အခန်း (၁၂၄၇-၁၂၄၈)
Vol. 125 Ch. 1247-1248
အခန်း ၁၂၄၇ - အထက်ဘုံ၏ အငြိုးအတေး
အဝတ်အစားတွင် မဟာရှန်း ခေတ် လေကျင့်ကြံသူများ၏ ပုံစံမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တောင်တန်းနယ်မြေ ကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ယခုအချိန်တွင် လေထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တင်းသွားသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ဤလူ၏ အကြည့်အောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရောက်မှသာ ဒီလို တောင်တန်းနယ်မြေမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တာပါ။"
ကောင်းကင်နတ်ဘုရားမှသာ တောင်တန်းနယ်မြေကို ဖန်တီးနိုင်သည်... လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ ထိုလူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူသည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပေါ့။
မဟုတ်သေးပါ၊ ရွှမ်ချင်ကျွန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ကိုယ့်ကျင့်စဉ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ထားသူမျိုးနှင့် ပိုတူသည်။
ထိုအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။
"မင်း အောက်ဘုံမှာ ဟိုလှုပ်ဒီလှုပ် လုပ်နေရတာနဲ့တင် ကျေနပ်နေလိုက်စမ်းပါ။ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာဆိုရင် မင်းကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို ဖိသတ်ဖို့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းတောင် လုံလောက်ပါတယ်ကွ။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"သောက်အရည်အချင်းက နည်းနည်းလေးနဲ့ ပါးစပ်ကတော့ တော်တော်သန်တာပဲ "
ထိုအမျိုးသားမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒေါသများမှာ မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်လောင်လာသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောင်တန်းနယ်မြေကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်များ၊ တောင်ထွတ်များ၊ မြစ်ကြီးများမှာ လူမျက်နှာများ၊ မြွေကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူကို ဝါးမြိုရန် တိုးဝင်လာကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နတ်ဘုရား၏ တောင်တန်းနယ်မြေမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားများအပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ ထိုနေရာအတွင်းတွင်မူ အစွမ်းထက်သော လေကျင့်ကြံနည်းလမ်းများမှာလည်း အားနည်းသွားတတ်သည်။
လီယန်ချူက သိလိုစိတ်ဖြင့် တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီ တောင်တန်းနယ်မြေကတော့ တော်တော်လေး ထူးဆန်းတာပဲ။"
သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် လီယန်ချူမှာ ဓားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေ၏။
ရှူး
တောင်ထွတ်များမှ ပြောင်းလဲလာသော ထူးဆန်းသည့် လူမျက်နှာများ၊ မြစ်ရေမှ ပြောင်းလဲလာသော မြွေကြီးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ကာ ကြေမွသွားသည်။
ထိုအမျိုးသားက သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ လက်ချောင်းလေးချောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး သွေးများ စီးကျနေသည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားသည်။
ဘေးနားရှိ ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ သူမ၏ လေကျင့်ကြံနည်းလမ်းကို စတင်ဖော်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အံ့ဩသွားရသည်။
လီယန်ချူမှာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုအမျိုးသား၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေအတွင်း၌ပင် ဤတာအိုဆရာ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မြန်ဆန်နေရသနည်း။
သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်၍ လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။
တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် အငွေ့အသက်မှာ နတ်ဘုရားဆန်ဆန် ဖြစ်သွားပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမွေအနှစ် ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
ဗွမ်း
လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ထိုသူ၏ လက်မောင်းမှာ တံတောင်ဆစ်နေရာမှ တိုက်ရိုက် ပြတ်ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် ဘုန်းးးဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ခြေတစ်ချောင်းဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
ဘုန်းးးဘုန်းးး
သူ၏ ရင်ဘတ်မှ နံရိုးများ ဘယ်နှစ်ချောင်း ပြတ်သွားမှန်း မသိတော့ဘဲ သွေးသားများမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်သည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီလောက်ပဲလား ခွေးသားလေး"
ထိုအမျိုးသားမှာ ကြောက်လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ လက်ငါးချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်၍ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
တစ်ခဏအတွင်းတွင် လေးမျက်နှာစလုံးမှ သူ၏ အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် လီယန်ချူကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာသည်။
လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ရာ လေးဘက်လေးတန်မှ အရိပ်များမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အားလုံးမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။
တစ်ခဏအတွင်းတွင် တောင်တန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါသွားပြီး လက်မလည်နိုင်အောင် ကွဲအက်သွားသည်။
လီယန်ချူက ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ထိုလူမှာ ဓားချက်ပေါင်း ဘယ်လောက်ထိမှန်း မသိအောင် ခံလိုက်ရပြီး သွေးချောင်းစီးနေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ထိုးကျသွားသည်။
လူတစ်ကိုယ်လုံး အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူ၏ တောင်တန်းနယ်မြေမှာလည်း အသံမြည်လျက် ပျက်စီးသွားသည်။
ပင်လယ်ထဲမှ ငါးကြီးမှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။ လီယန်ချူက လေထဲတွင် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရာ ငါးကြီး၏ ကိုယ်မှာ အလယ်မှ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားသည်။
ထို့နောက် လီယန်ချူက ထိုငါးကြီးကို သိမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပင်လယ်တွင်း သားရဲကြီးမှာ အားအင်များ ပြည့်ဝပြီး အရသာလည်း ကောင်းမွန်သဖြင့် ငါးဟင်းချက်သောက်ရန် သင့်တော်သည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သွေးတက်နေသည်။ သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်သည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရှက်တကွဲ အရှုံးကြီး ရှုံးရတာလဲ"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာလည်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဤငယ်ရွယ်သော မောင်လေးမှာ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှသည်။ သူမကို ကြောက်လန့်စေသည့် ထိုလူမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။
လီယန်ချူက တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် ညှစ်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေပြီး လက်ငါးချောင်းကို အားဖြင့် ညှစ်လိုက်ရာ -
ဖွတ်
ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် လီယန်ချူက လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ရွှမ်ကျီကောင်းကင်မီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာဖြစ်သည်အထိ မီးရှို့လိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည်။ သူမ၏ သေကိန်းမှာ ဤမျှလွယ်ကူစွာပင် ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဒီ မောင်လေးက လူ့လောကမှာ ပြိုင်ဘက်မရှိလောက်အောင်ပဲ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဆင့် မရှိရင် ဘာမှ ပြောပလောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ထိုကိစ္စကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့တောင် မလွယ်ကူလှပေ။
ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အရင်က ဆရာက မင်းကို တပည့်ရင်းအဖြစ် ရွေးချယ်တုန်းက ဘာမှ မကျင့်ကြံရသေးဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဆရာ့ရဲ့ မျက်လုံးက အမှန်တကယ်ပင် ထက်မြက်တယ်။"
လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်း ကျင်းယွန်းတောင်ပေါ်မှာ ခြေရာဖျောက်ပြီးနောက်ပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတာ၊ အခု ဒီလူကို ရှင်းလိုက်ပေမဲ့ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ယောက် ထပ်ပေါ်လာဦးမလား မသိဘူး။"
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်မှာ တိမ်စင်နေသည်။
"မောင်လေး၊ စနောက်မနေပါနဲ့"
စကားအဆုံးတွင် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် မည်းနက်သော တိမ်များ လိပ်တက်လာပြီး လျှပ်စီးများ ဝိုင်းရံလာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကီလိုမီတာ ထောင်ချီသော လျှပ်စီးတိမ်တိုက်များက ထိုနေရာကို ဝိုင်းရံလိုက်ရာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။
လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ မှန်သွားတာပဲ" သူက ခန့်မှန်းရုံသာ ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ပြောသည်။
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေပြန်ပြီ။"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်လာသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်များနောက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ဒုန်း ဆိုသည့် ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျလာသည်။ ရေအိုးအရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှဉ်၍ တံဆိပ်ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ နောက်တွင် သူမနှင့် ပုံစံတူသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် ဝိညာဉ်အစစ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝိညာဉ်၏ အမူအရာမှာ ခန့်ညားပြီး မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားသည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်အစစ်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။
ထိုရွှေရောင် ခေါင်းလောင်းပေါ်တွင် စာလုံးများ၊ တောင်တန်းများ၊ ပန်းများ၊ ငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒုန်း ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးမှာ ထိုရွှေခေါင်းလောင်းပေါ်သို့ ကျလာရာ တုန်ခါသွားသည်။
ခေါင်းလောင်းမှာ အနည်းငယ် မှိန်သွားသော်လည်း ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ခံနိုင်ရည် ရှိလိုက်သည်။
ကျန်းချောင်ကျုံးက သူမကို ကောင်းကင်ဘုံ ပြုပြင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ စွမ်းအားမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ဝိညာဉ်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ မခံနိုင်တော့ပေ။
"ဘာကြောင့်များလဲ"
"ဘယ်သူကများ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလဲ"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုလျှပ်စီးကို ခုခံနိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးများ ထပ်မံ ကျလာသည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သည်။
ရွှေခေါင်းလောင်းမှာ တုန်ခါလျက် လည်ပတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျှပ်စီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်သော်လည်း ခေါင်းလောင်းမှာ ကွဲအက်သွားသည်။
အော့
သူမမှာ သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဤ လျှပ်စီးနည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူမ မခံနိုင်တော့ပေ။
တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လူမျက်နှာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"နတ်ဘုရားမလေး၊ အတော်ကြာပြီပဲ၊ ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား"
ထိုမျက်နှာကြီးမှာ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ဖိအားများ ပေးစွမ်းသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုသူကို မမှတ်မိပေ။
"နင်က ဘယ်သူလဲ ငါ နင့်ကို မသိဘူး"
သူမကို အထက်ဘုံက စောင့်ကြည့်နေမှန်း သိသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိပေ။
"သနားစရာပဲ၊ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်မှာ မင်းလို နတ်ဘုရားမတောင် မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့။"
"အရင်က နင်က အထက်ဘုံမှာ မောက်မာခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ငါ မင်းကို လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သတ်နိုင်ပြီ"
စကားအဆုံးတွင် ကီလိုမီတာ ထောင်ချီသော တိမ်တိုက်များမှာ ပိုမို နိမ့်ကျလာပြီး ဖိအားမှာ လူကို ကြောက်လန့်စေသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသူ၏ မှတ်ဉာဏ် မရှိပေ။
ထိုလူက ဆက်ပြောသည်။
"အရင်က မင်းက ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ မင်း အောက်ဘုံကို ရောက်နေပြီ၊ ငါ့ခြေထောက်အောက်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းမယ်"
လျှပ်စီးများ မကျလာတော့ဘဲ သူမ၏ ခွန်အားကို စုတ်ယူရန်သာ ရည်ရွယ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လက်ကြီးတစ်ဖက်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသည်။ ထိုလက်မှာ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး ထူးဆန်းသော စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုစာလုံးများမှာ နတ်ဘုရားများကို ဖိနှိပ်သည့် စာလုံးများ ဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ထောင်ကျော်ရှိသည်။
ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်သော ဖိနှိပ်မှုမျိုးကို မည်သူမျှ မခုခံနိုင်ပေ။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ..."
သူမ ထင်ခဲ့သည်မှာ အဝါရောင်အင်္ကျီနှင့် အမျိုးသားမှာ ရန်သူဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဤလူမှာ အဓိက ရန်သူ ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဤအရာကို မခုခံနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ထို ကျောက်စိမ်းလက်ကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်နှင့် ထိတွေ့ကာ တုန်ခါသွားသည်။
ချွင်... ချွင်... ချွင်
သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ရေများကိုပင် ပွက်ပွက်ဆူစေသည်။
လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ရာ ထိုလက်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်။
ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လူမျက်နှာကြီးမှာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"သတ္တိရှိလှချည်လား"
စကားအဆုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသိစိတ်တစ်ခုမှာ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
တစ်ခဏအတွင်းတွင် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။ ထိုလူမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှသည်။
လီယန်ချူက ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒုန်း ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ကမ္ဘာကြီးမှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။
သူ့ကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအားများမှာလည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း"
"ဒီနတ်ဘုရား လက်နက်က မင်းဆီမှာ ရှိနေတာလား၊ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ "
ထိုလူ၏ မျက်လုံးတွင် လောဘများ ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းမှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ထိုလူ၏ နည်းလမ်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။
လီယန်ချူက သွေးအရှိန်အဝါများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဓားကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေါင်
ထိုမျက်နှာကြီးမှာ တုန်ခါသွားသည်။ လူ့လောကတွင် စည်းမျဉ်းများ ရှိသဖြင့် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများကို မသုံးနိုင်ပေ။
လီယန်ချူက ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။
ထိုမျက်နှာကြီးမှာ ကွဲအက်သွားသည်။
တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာလည်း ထိခိုက်မှု ရှိသည်။
"သေးငယ်တဲ့ လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ငါ့ကို ရန်ရှာရဲတယ်ပေါ့ "
ထိုလူ၏ အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိမ်တိုက်များထဲမှ လျှပ်စီးများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။
သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အမြင့်မှာ ၃ မီတာခန့် ရှိသည်။ သူသည် လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လှံတွင် နဂါးကိုးကောင်ကို ထွင်းထုထားသည်။
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန် နတ်ဘုရားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။
လီယန်ချူက လက်တစ်ဖက်တွင် ခေါင်းလောင်း၊ လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ကာ မကြောက်မရွံ့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလျှပ်စီးအမျိုးသားမှာ အံ့ဩသွားသည်။
"ဒီကလေးက လျှပ်စီးဥပဒေသကို ကျွမ်းကျင်နေတာပဲ။"
သူသည် ထိုဥပဒေသများကို အထက်ဘုံတွင် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ကြာမှ နားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ ဥပဒေသမှာ သူ့ထက် အားနည်းသော်လည်း ပိုမို အခြေခံကျနေသည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို ကြည့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ယူယောင်နတ်ဘုရားမ၊ မင်း ငါ့လက်ကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး "
ထိုလူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကမ္ဘာမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ယူယောင်နတ်ဘုရားမ"
လီယန်ချူ ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်လေး၊ ဒီနေ့သာ မောင်လေးမရှိရင် အကုန်ဆုံးရှုံးရတော့မှာ" ဟု ပြောသည်။
ထို လျှပ်စီးကို ထိန်းချုပ်သော နတ်ဘုရားကို သူမ မခုခံနိုင်ပေ။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"နောက်တော့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ?"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"ကန်ယွမ်ကမ္ဘာမှာ ငါမနေနိုင်တော့ဘူး၊ တခြား ကမ္ဘာကို ပြောင်းရတော့မယ်"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
"မင်းမှာ နတ်ဘုရားလောကကို တက်ဖို့ အာရုံမရှိဘူးလား" ဟု မေးသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"ရှိပေမဲ့ ဒီ ကျောက်ခေါင်းတလားနဲ့ ဖိနှိပ်ထားတာ၊ အထက်မှာက လူတွေက စောင့်ကြည့်နေတာ၊ တက်သွားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူများတွေမှာ တက်ဖို့ အာရုံရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာလို့ မရှိတာလဲ"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက
"ဒီတစ်ခါ တက်မယ့်သူတွေက အောက်ဘုံက လူတွေကို အသုံးချဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အန္တရာယ် များတယ်" ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ စိတ်လေးသွားသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက လီယန်ချူကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။
"မောင်လေး၊ ငါ တခြား ကမ္ဘာကို သွားပြီး ရှောင်တော့မယ်၊ မောင်လေးကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောင်တစ်ချိန် ငါ့စွမ်းအား ပြန်ရရင် မောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးမယ် "
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။
"ဒီ မဟာရှန်း လေကျင့်ကြံသူက ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ၊ အဲ့ဒီ ငါးကြီးကလည်း ပင်လယ်မှာ မဟုတ်ဘဲ ပင်လယ်ပြင် ကျွန်းတွေမှာ ရှိနေတာ"
"အဲ့ဒါက... ပင်လယ်ရပ်ခြား ကျွန်းက သားရဲကြီးတွေနဲ့ ဆင်တူတယ်"
သူသည် ပင်လယ်ရပ်ခြား ကျွန်းများသို့ တစ်ခေါက်သွားပြီး စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်း ၁၂၄၈ - ဆရာ အသက်ပြန်ရှင်လာတာလား?
ဝေမြို့။
ခေါင်းတလားထဲမှ မိန်းကလေး ရွှမ်ချင်ကျွန်းနှင့် လီယန်ချူတို့သည် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ပြောသည်။
"ဝေမြို့ဟာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများစွာနဲ့ ဆက်သွယ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုမို့လို့ ဒီနေရာကနေပဲ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ထွက်သွားပြီး ရှောင်တိမ်းတော့မယ်။"
လီယန်ချူမှာ ဤအကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဒါက ဆရာ့ရဲ့ စီစဉ်မှုလား"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာက အရင်က ငါ့ကို ထိုင်ရှန်ဒေါင်ရှင်းလု ကို သင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီနည်းလမ်းနဲ့ပဲ တခြားကမ္ဘာတွေကို သွားနိုင်တာ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ပြောသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"'ထိုင်ရှန်ဒေါင်ရှင်းလု' ဟုတ်လား"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက မေးသည်။
"ဆရာက မင်းကို မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မသင်ပေးခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တခြားနေရာကနေ ဒီနည်းလမ်းကို သင်ယူခဲ့တယ်။"
သူသည် ထို ထိုင်ရှန်ဒေါင်ရှင်းလု ကို ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားကျွန်း၏ အမွေအနှစ်ထဲမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤကျင့်စဉ်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တခြားတော့ မပြောတော့ဘူး၊ ဆရာ သင်ပေးလိုက်တဲ့ တိုက်ခိုက်နည်းလမ်းကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်"
လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ တစ်ချက် တွန့်သွားသည်။
"တိုက်ခိုက်နည်းလမ်းကလည်း ဆရာ သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ အံ့ဩသွားသည်။
"ဒါဆို ဆရာက မင်းကို နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ သင်ပေးတာလား"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း တစ်အုပ် ချန်ထားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီကျမ်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ လေကျင့်ကြံနည်းလမ်းတွေက တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းနက်နဲတယ်။"
"နောက်ပြီးတော့ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သာမန်ဓားကွက်တစ်မျိုးပဲ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ မျက်လုံးပြူးကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ရော"
လီယန်ချူက ပြောသည်။ "မရှိတော့ဘူး။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဆရာက မင်းကို ဒီလောက်လေးပဲ သင်ပေးတာလား "
လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ တစ်ချက် တွန့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် သူက သာမန် တာအိုဆရာတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မှာ၊ နောက်ပိုင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေ ရှာတွေ့ခဲ့လို့သာပေါ့။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
"အရင်က ငါ ဝေမြို့ကို မင်းကို လာကြည့်တုန်းက ဆရာက မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ပုံသွင်းနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ဘာမှ မသင်ပေးခဲ့တာပဲ "
လီယန်ချူ - "………………"
အကုန်မသင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ 'ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း' တစ်အုပ်တော့ ချန်ထားခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော တာအိုကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။
"ဆရာ့ အုတ်ဂူက မြို့အပြင်မှာ ရှိတယ်၊ မင်း သွားပြီး အရိုအသေ ပေးဦးမလား"
လီယန်ချူက မေးသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း အံ့ဩစွာဖြင့် -
"တကယ်ပဲ မင်း ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်ခဲ့တာလား"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတာ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ တကယ်ပဲ သေပြီလားဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသေချာတော့ဘူး။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ ရေကန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းပြီ၊ မင်းနဲ့အတူ သွားကြည့်မယ်။"
ထိုငယ်ရွယ်သော မောင်လေးမှာ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှသည်မို့ သူမလည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေတော့ဘဲ တခြားကမ္ဘာသို့ ပြေးရန် အလောတကြီး မဖြစ်တော့ပေ။
နှစ်ယောက်သား အုတ်ဂူရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ဝိညာဉ်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အတွင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ အရိုးစု တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး။"
သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
"ဆရာ တကယ်ပဲ သေသွားတာလား"
"သူက ပင်လယ်ရပ်ခြား ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားကျွန်းက လာတာ၊ ရှန်းမင်းဆက်နှောင်းပိုင်းမှာတည်းက သူရဲ့ ကျင့်စဉ်က မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင် နက်နဲနေခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးကျတော့ ဝေချန်းမှာပဲ ရောဂါနဲ့ သေသွားတာလား"
"သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲလား"
လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူသည် အရင်က 'ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ' ၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို တွက်ချက်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ ရလဒ်မှာ သေဆုံးသွားပြီဟု ပြနေသည်။
သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကိုမူ လုံးဝ တွက်ချက်၍ မရပေ။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ပြောသည်။
"ဝိညာဉ်မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်တာက တကယ်ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာ၊ အုတ်ဂူကို တူးပြီး တကယ်ပဲ သေသွားသလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
"အုတ်ဂူကို တူးမလို့"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဆရာ့လို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဝေမြို့မှာပဲ သာမန်အတိုင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။"
လီယန်ချူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။
"ဒါကတော့ မကောင်းပါဘူး၊ သေသူကို အရိုအသေပေးရမယ်၊ သူတို့ရဲ့ အုတ်ဂူကို မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းကမူ ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောသည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဆရာ့လို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါတို့တွေက သူ့ကို စိုးရိမ်လို့ အုတ်ဂူတူးပြီး လာကြည့်တယ်ဆိုရင် သူတောင် ငါတို့ရဲ့ သားသမီးစိတ်ကို သဘောကျပြီး ကောင်းကင်ဘုံတောင် တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်"
လီယန်ချူ - "………………"
ဆရာက ဘာကြောင့် ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို အရင်က ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူ အခုမှပဲ နားလည်တော့သည်။
ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးကို ဖိနှိပ်မထားရင် တစ်နေ့နေ့တော့ ပြဿနာ တက်မှာပဲ။
သူ အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်ပြီး လက်တစ်ချက် ညွှန်လိုက်ရာ အုတ်ဂူမှာ နှစ်ဖက်သို့ ကွဲသွားပြီး ခေါင်းတလား ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ - "………………"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
"ဆရာ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ တပည့်တွေက ဆရာ့ကို အရမ်းလွမ်းလို့၊ ဆရာ ဘယ်ရောက်နေလဲ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ"
လီယန်ချူမှာလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။
ကိုယ်တိုင်က ဆရာ့အုတ်ဂူနဲ့ နီးကပ်နေပေမဲ့ အုတ်ဂူကို တူးဖို့ လုံးဝ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။
ဒီအစ်မတော်က ရောက်လာတာနဲ့ အုတ်ဂူကို တူးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ခေါင်းတလားကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၏ အလောင်းမှာ အတွင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး ပုပ်သိုးခြင်း မရှိသေးပေ။
သူသည်လည်း တာအိုကျင့်စဉ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူများနှင့် မတူပေ။
ခေါင်းတလား ပွင့်လာသောအခါ ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ခေါင်းကို ထိုးထည့်၍ သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်
ခေါင်းတလားထဲမှ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်၍ ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
"အမလေး၊ အလောင်း အသက်ပြန်ဝင်လာတာပဲ "
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ လန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တပည့်ဆိုး၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူပင် အံ့ဩသွားသည်။
သူသည် ဆရာ့အလောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဘာပြဿနာမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။
"ဆရာ အသက်ရှင်နေတာလား"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ပေါ်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဓားပုံစံ ပြုလုပ်ကာ နဖူးကို ဖြတ်လိုက်ရာ "ကောင်းကင်မျက်လုံး" ပွင့်သွားပြီး တောက်ပသွားသည်။
ရှေ့မှ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းထဲတွင် ဝိညာဉ် မရှိပေ။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ကြောက်လန့်နေပြီး -
"ဆ၊ ဆရာ၊ ဆရာ မသေဘူးပေါ့... ဆရာ ဒီမှာ လှဲနေတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ "
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ အသက် ၅၀ ကျော် အရွယ်ရှိပြီး မျက်လုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ စူးရှကာ ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို စိုက်ကြည့်လျက် -
"ဘယ်သူက ငါ သေပြီလို့ ပြောလဲ ဘယ်သူက ငါ သေပြီလို့ ပြောလဲ "
"ငါက မသေနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်တဲ့ သူ၊ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ"
သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ အားမကောင်းသော်လည်း ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။
လီယန်ချူက အသံကို တိုး၍ ပြောသည်။
"ဆရာမှာ ဒီလို မသေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိရင် ဘာကြောင့် တပည့်တွေကို မသင်ပေးတာလဲ "
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၏ စူးရှသော အကြည့်များက လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး -
"ငါ မင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကို တွက်ချက်လို့ မရဘူး၊ မင်းရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မသိနိုင်ဘူး၊ ဒီလိုအခြေအနေမှာ မသေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သင်ပေးရင် မင်းက ငါ့ကို ပြန်သတ်မလား"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။ သူ ကိုးကွယ်ခဲ့သော ဆရာမှာ ခေါင်းတလားထဲမှ နိုးလာပြီးနောက် ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ထိ ကာကွယ်နေတာလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မမှန်ဘူး၊ ငါ မှတ်မိသလောက် ဆရာက ဒီလို စကားမျိုး မပြောတတ်ဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းတလားထဲမှ ထိုင်လိုက်ကာ ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီ တပည့်ဆိုးမ၊ နင် မှတ်မိတဲ့ ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"
ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် စကား မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ပြောသည်။
"ဒါက ဝိညာဉ်အစစ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်ပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာမို့လို့ ကျွန်တော်တောင် မသိလိုက်ရဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး -
"စကားအပိုတွေ မပြောနဲ့၊ ငါက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မဟုတ်ဘူး၊ ငါက အစစ်အမှန်ပဲ၊ ငါက ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရား၊ မသေနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား"
သူသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရုတ်တရက် ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ စွမ်းအားကြီးမားသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။
သူမ၏ စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး ကျင့်စဉ်များကို မသုံးနိုင်တော့ပေ။
သူမ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ပါးစပ်မှ အသံ မထွက်တော့ပေ။
"ဒီ တပည့်ဆိုးမ အုတ်ဂူတူးပြီး ငါ့ကို နှိုးတဲ့အတွက် နင့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ငါ စုတ်ယူပြီး ပြန်ဖြည့်တင်းမယ်"
သူက ရယ်မောကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ သူမ၏ စွမ်းအားများ စီးဆင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ နဖူးမှ
"ကောင်းကင်မျက်လုံး" က အလင်းတန်း တစ်ခုကို ဖြာထွက်လိုက်ရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ ယိုင်သွားသည်။
သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူက ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို သူ၏ နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေပြီး ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ပေ။
"မင်း ဘာကျင့်စဉ် ကျင့်တာလဲ" လီယန်ချူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက် -
"ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ။"
"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်မှာ အားနည်းချက် တစ်ခုရှိတယ်၊ ဆရာသာ သိတဲ့ အားနည်းချက်မို့လို့ သူက လွယ်လွယ်နဲ့ ထိန်းချုပ်လိုက်တာ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကို ကြည့်၍ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တုန်လှုပ်နေသည်။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး -
"အမြင်တော့ ရှိသားပဲ၊ ဒီ တပည့်ဆိုးမထက် ပိုတော်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ကျင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း 'ဟွမ်ထင်ကျမ်း' ပဲလေ"
သူက လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်၍ လီယန်ချူကို ထပ်မံ လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူသည် ရူးသွပ်နေပြီး အရင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ပေ။
လီယန်ချူမှာ အေးစက်စွာဖြင့် -
ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူ ဘယ်တော့မှ မကြောက်ပေ။
သူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။
တပည့်နှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က အုတ်ဂူတူး၊ တစ်ယောက်က ဆရာ့ကို ပြန်ရိုက်၊
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ လွင့်စဉ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသဖြင့် လက်ပင် မမြှောက်နိုင်တော့ပေ။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းဆီက 'ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း' ရဲ့ အရှိန်အဝါ ထွက်နေတာပဲ"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် -
"ကျွန်တော်က ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ထားတယ်"
သူသည် လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ နတ်ဘုရား ဖိနှိပ်သည့် စာလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၏ အလောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူသည် မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေပါစေ အကျိုးမရှိတော့ပေ။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ဤ မောင်လေးကို ကြည့်၍ အံ့ဩသွားသည်။
"တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ဖိနှိပ်နည်းပဲ "
လီယန်ချူက ဆရာ့အလောင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအလောင်းမှာ ပုံရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားသည်။
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ဒါက အလောင်းကို စွန့်ပစ်ပြီး တက်လှမ်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ဆင်တူတာလား"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ -
"ဟုတ်တယ်၊ အလောင်းကို စွန့်ပစ်ပြီး တက်လှမ်းတာနဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဖိနှိပ်ခံရတဲ့အချိန်မှာမှ ဖြစ်တာလဲ "
အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်။ သေသွားသော ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ ရုတ်တရက် နိုးထလာပြီး အမူအရာများမှာ ရိုင်းစိုင်းလှသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ အခုနက ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းပြီး သူမ၏ စွမ်းအားများ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စားပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။
"ဆရာ သင်ပေးတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲမှာ ဒီလို အားနည်းချက်မျိုး ရှိနေတာလား၊ ဆရာက ဒီလိုလူမျိုးမှန်း မထင်ထားခဲ့ဘူး "
