက်၊ လတ်ဆတ်တဲ့ ရှုတိဟွမ်နဲ့ ကြံ့ချို"

စာရေးသည် တပည့်ဖြစ်သူအား ရက်စက်စွာဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

စာရေး "ကြံ့ချို မရှိဘူး"

တပည့်ဖြစ်သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

တပည့် "ကောင်းပြီ၊ ဆေးစာပြောင်းမယ်၊ နွယ်ချိုနဲ့ ဂျင်ဆင်း"

စာရေးက ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

စာရေး "ဂျင်ဆင်းလည်း မရှိဘူး၊ တန့်ရှန်ဆိုရင်ရော ရမလား"

ပိုင်ချောင်ရှီ "..."

ဤမျှ ကြီးမားသော ဆေးခန်းကြီးဖြစ်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှမရှိပေ။ မည်သို့သော ဆေးပညာကို အသုံးချနေပြီး မည်သို့သော လောကကြီးကို ကယ်တင်နေခြင်းနည်း။

သို့သော် ဤနေရာမှာ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုတန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးဖက်ဝင်ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဤနေရာတွင် ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်သာဖြစ်ကြောင်းကို သူ မေ့သွားခဲ့သည်။

ကျစ်ရှု၏ယခင်က မှုန်ကုပ်နေသော အမူအရာတွင် ယခုအခါ မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ရောယှက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ နာမကျန်းဖြစ်နေသူ မဟုတ်ခဲ့ပါက မိမိဆေးခန်းတွင် မည်သည့်ဆေးများ သိုလှောင်ထားသည်ကိုပင် မသိသော တပည့်တစ်ဦးမှာ အတော်လေးရယ်စရာကောင်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။

တပည့်ဖြစ်သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျစ်ရှုကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

တပည့် "ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက်စောင့်ပါ"

သူသည် ကန့်လန့်ကာကိုမတင်ကာ အရှေ့ဘက်ခန်းမသို့ထွက်သွားပြီး ဆေးဘီရိုတန်းများရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိ လာခဲ့သည်။

သူ ဆေးစာကို ထပ်မံနှုတ်တိုက်ချပေးလိုက်သည်။

တပည့် "အခြောက်လှန်းထားတဲ့ သစ်စေး၊ ပိုင်ဇီရန်၊ ရှန်းကျူယွီ၊ စွမ်းကျောက်ရန်တို့ကို အချိုးအစား တူညီအောင်ကြိတ်ချေပြီး ပျားရည်နဲ့ရောစပ်ပြီး ထီးရွက်ပင် မျိုးစေ့အရွယ်အစားရှိတဲ့ ဆေးလုံးလေးတွေ ဖော်စပ်ပါ၊ နွေးထွေးတဲ့ စပျစ်ရည်နဲ့ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ် သောက်သုံးပါ၊ သွားပြီး ဆေးယူလိုက်ချေ"

ဤဆေးစာသည် ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ ငါးမျိုးနှင့် ပြင်ပဒဏ်ရာ ခုနစ်မျိုး၊ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို အထူးကုသပေးပြီး အလယ်ပိုင်းကို သန်မာစေကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုလုံးကို တည်ငြိမ်စေသည်။

စာရေးသည် ခဏတာအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နွေးထွေးသော သတိပေးချက်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

စာရေး "ဒီဆေးတွေက အရမ်းစျေးကြီးတယ်နော်"

တပည့်ဖြစ်သူမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တပည့် "ဒီသခင်လေးက ဆေးဖိုးမပေးမှာကို မင်းက ကြောက်နေတာလား၊ သူ့ဇနီးက ဆေးဖော်စပ်ဖို့ကူညီပေးနေတယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူမကို ဒီမှာအပေါင်ပစ္စည်းအနေနဲ့ ထားခဲ့ကြတာပေါ့၊ ပြီးတော့ ဂိုဂျီသီးနဲ့ ရှန်းယောင် နည်းနည်းလည်းယူခဲ့"

ကျစ်ရှု "..."

စာရေး "..."

ကျစ်ရှုအား နွားလှည်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ခဏအကြာတွင် ပိုင်ချောင်ရှီသည်လည်း ဆေးကိုသယ်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူမ ရင်ကိုနာကျင်စေသည်။ ဤဆေးများသည် ငွေနှစ်ချောင်းနှင့် ကြေးပြားသုံးရာ ကျသင့်ခဲ့သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှုသည် အစ်မဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "အစ်မ၊ နောက်ဆုံးတော့ နင် ထွက်လာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ"

ပိုင်ချောင်ရှီ ဦးလေးကျန်းအား တောင်းပန်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဦးလေးကျန်းကို ဒုက္ခပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ စာရေးကိရိယာဆိုင်ကို... အို၊ စာအုပ်ဆိုင်ကို အရင်သွားဖို့ လိုသေးတယ်"

စာအုပ်ဆိုင်ဆိုသည်မှာ စုတ်တံများ၊ မင်များ၊ စက္ကူများနှင့် မင်သွေးကျောက်များ ရောင်းချသော နေရာဖြစ်သည်။ ပိုင်ချောင်ရှီသည် စကားမှားသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျစ်ရှုသည် ပိုင်ချောင်ရှီအားကြည့်လိုက်ပြီး သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ သူမ နားထင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဒီ၊ ဒီ၊ ဒီ၊ ဒီ ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ယုယကြင်နာမှုရှိတဲ့ အခိုက်အတန့်လေး။ ပိုင်ချောင်ရှီ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းနီရဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျစ်ရှု ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျစ်ရှု "မင်း ဆေးဖော်စပ်နေတုန်းက မျက်နှာပေါ် ဂျင်းရည်တွေ စင်သွားတာလား၊ မဆေးခဲ့ရဘူးလား၊ ခုနက ဟိုတပည့်ဖြစ်သူရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ဒီဂျင်းရည်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်"

ဒီအခိုက်အတန့်ကတော့ ပိုင်ချောင်ရှီအတွက် မြေကြီးထဲဝင်ချင်လောက်အောင် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်အခါမျိုးဟုဆိုရမည်ပင်။

'ပေါ်သွားပြီပေါ့၊ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား'