အခန်း (၁၂၄၉-၁၂၅၀)
Vol. 125 Ch. 1249-1250
အခန်း ၁၂၄၉ - ငါ ဒီလောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်
မဟာချန်နိုင်ငံ၏ နန်းစိုက်ရာ မြို့တော်။
ဤနေရာသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာများ စုစည်းရာဌာန ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရှေးဟောင်း ရှန်းကျိုးနယ်မြေများ ပြန်လည် နာလန်ထူလာသည်နှင့်အမျှ မင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာမှာ ယုတ်လျော့သွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို တိုးတက်ပြန့်ပွားလာသည်ဟုပင် ခံစားရသည်။
လီယန်ချူ၏ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းခြင်းမှလွဲလျှင် ဤနေရာတွင် အရေးအကြီးဆုံးသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ တရားရုံးတော် ပင် ဖြစ်သည်။
တရားရုံးတော်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် လမ်းမှားလိုက်စားသူများကို စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ ပုန်ကန်မှုများကို ငြိမ်းသတ်ခြင်းတို့တွင် အလွန် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တရားရုံးတော်ရှိ အဆောက်အအုံငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ ဆံပင်ဖြူစစ များရှိသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည် ပြုတ်နေသည်။
သူသည် အရပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားသည့်ပုံ မပေါက်သော်လည်း၊ ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် တရားရုံးတော်၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။
သူသည် ကလေးကစားစရာနှင့် တူသည့် နာမည်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ ဘုရင့်မျိုးနွယ်များမှအစ၊ မြေအောက်လောကမှ သူရဲကောင်းများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ လောကရှိ ဂိုဏ်းကြီးများအထိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဆက်ဆံရဲကြပေ။
လက်ရှိ ငယ်ရွယ်သော ဘုရင် ချန်ကျန်းကလည်း သူ့ကို အလွန်ပင် ယုံကြည်အားကိုးသည်။
သူကား တရားရုံးတော်၏ အကြီးအကဲ၊ ဝမ်လောင်အာ ပင် ဖြစ်၏။
သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီဆန်လှသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ရှန်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ နာမည်မကြီးသော တာအိုဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး တရားထိုင်ခြင်း၊ အသက်ရှူနည်းနှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း အနည်းငယ်ကိုသာ တတ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်သည်အထိ ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုမျိုး မရရှိခဲ့ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် တစ်ခုန်တည်း ခုန်၍ မဟာချန်နိုင်ငံ၏ အာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တရားရုံးတော်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများကို စောင့်ကြည့်ရပြီး အရာရှိများအပေါ်တွင်လည်း အာဏာသက်ရောက်သည်။
၎င်းတွင် ဥပဒေစိုးမိုးရေး အာဏာနှင့် အကျဉ်းထောင် အာဏာတို့ ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ ဝန်ကြီးဌာနနှင့် စစ်ဆေးရေးဌာနတို့ထက်ပင် သာလွန်သည်။
ဤခေတ်ကာလ တရားရုံးတော်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် လက်ဖက်ရည် ပြုတ်ပြီးခါစတွင်၊
ငယ်ရွယ်သော စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးက လာရောက် သတင်းပို့သည်။
"အရှင်၊ လီအရှင် လာရောက် တွေ့ဆုံပါတယ်"
သူ့အလိုအရ လီအရှင်ဆိုသည်မှာ လီယန်ချူကို ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
ငယ်ရွယ်သော ဘုရင်ကပင် သူ့ကို အရှင် ဟု ခေါ်ဆိုသဖြင့် တရားရုံးတော်မှ လူများကမူ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ်ပင် ပူဇော်ကြသည်။
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။
"သူ့ကို ဝင်လာဖို့ ပြောလိုက်ပါ။"
ထိုငယ်ရွယ်သော စစ်အရာရှိသည် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အဝါရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။
တရားရုံးတော် အကြီးအကဲသည် ထလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"လီတာအိုဆရာ လာမယ်ဆိုတာကို အကြောင်းကြားဖို့ မလိုပါဘူး။"
လီယန်ချူက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"အကြောင်းမကြားဘဲ ဝင်လာရင် သူခိုး မဖြစ်ပေဘူးလား။"
တရားရုံးတော် အကြီးအကဲက ပြုံး၍ -
"လီတာအိုဆရာလို လူသား နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဘယ်အချိန်ပဲ လာလာ၊ တရားရုံးတော်က တောက်ပနေမှာပါ။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"လူသား နတ်ဘုရား ဖြစ်နေရတာ ဘာများ ပျော်စရာ ရှိလို့လဲ၊ တကယ့်ကို ဖြစ်ရရင် နေ၊ လတို့နဲ့အတူ ထာဝရ တည်တံ့ပြီး ဘေးဒုက္ခပေါင်းစုံကို ကျော်လွန်နိုင်မှပေါ့။"
တရားရုံးတော် အကြီးအကဲ အံ့ဩသွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မှန်ပါတယ်၊ လူ့လောကမှာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ပြီး ထာဝရ မသေနိုင်ခြင်းက တကယ်ကို တောင့်တစရာ ကောင်းတာပေါ့။"
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်တို့သည် အလွန်ပင် လှပသော မျက်နှာရှိသည့် မိန်းကလေးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"ဒီက မမလေးက"
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မတော်၊ ရွှမ်ချင်ကျွန်းပါ။"
"အို"
"လီတာအိုဆရာမှာ အစ်မ တစ်ယောက် ရှိသေးတာလား၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။"
ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။
"ဂိုဏ်းတူပဲ၊ နှစ်ယောက်စလုံး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ရွတ်ဖတ်ကြတာပါ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ကြပါဦး၊ ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး ပြုတ်ထားတာ ရှိတယ်၊ အီမေးတောင်က လက်ဖက်ခြောက်ပင်က ရတာ၊ အထွက်နည်းတော့ တစ်နှစ်ကို နှစ်ပိဿာပဲ ရှိတယ်။"
"နတ်ဘုရား လက်ဖက်ရည် မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့အရသာနဲ့သူ ထူးခြားပါတယ်။"
လီယန်ချူနှင့် ရွှမ်ချင်ကျွန်းတို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။
တရားရုံးတော် အကြီးအကဲ ဝမ်လောင်အာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးသည်။
သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာလည်း အလွန်ပင် ရွေးချယ်မှု ကောင်းသည်။
လီယန်ချူသည် ခွက်ကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း မသောက်သေးဘဲ အနည်းငယ် အနံ့ခံလိုက်သည်။
"ရနံ့က ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က လက်ဖက်ရည်အကြောင်း နားမလည်သူမို့၊ နွားသောက်သလိုပဲ သောက်မိမှာ၊ အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
ဝမ်လောင်အာ ပြုံးသည်။
"လက်ဖက်ရည်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရေငတ်ပြေဖို့နဲ့ စိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ပါပဲ၊ ဘယ်လို သောက်ရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်း မရှိပါဘူး၊ သောက်ပါဦး။"
လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ပြောရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အထက်တက်သွားပြီ။"
ဝမ်လောင်အာ အံ့ဩသွားပြီး ရယ်လျက် ပြောသည်။
"တာအိုဆရာ ပြောတာက နတ်ဆရာကြီးကို ဆိုလိုတာလား"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် နတ်ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးဝမ်းကွဲ၊ ကျွန်တော့်ဆရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေပဲ၊ အရင်က ချင်ယွန်းကျောင်းတော်မှာ ခဏတာ နေဖူးတယ်၊ လက်ဖက်ရည်ကို အရမ်း ကြိုက်တယ်။"
ဝမ်လောင်အာ ရယ်လျက် -
"နတ်ဆရာကြီးးက တာအိုလောကကို ဦးဆောင်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်၊ နတ်ဘုရား စစ်စစ်ပါ၊ အပေါ်ရောက်သွားရင်လည်း လက်ဖက်ရည်ကတော့ လိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"နတ်ဆရာကြီးငယ်ငယ်ကတည်းက တာအိုဆရာကြီး လေးပါးထဲမှာ ထိပ်ဆုံးကပါ၊ ကံမကောင်းတာက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အကွက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အဆင့်တွေ ကျသွားခဲ့ရတာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတယ်။"
ဝမ်လောင်အာက -
"ဒီအကြောင်း ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် နတ်ဆရာကြီးရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် မြေပြင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ အရင်က သူတို့ သုံးယောက်အတူတူ လျှောက်သွားခဲ့ကြတာ၊ တစ်ယောက်က ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိ၊ တစ်ယောက်က သေဆုံးသွားပြီ၊ နှမြောစရာပါပဲ။"
ဝမ်လောင်အာ အံ့ဩစွာ -
"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတော့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး။"
လီယန်ချူက - "ဟုတ်လား"
ဝမ်လောင်အာက လေးနက်စွာ ပြောသည်။
"ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့ကိစ္စမျိုးကိုတော့ လုံဟူရှန်းတောင်က နတ်ဆရာကြီးဆီက တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။"
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ပြုံးလျက် -
"တာအိုဆရာ အခု မြို့တော်ကို လာတာ၊ ဘုရင်ကို တွေ့ဖို့လား"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့် လာခဲ့တာ။"
ဝမ်လောင်အာ အံ့ဩသွားသည်။
"ကျွန်တော့်အတွက် လာတာလား"
လီယန်ချူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ ရှိတယ်။"
"အို"
ဝမ်လောင်အာ အံ့ဩစွာ -
"ဘာကိစ္စလဲ"
လီယန်ချူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။
"ကျွန်တော့်ဆရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ကျမ်းစာတစ်အုပ် ချန်ထားပြီး ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားခဲ့တာ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ မြေမြှုပ်ခဲ့တာပါ။"
"ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်က တူတယ်၊ ကျွန်တော့်ဆရာက ဘာမှ အထူးအဆန်းလုပ်လေ့ မရှိဘူး၊ သူက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ စွမ်းရည် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။"
လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဆရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာအကြောင်း ပြောပြနေချိန်တွင် တရားရုံးတော်အကြီးအကဲကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။
လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်။
"ပြောရရင် ဆရာ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဒီလောက်ထိ ဆင်းရဲမနေသင့်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းတော်က ဆင်းရဲလွန်းလို့ ထမင်းတောင် မစားနိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ကျွန်တော် စတင်ပြီး တစ္ဆေဖမ်းမှပဲ အခြေအနေက တိုးတက်လာတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက ဆရာက သာမန် တာအိုဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ နာမည်ကြီး ကျောင်းတော်ပိုင်ရှင်တွေကလည်း သူ့ကို သိကြတယ်၊ လုံဟူရှန်းတောင်က တာအိုဆရာကလည်း သူ့ကို သိတယ်၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ သင်ယူခဲ့ကြတာ။"
ဝမ်လောင်အာက လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ပြုံးလျက် -
"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ဆရာက အရည်အချင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပေါ့။"
လီယန်ချူ ရယ်လိုက်သည်။
"ဖုံးကွယ်ထားတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မထုတ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် မေးကြည့်တော့ ဆရာက ငယ်ငယ်တုန်းက ထျန်းပေါင်တာအိုဆရာဆိုတဲ့ သူတစ်ယောက်က လုံဟူရှန်းတောင်ကို ခေါ်သွားခဲ့တာ၊ နောက်ပိုင်း ထျန်းပေါင်တာအိုဆရာ ပျောက်သွားတယ်။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာလည်း နားထောင်နေသည်။ သူမ မသိသေးတဲ့အချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။
သူမမှာ ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပြီး၊ ရှန်းမင်းဆက်နှောင်းပိုင်းတွင် လုံဟူရှန်းတောင်ကို မသန့်စင်မီကတည်းက မျှော်စင်အောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်။
"နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းတွေ ပေါ်လာတော့ ရော်ဖူတောင်ကနေ သိလိုက်ရတာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀၀ က ဝေမြို့က ချင်ယွန်းကျောင်းတော်က နာမည်ကြီးခဲ့ဖူးတယ်၊ မသေနိုင်တဲ့ ဆေးအကြောင်း သတင်းတွေ ထွက်လာပြီးတော့ အဆင့်မြင့်သူတွေ အကုန်လုံး အဲ့ဒီကို လာတိုက်ခိုက်ကြတယ်၊ နောက်ဆုံးကျတော့ 'ထျန်းပေါင်' လို့ ခေါ်တဲ့ တာအိုဆရာငယ် တစ်ယောက်က သူတို့ကို တိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။"
ဝမ်လောင်အာ နားလည်သွားသည်။
"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ ထျန်းပေါင်တာအိုဆရာက အရည်အချင်း အလွန် မြင့်မားပြီး နှစ်ပေါင်းရာချီ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ချင်ယွန်းကျောင်းတော်ရဲ့ အဘိုးအို ဖြစ်နေတာပေါ့ "
လီယန်ချူ ရယ်လိုက်သည်။
"နှစ် ၃၀၀ က ထျန်းပေါင်တာအိုဆရာဆိုတဲ့ နာမည်က အတုပါ၊ အစစ်အမှန် နာမည်က 'ရွှမ်ချိန်' လို့ ခေါ်တယ်။"
လီယန်ချူက တရားရုံးတော် အကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဆံပင်ဖြူစစ ရှိသော အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး အံ့ဩဟန်ဖြင့် -
"ရွှမ်ချိန် လို့ ခေါ်တယ်"
"ဟုတ်တယ်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်လာတုန်းက မာကူ နတ်ဘုရားမကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူမမှာ ဖုန်လိုင်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူ့နာမည်ကလည်း ရွှမ်ချိန်ပဲ။"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မတော်က အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဆရာ့လက်အောက်ကို ရောက်သွားတာ။"
ဝမ်လောင်အာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"ဒါကတော့ နားမလည်တော့ဘူး၊ မင်းရဲ့ဆရာက ငယ်ငယ်တုန်းက လုံဟူရှန်းတောင်မှာ သင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ကျွန်တော့်အစ်မတော်က ရှန်းမင်းဆက်နှောင်းပိုင်းမှာ ဆရာ့လက်အောက်ကို ရောက်ခဲ့တာ၊ အစ်မတော်ကို ကြည့်လိုက်၊ အသက် ၁၇၊ ၁၈ အရွယ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း အံ့ဩသွားပြီး ရှက်ရွံ့သွားသည်။
"မောင်လေးက ငါ့ကို အိုတယ်လို့ ပြောတာလား ဒါပေမဲ့ ငါ့အသက်က ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာတော့ ငယ်သေးတယ်လေ။"
"နတ်ဘုရားတွေကို အသက်နဲ့ မတိုင်းတာပါဘူး။"
သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေချိန်တွင် ဝမ်လောင်အာက သူမကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"တကယ်တော့ လူသား နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ -
"ရှန်းရှောင်ဂိုဏ်းက သာမန် တာအိုဆရာတစ်ယောက်ကနေ အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာတာ၊ တာအိုလောကကိုတောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်။"
"ဝမ်အကြီးအကဲက တကယ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းပါတယ်။"
ဝမ်လောင်အာ ပြုံးသည်။
"အနည်းငယ်ပါပဲ၊ မပြောပလောက်ပါဘူး။"
လီယန်ချူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ -
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"
"တရားရုံးတော် ဝမ်အကြီးအကဲလား၊ ဆရာလား၊ ထျန်းပေါင်တာအိုဆရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရား ရွှမ်ချိန်လား"
လီယန်ချူ စကားအဆုံးတွင် ဝမ်လောင်အာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။
သူတင်မကဘဲ၊ ဆရာက မြို့တော်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားရတဲ့အခါ လိုက်လာတဲ့ ရွှမ်ချင်ကျွန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။
ဝမ်လောင်အာ ရှင်းပြတော့မည့်ဆဲဆဲ၊ လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"အခုထိ ရှင်းပြဦးမလို့လား"
ဝမ်လောင်အာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
"မင်း ဘယ်လို သိလိုက်တာလဲ"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း - "………………"
သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ၊ ဆရာ မသေဘူးဆိုတာကို အရင် သိခဲ့ရတယ်၊ နောက်တော့ ဆရာက သူမကို စားဖို့ ကြိုးစားတာ သိခဲ့ရတယ်၊
နောက်တော့ မောင်လေးက ဆရာက မြို့တော်မှာ ပုန်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်၊
အခုတော့ ဒီအရာရှိကြီးက ဆရာ ဖြစ်နေတာ
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ပါးစပ်ဟပြီး အံ့ဩသွားသည်။
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ကျွန်တော် ဆရာ့ကို မြေမြှုပ်ခဲ့တာ၊ ဒီနေ့တော့ ခေါင်းတလားထဲကနေ အသက်ပြန်ရှင်လာတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ တွက်ချက်လိုက်တဲ့အခါ သိလိုက်တာပဲ။"
ဝမ်လောင်အာ - "………………"
ခဏအကြာတွင် သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်... မင်းက ငါ့ရဲ့ အုတ်ဂူကို တူးလိုက်တာပေါ့"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ သူမက စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။
ဝမ်လောင်အာက ဒီကိစ္စကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချသည်။
"မင်းရဲ့ တွက်ချက်မှု စွမ်းရည်က ဒီလောက်ထိ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
စကားအဆုံးတွင်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ အပြစ်လုပ်မိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ထပ်ပြီး ငုံ့လိုက်သည်။
"ငါမဟုတ်ဘူး၊ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ အုတ်ဂူလည်း ငါ တူးတာ မဟုတ်ဘူး "
ရွှမ်ချင်ကျွန်း စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်သည်။
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ဆရာ၊ ဆရာ အသက်ပြန်ရှင်လာတာကို ကျွန်တော် ပျော်ရမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့အကြောင်း ပိုသိလာလေလေ၊ ကျွန်တော် မပျော်ရွှင်နိုင်လေလေ ဖြစ်နေတယ်။"
"ဘယ်သူမှာ အတိတ် မရှိဘဲ ရှိမလဲ"
ဝမ်လောင်အာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် -
"မင်းရဲ့ဆရာက နောက်ခံကောင်းတယ်လေ၊ မပျော်ဘူးလား"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"အလောင်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ဆရာ့ရဲ့ စိတ်စွဲလမ်းမှုကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဆရာ့ရဲ့ အတွေးတွေကို သိခဲ့ရတယ်၊ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မတွက်ချက်နိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား "
ဝမ်လောင်အာ - "………………"
သူ သက်ပြင်းချသည်။
"ငါ အကုန်လုံး ဖြတ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ထင်ခဲ့တာ၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကျန်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
ထို့နောက် သူက လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး -
"ဒါပေမဲ့ မင်းသာ အုတ်ဂူကို မဖွင့်ရင် ဒီစိတ်စွဲလမ်းမှုက တစ်သက်လုံး နိုးထလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"မင်းနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ဘာမှ မပြောဘဲ နေသည်။
ဝမ်လောင်အာက ပြောသည်။
"တချို့ကိစ္စတွေကို မင်းကို မရှင်းပြနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး၊ ငါ တရားရုံးတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တာက ကမ္ဘာလောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ။"
လီယန်ချူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
မဟာချန်နိုင်ငံ၏ တရားရုံးတော်သည် အလွန်ပင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍတွင် ရှိနေသည်။
ထို့နောက် ဝမ်လောင်အာက ရွှမ်ချင်ကျွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်း၊ အရင်က ငါ နင့်ကို နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် သင်ပေးပြီး ဘေးဒုက္ခကနေ ရှောင်ဖို့ သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်ချင်တာလား"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း အံ့ဩသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲသွားကာ ဘာမှ မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ပြောသည်။
"အစ်မတော်ကို သင်ပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ မသင်ပေးတာလဲ "
ဝမ်လောင်အာက -
"ငါ မင်းကို မမှားယွင်းစေချင်လို့ပါ၊ သူမကို ငါ သင်ပေးခဲ့တာ၊ အခု သူမက မင်းလောက်တောင် မတော်ဘူး မဟုတ်လား "
သူပြောတဲ့ စကားတွေက စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာ ဖြစ်ပြီး စိတ်စွဲလမ်းမှုနဲ့ ကွာခြားနေသည်။
လီယန်ချူက ထပ်မေးသည်။
"ဘာလို့ နတ်ဆရာကြီးကို အကွက်ချပြီး အဆင့်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာလဲ "
"နင်ခယ် ကိစ္စကရော ဘာဖြစ်တာလဲ "
ဝမ်လောင်အာ ခေါင်းခါသည်။
"သူ့ကိစ္စက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ငါ ပြောနိုင်တာက ငါ သူ့ကို မထိခိုက်စေခဲ့သလို နင်ခယ်ကိုလည်း မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် -
"အဲ့ဒီတုန်းက နတ်ဆရာကြီး နဲ့ အတူတူ လျှောက်သွားတဲ့ တာအိုဆရာက ခင်ဗျားပဲ "
ဝမ်လောင်အာ အံ့ဩသွားသည်။
"မင်း မတွက်ချက်မိဘူးလား"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဝမ်လောင်အာ - "……………"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက မေးသည်။
"ဆရာ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဆရာ ဘာလို့ ဒီလောကမှာ ရှိနေသေးတာလဲ "
အခုနက ခေါင်းတလားထဲက ထလာတဲ့ ဆရာက သူမကို စားဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
အခုရှေ့က သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကလည်း ဆရာပဲ ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပုံစံ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ဝမ်လောင်အာ ခေါ် ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက -
"ဟုတ်တယ်၊ ဝေမြို့က ထျန်းပေါင်တာအိုဆရာက ငါပဲ၊ ငါကိုယ်တိုင် ခန္ဓာကိုယ် ခွဲထုတ်ပြီး လုံဟူရှန်းတောင်ကို သွားခဲ့တာ။"
"ဒါတွေ အကုန်လုံးက ငါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။"
"ဒါ့အပြင် ရှန်းမင်းဆက်နှောင်းပိုင်းကတည်းက ငါ ဒီကို ရောက်လာပြီး အချက်အလက်တွေ အများကြီး ပြောင်းခဲ့တယ်။"
"ဒါက မသေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ တစ်ဖန်ပြန်မွေးဖွားစရာ မလိုဘဲ တစ်သက်လုံး နေနိုင်တယ်။"
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါဆိုရင် အရင်က ရောဂါနဲ့ သေသွားတာက အစစ်ပဲပေါ့။"
လီယန်ချူက မေးသည်။
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ တစ်ခါသေရင် ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းကို စွန့်ပစ်ပြီး အသစ်ပြန်စနိုင်တယ်။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက သူ့ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေသည်။
"ဒါဆို ဝမ်လောင်အာ ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း အတုပဲပေါ့"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တစ်ဖန်ပြန်မွေးဖွားရင် အချိန်အများကြီး ကုန်တယ်၊ ဒီနည်းလမ်းက အသစ်ပြန်စရာ မလိုဘူး။"
လီယန်ချူနှင့် ရွှမ်ချင်ကျွန်းတို့က နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ တရားရုံးတော်က ခင်ဗျား အခုဘဝမှာ မသေခင်ကတည်းက ရှိနေတာပဲ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ငါ ခန္ဓာကိုယ်ခွဲတာ မလုပ်နိုင်လို့ ထင်နေတာလား"
"တစ်ခါတလေ ဝမ်လောင်အာက ငါပဲ၊ တစ်ခါတလေ မဟုတ်ဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ပြောသည်။
လီယန်ချူ နားလည်သွားသည်။ ဝမ်လောင်အာ ဆိုတာက အတုပဲ။
တရားရုံးတော်ဆိုတာက ဆရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့တာ၊ ဝမ်လောင်အာ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီးတော့ပေါ့။
"မသေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းက သူပြောသလိုမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိမှာပဲ။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ပြောသည်။
"အခု ရှန်းကျိုး နယ်မြေ ပြန်ရလာပြီ၊ မင်းနဲ့ ငါ ပူးပေါင်းရင် အလုပ်တစ်ခု လုပ်လို့ရတယ်။"
"ဘာအလုပ်လဲ" လီယန်ချူက မေးသည်။
"နတ်ဘုရားတွေက နတ်ဘုရားနယ်မြေကနေ ဆင်းလာပြီး အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်။"
"သူတို့က နံ့သာတိုင်နဲ့ ကံကြမ္မာကို လိုချင်ကြတယ်၊ အဲ့ဒီအခါ ကျင့်ကြံသူတွေ နည်းသွားပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။"
"ဥပမာ- ဒီတစ်ခါ၊ တကယ်လို့ နတ်ဘုရားတွေ အကုန်လုံး ဆင်းလာရင် တရားထိုင်တာကအစ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ငါ ဒီလို လောကမျိုးကို မလိုချင်ဘူး၊ ငါ ဒါကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်၊ ဒါကို ဖြိုချပစ်မယ် "
"ဒါက ငါလုပ်မယ့် အလုပ်ပဲ"
အခန်း ၁၂၅၀ - မင်းရဲ့ အင်တာနက်ကြိုးကို ဘယ်သူ ဖြတ်လိုက်တာလဲ
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာသည် လက်ကိုနောက်ပစ်၍ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။
လီယန်ချူက လေသံကို လျှော့ချကာ အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"နတ်ဘုရားတွေ အောက်ဘက်ကို ဆင်းလာတဲ့အချိန်တုန်းက၊ ဆရာ လှုပ်ရှားပြတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ရဘူး။"
နတ်ဘုရားတို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆင်းသက်လာစဉ်က လူသားလောကရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ သေကြေပျက်စီးမှုများစွာဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရပြီး၊ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ပူဆွေးဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက -
"ငါ မလှုပ်ရှားပြဘူးလို့ မင်း ဘယ်လို လုပ်သိနိုင်မှာလဲ။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ပိုက်ဆံပြားပေါ်က ကစားသမား ဟာ ပိုက်ဆံပြားပေါ်ကို တိုက်ရိုက် မဝင်ရောက်နိုင်ပေမယ့်၊ ငါလုပ်စရာရှိတာတွေ အများကြီး လုပ်ပြီးသွားပြီ။"
"မဟုတ်ရင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွေက ဘာလို့ ခဏခဏ ပွင့်လာမှာလဲ။"
"ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ ဘာလို့ အမွေဆက်ခံတဲ့ ရတနာတွေ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကအစ ရှိနေရတာလဲ။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေ ပွင့်လာတာဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စီမံချက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ အရင်ကတည်းက သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသည်။
ထို့အပြင်၊ ထိုနေရာရှိ နတ်ဘုရားလက်နက်အချို့ကိုလည်း သူ သိပ်ပြီး သံသယဖြစ်မိသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ထောင်ဝမ်ရှန်း နယ်မြေထဲမှာ ရှဲ့နတ်ဘုရားဆိုသူမှာ ရှင်းဟွမ်အလံ မရှိခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူသေဆုံးပြီးနောက်မှာတော့ ရှင်းဟွမ်အလံက နတ်ဘုရားတောင် ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
"ဒါတွေ အကုန်လုံး ဆရာ လုပ်တာလား။" လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တချို့အရာတွေကို ငါ မြင်နေရပေမဲ့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခွင့် မရှိဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ခေါင်းညိတ်သည်။
"နတ်ဘုရားရဲ့ တွက်ချက်မှု ကြောင့်လား။" လီယန်ချူက မေးသည်။
"နတ်ဘုရားရဲ့ တွက်ချက်မှုက မရေမရာတဲ့ အနာဂတ်ကိုပဲ မြင်နိုင်တာ၊ ဒီလို စည်းနှောင်မှုမျိုး မရှိဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ခေါင်းခါသည်။
ဒီစကားက သတင်းအချက်အလက် အရမ်းများနေပြီ... လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လွင့်ပျံသွားသည်။ သူက လေသံကို ပိုလေးနက်အောင် လုပ်ကာ ပြောသည်။
"ကျွန်တော် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲ ဝင်ခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာတွေ အကုန်လုံးက ဆရာ့အစီအစဉ်အတိုင်းပဲလား။"
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါက အဲဒီထဲမှာ အမွေဆက်ခံမှုတွေနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်အချို့ကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တာ၊ ဘယ်သူက ရမလဲဆိုတာတော့ ကိုယ့်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ခေါင်းခါသည်။
"တချို့ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေမှာ အမွေတွေ ကျန်ခဲ့ပေမဲ့၊ တချို့ကတော့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အသတ်ခံရမှု ပြင်းထန်လွန်းလို့ ဘာမှကို မကျန်ခဲ့တော့ဘူး။ ငါကတော့ အသေးအဖွဲလောက်ပဲ တွန်းအားပေးလိုက်တာပါ။"
လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။
မဟာရှနိုင်ငံ၏ ကျင်နန်နယ်စား လီရွှမ်း ။
သူက လူတစ်ချို့ဟာ ကမ္ဘာ့ကိစ္စရပ်တွေကို နောက်ကွယ်ကနေ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး၊ ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်လို့ ပြောဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က လီရွှမ်းကို ရွေးချယ်မသွားခဲ့လို့ သူက အငြိုးအတေးတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
လီယန်ချူက ဒီကိစ္စကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းပြောတဲ့ လီရွှမ်းဆိုတဲ့သူကို ငါ သိတယ်၊ သူကလည်း လူစွမ်းကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ၊ သူက နတ်ဘုရားနယ်မြေ အကုန်လုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က အရာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက ငါ့ကို ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးချင်လို့ပဲ။" ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ပြောသည်။
"ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဆရာကပဲ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့။"
လီယန်ချူ ပြောသည်။
"ကြိုးကိုင်သူလို့တော့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ငါလုပ်တာက လူသားလောကအတွက် အခွင့်အရေးနဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို နည်းနည်း တိုးပေးလိုက်တာပါ၊ ပြောရရင်တော့ ပျိုးပင်ကို အတင်းဆွဲပြီး ကြီးထွားအောင် လုပ်သလိုပါပဲ။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ခေါင်းခါသည်။
နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေက အကြိမ်ကြိမ် ပွင့်လာခဲ့ပေမဲ့၊ တစ်ခါတစ်ခါ ပွင့်လာတဲ့နေရာတွေက မတူကြဘူး။ တချို့ဆိုရင် တစ်ခါမှကို မပွင့်ဖူးဘူး။
အားလုံးက သူစီမံနေတာ ဖြစ်နေတာပဲ။
လီယန်ချူသည် သူ့ဆရာကို စိုက်ကြည့်ကာ -
"ဆရာ အခုပုံစံက ဝေမြို့မှာတုန်းကနဲ့ လုံးဝကို မတူတော့ဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ပြုံးသည်။
"အဲဒီတုန်းက ငါလည်း ငါပါပဲ၊ တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူ့သဘာဝဆိုတာ ရှုပ်ထွေးပါတယ်။"
လီယန်ချူက -
"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုလား။"
သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် တောင်ပေါ်မှာ ရက်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာရင်း ဝေမြို့ကို ရောက်ကာ တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရသည်။
"အစတုန်းကတော့ မင်းကို စပ်စုချင်လို့ပါ၊ မင်းရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ စကားပြောပုံတွေက ကန်ယွမ်လောကနဲ့ မတူဘူးလေ။"
"အဲဒီတုန်းက မင်းက ကန်ယွမ်က လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ လောကကြီးထဲမှာ ဘယ်လိုလူမျိုးမဆို ရှိနိုင်တာမို့ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရင်းမြစ်ကို ငါ တွက်ချက်လို့ မရတာက ငါ့ကို သိချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့တာ။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ပြောသည်။
လီယန်ချူ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"အငယ်ဆုံး မောင်လေးက ကန်ယွမ်က မဟုတ်ဘူး၊ တခြား ဘုံက လူဖြစ်နေတာလား။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက အေးဆေးစွာ -
"သူ ငါ့ဆီမှာ သုံးနှစ် တာအို ပညာ သင်ယူခဲ့တယ်၊ ငါက ဘာမှ မသင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ရင်းကို သိနိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။"
"မင်းက အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ ငါသိတဲ့ လူတွေနဲ့ မတူဘူး။"
