အခန်း (၁၂၄၃-၁၂၄၄)
Vol. 125 Ch. 1243-1244
အခန်း ၁၂၄၃ - တရားဝင်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း
ခွန်လွန်တောင်၊ ယွီကျူးတောင်ထိပ်၌
တောင်စောင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် အထီးကျန် ဂူဗိမာန် တစ်ခုရှိနေသည်။ သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော အုတ်ဂူကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီးအချို့ကို ရေးသားထားသည်။
"ယွီကျူးတောင်၏ ပိုင်ရှင် လီ။"
ဤအထီးကျန် ဂူဗိမာန်ကို ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ၎င်းသည် ဂူဗိမာန်ကို လေဒဏ်မိုးဒဏ်မှ အနည်းငယ် ကာကွယ်ပေးထားသည်။
ကျားကိုယ်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ကျားကိုယ်နှင့် အမြီးကိုးချောင်းရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးတို့သည် ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကျောက်ရုပ်များအတိုင်း တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
ကျားကိုယ်ခေါင်းကိုးလုံးရှိသော ကိုင်မင်က ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်သခင်ဟာ တစ်ခေတ်မှာ တစ်ယောက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ သူရဲကောင်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီလိုမျိုး အသက်ဆုံးရှုံးသွားရရှာပြီ။"
လုဝူက သက်ပြင်းချသည်။
"အရှင်သခင်ဟာ တစ်ကိုယ်ထဲနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဇာတိမြေကို ပြန်မရောက်နိုင်တော့တာကတော့ နှမြောစရာပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို တမ်းတတဲ့အနေနဲ့ ဂူဗိမာန် ကိုပဲ တည်ဆောက်ပေးနိုင်တော့တာပါ။"
ခွန်လွန်စောင့်ကြပ်နတ်ဘုရား နှစ်ပါးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ကြီးကျယ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပဲ လမ်းခုလတ်မှာ အသက်ပေးလိုက်ရပြီပေါ့လား "
ထိုကဲ့သို့သော စကားပြောဆိုမှုမျိုးကို ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အကြိမ်ကြိမ်ပင် ပြောဆိုပြီးဖြစ်၏။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လီယန်ချူအတွက် ဂူဗိမာန်ကို တည်ဆောက်ကာ ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေရင်း အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် တောင်လမ်းပေါ်၌ အရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
ကိုင်မင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"လုဝူ၊ ငါ လွမ်းလွန်းလို့ စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေတာလား၊ ငါ အရှင်သခင်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ"
လုဝူက လေးနက်စွာ ပြောသည်။
"မစိုးရိမ်နဲ့၊ အရှင်သခင်က တစ်ကိုယ်တော် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ယဇ်ပလ္လင်တွေတောင် ကျိုးပဲ့ကုန်တဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ပြီး အသက်ပေးသွားခဲ့တာ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို မြင်နိုင်မှာလဲ "
ထိုအချိန်တွင် ထိုအရိပ်မှာ ပို၍နီးကပ်လာသည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ခန့်ညားလှသည်။ ခါးတွင်လည်း ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ကိုင်မင်သည် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
"အရှင်သခင် အရှင်သခင် မသေသေးဘူး"
သူ၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံအတွက် လီယန်ချူမှာ အလွန်ခေါင်းကိုက်ရသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ် ကြားရသည့်အခါတွင်မူ နွေးထွေးသည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။
သူ ပြုံးလိုက်ပြီး
"ငါ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ပြန်လာခဲ့ပြီ။"
လုဝူမှာလည်း ကိုင်မင်၏ အော်သံကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်မျှ ဒဏ်ရာမရဘဲ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၍ ထိတ်လန့်သွားသည်။
"အရှင်သခင်၊ အရှင်သခင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား! ကျွန်တော်က အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံမှာ သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာ "
ခွန်လွန်စောင့်ကြပ်နတ်ဘုရား နှစ်ပါးစလုံးသည် လီယန်ချူထံသို့ ပြေးသွားကြပြီး၊ သူ့ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြသည်။
ကိုင်မင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဒီတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အရှင်သခင် ဟုတ်ပါ့မလား တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို လာလိမ်နေတာများလား"
လုဝူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်။
"တကယ်သာ မဟုတ်ရင် ဒီလို ခန့်ညားတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး ဘယ်မှာရှိမှာလဲ "
ကိုင်မင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"မှန်တယ်၊ အရှင်သခင် ပြန်ရောက်လာပြီ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါတို့ကို ခေါ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ထပ်တက်မယ်၊ ဒီရန်ငြိုးကို ပြန်ဆပ်ကြမယ် "
နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခွန်လွန်၏ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူတို့ ခံစားမိသဖြင့် အတုအယောင်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်တို့သည် ထိုအထီးကျန် ဂူဗိမာန်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့မှာ မသိမသာ တွန့်သွားသည်။
"ဒါ ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်လား"
ကိုင်မင်က
"ဟုတ်ပါတယ်၊ အရှင်သခင် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားပြီး ပြန်မလာတော့တာမို့ တမ်းတတဲ့အနေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါ။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ အလွန်ပင် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
"အရှင်သခင်အတွက် အသက်ပေးရမှာတောင် ဝန်မလေးပါဘူး၊ ဒီလောက်လေးကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
လီယန်ချူသည် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အရက်အိုး သုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ တစ်လုံးစီကို ကိုင်မင်နှင့် လုဝူထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်တာ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်၊ ထိုင်ကြ၊ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်။"
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့သည် အရက်အိုးကို ပွေ့ဖက်၍ လီယန်ချူဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လိုသည်ထက်ပို၍ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မပြုဘဲ ဖြစ်ရပ်မှန်ကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းအတွင်းရှိ အန္တရာယ်များသည် ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ကို အလွန်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံမှာ အရှုပ်တော်ပုံတွေ ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသူ အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်ဘူး "
"ခွန်လွန်မှ နတ်ဘုရားတွေဟာ ကောင်းကင်ဘုံ စစ်မြေပြင်မှာ အသက်ပေးသွားကြပြီး၊ ပြန်လည်ရှင်သန်လာကြတယ်"
"အရှင်သခင်က ကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးကို သတ်လိုက်တယ် "
သူတို့နှစ်ဦးမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စိတ်မသက်သာဖြစ်နေကြသည်။
ကိုင်မင်သည် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် လုဝူကို တံတောင်နှင့်တွက်၍ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။
"ငါတို့ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ အချိန်ကို မေ့သွားတာလား၊ တကယ်တော့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် ကြာသွားပြီလား၊ အရှင်သခင်က နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးကို တကယ်သတ်လိုက်တာလား "
လုဝူမှာလည်း အံ့အားသင့်လျက်ပင်ရှိသေးပြီး
"အရှင်သခင်ရဲ့ သတ္တိက ကမ္ဘာဦးကတည်းက တုနှိုင်းမဲ့ပဲ၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်နဲ့ နတ်ဘုရားဘုရင်ကို သတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ရဲရင့်လိုက်သလဲ၊ နှစ်ထောင်ချီ အချိန်လိုသေးလို့လား "
သုံးဦးသား အရက်များကို တစ်ရှိန်ထိုး သောက်လိုက်ကြသည်။
ကိုင်မင်က မေးသည်။
"ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရိပ်တွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ သူတို့က အဲဒီလောက် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ "
လီယန်ချူသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ငါလည်း မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို မေးချင်နေတာ၊ အဲဒီအရှိန်အဝါတွေက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလဲ "
ကိုင်မင်က ခေါင်းခါသည်။
"မသိဘူး၊ သူတို့က နတ်ရုပ်တုတွေပေါ်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့အခါမှာပဲ ဒီလိုစွမ်းအားတွေ ထွက်ပေါ်လာတာ။"
လုဝူက
"ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်ယောက်က ဖန်တီးထားတာ၊ ဖန်တီးတဲ့သူရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ မသိဘူး။"
လီယန်ချူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုခန့်ညားသော ခွန်လွန်နတ်ဘုရား၏ အကြောင်းကို ဖော်ပြကာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကိုင်မင်က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။
"သူကတော့ ဝမ်ကျန်ကျွင် လို့ ခေါ်တဲ့ ဖေးယွန်းကျန်ကျွင်း နဲ့ တူတယ်။ နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းရာမှာ အလွန်ပဲ ထိရောက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။"
"ဖေးယွန်းကျန်ကျွင်း"
လီယန်ချူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကိုင်မင်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
"ဆိုလိုတာက ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတွေက အခု ကောင်းကင်ဘုံမှာ တိုက်ခိုက်နေကြတာပေါ့"
လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ
"မှန်တယ်၊ သေပြီးမှပဲ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အဲဒီစွမ်းအားကိုတောင် လေးစားမိတယ်။"
………………
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှာ အရှုပ်တော်ပုံများ ဖြစ်ပွားနေသည်။
တောင်ပံ ခြောက်ဖက်ရွှေရောင်ပိုးကောင်များမှာ ကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်ပတ်လာသည်။
သူတို့နှင့် ထိမိသည့် ကောင်းကင်လူသား များအားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုလိုက်ပြီး၊ ဖြတ်သန်းရာနေရာတိုင်းမှာ ဘာမျှမကျန်ရှိတော့ပေ။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်တို့သည် ပူးပေါင်းကာ ကြီးမားသော တိုက်ကွက်များကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လှောင်အိမ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုပိုးကောင်များကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။
ဤသို့သော တိုက်ကွက်များကို ထိုပိုးကောင်များက ဝါးမြိုနိုင်သော်လည်း နှေးကွေးသွားသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင်နှစ်ပါး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ရွှေရောင်ပိုးကောင်များ အမြောက်အမြား သေဆုံးသွားသည်။
"ဒီအရာကို ကြီးထွားလာအောင် လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေ အများကြီး ရှိလာမယ်"
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ပါး ပူးပေါင်းလိုက်သောအခါ ရွှေရောင်ပိုးကောင်များ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကျဆုံးသွားသည်။
သူတို့သည် အလွန်ရက်စက်ပြီး ပြင်းထန်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးနေရသည်။
နေမင်းနတ်ဘုရား ဘီး သည် အလွန်ကြီးမားပြီး နေမင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် ပေါက်ကွဲနေသည်။
ပိုးကောင်အုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ပိုးကောင်များမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သို့သော် နှစ်ခေါက် သုံးခေါက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နေမင်းနတ်ဘုရား ဘီးတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။
ဤနတ်လက်နက်မှာ ယခင်က လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် ပိုမိုထိခိုက်သွားသည်။
သူ၏ အရေးပါသော လက်နက်မှာ ဤမျှထိခိုက်သွားသဖြင့် ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရသည်။
အကယ်၍ ထိုပိုးကောင်များကို ဤနေရာတွင်သာ အပြီးသတ်နိုင်မည်ဆိုပါက မဆုံးရှုံးသင့်ပေ။
အချိန်နည်းနည်း ပိုသုံးပြီး ပစ္စည်းတွေ ထပ်သုံးပြီးရင် ပြန်ပြင်လို့ ရနိုင်သေးသည်။
သူတို့နှစ်ပါးသည် ပိုးကောင်များကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
များစွာသော နေရာများတွင် သားရဲများက ဖျက်ဆီးနေကြသဖြင့် သူတို့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
လူအင်အား မလုံလောက်သလို ခံစားရသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင် ငါးပါးထဲမှ နှစ်ပါး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ သုံးပါးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ရမည်လား၊ ပိုးကောင်များကို တိုက်ခိုက်ရမည်လားနှင့် အချိန်ဖြုန်းနေရသည်။
ထို့အပြင် ခွန်လွန်နတ်ဘုရားများ၏ အရိပ်များမှာလည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်နေသည်။
ကောင်းကင်လူသားများ အဆက်မပြတ် သေဆုံးနေပြီး နေရာတော်တော်များများ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားဘုရင် သုံးပါးလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန် မှာ ပြဿနာတက်ပြီ "
……………
ကောင်းကင်လူသားများတွင် မိဘမရှိဘဲ ဤရေကန်မှတစ်ဆင့်သာ စစ်တပ်ကြီးများကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ရေကန်ရှိရာ နေရာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်ပြီး စစ်သည်အများအပြားက စောင့်ကြပ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကြီးမားသော တိုက်ကွက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြီးမားသော နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ကြီးမားသော သားရဲများက ထိုနဂါးကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ဤတိုက်ကွက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးသည် နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးနှင့် ညီမျှသော စွမ်းအားရှိသည်။
သူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း မာကျောသည်။
ရွှေရောင်ခြင်္သေ့၊ မျက်လုံးတစ်လုံးသာရှိသော ဧရာမဘီလူး၊ မျက်လုံးခြောက်လုံးပါ ဖားစသည့် သားရဲများမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။
သူတို့သည် ဤနေရာကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
နဂါးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သေဆုံးသွားသည်။