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ "ကောင်းကင်မျက်လုံး" ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာ့ကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"မသေနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား... ဒါက ဆရာ့ရဲ့ စိတ်စွဲလမ်းမှုလား "
"ဘာလို့များ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ စိတ်နဲ့ ဆင်တူနေတာလဲ"
လီယန်ချူ စဉ်းစားနေသည်။ ဤအကြောင်းက ထူးဆန်းလှသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ရင်တုန်နေလျက် -
"ငါ ဆရာ့ရဲ့ ခေါင်းတလားကို မဖွင့်သင့်ခဲ့ဘူး၊ မဖွင့်ရင် ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
"ကံတရားပဲ၊ နင်သာ အခုနက မဖွင့်ရင် နောက်ပိုင်း သူ တကယ် အသက်ပြန်ရှင် လာရင် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူမ အမြဲ လေးစားခဲ့ရတဲ့ ဆရာမှာ ဒီလိုလူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပေ။
လီယန်ချူက အသံကို တိုး၍ ပြောသည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ တွက်ချက်မှု မစွမ်းတာမို့လို့ ဒီအကြောင်းတွေကို အပြည့်အဝ မသိရတာပါ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက -
"ငါလည်း တွက်ချက်နည်းကို နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ်၊ အတူတူ တွက်ကြည့်ကြရအောင်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ ကျောက်ခေါင်းတလားမှာ ထူးခြားသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။
သူမသည် တခြားကမ္ဘာကို မသွားသေးဘဲ လီယန်ချူနှင့်အတူ ချင်ယွန်းကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်ကာ တွက်ချက်နည်းများကို လေ့လာနေကြသည်။
လီယန်ချူက ပေတုကျမ်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
"ဒါက တွက်ချက်ဖို့အတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ ကျမ်းပဲ"
သူမ စကားမပြောတော့ဘဲ ပေတုကျမ်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
လီယန်ချူက မေးသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ရေရွတ်သည်။
"ဒီ ပေတုကျမ်းကို ငါ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ပေးပါလား"
လီယန်ချူက မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ပေးလိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြယ်တာရာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမက ကျင့်စဉ်တစ်မျိုးကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ စကားလုံး ၃၀၀ ကျော်မှာ အလွန်နက်နဲလှသည်။
ကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်သောအခါ ပေတုကျမ်းမှာ တောက်ပလာပြီး ကြယ်တာရာ အရှိန်အဝါများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
"မောင်လေး၊ ငါ့ စိတ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် တစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ မင်းနဲ့ မျှဝေပေးမယ်။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
"ပေတုကျမ်းကို မြင်ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် သတိရလာတာလား "
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
"ငါ တကယ်ပဲ 'ယူယောင်နတ်ဘုရားမ' ဖြစ်နေတာလား၊ အရင်က ငါ လေ့ကျင့်လို့ ရလာတာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ နတ်ဘုရား ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"
သူမသည် ထိုကျင့်စဉ်ကို လီယန်ချူကို သင်ပေးလိုက်သည်။
"မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး၊ ဒီကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်။"
"မင်းနဲ့ ငါ အတူတူ လေ့ကျင့်ပြီး ဒီ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းကို မြန်မြန်တတ်မြောက်အောင် လုပ်ရအောင်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒီလောက် ရှုပ်စရာ မလိုပါဘူး။"
သူသည် ရွှမ်ချင်ကျွန်း ရွတ်ဆိုသည်ကို တစ်ခေါက်ကြားရုံဖြင့် ဤ နတ်ဘုရားနည်းလမ်းကို တတ်မြောက်သွားသည်။
"ကြယ်တာရာတွေကို ပြောင်းလဲခြင်း" မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ တတ်မြောက်သွားသောအခါ စိတ်အာရုံကို သုံးလိုက်ရာ ပေတုကျမ်းမှာ လှန်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ကြယ်တာရာအလင်းများ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဤကျမ်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ ရှိပြီး ကြယ်တာရာများကို ကြည့်ရှု၍ တွက်ချက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ လီယန်ချူ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်၍ အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။
"တတ်သွားပြီလား"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ -
"မောင်လေး၊ မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။"
လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူသည် ကြယ်တာရာများနှင့် ပတ်သက်၍ နားလည်မှု ပိုများလာသည်။
"နောက်ထပ် အချိန် နည်းနည်း လိုဦးမယ်။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
သူသည် လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၏ အဝတ်အစားများမှာ အုတ်ဂူထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး အုတ်ဂူမှာလည်း အရင်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည်။
…………………
နှစ်ရက် အကြာတွင်
သူသည် တွက်ချက်နည်းများကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားသည်။
"တကယ်ပဲ ဆရာ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ၊ မသေဘူး"
စကားအဆုံးတွင်
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"တကယ်လား ဆရာ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား"
လီယန်ချူ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားသည်။
"ဆရာက... တကယ်တော့ ကန်ယွမ် နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ "