အခန်း (၁၂၄၅-၁၂၄၆)
Vol. 125 Ch. 1245-1246
အခန်း ၁၂၄၅ - မဟာမှော်ဆရာ ဝူဖန်း
ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၏ နောက်ကွယ်တွင် မှောင်မိုက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသည့် မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤအက်ကြောင်းသည်လည်း မျက်လုံးတစ်ဖက်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားသည်။
စကြာဝဠာ လျှို့ဝှက်မှော် ဆူးချွန် မှာ ယင်ကျိုး မှ နတ်ဘုရားတို့၏ လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယင်ကျိုး အရှင်သခင်က အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ချန်ထုံယား ထံ အထူးသဖြင့် ပေးအပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဤလက်နက်မှာ ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေနှင့် ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် စကြာဝဠာ လျှို့ဝှက်မှော် ဆူးချွန်မှာ တုန်ခါလျက် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ နတ်စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းပေးသော်လည်း မရနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းသည် ထိုအက်ကြောင်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရှေးဟောင်း အတွေးအခေါ်၏ စွမ်းအားမှာ ဤလက်နက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
လီယန်ချူက ထိုစကြာဝဠာ လျှို့ဝှက်မှော် ဆူးချွန်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း မခံလိုက်ရပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်၍ အလင်းတန်းတစ်ခု ရောက်လာသည်။
အလွန်ရှေးကျသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။
သူဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ လီယန်ချူ ယခင်က မြင်ဖူးသည့် ရှန်းမင်းဆက်၊ ရှမင်းဆက်တို့မှ လေကျင့်ကြံသူများ၏ အဝတ်အစားများနှင့် လုံးဝမတူညီဘဲ ပိုမို ရှေးကျနေသည်။
ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ထင်ရှားကာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
သူသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်၊ သတ္တိကောင်းတာပဲ"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
ဤသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပြီး မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိသည့် ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်နာမည်ကတော့ မပြောပလောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအက်ကြောင်းက ဆက်ပြီး ပျံ့နှံ့နေရင် ရှန်ကျိုးပြည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါကိုတော့ မင်း မမြင်ချင်လောက်ဘူး ထင်တယ်"
ဟု ထိုအမျိုးသားက ပြောသည်။
"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ" လီယန်ချူက မေးသည်။
"ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေထဲမှာ ငါ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူ့ဆီ သွားလည်မလို့"
ဟု ထိုအမျိုးသားက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
"ဒီထဲမှာ မင်း သူငယ်ချင်းဟောင်း ရှိတယ် ဟုတ်လား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့အိမ်က ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခိုးပြီး ဒီထဲမှာ ဝှက်ထားတာ၊ သူ့ကို ရှာပြီး သတ်ပစ်ရမယ်"
ဟု ထိုအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
သူ၏ ပြောစကားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လီယန်ချူပင် အံ့ဩသွားသည်။
"ညီလေး၊ ဒီပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လောကတစ်ခု ရှိတယ်၊ သတိထား၊ သူတို့က လူကို အရိုးပါမကျန် စားမယ့်သူတွေ၊ မင်း သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆန့်ကျင်နေတော့ အန္တရာယ် ရှိလိမ့်မယ်"
ထိုအမျိုးသား၏ အပြောအဆိုများတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
"မင်း ဒီပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိပုံရတယ်နော်" လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ဒီနောက်ကွယ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက စီမံနေတာ၊ အချိန်တိုင်း လေကျင့်ကြံသူတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့အတွက် လုပ်ထားတဲ့ နေရာညစ်တစ်နေရာပဲ"
ဟု ထိုအမျိုးသားက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ရယ်မောသည်။
"ဒီလောက် နေရာဆိုးကြီးထဲမှာ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ"
လီယန်ချူ မေးသည်။
"ငါတို့က သူ့ကို သူငယ်ချင်းလို သဘောထားခဲ့ပေမဲ့ သူက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်သွားတယ်၊ ဒီအကြွေးကိုတော့ အသေအချာ ပြန်တောင်းရမယ် "
"ညီလေး၊ မိုးမြေလေးနဲ့ မြှားကို သုံးနိုင်ပေမဲ့ မသုံးပါနဲ့၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ အထင်လွဲမှုတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ သတိထား "
သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၏ အက်ကြောင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အထောက်အထားကို မခန့်မှန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။
"သူက ငါ့မှာ မိုးမြေ လေးနဲ့ မြှား ရှိတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။
"နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အမျက်ဒေါသ၊ အထင်လွဲမှုတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသားသည် ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုရှေးဟောင်း အတွေးအခေါ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် တစ်ချက်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထိုအသိစိတ်မှာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
"သူ ဒီအမျိုးသားကို ကြောက်နေပုံပဲ" လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားက ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်
"ကျီဇီဖုန်း သူငယ်ချင်းဟောင်း ရောက်လာပြီ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ကြိုဆိုပါတော့ "
သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လီယန်ချူ သတိပြုမိသည်မှာ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေသည် လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကောင်းကင်ယံမှာ ငြိမ်းချမ်းသွားပြီး ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
"ဒီ ကျီဇီဖုန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"
လီယန်ချူစိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
လူ့လောကတွင် ဤသို့သော ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ၊ သို့မဟုတ် သူသည် ကန်ယွမ် လောကမှ မဟုတ်ဘဲ အခြားလောကမှ လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း လီယန်ချူမှာ စိတ်အေးမသွားပေ။
ထိုအမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် နက်နဲ ရှေးကျပြီး သူနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ငါ ဒီလူနဲ့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘဲ ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်စဉ်းစားသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် ဤအစွမ်းကို မြင်ဖူးမှန်း မသိခဲ့ပေ။
ထို့နောက် လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်များထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
………………
သူသည် ကျင်းယွန်းတောင် သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျင်းယွန်းတောင်မှာ အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေပြီး ထိုကောင်းကင်လူသားအိုကြီး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံထားရသည်။
လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်းနေရာကို ပြန်ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"သူက ငါ့ဆီမှာ မိုးမြေ လေးနဲ့ မြှား ရှိတာကို သိနေတယ်၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"
ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ ပွင့်လာပြီး ပြန်ပိတ်သွားသည့်အတွက် လီယန်ချူစိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။
သူသည် ဤကိစ္စကို တွက်ချက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားရင်း ကျင်းယွန်းတောင်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။
လက်ထဲတွင် ပေတုကျမ်း ကို ကိုင်ထားရင်း ခြေရင်းတွင် ကြယ်တာရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထို့အပြင် ယင်ယန် အစီအရင်နှင့် ခြောက်ဆယ့်လေးကွက်ပုံစံတို့ ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုအထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ အကြီးမားဆုံး ပြောင်းလဲမှုမှာ သူ၏နတ်ဘုရား တွက်ချက်ခြင်း စွမ်းရည် တိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ နတ်ရွှေသတ္ထု ကို ပြန်လည်မွမ်းမံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးဖြစ်ပြီး၊ တရားသဘောတရားအချို့ကို နားလည်သဘောပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ တွက်ချက်ခြင်း စွမ်းရည်လည်း တိုးတက်လာသည်။
ထိုသူကို တွက်ချက်ရာတွင် လီယန်ချူ၏ စိတ်စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နတ်စွမ်းအား လည်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အရာအားလုံးမှာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဒီလူကို တွက်ချက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသည်။
တွက်ချက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ ပေါ်လာပြီး ကြယ်တာရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"အဲ့ဒါ မျှော်စင်အောက်မှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရတဲ့ အဲ့ဒီ မဟာမှော်ဆရာပဲ "
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ သူနှင့် အနီးအနားတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း လွဲချော်သွားသည်ကို နှမြောမိသည်။
"အဲ့ဒါ သူကိုး"
………………
ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ
ဤနေရာ၏ နှစ်ဖက်တွင် ကျောက်ဆောင်များ ရှိပြီး ချောက်ကမ်းပါးမှာ အဆုံးမရှိ နက်ရှိုင်းသည်။
ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အညစ်အကြေးများ ရှိပြီး ခေါင်းထဲတွင် စာရွတ်သံများ ကြားနေရသဖြင့် ခေါင်းမူးစေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လှုပ်ရှားနေသော လူရိပ်များ ရှိပြီး သေချာကြည့်လျှင် အဝတ်အစား အမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
အချို့မှာ လက်လေးချောင်း ပါရှိပြီး အချို့မှာ ခြေထောက်နှစ်ဖက် အပြန်အလှန် ယှက်နွယ်နေကာ အချို့၏ ရင်ဘတ်တွင် အပေါက်ကြီး ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မျိုးနွယ်စု အမျိုးမျိုး၊ ခေတ်ကာလ အမျိုးမျိုးမှ ဖြစ်ပုံရသည်။
အက်ကြောင်း ပွင့်လာစဉ်က ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသည့် သေဆုံးသွားသော နတ်ဘုရားများ သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပြီး လူများကို သတ်ဖြတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။
ထိုလူများမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
လူအများမှာ လူမဟုတ်တော့သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး လူတစ်ပိုင်း သားရဲတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေကာ ငရဲပြည်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားသည် ဤနေရာတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ၏ အနီးသို့ လှုပ်ရှားနေသော လူရိပ်များ မကပ်နိုင်မီ သူ၏ အရှိန်အဝါဖြင့်ပင် လွင့်စင်သွားသည်။
ကျောက်နံရံများမှ အကိုင်းအခက်များ ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သွေးများ စုပ်ယူရန် ကြိုးစားကြသည်။ ငရဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။
သူသည် လေထဲတွင် ခြေချရင်း တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။
အောက်ခြေတွင် မည်သည့်လူ သို့မဟုတ် သားရဲ ဖြစ်ကြောင်း မခွဲခြားနိုင်သည့် ကြီးမားသော အရိုးစုများ ရှိသည်။
အချို့အပေါ်တွင် သွေးသားများ လှုပ်ရှားနေပြီး ဤမြင်ကွင်းမှာ နတ်ဘုရားများ သေဆုံးပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းနှင့် တူသည်။
ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဤသို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထိုအမျိုးသားသည် အေးဆေးလမ်းလျှောက်နေသော်လည်း တစ်လှမ်းချင်းစီတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော အကွာအဝေးကို ရောက်ရှိသွားသည်။
မြေကို ကျုံ့ကာ ခြေလှမ်းတိုစေခြင်း စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းများ လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သဲကန္တာရထဲမှ အိုအေစစ်ကဲ့သို့သော နေရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ အသက်ဝင်ပြီး နတ်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ ရောက်လာသည့်အခါ ဓားစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရပ်နေသည်။
"ရပ်လိုက်တော့"
သူသည် အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအားများမှာ ဓားရှည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။
ထိုရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"မင်းရဲ့ ဓားပညာက ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့ ဓား မရှိဘူး"
သူ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ပြင်းထန်သော နတ်စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မြေပြင်များ ကွဲအက်သွားပြီး သူသည် ထိုနတ်စွမ်းအားဖြင့် လွင့်စင်သွားသည်။
အတော်လေး ဝေးသွားမှသာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်နိုင်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
ထိုအမျိုးသားသည် တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာရာ သူနှင့် ဆယ်ပေခန့်အကွာသို့ ရောက်လာသည်။
"ကျီဇီဖုန်း၊ မင်း ထွက်မလာရင် မင်းရဲ့ တပည့်ကို သတ်ပစ်မယ်"
သူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ရွှေရောင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ဓားသေးသေးလေးတစ်လက်ကို ပုံဖော်ထားပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်သည်။
"အပြောကြီးလှချည်လား၊ ကျောင်းတော်ကို ဝင်ရင် အရင်ဦးဆုံး ဂိုဏ်းကို အရိုအသေပေးရမယ်၊ ငါ့ဆရာကို တွေ့ချင်ရင် ငါ့ကို အရင်ကျော်ဖြတ်သွား "
သူ ဟစ်အော်လိုက်ရာ ရွှေရောင် စာရွက်မှ နဂါးအော်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့တစ်ဝိုက်ကို ဝန်းရံထားသည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအမှတ်အသား ဖြစ်သည်။
ရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"မင်းဆရာက မကောင်းတဲ့လူပဲ၊ သူ ငါ့ကို မတွေ့တာ ကြာပြီ၊ သူက မင်းကို ငါ့နဲ့ တိုက်ခိုင်းပြီး ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကြည့်မလို့လေ"
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး "စကားများမနေနဲ့" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရွှေရောင် စာရွက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းမှာ ဓားစွမ်းအား သန်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်သွားသည်။
သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ဓားကိုင်သူများမှာ ကျွမ်းကျင်သော ဓားကွက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအမျိုးသားသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။
ဓားစွမ်းအားများမှာ ထိုသားရဲကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျသွားပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ စာရွက်မှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်။
သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်လာပြီး ကျောက်နံရံသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျောက်နံရံမှ သွေးသားများ ထွက်လာပြီး သူ့ကို စားသောက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။
လူငယ်သည် သွေးများကို မြိုချလိုက်ပြီး သူ၏ နတ်စွမ်းအားဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သည်။
သူသည် ရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
ထိုအမျိုးသားသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ သူ၏ အနီးသို့ ရောက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ လူငယ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
လူငယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ "ဆရာ" ဟု အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။
၎င်းမှာ သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး အေးစက်သော မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများ ရှိသည်။
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က
"တပည့် အားနည်းလို့ပါ၊ သူ့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းခါ၍ တပည့်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။
"သူက ငါနဲ့ ခေတ်ပြိုင်ပဲ၊ အခု သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်မှာ မနက်နဲ တော့ပေမဲ့ မင်း တားမနိုင်တာလည်း မဆန်းပါဘူး"
"နောက်ကျရင် ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံလိုက်"
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
ရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
"ကျီဇီဖုန်း၊ မင်းက အရင်အတိုင်းပဲ၊ မင်း တပည့်ကို သေဖို့ လွှတ်ပေးပြီး စကားတွေ ပြောနေသေးတာလား "
ထိုအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်
"ဝူဖန်း ၊ မင်းစိတ်က ညစ်ပတ်နေတော့ ဘာကြည့်ကြည့် ညစ်ပတ်နေတာပေါ့၊ မင်းတို့လို မဟာမှော်ဆရာတွေက ဆရာတပည့် မေတ္တာဆိုတာ ဘာမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"
ရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားမှာ ထိုသင်္ချိုင်းတွင်းရှိ အဘိုးအို ပြောခဲ့သော မဟာမှော်ဆရာ ၁၀ ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝူဖန်း ဖြစ်သည်။
ဝူဖန်းက လှောင်ပြောင်သည်
"ကျီဇီဖုန်း၊ မင်းက ဆရာတပည့် မေတ္တာကို သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်း မေတ္တာကိုတော့ မသိဘူး၊ မင်း ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ"
အမျိုးသား ကျီဇီဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်
"အရင်တုန်းက ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူက အတိအကျ ပြောနိုင်မလဲ"
သူသည် လှည့်၍ အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်အား ပြောသည်။
"ပေစန်း ၊ မင်း အရင် ပြန်သွားနှင့်၊ ငါ သူနဲ့ ရှင်းစရာ ရှိတယ်"
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် ထွက်သွားသည်။
"ဆရာနဲ့ သူက သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေလား၊ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မပြောပြတာလဲ"
သူ ထွက်သွားစဉ် ဝူဖန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်
"ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ဓားပညာရှင်ကို ဘယ်က ရှာတွေ့တာလဲ၊ နောက်မှ စားဖို့လား"
အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန် ထွက်သွားသည်။
ကျီဇီဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်
"ငါတို့ရဲ့ ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးကို မဖျက်ဆီးနဲ့"
ဝူဖန်းကလည်း အပြုံးကို ရပ်လိုက်ပြီး -
"အရင်တုန်းက ငါတို့ဆီက ခိုးသွားတဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်ပေး"
သူ၏ မျက်လုံးတွင် လူသတ်လိုသော အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျီဇီဖုန်း ခေါင်းခါသည်
"အဲ့ဒီပစ္စည်းက ငါ့ဆီမှာ မရှိဘူး၊ ငါ အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာကို ကြည့်၊ ငါ့ဆီမှာ ရှိရင် ငါ နတ်ဘုရားလောကကို ပြန်မရောက်ဘူးလား"
ဝူဖန်းက လှောင်ပြောင်သည်
"ဘာလဲ၊ နတ်ဘုရားလောကအတွက် ခွေးလို အလုပ်လုပ်ပေးပြီး နောက်ဆုံးတော့ အသုံးမလိုတော့လို့ ပစ်ခံလိုက်ရတာလား"
"ဝူဖန်း၊ မင်း အကြာကြီး ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ငါလည်း ဒီပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရတယ်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒုက္ခရောက်နေတာချင်း တူတူပဲ၊ ရန်ငြိုးထားစရာ မလိုပါဘူး"