ကူလူနတ်ဘုရားဘုရင်က 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး' ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် အလုံပိတ်ထားသည့် တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး သားရဲများ ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုသားရဲများမှာ အထူးဆက်သွယ်မှုရှိပုံရပြီး ဤနေရာကို စုစည်းရောက်ရှိလာသည်။
ယခုအခါတွင် သူတို့သည် 'ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန်' ကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင်များမှာ သူတို့၏ အလုပ်များကို စွန့်ပစ်ကာ ရေကန်ရှိရာသို့ အမြန်ဆုံး သွားကြသည်။
"ဒီနတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်ရှိတဲ့ သားရဲတွေက ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းတာလား "
"ရေကန်ရှိတဲ့နေရာကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားတာပဲ"
…………
ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန်ပတ်လည်မှာ ပြိုကျနေပြီး ကောင်းကင်လူသားများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးနေကာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်နေသော အစိတ်အပိုင်းများသာ ရှိတော့သည်။
ထိုနေရာတွင် ကောင်းကင်လူသားများ အများအပြား သေဆုံးသွားသဖြင့် ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဒီနေရာကို ရောက်လာတာနဲ့တင် လူတစ်သောင်း ရွတ်ဆိုနေတဲ့ အသံတွေ ကြားနေရပြီး၊ သွေးသားတွေက လှုပ်ရှားနေကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သားရဲအချို့သည် ထိုနေရာတွင် ပိတ်မိသွားပြီး အရူးအမူး ဖြစ်ကုန်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ထွက်ပြေးလာသော သားရဲများ၏ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ဆွေးမြေ့နေသည်။
သို့သော် ရေကန်မှ အစွမ်းအစမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် သားရဲများမှာ အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးခြောက်လုံးပါ ဖားမှာ သေဆုံးသွားပြီးနောက် အကာအကွယ်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။
သူ သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ထူးဆန်းသော အကိုင်းအခက်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အခြားသားရဲများကိုပါ စားသောက်နေသည်။
ဒီနေရာမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်လူသားတွေဟာလည်း ဒီအခြေအနေကို မခံနိုင်ကြတော့ဘူး။
ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန်သည် အလွန်သန့်စင်ပြီး ကောင်းကင်လူသားများ ဖြစ်တည်ရာဖြစ်သည်။
သာမန်လူသားများ သွေးကြောပြောင်းလဲရာ နေရာလည်းဖြစ်သည်။
သို့သော် နဂါးမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ သားရဲများ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်ရှိသော သားရဲများလည်း ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြပြီး၊ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဤနေရာမှာ ကုသရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာဖြစ်နေသည်။
သူတို့သည် ထိုအသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာကြသည်။
သားရဲများ အဖျက်ဆီးခံရပြီး သွေးသားများ ပြန်လည်ရှင်သန်လာကာ ဤနေရာမှာ ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ကောင်းကင်လူသားများမှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီး သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ဖြစ်သွားကြသည်။
ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပွားနေသော တိုက်ပွဲအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ခွန်လွန်နတ်ဘုရားများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ခန့်ညားသော အမျိုးသားနတ်ဘုရားက
"ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ ဒါလား၊ ဒါက နတ်ဆိုးတွေ စုဝေးရာပဲ"
ဘေးတွင်ရှိသော တစ်ဦးက
"ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဒီလိုမျိုး ညစ်ညမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေတာပဲ၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"
အရှုပ်တော်ပုံများ ဖြစ်ပွားနေသည်။
ခွန်လွန်နတ်ဘုရားများမှာ ဤနေရာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မလိုလားသဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်မှ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
စစ်မြေပြင်မှာ မြေပြင်လွတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။
ခွန်လွန်နတ်ဘုရားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်ကို ရောက်သွားမှန်း မသိရတော့ပေ။
ဤအရိပ်များသည် တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။
…………
ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားဘုရင် သုံးပါး ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
နတ်ဘုရားတို့၏ ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန်တွင် သားရဲများ ဖျက်ဆီးနေကြပြီး နေရာတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဆိုးများ၏ နေရာဖြစ်သွားသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားသည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး' ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။
ဤအိုးသည် ခွန်လွန်နတ်ဘုရားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အလွန်ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ စွမ်းအားများ မရှိတော့ပေ။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်ကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ စိတ်ပျက်သွားသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံမှာ မကြုံဖူးတဲ့ ဘေးဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ၊ အထက်ကို သတင်းပို့ရမယ်၊ ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး "
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်
"ဒီကိစ္စက အရမ်းကြီးမားတယ်၊ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ"
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်က
"ဒီအချိန်မှာ ရှင်းပြဖို့ မတွေးပါနဲ့တော့၊ နောက်ကျရင် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က လက်ထဲတွင် ရှိသော ခေါင်းလောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံမှာ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ"
သူတို့ သုံးဦးမှာ ယခင်က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြစ်တင်ချင်ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤကိစ္စမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"လူငယ်တစ်ယောက်၊ ငါ အထင်မကြီးခဲ့ပေမဲ့ သူက တစ်ကိုယ်ထဲ နဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ "
"ငါသာ သိရင် သူ အသက်ရှင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"
သူမ အလွန် နောင်တရနေသည်။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်ကလည်း လီယန်ချူနှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။
"ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် မဆိုင်းငံ့နဲ့၊ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်"
"ကူချင်နဲ့ ကူလူတို့ လုပ်တဲ့အလုပ်တွေကို ငါတို့က ဘာလို့ ခံရမှာလဲ"
သူပြောလိုက်သည့်အခါ ကူယွင်နှင့် ကူဟောက်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။
ဟုတ်တယ်လေ၊ ကူလူနဲ့ ကူချင်တို့ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ပြဿနာကို ငါတို့က ဘာလို့ ခံရမှာလဲ။
သူတို့သည် ယခင်က သတင်းမပို့ခဲ့ကြပေ။
ယခုအခါ သားရဲများမှာ အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်၍ မရပေ။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်သည် ဦးစွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။
မီးခိုးငွေ့များနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်သည် မျက်စိမှိတ်ထားပြီး အခြားနတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူတို့သည် အမြဲတမ်း မြင့်မားနေခဲ့ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ကို မကြုံဖူးကြပေ။
အထက်မှ နတ်ဘုရားများမှသာလျှင် ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အထက်ကလူများသာ လာပါက ဒီအန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်သည် မျက်စိမှိတ်ထားပြီး သူ၏ ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါများ လည်ပတ်နေသည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အလွန်နက်နဲပြီး ကြယ်တာရာများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က
"ဘယ်လိုလဲ အထက်က ဘာပြောလဲ"
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်က
"အထက်က သိပြီတဲ့၊ အကြောင်းပြန်စာ စောင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။"
"ဒီအချိန်မှာ ဘာအကြောင်းပြန်စာကို စောင့်ရမှာလဲ မင်း အခြေအနေကို မပြောပြဘူးလား "
"ငါ ပြောပြတယ်။" ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်က သက်ပြင်းချသည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ မျက်ခုံးများ ပင့်သွားသည်။
"ငါ ကိုယ်တိုင် သတင်းပို့မယ်"
သူတို့သည် နတ်ဘုရားလောက နှင့် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။
သူမလည်း အလားတူပင် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
သူမလည်း ယခင်က သတင်းမပို့ခဲ့ခြင်းမှာ တာဝန်ယူရမှာ ကြောက်၍ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ လျစ်လျူမရှုနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က "ဘာပြောလဲ"
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က
"သိပြီတဲ့၊ အကြောင်းပြန်စာ စောင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။"
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
"ဒီအချိန်မှာ အလုပ်မလုပ်ကြဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးကွေးနေရတာလဲ "
"ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်မယ်"
အလင်းတန်း တစ်ခု ထပ်မံကျရောက်လာသည်။
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။
သူသည် အချက်အလက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပြီး သူတို့ကို မြန်မြန် ဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
အခြားနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင် မျက်လုံးဖွင့်လာသည့်အခါ ကူယွင်က "ဘယ်လိုလဲ"
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က ငြိမ်သက်နေသည်။
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့်
"ပြောလေ၊ ဘာလို့ ငြိမ်နေတာလဲ"
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားလျက်
"အထက်က ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်၊ ငါ့ကို ဆူလိုက်တယ် "
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်: ".................."
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်: ".................."
သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြသည်။
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့်
"ငါတို့က ဒီဘုံအတွက် တိုက်ခိုက်နေတာ၊ အခုတော့ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခံနေရတယ် "
ကူယန်နတ်ဘုရားဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့်
"အောက်ခြေကလူတွေကို ပိုခက်ခဲအောင် လုပ်နေတာပဲ"
ကူယွင်နတ်ဘုရားဘုရင်က
"အခု ဘာလုပ်မလဲ အကြောင်းပြန်စာ စောင့်မလား"
ကူဟောက်နတ်ဘုရားဘုရင်က
"အကြောင်းပြန်စာ စောင့်နေရင်တော့ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် "
"သူတို့အတွက်က ဒီနေရာက အရေးမကြီးဘူး၊ သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး "
"သူတို့ ဘာမှ မသိဘူး "
"ငါတို့ ကိုယ်တိုင် လုပ်မယ် "
သူတို့ သုံးဦးလုံး ဒေါသထွက်သွားသည်။
"ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ၊ ဒီနေရာ ပျက်စီးသွားရင် ငါတို့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး "
"ဟုတ်တယ်၊ အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ သွားကြစို့"
"ကောင်းပြီ"
သုံးဦးစလုံးသည် အစွမ်းအစများကို ထုတ်ဖော်ကာ 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး' ကို သုံး၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
ဘုန်းဘုန်း ဘုန်းဘုန်း
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားရာ ရေကန်အနီးတွင် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင် သုံးပါးလုံးမှာ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်သွားပြီး အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
ထိုနတ်ဆိုးများကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
သို့သော်လည်း ယခင်က ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ရွှေရောင်ပိုးကောင်များမှာ လွတ်မြောက်သွားပြီး၊
သူတို့သည် ကောင်းကင်လူသားများကို ဝါးမြိုရင်း ပိုမို အားကောင်းလာပြီး ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။
အခန်း ၁၂၄၄ - လူ့လောက၏ ရသ
လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ကာ စစ်ပွဲတစ်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ပြီးနောက် နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကာ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကိုလည်း အကြီးအကျယ် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
သူသည် ခွန်လွန်တောင်၌ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အချိန်အတန်ကြာ နေထိုင်ကာ ထိုယဇ်ပလ္လင်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ဘုရားခေါ်ယူခြင်း သင်္ကေတစာလုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
"အဲ့ဒီ ဝမ်ကျန်ကျွင် ဆိုတဲ့သူက ငါ့ကို သတိပေးသွားခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ အလွန်နက်နဲလွန်းတယ်၊ ငါ့အသက်ကို မဆုံးရှုံးရအောင် သတိထားဖို့တဲ့။ ကောင်းကင်ဘုံမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက… နောက်ထပ် တစ်ခေါက် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"
လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ထံမှ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံသည် အလွန်ကျယ်ပြောလှပြီး နယ်မြေဒေသများစွာ ရှိကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း အလွန်ထူပြောသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် လူ့လောက၏ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို လုံးဝ မခံစားရပေ။
လီယန်ချူ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လမ်းမများပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။
သိုင်းလောကမှ ဓားသမားများ၊ စာပေပညာရှင်များ၊ သူဌေးသားများနှင့် မင်းသမီးလေးများအပြင် ပစ္စည်းရောင်းဝယ်သူများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သည့် အသံများမှာလည်း နားထဲမှ မပျောက်ကွယ်နိုင်အောင် ဆူညံနေသည်။
