အခန်း ၁၇

🌱 Chapter 17

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပိုင်ချောင်ရှီ၏ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းပင်။

စာအုပ်ဆိုင်တွင် သူမသည် စက္ကူ၊ မင်၊ စုတ်တံများနှင့် မင်သွေးကျောက်၊ ခေတ်ပြိုင် မူဝါဒဆိုင်ရာ စာစီစာကုံးများနှင့် "တလျန်ချန်ကျင်းဖန်" မိတ္တူတစ် စောင်တို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် လော့ယန်စက္ကူက ဈေးကြီးတယ်ဟူသော စကားစုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားခဲ့ရပြီး ငွေငါးချောင်းနှင့် ကြေးပြားရှစ်ဆယ် သုံးစွဲခဲ့သည်။

ဆန်ဆိုင်တွင် သူမသည် အရောင်ငါးမျိုးပါဆန်အား ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ဆန်ရှည်၊ လူးဆန်၊ ဆန်လုံးညို၊ နှံစားပြောင်းဆန်၊ ကွီနိုအာ၊ ပဲနီလေး၊ ပဲတီစိမ်း၊ နှမ်း၊ မြေပဲနှင့် အခြားသော ကောက်နှံအမျိုးမျိုးပါဝင်ပြီး ပေါများလှသော အမျိုးအစားများဖြစ်ကာ ငွေသုံးချောင်းနှင့် ကြေးပြားခြောက်ဆယ့်ရှစ်ပြား သုံးစွဲခဲ့သည်။

အထည်ဆိုင်တွင် သူမ အထည်လေးလိပ်ကိုဝယ်ယူခဲ့သည်။ ကျစ်ရှုအတွက် ကောင်းကင်ပြာရောင်၊ မိခင်အတွက် ဘီဂိုးနီးယားပန်းနီရောင်၊ ရှောင်ရှုအတွက် မှင်ရောင်နှင့် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် လရောင်ဖြူတို့ဖြစ်သည်။ ကျစ်ရှု၏အထည်မှာ အဖိုးတန်ပိုးထည်ဖြစ်ပြီး အလှဆုံးနှင့် အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံးဖြစ်ကာ အထည်လေးလိပ်ပေါင်းလျှင် ငွေဆယ်ချောင်းနီးပါး ကျသင့်ခဲ့သည်။

ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်နှင့် သကြားတို့အပြင် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ကော်ကန်းကဲ့သို့သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ ခေါင်းလျှော်ရန် ရေချိုးပဲစေ့များ၊ အမျိုးသမီးများ၏လစဉ်သုံးအတွက် အဝတ်ထုပ်ငယ်များနှင့် ဆီစိမ်စက္ကူထီးတစ်လက်တို့ကို ဖြည့်တင်းဝယ်ယူပြီးနောက် အဘိုးကျန်း၏လှည်းခကို နုတ်ပယ်လိုက်သောအခါ ငွေချောင်း 30 မှာ လုံးဝကုန်စင်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျစ်ရှု အသားဝယ်ထားသောကြောင့်သာဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက နောက်ထပ် ကုန်ကျစရိတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူမ မျက်နှာထက်ပင် ပိုမိုရှင်းလင်းပြောင်စင်နေသော အိတ်ကပ်ကိုစမ်းကြည့်ရင်း ပိုင်ချောင်ရှီသည် စိုက်ပျိုးရေးကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ကာ သူမ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် တိတ်တဆိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နွားလှည်း အိမ်သို့ရောက်ရှိချိန်တွင် ရွှီရှီ (ည ၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးပိုင်လီသည် ခြံတံခါးဝတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူမ ရင်ထဲတွင်အေးချမ်းသွားခဲ့သည်။

ဝံပုလွေပေါက်စလေးသည် ၎င်း၏အမြီးကို လှုပ်ယမ်းကာ ပိုင်ချောင်ရှီ ခြေထောက်နားတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး အလွန်ချစ်ခင်ဟန်ပြနေသည်။

ဂုဏ်ယူမှုအရိပ်အယောင်လေးဖြင့် အမျိုးသမီးပိုင်လီ ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးပိုင်လီ "ဒီနေ့ ငါတို့အိမ် ဓားပြတိုက်ခံရမလို့ပဲ၊ ကံကောင်းလို့ ရှောင်ဖူက ဉာဏ်ကောင်းပြီး သူခိုးရဲ့ခြေသလုံးကို ကိုက်လိုက်လို့ သူခိုးလေး ဘောင်းဘီထဲ အညစ်အကြေးတွေထွက်ကျပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်"

ပစ္စည်းများကို ချနေသော သူမ၏လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသော်လည်း ပိုင်ချောင်ရှီမှာမူ ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပိုကြီးသောသူခိုး သို့မဟုတ် ဓားပြများရောက်လာပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ သူမသည် ကျစ်ရှု ကွင်းစွပ်ကစားနည်းမှ အနိုင်ရလာသော ကြွေအိုးအား မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး ဝံပုလွေပေါက်စလေး၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "စစ်သူကြီးဖေးလုက စွမ်းအားကြီးတာပဲ၊ ဒီည နင့်ကို အသားကျွေးမယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး အိမ်နဲ့ခြံကို စောင့်ရှောက်ရမယ့်တာဝန်က နင့်တာဝန်ပဲ"