ကျီဇီဖုန်း ရှင်းပြသည်။
ဝူဖန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်
"အရင်တုန်းက ခမ်းနားခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ရှိန်ဝါကြီးတဲ့သူက အခုတော့ ဒီလို နေရာမှာ ရှိနေတာ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ "
"အရင်တုန်းက ငါတို့က မင်းကို ဘယ်လောက် ယုံကြည်ခဲ့တာလဲ၊ မင်းက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကုန်တုန်းတံဆိပ် ကို ခိုးသွားတယ်၊ ဒီ တံဆိပ်ကို ပြန်ပေးရင် မင်းကို အေးဆေး သေစေမယ် "
ဂုဏ်ရှိန်ဝါကြီးတဲ့သူ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ကျီဇီဖုန်းသည် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။
သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်
"ကုန်တုန်းတံဆိပ်က ငါ့ဆီမှာ တကယ်မရှိဘူး၊ အရင်တုန်းက ငါ အတွေ့အကြုံ မရှိဘဲ အပေါ်ကို အရင် အပ်လိုက်လို့ အခုလို ဒုက္ခရောက်နေတာ"
ဝူဖန်းက လှောင်ပြောင်သည်
"ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကို သုံးပြီး တခြားလောကတွေကို စားသုံးဖို့ လုပ်နေတာက မင်းပဲ၊ အပေါ်ကလူတွေ ဘာတွေ လုပ်နေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ကွယ်တွင် ဝံပုလွေ၊ နွား၊ မြွေ စသည့် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများ ပေါ်လာသည်။
"မင်း စဉ်းစားကြည့်၊ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေတာ သေနေတာနဲ့ ဘာထူးလဲ ကုန်တုန်းတံဆိပ်ကို ငါ တကယ်အပ်လိုက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို အသုံးမလိုတော့လို့ ပစ်ထားခဲ့တာ"
ကျီဇီဖုန်း ရှင်းပြသည်။
သို့သော် ဝူဖန်းက နားမထောင်ပေ -
"ငါ မင်းနဲ့ သိခဲ့ပြီး ခေါ်လာခဲ့တာကိုပဲ နောင်တရတယ်၊ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ရှင်းရမယ် "
စကားပြောပြီးသည်နှင့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝံပုလွေပုံရိပ်ကြီးမှာ ခုန်ပျံသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျီဇီဖုန်းက ရှင်းပြ၍ မရကြောင်း သိသွားပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။
ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှာ ခိုင်မာသော်လည်း အနီးအနားရှိ လူရိပ်များစွာမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားကြသည်။
ကျီဇီဖုန်းက -
"ဝူဖန်း၊ နှစ်တွေ အကြာကြီးမှာ မင်း ကျင့်စဉ်က အများကြီး မကျန်တော့ဘူး၊ ငါ့ကို မနိုင်ဘူး၊ မရပ်ရင် မင်းကို ဒီမှာပဲ ချုပ်နှောင်လိုက်မယ်"
ဝူဖန်းက ဟစ်အော်သည် - "စကားများမနေနဲ့၊ လာခဲ့"
ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာသည်။
နှစ်ဦးစလုံး အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ကြပြီး ဝူဖန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
"မင်းရဲ့ စွမ်းအားက..." ကျီဇီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"အခု စည်းမျဥ်းတွေက ပိုကျယ်ပြန့်လာပြီ၊ ငါ အောက်မှာ အကြာကြီး ပိတ်မိနေတာ၊ ဒီ အားနည်းချက်တွေကို ငါ မသုံးတတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား "
သူတို့ နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
......
လီယန်ချူသည် တွက်ချက်ခြင်း စွမ်းရည်ကို သုံးသော်လည်း နာမည်တစ်ခုနှင့် အနည်းငယ်မျှသော အကြောင်းအရာတို့ကိုသာ ရသည်။
"မဟာမှော်ဆရာ ဝူဖန်း၊ အရင်တုန်းက ဒီမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရတာ ဒီ ဝူဖန်းပဲ "
ထို့အပြင် စကြာဝဠာ လျှို့ဝှက်မှော် ဆူးချွန်အကြောင်းကိုလည်း တွက်ချက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။
"ဒီ စကြာဝဠာ လျှို့ဝှက်မှော် ဆူးချွန်နဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကို ရှာတွေ့နိုင်မလား "
လီယန်ချူသည် စဉ်းစားရင်း နောက်တစ်ကြိမ် တွက်ချက်သည်။
တရားသဘောတရားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးနောက် သူ၏ တွက်ချက်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာသည်။
လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ခံစားမိသော်လည်း သေချာစွာ တွက်ချက်မည့်အချိန်တွင် အမှောင်ထုထဲမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ဝင်ရောက် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
"ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှာ ကြီးမားတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိနေတယ်၊ တွက်ချက်ရင် တခြားသူတွေက သိသွားပြီး ဝင်ရောက် ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
လီယန်ချူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အခေါက်များ ကွာကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသစ်ပင်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီးများ ရေးသားထားသည်။
"ဝေမြို့၊ ချင်းယီနတ်ဘုရားမ ကျောင်းတော်"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤနေရာတွင် ဤစာများကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ချင်းယီနတ်ဘုရားမ ကျောင်းတော်"
သူသည် စာရေးထားသော အမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်ရာ မကြာသေးခင်က ရေးထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် သစ်ပင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး အောက်တွင် ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီကိစ္စကို မတွက်ချက်ပါနဲ့၊ မြန်မြန်လာခဲ့"
လီယန်ချူသည် ဓားကို ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။
"တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို လမ်းပြနေတာပဲ၊ ငါ ဒီကို လာမယ်ဆိုတာ သူ သိနေပြီး ကြိုတင် ရေးထားတာ"
သူသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်း သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဖုန်လိုင် မှ နတ်စွမ်းအားများကို ထုတ်ယူ၍ သုံးလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် နတ်ဆေးပင် ဆယ်ပင်ကျော်နှင့် တ်ဖက်ကမ်းပန်း နှစ်ပွင့် ပါရှိသည်။
ကုန်ဆုံးသွားသော နတ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပြီး တရားသဘောတရားများလည်း ပိုမို တိုးပွားလာသည်။ သူသည် ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဝေမြို့မှ ချင်းယီနတ်ဘုရားမ ကျောင်းတော်ကို သူသွားရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
အရင်တုန်းက သူသည် ထိုနတ်ဘုရားမ၏ စိတ်မိစ္ဆာများကို ဖြတ်တောက်ရန် ကူညီခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနတ်ဘုရားမမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"ဒီကိစ္စက ချင်းယီနတ်ဘုရားမနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ချင်ူယီနတ်ဘုရားမမှာ ထူးခြားသော်လည်း နတ်ဘုရားအဆင့် မရောက်ရှိသေးဘဲ ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူ၏ ဓားပညာနှင့် စွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၍ အလွန်ပင် လျင်မြန်သည်။
မကြာမီပင် ကျင်းယွန်းတောင်မှ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချင်းယီနတ်ဘုရားမ ကျောင်းတော်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
အခန်း ၁၂၄၆ - နောက်ဆောင်၌ ဆုံတွေ့ခြင်း
ထို "ချင်းယီနတ်ဘုရားမ ကျောင်းတော်" ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသည်။
သူသည် ကျောင်းတော်ထဲသို့ ခြေချလိုက်၏။
ဤနေရာတွင် သာမန်လူသား အမြောက်အမြားမှာ ဒူးထောက် ရှိခိုးနေကြပြီး ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ အချို့မှာ သားသမီး ရလိုသူများ၊ အချို့မှာ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေလိုသူများ၊ အချို့မှာမူ ရာထူးဂုဏ်ရှိန် တိုးတက်လိုသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဆုတောင်းသူများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်။
ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲသို့ အသံတစ်သံ ရောက်ရှိလာသည်။
"နောက်ဆောင်ကို လာခဲ့ပါ။"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
ဤအသံသည် ချင်းယီနတ်ဘုရားမ၏ အသံမဟုတ်သည့်အပြင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံပင် မဟုတ်ပေ။
သူသည် တစ်ချက်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နောက်ဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ကျောက်ခေါင်းတလားတစ်ခု ရပ်တန့်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ဤနေရာတွင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်နှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို ဒီနေရာကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ"
ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူသည် ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ခဲ့ဖူးသည်မှာ ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်ရှိ နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင်၏ အောက်ခြေတွင် ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်က တစ်ဖက်ကမ်းပန်း ကို ပေးပို့ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် စုံစမ်းရန် သွားရောက်ခဲ့ရာ၌ ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ ယင်ကျိုးနယ်မြေမှ နတ်ဘုရား၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ကာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း ကျင်းယွန်းတောင်၏ ကောင်းကင်တက်ရာလမ်းတွင် ကျောက်ခေါင်းပိုင်ရှင်ကို ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့ရပြီး၊ ကျန်းချောင်ကျုံးနှင့် ချင်းယန်ဇီတို့နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။
ထို့အပြင် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူသည် မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
မှတ်သားရမည်မှာ ကျန်းချောင်ကျုံး၏ ဝိညာဉ်အစအနမှာ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီး၊ ချင်းယန်ဇီမှာလည်း ထိုသင်္ချိုင်းတွင်းရှိ အဘိုးအို၏ အကူအညီ မပါဝင်ပါက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်များ ဤကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင် တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသနည်း။
နောက်ဆောင်မှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ ရောက်မလာပေ။ ပို၍ ပြောရလျှင် ဤနေရာကို အလွန်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ပိုင်းခြားထားခြင်းဖြစ်သည်။
သာမန်လူသားများ ဝင်ရောက်နေကြသည့် နောက်ဆောင်နှင့် လီယန်ချူရှိနေသည့် နောက်ဆောင်မှာ တူညီသော နေရာမဟုတ်ပေ။
ကျောက်ခေါင်းအတွင်းမှ သက်ပြင်းချသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါ့မှာ မင်းကို ထိခိုက်စေလိုတဲ့ စိတ်မရှိပါဘူး၊ ဒီလောက်ထိ စောင့်ကြည့် ကာကွယ်နေစရာ မလိုပါဘူး။"
လီယန်ချူသည် ဤကိစ္စမှာ ချင်းယီနတ်ဘုရားမနှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကျင်းယွန်းတောင်တွင် စာချန်ခဲ့သူမှာ ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
"ဒီလူက ငါနဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ပတ်သက်နေပုံပဲ..."
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပေါ်လာသည်။
ကျောက်ခေါင်းမှာ အသံမြည်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာရာ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"အရင်တုန်းက နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင်အောက်မှာ ဒီလူရဲ့ အပြောအဆိုကို နားထောင်ရတာ ငါနဲ့ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော် ဘယ်မှာလဲဆိုတာလည်း သိတယ်၊ တစ်ဖက်ကမ်းပန်းကိုလည်း တမင်ပေးပို့ခဲ့တယ်၊ ငါ့ဆရာ ရွှမ်ချိန် မသေသေးတာများလား"
ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းအတွင်းမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်လိုက်သည်။
ဤမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး အလွန်လှပကာ အဝါရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အပိုပစ္စည်းများ မပါရှိဘဲ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းနေသည်။
သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နေပြီး ကျောက်ခေါင်းတလားကို ထောက်၍ ထိုင်လိုက်သည်။
လီယန်ချူ ခဏမျှ ငေးသွားသည်။ အသံမှာ အလွန်ပင် အိုမင်းနေသဖြင့် ကျောက်ခေါင်းအတွင်း၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေမည်ဟု သူထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူပြီး ဝိညာဉ်ပြန်ဝင်တာလား"
"မင်း ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် "ကောင်းကင်မျက်လုံး" ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းမဲ့၍
"တော်စမ်းပါ၊ ဘာ ခန္ဓာကိုယ်ယူပြီး ဝိညာဉ်ဝင်တာလဲ" ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခဏမျှ ငေးသွားသည်။ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရာတွင် ဤမိန်းကလေးမှာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီနေသဖြင့် မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ခန္ဓာကိုယ်လုယူထားသူ မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လာပြီး လက်ကို ဓားရိုးပေါ်တင်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း စကားပြန်မပြောပေ။
မိန်းကလေးက သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး
"ငါ့နာမည်က ရွှမ်ချင်ကျွန်း၊ မျိုးဆက်အရဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို 'အစ်မတော်' လို့ ခေါ်ရမယ်"
ဟု ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူ - "............"
သူ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်များက ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အစ်မတော် ဟုတ်လား၊ မင်း အသက်ရှည်ချင်ပုံမရဘူးနော်"
အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် မိန်းကလေးက သူ၏ ကြီးမားလှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
"အငယ်ဆုံး မောင်လေး၊ ဆရာ မင်းကို လက်ခံတုန်းက ငါ မင်းကို တစ်ခေါက် မြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာပေါ့။"
"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက သာမန်ပါပဲ၊ အခုတော့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"
လီယန်ချူက
"မင်း ငါ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေတာလား" ဟု မေးသည်။
အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် မိန်းကလေးက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ စောင့်ကြည့်တာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ၊ ဆရာ တောထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတုန်းက ဝေမြို့မှာ အငယ်ဆုံးမောင်လေး တစ်ယောက်ကို လက်ခံလိုက်လို့ ငါက သိလိုစိတ်နဲ့ လာကြည့်တာပါ။"
"မင်း နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင်အောက်မှာ အချုပ်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား"
လီယန်ချူ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါ အပြင်ထွက်ပြီး လေညှင်းခံဖို့ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး"
ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
"ထွက်လာနိုင်လျက်နဲ့ ဘာလို့ အောက်မှာပဲ အမြဲရှိနေတာလဲ"
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
"ဆရာက ငါ့ကို အဲ့ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်ဖို့ ပြောထားလို့လေ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ဆူညံမှာ ကြောက်လို့ပေါ့"
ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထိုကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်မှာ အချိန်အကြာကြီး ကျင့်ကြံထားသော ဘီလူးအိုကြီးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် သူ၏ အစ်မတော် ဖြစ်နေမည်ဟုလည်း မထင်ခဲ့ပေ။
သူ့ကို အမှောင်ထဲတွင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်မှာလည်း အံ့အားသင့်စရာပင်။
"ငါ့ဆရာက ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာပါ၊ မင်း အတင်းလိုက်ပြီး ဆွေမျိုးမတော်ပါနဲ့"
လီယန်ချူ ပြောသည်။
"ဒီလို ဆရာမျိုး ရှိတာက ဂုဏ်ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါက မင်းကို လိမ်စရာ လိုလို့လား"
ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
ရွှမ်ချိန်သာ ဤစကားကို ကြားပါက မည်သို့ ခံစားရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။
"ဆရာက အသက်ရှင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေသွားပြီလား"
လီယန်ချူ မေးသည်။
"အကယ်၍ ငါလည်း မသိဘူးလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား"
ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူ့ဆရာ ရွှမ်ချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။
သူ၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းမှာ လီယန်ချူ အမြဲတစေ စိုးရိမ်နေရသည့် ပြဿနာ ဖြစ်သည်။
"ငါက ဝေမြို့မှာ ကျင့်ကြံနေတာ၊ ငါ့ကို တွေ့ချင်ရင် ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မလာတာလဲ"
လီယန်ချူ မေးသည်။
"လူတွေ စောင့်ကြည့်နေမှာ ကြောက်လို့လေ၊ အခု ငါတို့က ကျောက်ခေါင်းတလားထဲမှာ ရှိနေတော့ စူးစမ်းတာတွေကို ခဏတာ ပိတ်ပင်ထားနိုင်တယ်"
ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
"ငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရှာတာလဲ"
"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စားချင်နေတယ်၊ ဒီလောကကြီးမှာ ငါ့မှာ ဆွေမျိုးဆိုလို့ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့လို့ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ"
ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
"တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို စားချင်နေတယ် ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူ မေးသည်။
"မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျင်းယွန်းတောင်မှာ ခြေရာဖျောက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေမှန်း ငါ ခံစားမိတယ်" ဟု မိန်းကလေးက ပြောသည်။
"ကျင်းယွန်းတောင်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လီယန်ချူ မေးသည်။
"ကျန်းချောင်ကျုံးလို့ ခေါ်တဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်က ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံကို အတူတူ ပြုပြင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကြံစည်မှုကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရန်သူနဲ့ တွေ့သွားတယ်"
"ငါ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ကျင့်ကြံမှုတွေလည်း အများကြီး လျော့ကျသွားတယ်၊ နေရာတော်တော်များများမှာ ပုန်းခိုခဲ့ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေမှန်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံကို ပြုပြင်ခြင်း၏ အစပျိုးသူမှာ ကျန်းချောင်ကျုံး ဖြစ်ပုံရသည်။
သို့သော်လည်း ဤအဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် မိန်းကလေးထံမှလည်း နောက်ထပ် အချက်အလက်များစွာ မရနိုင်ပေ။
လီယန်ချူ သူမကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"မင်းနဲ့ငါ လက်တွဲလိုက်ရင် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများသွားပြီ" ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
"အငယ်ဆုံး မောင်လေး၊ လူ့လောကဟာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူတွေကို မဆံ့ပေမဲ့ အပေါက်အလမ်းတွေ ရှိသေးတယ်၊ လောကရဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို အထင်မသေးပါနဲ့။"
"ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေက ကျင့်စဉ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဆင်းလာကြတာ၊ မြေပြင်ပေါ်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေက လုံးဝ မတူဘူး။"
"ကျင့်စဉ်ကို ဖြတ်တောက်တယ်"
လီယန်ချူ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားတွေက အောက်ဘုံကို ဆင်းချင်ရင် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ယူတာကလွဲရင် နောက်ထပ် လမ်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါကတော့ ကျင့်စဉ်ကို ဖြတ်တောက်ဖို့ပဲ၊ အဲ့ဒါကို ငါ ဆရာ့ဆီက ကြားဖူးတာပါ" ဟု ရှွမ်းချင်ကျွန်းက ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်အချိန်က ဆရာ့တပည့် ဖြစ်လာတာလဲ"
"မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာပါ၊ အဲ့ဒီတုန်းက ဆရာက ပင်လယ်ရပ်ခြားက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လောကကနေ တရုတ်ပြည်ကို ရောက်လာတာ"
လီယန်ချူ အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။
"ဆရာက ပင်လယ်ရပ်ခြား ကျွန်းက နတ်ဘုရား ဟုတ်တယ်ပေါ့"
မာကူတောင်ရှိ ဂူထဲမှ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားက သူမ၏ မိတ်ဆွေ ရွှမ်ချိန် ဆိုသူမှာ ပင်လယ်ရပ်ခြား ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှ ဖြစ်ပြီး လူ့လောကတွင် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို တွက်ချက်မိကာ ဘေးရှောင်ရန် အကြံပေးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"ဆရာက မူလက ဖုန်လိုင်မှာ ကျင့်ကြံနေတာ၊ နောက်ပိုင်း ဘာလို့ တရုတ်ပြည်ကို ရောက်လာလဲ မသိဘူး၊ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါ သူ့တပည့် ဖြစ်လာခဲ့တာ"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
"ဒါဆို မင်းလည်း အဲ့ဒီ ကြီးမားတဲ့ သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုကို ကြုံခဲ့ရတာပေါ့" ဟု မေးသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီ မတိုင်ခင်ကတည်းက ဆရာက ငါ့ကို နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင်အောက်မှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာပါ။"
"ဆရာက ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" လီယန်ချူ မေးသည်။
"လျှို့ဝှက်ကျောင်းတော်က လာမားကြီးတွေက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံနေတာကို ငါ သွားတွေ့တယ်၊ သူတို့ကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျိန်စာတိုက်ခိုက်မှုတွေ သက်ရောက်သွားတယ်၊ ဆရာက ငါ့ကို နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင်အောက်မှာ ချုပ်ထားပြီး အစီအရင်တွေ ချပေးတာက အဲ့ဒီ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ပါပဲ"
ဟု ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ပြောသည်။
လီယန်ချူ သဘောပေါက်သွားသည်။
အရင်က နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင် အောက်တွင် အမှန်ပင် ကြီးမားသော အညစ်အကြေး စွမ်းအားများ ရှိခဲ့သည်။
ထိုရုပ်တု လေးခုမှာ လျှို့ဝှက်ကျောင်းတော်၏ ကျိန်စာများကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။
"ဒါကြောင့်ပေါ့" လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက
"မင်း ဘာလို့ ငါ ကျင်းယွန်းတောင်ကို သွားမယ်ဆိုတာ သိနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းခါ၍
"ငါလည်း တွက်ချက်ခြင်း ပညာ အနည်းငယ် တတ်တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် တွက်ချက်လိုက်တာပေါ့၊ မင်းသာ ကူညီဖို့ မလိုလားရင် ဒီ အကြောင်းရင်းကို မင်းနဲ့ ပတ်သက်မနေစေရပါဘူး။"
"ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေက နည်းနည်း ကြီးမားတယ်၊ မင်းကို အထိမခံချင်တာက အထက်ဘုံက ရှိနေသူတွေက မင်းကို စောင့်ကြည့်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"
ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အချိန်အကြာကြီး မခံတော့ဘူး၊ ငါ အရှေ့ပင်လယ်ကို သွားပြီး အဲ့ဒီလူကို ခေါ်ထုတ်မယ်၊ မင်းနဲ့ ငါ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို ရှင်းပစ်မယ်"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ သူမကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါ့ ကတိပျက်မှာ မကြောက်ဘူးလား"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"လူ့လောကရဲ့ အန္တရာယ်ကို ပခုံးထမ်းတင်ထားပြီး ကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်၊ နတ်ဘုရားတွေကို သတ်တဲ့ မင်းလို ခွေးဆိုးစိတ်ရှိသူက ငါ့ကို မယုံရင် ဓားနဲ့ အရင် ခုတ်မှာပေါ့၊ အခုလို ကတိပေးထားရင်တော့ ငါ့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
သူ ပြောချင်သည်မှာ
"တကယ်တော့ ငါလည်း အဲ့လောက်ထိ ကတိတည်သူတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် ချင်းယီနတ်ဘုရားမ ကျောင်းတော်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
သို့သော်လည်း သူ ရွှမ်ချင်ကျွန်းနှင့် စကားပြောခဲ့သည့် ကျောင်းတော်မဟုတ်တော့ပေ။
"အရှေ့ပင်လယ်လား" လီယန်ချူ အရှေ့ဘက်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဆရာက ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရား ဟုတ်သားပဲ၊ အဲ့ဒီတုန်းက တရုတ်ပြည်ကို ရောက်လာတာ။"
"ဖုန်လိုင် ပျက်စီးတော့မယ်လို့ တွက်ချက်မိလို့ ဘေးရှောင်ဖို့ တမင်လာခဲ့တာလား"
လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ပေါ်လာခြင်းက သူ့အတွက် အရင်က မရှင်းလင်းသော အရာများကို နားလည်သွားစေသော်လည်း မေးခွန်းအသစ်များ ထပ်တိုးလာသည်။
သူ၏ ခြေရင်းတွင် အနီရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တိမ်ကို စီးကာ အရှေ့ပင်လယ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
…………………
ကျောက်ခေါင်းတစ်ခေါင်းမှာ လေထဲတွင် ပြိုကျပျက်စီးသကဲ့သို့ ပေါ်လာပြီး အရှေ့ပင်လယ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။
အရှေ့ပင်လယ်မှာ ကျယ်ပြောလှပြီး ကျောက်ခေါင်းမှာ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အမြင်အာရုံကို လှည့်စားသော အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက သူမကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်သူကို ခေါ်ဆောင်ရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း ဤသို့ တိုက်ရိုက်ကြီး လုပ်ဆောင်ပါက လူများ သံသယ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အမြင်အာရုံကို လှည့်စားသော အစီအရင်ကို ပြုလုပ်ပြီး ထိုလူ ရောက်လာသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"အငယ်ဆုံး မောင်လေးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒီ ဘေးအန္တရာယ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါစေ "
"ဘယ်သူက ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလဲ"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်သည်။
အရင်တစ်ခေါက် ကျင်းယွန်းတောင်ရှိ ဘုရားကျောင်း၏ ခုနစ်လွှာတွင် ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် ရန်သူကို မမြင်ရဘဲ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က သူမ သိလိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ သေခြင်းတရားမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။
"ဆရာက ငါ့ကို နဂါးပိတ်လှောင်မျှော်စင်အောက်မှာ ချုပ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒီ သေခြင်းတရားက မပျောက်သေးဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့..."
…………
အရှေ့ပင်လယ်တွင် အလျား တစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ငါးကြီးတစ်ကောင် ရှိပြီး ရေနက်ပိုင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော ပင်လယ်တွင်း သားရဲကြီး ဖြစ်သည်။
ဤပင်လယ်ပြင်တွင် သူသည် အကြွင်းမဲ့ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုငါးကြီး၏ ပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။
ဤအမျိုးသားမှာ အဝတ်အစားများမှာ ရှေးကျပြီး မဟာရှန်းခေတ်က လေကျင့်ကြံသူများ၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။
ထို ကအခြားသူကို အားကိုး၍ အနိုင်ကျင့်သူ များ ဖြစ်သော လူများမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေကုန်ကြပြီ။
ဤအမျိုးသားမှာမူ အရှိန်အဝါ ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး မဟာရှန်း ခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။
ဤလူမှာ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေခြင်းပင်။
သူ၏ အဝတ်အစားတွင် ကျီးကန်းပုံစံ အဆင်တန်ဆာများ ပါရှိပြီး ခါးတွင်လည်း နဂါးနှစ်ကောင် ရစ်ပတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခု ရှိသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို တွေ့ပြီ"
ထိုအမျိုးသားက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ အလျား တစ်ထောင်ရှိသော ငါးကြီးမှာ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ တစ်နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဤ မဟာရှန်း ခေတ် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်သည်။
………………
အရှေ့ပင်လယ်ရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်း၊
အမြင်အာရုံကို လှည့်စားသော အစီအရင်ကို ပြုလုပ်ထားသော ရွှမ်ချင်ကျွန်းသည် ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
"လာပြီ"
သူမသည် တစ်ဖက်လူကို ခံစားမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်စွမ်းအားမှာလည်း သူမကို သိလိုက်ရသည်။
အလွန်ပင် ဆိုးရွားပြီး ရှုပ်ထွေးကာ ကြောက်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် ထိုအလျားတစ်ထောင်ရှိ ငါးကြီးမှာ ပါးစပ်ကို ဟ၍ ဤကျွန်းကို တစ်ခါတည်း ဝါးမြိုလိုက်သည်။
ထိုငါးကြီး၏ ဗိုက်ထဲတွင် လောကတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး နတ်ဘုရား လက်နက်များကို အစာကြေအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်ခေါင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ရေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ပျံသန်းထွက်သွားသည်။
ငါးကြီးမှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီး ထိုမျှလောက် ကြီးမားသော သတ္တဝါမှာ လူကို ကြောက်လန့်စေသည်။
ငါးကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေသော မဟာရှန်း ခေတ် အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"မင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘူး"
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။
ဤကျယ်ပြောလှသော အရှေ့ပင်လယ်ပေါ်တွင် လှပသော တောင်တန်းပေါင်း ၈၀၀ ပေါ်လာသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းလည်း ထို တောင်တန်းများထဲတွင် ပိတ်မိသွားသည်။
ဤသည်မှာ ထိုအမျိုးသား၏ စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုကြီးမားသော တောင်တန်းများမှာ လူမျက်နှာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြစ်ရေမှာလည်း ကြီးမားသော မြွေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို ဖိနှိပ်ရန် တိုက်ခိုက်လာသည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်မှာ ကျောက်ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ထိုလက်ချောင်းများမှာ သိုးဆီကဲ့သို့ ဖြူစင်သည်။
ထိုသွယ်လျသော လက်ဝါးမှာ ဝဲလိုက်ရာ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ကျလာသည်။
ဤ တောင်တန်းများထဲရှိ နတ်ဆိုးဆန်သော အရာများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး အမှုန့် ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော်လည်း တောင်တန်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် လူမျက်နှာများအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မြစ်များမှာလည်း ကြီးမားသော မြွေများအတိုင်း ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာသည်။
ဤနှစ်ခုကြား တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
"ဒီငါးကြီးကို ရှာတွေ့တာ ကံကောင်းတာပဲ၊ တောင်တန်းတွေထဲမှာ မွေးမြူထားလိုက်မယ်၊ မင်းက အရှေ့ပင်လယ်မှာ ရောက်နေတာကိုး"
ထိုအမျိုးသား၏ စကားသံအဆုံးတွင် ထို တောင်တန်းများထဲ၌ ငါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ယိုစိမ့်ထွက်လာသည်။
ဤ အစွမ်းထက်သော ပင်လယ်တွင်း သားရဲကြီး ပါဝင်လာသဖြင့် ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ အသာစီးရသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် စွမ်းရည်အဆင့်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖြစ်နေသည်။
ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ အပြည့်အဝ ပွင့်သွားပြီး ရွှမ်ချင်ကျွန်း ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
သူမမှာ ၁၇၊ ၁၈ နှစ် အရွယ်ခန့်ရှိပြီး အလွန်ပင် လှပကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဆောင်းဦးရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။
သူမ ထိုင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် လက်ဝါးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူမသည် လက်ချောင်းကို တစ်ချက်မျှ တောက်လိုက်သည်။
"ပန်း" ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုငါးကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
သူမ၏ လေကျင့်ကြံသူ စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သည်။ လက်ချောင်းဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် တောက်လိုက်ရာ အလျားတစ်ထောင်ရှိ ငါးကြီးမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သို့သော်လည်း မဟာရှန်းလေကျင့်ကြံသူ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ -
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်မှာ ထပ်မံ ဖိနှိပ်လာသည်။
ထိုငါးကြီးမှာ တောင်တန်းများကြားတွင် ရေကူးနေပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်နေကာ -
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ခဏချင်းပင် ပြန်ကောင်းသွားသည်။
"ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီ၊ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘူး "
အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့အပြင် သူ ရှာတွေ့ထားသော ဤငါးကြီးမှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သည်။
နောက်ထပ် အကူအညီ တစ်ခုရသဖြင့် ဤမိန်းကလေးကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဖိနှိပ်နိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သူ အနိုင်ရပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ချိန်တွင် -
"ဟုတ်လို့လား"
အမျိုးသား တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သော တောင်တန်းနယ်မြေမှာ ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရောက်လာသည်။
အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောသည့် မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိကာ ခါးတွင် ဓားတစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းပင် အံ့ဩသွားသည်။ သူမ၏ အငယ်ဆုံး မောင်လေးက ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
တစ်ဖက်လူ၏ နယ်မြေကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ့ရဲ့ ဒီ အငယ်ဆုံး မောင်လေးက နည်းနည်းတော့ ကြမ်းပုံပဲ"