မြစ်ကမ်းနားတွင် ပန်းချီကားများဖြင့် အလှဆင်ထားသော လှေကြီးများစွာ ရှိနေသည်။ လီယန်ချူ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်းမှသာ ကျန်နန်ဒေသမှ ထင်ရှားသော ပြည့်တန်ဆာမလေးတစ်ဦးသည် ပန်းချီလှေဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ယခုအခါ လူ့လောက၏ နယ်မြေများမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလာပြီး ရှေးခေတ် ရှန်ကျိုးပြည်၏ ပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခင်က တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မင်းနေပြည်တော်ကလည်း အချို့သော တုံ့ပြန်မှုများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ နေရာဒေသအသီးသီးမှ အရာရှိများမှာလည်း မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေကြသဖြင့် ကြီးမားသော မငြိမ်မသက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။
အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ လီယန်ချူသည် ယခင်ကတည်းက နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ၊ ချန်နိုင်ငံအတွင်းရှိ နတ်ဆိုး၊ မြေဖုတ်၊ တစ္ဆေများကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးလမ်းစဉ်လိုက်သူများမှာ အခြေခံအားဖြင့် သေဆုံးကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။
ထိုမျှသာမက၊ ယခင်က နတ်ဘုရားနယ်မြေများ ပေါ်ပေါက်လာစဉ်က လူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို လှည့်စားပြီး အန္တရာယ်ပြုမည့် ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် မကောင်းသော အကြံအစည်ရှိသူများမှာလည်း ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်များနှင့်အတူ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တရားကျင့်သူများစွာသည်လည်း မင်းနေပြည်တော်တွင် အရေးပါသော ရာထူးများ ရယူထားကြသည်။ တရားစီရင်ရေးဌာန သည်လည်း နေရာအသီးသီးတွင် ရုံးခွဲများ ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် တရားကျင့်သူများသာ ရှိနေသဖြင့် သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့ဆက်သွယ်ရေးမှာလည်း အလွန်လွယ်ကူလာသည်။
ထို့ကြောင့် ချန်နိုင်ငံသည် ယခုအခါ မငြိမ်မသက်မှုများတွင် မကျရောက်ဘဲ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြည်လင်နေသည်။
လူသားများကို နှောင့်ယှက်မည့် နတ်ဆိုးများ မရှိ၊ အသက်ရှည်ရန်အတွက် လူသားများကို စားသောက်သည့် တရားကျင့်သူများလည်း မရှိတော့သဖြင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်မှုများမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးသွားသည်။
လီယန်ချူ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေစဉ် လူအများက ကျန်နန်ပန်းချီလှေပေါ်မှ လာသော ထိုမင်းသမီးလေးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခါးမှာ အလွန်သေးသွယ်လွန်းသဖြင့် တစ်လက်ဆုပ်စာသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။
လီယန်ချူသည် မိမိ၏ စကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
လူစည်ကားရာ နေရာတွင် ရှိသော ကျောင်းတော်သည် အလွန်ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသည်။
တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးနေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီးမှ ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းသည် သူ့ကို အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းမှုဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံတွင် နတ်ဘုရားဘုရင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နတ်လက်နက်များ အပြည့်ရှိပြီး နတ်ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်းကြောင့်သာလျှင် လွယ်ကူချောမွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက၊ သာမန် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိသူများပင်လျှင် နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် တွေ့လျှင် ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ တစ်ချက် သို့မဟုတ် နှစ်ချက်တည်းနှင့် အသတ်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ရေကြည်ဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်ကာ ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
…………
တစ်ရေးနိုးလာသည့်အခါ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကြီးမားသော ကိစ္စပြီးနောက် အိပ်စက်ခြင်းသည် စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။
နိုးလာပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ရိုးရှင်းစွာ မျက်နှာသစ်လိုက်ကာ လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်သွားပြီး သေးငယ်သော ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ပိုင်ရှင်၊ မုန့်ကြော် နှစ်ချောင်းနဲ့ ပဲပိစပ်အချိုရည် တစ်ပွဲပေးပါ" ဟု လီယန်ချူက အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ခဏလေး စောင့်ပေးပါရှင်" ဟု အသက် ၁၆-၁၇ နှစ်အရွယ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က ဤနေရာတွင် ပဲပိစပ်ရည် ရောင်းသောသူမှာ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ထိုမိန်းကလေးသည် ပဲပိစပ်ရည်တစ်ပွဲနှင့် မုန့်ကြော်နှစ်ချောင်းကို ယူလာပေးပြီး အချဉ်စိမ်ထားသော ဟင်းရွက်လေးများကိုပါ အပိုထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ဆရာတော်၊ အေးအေးဆေးဆေး သုံးဆောင်ပါရှင်"
မိန်းကလေးမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အလွန်ပင် ချောမောလှပပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများက တောက်ပနေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးမှာ ခဏမျှ ငေးမောသွားသည်။
လီယန်ချူက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့်
"အရင်က ဒီနေရာမှာ ပဲပိစပ်ရည် ရောင်းနေတဲ့ အစ်မလျူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်
"အစ်မလျူရဲ့ ခင်ပွန်းက စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရလာလို့ အခု ဝူထုံလမ်းမှာ ဆိုင်သေးသေးလေး ဖွင့်ပြီး သိုးသားစွပ်ပြုတ် ရောင်းနေပါတယ်ရှင်"
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ဩော်... ဒီလိုလား"
မိန်းကလေးက ပြုံး၍ ပြောသည်
"ဆရာတော်၊ အေးအေးဆေးဆေး သုံးဆောင်ပါ"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော ထိုင်ခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မုန့်ကြော်ကို စားရင်း ပဲပိစပ်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။
ထိုအချဉ်စိမ် ဟင်းရွက်လေးမှာ ထိုမိန်းကလေးကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး အလွန်ပင် အရသာရှိကာ အစာဝင်စေသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ပိုက်ဆံရှင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
မိန်းကလေးသည် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းရင်း ခဏမျှ ငေးမောနေမိသည်။
"ဒီဆရာတော်လေးက တကယ်ကို ချောတာပဲ"
…………
စားသောက်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် လမ်းပေါ်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။
လမ်းမများပေါ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အခြားဒေသများမှ လာသော လူငယ်များစွာလည်း လာရောက် လည်ပတ်နေကြသည်။
လီယန်ချူသည် လူအုပ်ကြားတွင် တရားကျင့်သူ လူငယ်များစွာ ပါလာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ထိုမျှသာမက လူငယ်များစွာမှာလည်း ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါး၍ ခန့်ညားနေကြသည်။
"ဘာလဲ၊ အခု ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံက ခေတ်စားနေတာလား" ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။
ရှေ့တွင် လူအုပ်များ စုဝေးနေသဖြင့် သူလည်း သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
လမ်းဘေးတွင် ဖျော်ဖြေသူများက ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးကို ထုခွဲပြခြင်း၊ လှံဖြင့် လည်ချောင်းကို ထိုးပြခြင်း စသည့် ပညာရပ်များကို ပြသနေသည်။
၎င်းတို့၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမှာလည်း အလွန်ပင် သန်မာ၍ အားအင်အပြည့် ရှိနေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြည်သူများက အားပေးအော်ဟစ်ကြပြီး ကြေးပြားများ ပစ်ပေးကြရာ လီယန်ချူလည်း ကြေးပြားအနည်းငယ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုနေရင်း လမ်းဘေးဆိုင်လေးမှ မြေပဲတစ်ထုပ် ဝယ်လိုက်သည်။
မြေပဲကို အလွန်ရနံ့သင်းအောင် လှော်ထားပြီး ကြာရွက်ဖြင့် ထုပ်ထားသည်။ လီယန်ချူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စားလိုက်၊ ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်နှင့် အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။
အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက်မှသာ ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး တည်လိုက်သည်။
လက်ဖက်ရည်ကို အေးဆေးသောက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။ သူသည် ပင်ပန်းကြီးစွာ တရားကျင့်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။
ယနေ့ နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးပြီး လူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်မှာ နွေးထွေးလှသည်။
ဤသို့သော ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် စိတ်အေးချမ်းမှု အပြည့်အဝ ရရှိလာသည်။
လူ့လောက၏ ရသမှာ လူသားတို့၏ စိတ်ကို အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သည်။
လီယန်ချူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း သူသည် မိမိကိုယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးဟု ဘယ်သောအခါမှ မခံယူခဲ့ပေ။
သူသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ၏ ရန်သူများကတော့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ရိုင်းစိုင်းသော သိုင်းသမားတစ်ဦးဟုသာ မြင်ကြသည်။
…………
ကောင်းကင်ဘုံမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် အချိန်ရလာသည်။
ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နတ်ရွှေသတ္ထုကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါတွင် ၎င်းတွင် ပါဝင်သော အစွမ်းထက်သည့် တရားသဘောတရားများကို ရရှိခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အလွန်နက်နဲသည့်အရာဖြစ်ပြီး လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့အလိုလို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဖြစ်လာပြီး သူ၏ သေးငယ်သော ကမ္ဘာသည် အလွန်ပင် ခိုင်မာသည်။
ဤတရားသဘောတရားများမှာ သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး အရောင်စုံလင်သော အစိုင်အခဲလေးတစ်ခု ပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။
"ဒီ အစိုင်အခဲလေးက အရင်က ရခဲ့တဲ့ တရားသဘောတရား အစိတ်အခဲလေးနဲ့ ဆင်တူနေတာပဲ"
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် အပျက်အစီးများသော ထိုကမ္ဘာတွင် ရွှေရောင် အစိုင်အခဲတစ်ခုကို ရခဲ့ဖူးပြီး ယခုအခါတွင်လည်း သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
ဤနှစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်၍ မရသေးသော်လည်း၊ အလွန်နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
ထိုမျှသာမက လီယန်ချူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားမီးလျှံ ကိုယ်ပွားတစ်ခုလည်း အိပ်ပျော်နေသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး မီးလျှံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။
ယခင်က ထိုမီးလျှံပင်လယ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့စဉ်က နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အမျက်ဒေါသနှင့်တူသော အရှိန်အဝါမှာ ထိုမီးလျှံကိုယ်ပွားမှ စုစည်းကာ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အမှန်ပင် ကံကြမ္မာ အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေသည်။
အစပိုင်းတွင် လူ့လောက၌ ရှိစဉ်က လီယန်ချူ ဘာမျှ မခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားလမ်းစဉ်မှာ အပြည့်အဝ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြသနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ လူ့လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါတွင်မူ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်ကို ခံစားလာရသည်။
နတ်ပညာရပ်များကို အသုံးပြုသော်လည်း ထိုသို့သော အစွမ်းသတ္တိမျိုး မပြသနိုင်တော့ပေ။
"ကောင်းကင်ဘုံကတော့ အခု ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ မသိတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်တော့ ခဏတဖြုတ်နဲ့ ငြိမ်သက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
သူ စဉ်းစားနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းမော့၍ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အဝေးတွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်း တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သာမန်လူများ မြင်ပါက နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခု ပွင့်လာသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လှပသည်ဟု ထင်မြင်ကြလိမ့်မည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အလွန်ပင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး လူရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေ "
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ခုန်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်၍ သွားတော့သည်။
……………
ချင်းကျိုးမြို့
ဤနေရာ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် အပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ပြည်သူများက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်များနှင့် သားရဲများ၊ အဖိုးတန် ဆေးပင်များ၊ လှပသော နတ်တေးဂီတများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် လှပပြီး နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ထိုနေရာရှိ တရားကျင့်သူများစွာကလည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
"နတ်ဘုရားနယ်မြေ"
"နတ်ဘုရားနယ်မြေက ငါတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာပြီ"
"ကြည့်လိုက်၊ အဲ့ဒါ နတ်ဘုရားတွေလား"
သူတို့သည် ကောင်းကင်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ထိုအက်ကြောင်းနောက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ရယ်မောပြောဆိုနေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းတို့မှာ သုံးယောက်၊ ငါးယောက် အုပ်စုဖွဲ့ကာ တစ်ယောက်က မက်မွန်ပန်းကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ယောက်က ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ကိုင်ထားကာ တရားဝင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
လူ့လောကမှ တရားကျင့်သူများမှာ အမြဲတမ်း နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် အိပ်မက်မက်ကြသော်လည်း အဆင့်မမီသဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယခင်က နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း လှိုင်းကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့စဉ်က မြုပ်ကွယ်နေသော ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများစွာသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သွားကြသည်။
ထိုအကြောင်းအရာမှာ လူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေပြီး တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နား ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဤသည်မှာ နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားသူများကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ခေတ်ကာလဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခမ်းနားသော ခေတ်ကာလလည်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်လာသဖြင့် ပြည်သူများက ဒူးထောက် ရှိခိုးကြပြီး တရားကျင့်သူများမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကိုယ်ကို ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေဆီသို့ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပျံသန်းသွားမိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
ယခင်က ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ ပွင့်လာစဉ်က လူတိုင်း မသိကြပေ။
ယခုအခါ သူတို့သည် ထပ်မံ၍ နတ်ဘုရားနယ်မြေဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ လှပသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သူမှ ချွင်းချက်မရှိပေ။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ထွက်သွား"
ဘုန်း
နွေရာသီ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံကြောင့် ထိုနေရာရှိ တရားကျင့်သူများ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသီးသီး ကျရောက်သွားကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်မြင့်မားသည့် နေရာသို့ မပျံသန်းရသေးပေ။
တရားကျင့်သူအများစုမှာ ပျံသန်းနိုင်သည့် ပညာရပ် မရှိကြပေ။ အကယ်၍သာ အလွန်မြင့်မားသော နေရာမှ ပြုတ်ကျလာပါက အရိုးကျိုးခြင်း သို့မဟုတ် အသားစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအခါ သူတို့သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုခမ်းနားသော နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အစားထိုးနေရာတွင်မူ အလွန်ပင် ခြောက်ကမ်းသော မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုနေရာတွင် ရယ်မောပြောဆိုနေသည့် နတ်ဘုရားများ မရှိတော့ဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ပေးစွမ်းသည့် အက်ကြောင်းများသာ ရှိနေသည်။
"ဒါ ဘာနေရာလဲ "
"နတ်ဘုရားနယ်မြေကရော၊ ဘာလို့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ မဟုတ်တာလဲ "
ချင်းကျိုးမြို့မှ တရားကျင့်သူများသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအချို့မှာ သတိဝင်လာပြီး ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိသဖြင့် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
သူတို့သည် ယခုလေးတင် အော်ဟစ်လိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိကြသော်လည်း ကျေးဇူးတင်မိကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်ဘေးမှ အရိပ်တစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ရောက်လာသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ တိမ်တိုက်နီကို စီးနင်းထားကာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်။
ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တည်လျက် ထိုကြီးမားသော အက်ကြောင်းကို မကြောက်မရွံ့ ကြည့်ရှုနေသည်။
ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေထဲတွင် သေဆုံးသွားသော နတ်ဘုရားများစွာမှာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့မှာ လွတ်မြောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာက မင်းတို့ လာရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး "
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။ ခရမ်းရောင် ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သေဆုံးသွားသော နတ်ဘုရားများအားလုံးကို ခုတ်သတ်လိုက်သည်။ ဤဓားချက်မှာ ပျက်သုဥ်းခြင်းနယ်မြေ အတွင်းသို့ မည်မျှအထိ ရောက်သွားသည်ကို မသိရပေ။
အက်ကြောင်းနောက်ရှိ နတ်ဘုရားများစွာမှာ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
အချို့က တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်ကြပြီး အချို့က နွားနှင့် နဂါးကဲ့သို့ အသံများကို ပြုလုပ်နေကြကာ လူသားမျိုးနွယ် ဟုတ်မနေတော့ပေ။
သို့သော် မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
"အရင်က ကျန်းချောင်းကျုံး က ထူးခြားတဲ့ ပညာရပ်နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ဒီအက်ကြောင်းကို ပိတ်ခဲ့တာ။"
"အခု ဘာလို့ ထပ်ပွင့်လာတာလဲ မသိဘူး။"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားသည်။
ပင်လယ်ပြင်သို့ သွားရောက်စဉ်က သူသည် ထိုလျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်သူ မြေပြင်နတ်ဘုရားထံမှ ကြားခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် ဆရာဖြစ်သူနှင့်အတူ ငရဲသို့ သွားရောက်ကာ ကျောက်တုံးကို ကြည့်ရှုစဉ်က ရှန်မင်းဆက်ခေတ်က ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေပွင့်ခဲ့သည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။
ဤနေရာ ပွင့်လာခြင်းမှာ လူ့လောကမှ တရားကျင့်သူများကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
ဓားချက်ပြီးနောက် ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း သေခြင်းတရား ရှိရာနေရာ၏ အက်ကြောင်းမှာ ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရာပေါင်းများစွာသော မိုင်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ဆက်လက်၍လည်း ကျယ်ပြန့်နေဆဲပင်။
ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ချင်းကျိုးမြို့တွင်သာမက အခြားသော မြို့ကြီးများအနီးရှိ တရားကျင့်သူများစွာမှာလည်း ခံစားမိကြသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အမျက်ဒေါသများ ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။
မသိနားမလည်သော ပြည်သူအချို့က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ "နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပျံတက်သွားပြီ" ဟု အော်လိုက်ကြသည်။
"အသက်ရှင်နေတုန်း ပျံသန်းတာကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး "
သာမန်ပြည်သူများအတွက် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော်လည်း သူတို့မှာ မည်သည့်အရာမျှ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။
ဤလျှို့ဝှက်သော စွမ်းအား အငွေ့အသက်မှာ တရားကျင့်သူများအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပုံရသည်။
သို့သော် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော တရားကျင့်သူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အမြန်ဆုံး ရှောင်တိမ်းကြသည်။
သူတို့သည် ထိုကိစ္စ၏ အန္တရာယ်ကို သိသော်လည်း ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ဘဲ မျက်လုံးထဲတွင် အမျက်ဒေါသများဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။