"မင်းရဲ့ အတွေးတွေက အလွန်ကို ဆန်းပြားတယ်၊ မင်းရဲ့ စကားပြောတဲ့ အလေ့အကျင့်နဲ့ လေသံတွေက မင်းကို တခြားသူတွေနဲ့ မတူအောင် ထူးခြားနေစေတယ်။"
အဲဒီတုန်းက လီယန်ချူမှာ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသေးတာမို့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိပေ။
သို့သော် ခေတ်သစ်လူသားတစ်ယောက်၏ အတွေးအခေါ်၊ စကားပြောပုံ၊ အမူအရာနဲ့ အမြင်သဘောထားတွေက တစ်စချင်း စုပုံလာတာကြောင့်၊
ရင်းနှီးသူတွေကတော့ ဒီလူက တစ်မျိုးပဲလို့ မြင်မိကြမှာပါ။
သူ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရပ်ရပ် သူ့ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေသလိုမျိုး ခံစားရစေတာကို နားလည်ဖို့ မခက်ပါဘူး။
သူ တကယ်ပဲ ဘုရင်တစ်ပါးလို အရှိန်အဝါတွေ ဖျန်းပက်နေတာတော့ မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူ ကြားပြီး ရယ်မောသည်။
"ဆရာက တော်တော်ကို သည်းခံနိုင်တာပဲနော်။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ရယ်မောသည်။
"သုံးနှစ်ဆိုတာ ငါစောင့်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် တစ်ခဏလေးပါပဲ၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောင်မှာ မင်းလည်း နားလည်လာမှာပါ။"
ကျင့်ကြံသူ များစွာတို့သည် လောကီကို စွန့်ခွာ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားမှတ်ခြင်း၊ တစ်သက်တာလုံး အပြင်လောကကို မမေးမြန်းခြင်းမျိုး လုပ်လေ့ရှိသည်။
ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်ကို ရောက်လျှင် အသက် ၅၀၀ အထိ နေနိုင်သည်။
မင်ခေတ်ကနေ အခုအချိန်အထိ ၅၀၀ ကျော်သာ ရှိသေးတာမို့ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က တကယ်ပဲ မပြောပလောက်တဲ့ ကာလတစ်ခုပါ။
အထူးသဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာပြီးနောက်ဆိုရင် ပိုလို့တောင် မပြောပလောက်တော့ပေ။
လီယန်ချူက -
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းမြစ်ကို သိဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ခေါင်းခါသည်။
"မင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ငါ မြင်ခဲ့ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပြောင်းလဲတတ်သူပဲ၊ ငါ အရမ်း စောင့်မျှော်နေတာ။"
စကားပြောရင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။
လီယန်ချူက -
"ဆရာ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အလုပ်မျိုးကို တိုက်ရိုက် မဝင်စွက်ဖက်ဘဲ လုပ်ချင်တာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တပည့်ခံထားတာ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ရယ်မောသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါက အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေကို အများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်၊ ရင်းမြစ်ကောင်းတဲ့ လူတွေကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူတို့ကိုလည်း ငါ ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ သူတို့ နောင်မှာ အသီးအပွင့်တွေ ဖြစ်လာဖို့ စောင့်မျှော်နေတာ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားသည်။
"အို၊ ကျွန်မမှာ တခြား တပည့်တူ မောင်နှမတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။"
လီယန်ချူကတော့ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
သူ့ဆရာကို ထပ်တွေ့ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာမျိုး လုံးဝ မပေါ်ပေါက်လာတာကို သူ အံ့ဩမိသည်။
သူ့ရှေ့ကလူရဲ့ ပုံစံ၊ အသံတွေ ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊
သူ့ကို လုံးဝ ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး မပေးနိုင်တော့လို့ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ မှတ်မိနေတဲ့ ဆရာကတော့ တစ်ညတာတောင် ပိုက်ဆံမပိုတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုဆရာ၊ မိန်းမကိစ္စကိုလည်း မတားမြစ်သူ၊ စကားပြောရတာ လွတ်လပ်သူ။
စိတ်ထားလည်း မဆိုး၊ အတူတူ ထိုင်ပြီး စကားပြော ဖောလောတောတော လုပ်နိုင်သူ။
အခုလို တွက်ချက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဒီနေ့ခေတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ပေ။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက -
"ငါ မင်းကို ဒီအကြောင်း တိုက်ရိုက် မပြောနိုင်ခဲ့တာ ငါ့မှာ အခက်အခဲ ရှိလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်း ငါ့ဆီ ရောက်လာပြီဆိုတော့ အချိန်တန်ပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။"
"မင်းနဲ့ငါ တပည့်တပည့် ဆရာ ဆရာ ပူးပေါင်းရင် အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်လို့ရတယ်။"
"ငါတို့ ဒီလောကကြီးကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်"
"လူသားတွေက ကောင်းကင်ကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်၊ လူတွေက ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် မစီရင်နိုင်ရမလား။"
သူ ပြောတာတွေက ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလာတာကြောင့် ရွှမ်ချင်ကျွန်းတောင် စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလာသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ကိုယ့်ဘာသာ စီရင်နိုင်တယ်"
လီယန်ချူ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြုံးလျက် -
"ဆရာ... ဆရာ့အိမ်က အင်တာနက်ကြိုးကို ဘယ်သူ ဖြတ်လိုက်တာလဲ။"
အင်တာနက်ကြိုး... ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"ဘာကို ပြောတာလဲ။"
လီယန်ချူနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ပေမဲ့ သူက လီယန်ချူရဲ့ စကားလုံးအသုံးအနှုန်းတွေကို နားမလည်သေးပေ။
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ -
"နတ်ဘုရားတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာတာကို ကျွန်တော်ပဲ တွန်းလှန်ခဲ့တာ၊ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ပြီး တိုက်ခဲ့တယ်၊ နတ်ဘုရားဘုရင် တစ်ပါးတောင် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သေသွားတယ်၊ အခု ကောင်းကင်ဘုံက အရှုပ်တော်ပုံတွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် မကယ်နိုင်တော့ဘူး။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ခဏလောက် ကြောင်သွားသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားသည်။
လီယန်ချူက -
"ဆရာ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ရှာဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီ ရောက်လာမှ ဒီလိုတွေ လာပြောနေရတာလဲ၊ ဆရာ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်တော် သံသယ ဝင်မိတယ်။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ -
"ငါ ပြောတာကို မင်း မယုံဘူးလား။"
"စကားကို နားထောင်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကိုပါ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ -
"မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာကို ဒီလိုပဲ စကားပြောတာလား။"
လီယန်ချူ တည်ကြည်စွာ -
"ကျွန်တော့်ဆရာက ချင်ယွန်းကျောင်းတော်က ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၊ သူက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ငါက ရွှမ်ချိန်ပဲ၊ မင်းက အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ငါ့ကို လာရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
"ကျွန်တော့်ဆရာက အရည်အချင်း သိပ်မရှိဘူး၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့သူ။"
"ဝမ်အကြီးအကဲ၊ နောင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆရာအမည်ကို အသုံးပြုပြီး လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေရင်၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို စိန်ခေါ်တာပဲ။"
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ၏ မျက်မှောင်တွေက ပိုပြီး စုကျုံ့လာသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းကတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ နားလည်သလိုလိုနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိသည်။
လီယန်ချူ၏ လက်သည် ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။
"ဆရာ့ကို လူ့လောကထဲမှာ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေမှာပါ၊ ဆရာပြောတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် စစ်ဆေးမယ်၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်နေတာ တွေ့ရင်..."
လီယန်ချူက စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ဖိပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဆရာ့ကို သတ်ပစ်မယ်"
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အသတ်အဖြတ် လိုလားသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ရွှမ်ချိန်၏ မျက်လုံးများ မသိစိတ်ကနေ မှေးကျဉ်းသွားသည်။
လေထုမှာ ချက်ချင်း တင်းမာလာသည်။
(ဒီကောင်လေးက အသတ်အဖြတ် လိုလားမှု အရမ်းများတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဇွတ်အတင်း ပြောနေရတာလဲ) ဟု ရွှမ်ချိန် တွေးလိုက်သည်။
သူသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
"နောက်နေ့ မင်းရဲ့ တပည့်တူ မောင်နှမတွေနဲ့ တွေ့ရင်..."
လီယန်ချူ အေးစက်စွာ -
"ဘယ်သူပဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်လုပ်၊ ကျွန်တော် သတ်မှာပဲ"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းမှာ ကြောက်လန့်ပြီး တုန်ရီသွားသည်။
ဒီအငယ်ဆုံး မောင်လေးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက တာအိုကျင့်ကြံသူတွေလို ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်စက်မှ မရှိဘူး။
လီယန်ချူ လှည့်ထွက်သွားတော့ ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ -
"မောင်လေး၊ စောင့်ပါဦး" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက မေးသည်။
"မင်းလည်း မောင်လေးအနားမှာပဲ နေချင်တာလား။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ -
"ကျွန်မနဲ့ မောင်လေးကြားမှာ ရှင်းစရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး။"
စကားအဆုံးတွင် သူမသည် လီယန်ချူနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ဒီအငယ်ဆုံး မောင်လေးက စိတ်ဆိုးလွယ်ပေမဲ့ အပြစ်မဲ့သူတွေကို မသတ်ဖြတ်တတ်ပါ။
သူ့နောက်မှာ လိုက်နေရင် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲနဲ့ အကာအကွယ်တောင် ရလိမ့်မယ်။
ဒီလို ကြိုးကိုင်နေတဲ့ ဆရာနဲ့ဆိုရင်တော့...
ပြောရခက်တယ်
သူတို့ ထွက်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ အရင်က တရားရုံးတော် အကြီးအကဲ၊ ဆိုလိုတာက ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊
အကြာကြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပေ။
…………
လီယန်ချူ တရားရုံးတော်ကနေ ထွက်ခွာလာချိန်မှာ စိတ်ခံစားမှုတွေက အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း အမြန် လိုက်လာပြီး သူ့ဘေးမှာ ယှဉ်ရပ်ကာ ဝေမြို့ကို ပြန်သွားရန် တိမ်စီးစီး၍ ပျံသန်းသည်။
ချင်းယွန်း ကျောင်းတော်ကို ပြန်ရောက်တော့ လီယန်ချူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက -
"ငါ အုတ်ဂူကို တူးတာ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီကိစ္စကို သိမှာ မဟုတ်ဘူး။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
"စောစောနဲ့ နောက်ကျပဲ သိမှာပါပဲ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက ရုတ်တရက် -
"မင်းပြောကြည့်ပါဦး၊ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ဖန်ပြန်မွေးဖွားပြီးနောက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိသားစုတွေ၊ ချစ်သူတွေ၊ နောက်လိုက်တွေနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတာက တကယ့်သူ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။"
လူသားတွေမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး သေဆုံးခြင်း ရှိတယ်၊ တစ်ဖန်ပြန်မွေးဖွားတိုင်း အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေ အကုန်လုံး ပျောက်သွားတာမို့ သေသွားသလိုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ တန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတွေ ပြန်မွေးဖွားတာဆိုရင်တော့ ဒါဟာ အတွေ့အကြုံ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီကွာခြားချက်တွေထဲမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။
လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်းက -
"ခုနက မင်း ပြောမလိုလိုနဲ့ ရပ်သွားတာ တွေ့တယ်၊ ထပ်မေးစရာတွေ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။"
"ဘာလို့ မမေးတာလဲ။"
(မင်းက တကယ်ကို သေချာ ကြည့်နေတာပဲ...) လီယန်ချူ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကစားသမားလို့ ခေါ်တယ်၊ ပြောတဲ့စကားတွေကလည်း ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ များတယ်၊ အမှန်အမှား ခွဲခြားရခက်တယ်၊ နောက်ထပ် မေးဖို့ လိုသေးလို့လား။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ကြောင်သွားသည်။
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"
သူမ အခု စိတ်ဓာတ်တွေ ကျနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မောင်လေး၊ ငါ တခြားကမ္ဘာကို သွားပြီး ရှောင်နေတာ ပိုကောင်းမယ်၊ ကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရေက သိပ်နက်တယ်၊ ဆရာ့ကိုတောင် မယုံနိုင်တော့ဘူး။"
"သူ အုတ်ဂူထဲက ပြန်ရှင်လာပြီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အခု ပြန်တွေးကြည့်ရင်တောင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထမိတယ်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ထဲက ပြဿနာတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း သက်ပြင်းချသည်။
"ငါ ကျင့်နေတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း မှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အပေါက်အပြဲတွေ ရှိနေတယ်၊ ဒါကို ပြင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမှာပဲ။"
လီယန်ချူ ပြုံးသည်။
"အဲဒီလောက် မခက်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း အသစ် တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း -
"မင်း တကယ်ပဲ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို ကျင့်ပြီး ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတာလား။"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အရင်က ကျောင်းတော်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျွန်တော်ပဲ အကုန် ပြန်တွက်ထုတ်လိုက်တာပါ။"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း အံ့ဩသွားသည်။
"မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ"
လီယန်ချူ လက်ညှိုးကို ထုတ်ကာ ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ နဖူးကြားထဲကို အလင်းစက်တစ်ခု ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကျင့်စဉ် စာသားများစွာ ပေါ်လာသည်။
ဒါဟာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူမ သင်ယူခဲ့တာထက် ပိုပြီး လေးနက်ခမ်းနားနေသည်။ ယှဉ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ သင်ခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာက ရိုင်းပျသလို ဖြစ်နေသည်။
ရွှမ်ချင်ကျွန်း ကျမ်းစာရဲ့ လေးနက်မှုကို အံ့ဩရင်း စိတ်မကောင်းလည်း ဖြစ်မိသည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"အော်... ငါ အရင်ကတည်းက လွဲပြီး ကျင့်နေမိတာပဲ။"
နောက်တော့ သူမ လီယန်ချူကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် နှုတ်ဆက်သည်။
"တောင်တွေက မပြောင်းလဲဘူး၊ မြစ်တွေက စီးဆင်းနေဦးမှာပဲ မောင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါ အမြဲ မှတ်ထားမယ်၊ နောင်တစ်နေ့ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
ရွှမ်ချင်ကျွန်း စကားအဆုံးတွင်။
နောက်ကျောမှာ ကျောက်ခေါင်းတလား ပေါ်လာသည်။ သူမ တကယ်ပဲ အဲဒီထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက် ပျံသန်းသွားသည်။
လီယန်ချူ သူမကို ဝေးရာသို့ ရောက်အောင် ကြည့်နေပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်ကာ ကျောင်းတော်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။
"တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အကွက်ချခံရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ပဲ မကောင်းဘူး။"
လီယန်ချူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့လက်ထဲက နတ်ဘုရားလက်နက်တွေက တန်ခိုးကြီးပေမဲ့၊ အကုန်လုံးက နတ်ဘုရားနယ်မြေ က လာတာတွေပဲ၊ ဥပမာ- ဘာနဲ့မှ ဖျက်ဆီးမရတဲ့ ရှင်းဟွမ်အလံ။"
"နောင်မှာ လူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တဲ့အခါ ဒီအလံက ရုတ်တရက် အလုပ်မလုပ်တော့ရင် ငါ့အသက်တွက် အန္တရာယ်ပဲ။"
လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ ခုန်လိုက်ပြီး ယန်ရှန်းတောင် ကို ပျံသန်းသွားသည်။
ယန်ရှန်းမှာ ဝိညာဉ်ဓာတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရင်က သူ အဲဒီမှာ ယင်းကျိုး နတ်ဘုရားတွေကို အကုန် သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကလည်း ပုံရိပ်ထင်နေဆဲပင်။
ယန်ရှန်း တောင်ထိပ်မှာ တိမ်ဖြူတွေ လွင့်မျောနေသည်။ လီယန်ချူ လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ရပ်နေသည်။
သူ့လက်က ဓားရိုးပေါ်မှာ ရှိနေပြီး မျက်လုံးထဲမှာတော့ အတွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။
"ငါ ကျင့်နေတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းက ငါကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး အသစ်ပြင်ဆင်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီထဲက အပေါက်အပြဲတွေက ပျောက်သွားပြီ။"
လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားလက်နက် ပြုလုပ်နည်း ကျမ်းကို ထုတ်ကာ သေချာ လေ့လာသည်။ ပြီးတော့ လေမီးဖျာ ကို ထုတ်လိုက်သည်။
လေမီးဖျာမှာ တရားထူး ရစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပြီး၊ တစ်နေရာရာမှာ တရားမှတ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။
အဲဒါအပြင် သူ့လက်ထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ အမွေတွေ ရှိသေးတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ အဆောင် ပြုလုပ်နည်းတွေ ပါဝင်ပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ပြုလုပ်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်သည်။
သူသည် ယန်ရှန်းတောင်ပေါ်မှာပဲ တစ်လလောက် နေခဲ့သည်။ လေတိုက် မိုးရွာပါစေ၊ ထင်းရှူးပင်ကြီး အောက်မှာတော့ လေမိုးတွေ လုံးဝ မဝင်လာနိုင်။
ဒီနေ့ မနက်မှာတော့ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခရမ်းရောင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။
သူ့စိတ်ထဲမှာ တိုးတက်မှု တစ်ခု ရသွားပြီး၊ ဒီ ကျင့်စဉ်ကို ပိုပြီး ထိရောက်အောင် နားလည်သွားသည်။
သူ ရှင်းဟွမ်အလံကို ထုတ်ကာ ပြန်လည် ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားကို ထပ်ပြီး ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။
နောက်တော့ သူ ဒီလက်နက်ကို ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေ သုံးနိုင်လာသလို ခံစားရသည်။ အရင်က ခက်ခဲနေတဲ့ ခံစားချက်တွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို အကုန်လုံး ပြန်ပြီး ပြုပြင်မှ ဖြစ်မယ်။"
လီယန်ချူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။