ရှောင်ဖူမှ စစ်သူကြီးဖေးလုအဖြစ် အဆင့်တိုးမြှင့်ခံလိုက်ရသော ဝံပုလွေပေါက်စလေးသည် သူ၏ဆွေမျိုးများအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည့်အလား ခြေလှမ်းများဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာလမ်းလျှောက်သွားသည်။

ဝံပုလွေနှင့် လူတို့ကြားမှ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးကို ကျစ်ရှု စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ဆေးခန်းသွားရောက်မှုမှဖြစ်ပေါ်လာသော မှုန်ကုပ်ကုပ် စိတ်အခြေအနေသည် အနည်းငယ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သူတို့ မိသားစု၏ဘဏ္ဍာရေးမှာ မပြည့်စုံသောကြောင့် အမြဲတမ်းချွေတာသုံးစွဲရလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးပိုင်လီ ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးပိုင်လီ "ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေအများကြီးဝယ်လာတာ ငွေတွေ အများကြီးကုန်မှာပဲနော်"

တစ်နေ့တာလုံး အံ့ဖွယ်ရာများကိုမျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သော အဘိုးကျန်းကမူ ရယ်မောလျက်ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကျန် "မင်း သမီးနဲ့ သမက်က နှစ်ယောက်စလုံးတော်ကြတယ်၊ ငွေဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ၊ သုံးလိုက် ပြန်ရှာလိုက်ပေါ့"

ဤအချိန်တွင် ပိုင်ရှောင်ရှုသည် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူလာခဲ့သည်။

ပိုင်ရှောင်ရှု "အမေ၊ ဒီနေ့ အစ်မ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ အမေ မသိပါဘူး၊ သူက လှည့်စားပြီးတော့"

သူ့ အစ်မထံမှ ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ စူးရှသောအကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသဖြင့် သူ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

'အဲဒါက လှည့်စားတာလား၊ အဲဒါက ကျွမ်းကျင်မှုလေ'

ညစာစားပြီးနောက် ပိုင်ချောင်ရှီသည် ဝက် ဝမ်းဗိုက်သားပြားငယ် နှစ်ပိုင်းကိုဖြတ်ကာ ဝံပုလွေအား အစိမ်းလိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

သူမသည် တိုက်ရိုက်မကျွေးဘဲ ဝံပုလွေပေါက်စလေးအား ၎င်း၏ရှေ့လက်ဖဝါးများဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ အထက်သို့လှမ်းယူခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင် ချက်အချို့ကို လုပ်ဆောင်ရန်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီးနောက် သူမသည် အသားကို ပို၍အမြင့်သို့ မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဝံပုလွေပေါက်စလေးသည် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် အောင်ဝူး ဟူသော အူသံတစ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "စစ်သူကြီးဖေးလု၊ စစ်သူကြီး မဖြစ်ချင်တဲ့ ရဲမက်က ဝံပုလွေကောင်းတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဒီလောက် အခက်အခဲလေးကိုတောင် နင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား"

ပိုင်ချောင်ရှီ "နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်၊ စစ်သူကြီးဖေးလု နင် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ပိုင်ချောင်ရှီ "လေ့ကျင့်မှုမရှိဘဲနဲ့ မိသားစုကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ဘယ်လိုကာကွယ်နိုင်မှာလဲ၊ နင် အမေ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုသလို၊ သခင်လေးကိုလည်း ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုတယ်၊ မှတ်ထားနော်"

ကျစ်ရှုသည် ပိုင်ချောင်ရှီ၏အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာလုံး သူမ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သို့တိုင်အောင် သူ့ အရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးသည် အဆုံးမရှိသော ခွန်အားများ၊ တက်ကြွပြီး ပေါများကြွယ်ဝသော စိတ်ဓာတ်များရှိနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝံပုလွေလေးသည် အသားကိုမှီသွားပြီး ၎င်းလျှာကို ရှည်လျားစွာဆန့်ထုတ်ကာ ပိုင်ချောင်ရှီ၏လက်ကို လျက်လိုက်သည်။ သူမက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ကောင်းလိုက်တာ၊ စစ်သူကြီးဖေးလု"

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ကျစ်ရှုကို မြင်လိုက်ရပြီး အနည်းငယ် အနေခက်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချောင်ရှီ "ဘယ်တုန်းက"

ဆိုလိုရင်းမှာ သူသည် သူမ အနောက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရပ်နေခဲ့သနည်းဟု ဖြစ်သည်။ ကျစ်ရှုသည် သူမ လက်ထဲမှ အခြားအသားတစ်ဖဲ့ကို ယူလိုက်ပြီး ညည်းတွားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျစ်ရှု "ရှောင်ဖူကို လေ့ကျင့်ပေးရမယ့် တာဝန်က ငါ့တာဝန်လို့ မင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"