တရားကျင့်သူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ အကြီးမားဆုံးသော ဖျက်ဆီးမှု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဝင်ရောက်သွားပါက ထွက်လာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လူ့လောကမှ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပေထောင်ချီ မြင့်မားသည်။
ဒေါင်
ခေါင်းလောင်းသံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူများမှာလည်း ပြန်လည် သတိဝင်လာကြသည်။
လီယန်ချူ၏ အသံတွင် အမျက်ဒေါသ အနည်းငယ် ပါဝင်သည်။
"သေချင်နေတာလား"
သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လျှပ်စီးပညာရပ်မှာ လူ့လောကမှ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဘုန်း
ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားများစွာမှာ လျှပ်စီးပညာရပ်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။
ဤနတ်ဘုရားများမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်ရှိပြီး အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်နေကာ လူသားမျိုးနွယ် မဟုတ်တော့ပေ။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရှေးဟောင်း လျှပ်စီးပင်လယ် ရှိနေသဖြင့် သူ၏ လျှပ်စီးပညာမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကြောင်းမှာ ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်နေပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှိနေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လျှပ်စီးပညာရပ်မှာလည်း ရပ်တန့်မသွားဘဲ တိုက်ခိုက်နေသည်။
ခဏချင်းမှာပင် အပေါက်ဝရှိ နတ်ဘုရားများကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။
အကာအကွယ်ပေးထားသော ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ယခုအခါ လူ့လောကရှိ တရားကျင့်သူများမှာ တက်မသွားတော့ပေ။
သူတို့သည် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ လူ့လောကမှ လျှပ်စီးပညာရပ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်နေသည်။
ရှေးဟောင်း ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ
"ကပ်ဘေး ကပ်ဘေး ဒီခေတ်မှာ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ ထပ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး " ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
တပည့်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်
"ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဆရာတော် ရှင်းပြပေးပါ"
ထိုတရားကျင့်သူက ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်
"ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေဆိုတာ အသက်ရှိသမျှအရာအားလုံး ဝင်သွားရင် အားလုံး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမှာ ပေါ်လာဖူးတယ်။ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်သွားပြီး တစ်ခါမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။"
တပည့်များမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။
"ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ"
ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ကြောက်ရွံ့နေသည်
" မသိဘူး... မသိဘူး၊ အကယ်၍သာ နောက်တစ်ခါ မမြင်ရရင် ငါ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ငါ့အတွက် အလွန်မှတ်မိနေတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်ပေမဲ့လေ "
သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်ပင် နာကျင်နေသည်။
ရှေးဟောင်းကမ္ဘာတွင် ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ ပွင့်လာခြင်းမှာ လူ့လောကတစ်ခုလုံးကို မရှင်းလင်းခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။
ဤကိစ္စမှာ တစ်ခဏသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အများပြည်သူသို့ ပျံ့နှံ့ မသွားခဲ့ပေ။
အသေးစိတ်ကို သိရှိသူများဖြစ်သော ဤကျင့်ကြံသူမျိုးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စီစဉ်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယခုအခါ ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ ထပ်ပေါ်လာသဖြင့် ဤကျင့်ကြံသူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
"အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ အဲ့ဒီလူ ထပ်မဖြေရှင်းရင် ငါတို့ အားလုံး နစ်မွန်းသွားလိမ့်မယ် "
ထိုခဏတွင် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။
ယခင်က ဤလူသည် ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေ၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။
တပည့်များမှာ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
လူ့လောကမှ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများမှာ နေရာအသီးသီးတွင် ပျံတက်သွားကြပြီး၊ ယခင်က လူများပင် အသက်ရှင်နေလျှင်တောင် ပျံသန်းသွားခြင်း မဟုတ်လော။
ဤသို့ဆိုလျှင် ယခုအခါ မသေနိုင်သော အဆုံးသတ် တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီလော။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သို့သော် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ထိုခေါင်းလောင်းကြီး ပေါ်လာပြီး ထိုသူ၏ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးပညာရပ်မှာ လူကို စိတ်အေးချမ်းစေသည်။
"မထွက်ပါနဲ့ နောက်ထပ် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ် လူ့လောကမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေသေးတယ် "
မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်းသည် ထိုလျှပ်စီးပညာရပ်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
………………
လီယန်ချူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မဟာ လျှပ်စီးမီးလျှံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မီးလျှံ မြစ်ကြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သေခြင်းတရား ရှိရာနေရာထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
လူသား မဟုတ်တော့သော ထိုသေဆုံးသွားသည့် နတ်ဘုရားများမှာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ဖြစ်သွားကြပြီး ဤကောင်းကင်မီးလျှံနှင့် တွေ့လိုက်ရသောအခါ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လီယန်ချူ၏ မဟာ လျှပ်စီးမီးလျှံမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်၍ စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲပြီးနောက် သူ၏ မီးလျှံများမှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာပြီး ဝင်ရောက် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။
အချိန် တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ပျက်သုဥ်းခြင်း နယ်မြေတွင် မည်သည့် နတ်ဘုရားမျှ မထွက်ပြေးနိုင်တော့ပေ။
အက်ကြောင်းအတွင်း ပေထောင်ချီသော နေရာတွင် အသက်ရှိသော သတ္တဝါ မရှိတော့ပေ။
ထိုကဲ့သို့သော အံ့ဩစရာကောင်းသော နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အံ့ဩစရာကောင်းသော အလေးနက်ထားမှုများ ရှိနေပြီး ဤအက်ကြောင်းမှာ ဆက်လက်၍ ပျံ့နှံ့နေသည်။
"ဒီလိုသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် လူ့လောကတစ်ခုလုံး နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားလိမ့်မယ် "
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နတ်ဘုရားများကို ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း အက်ကြောင်း၏ ပြဿနာကို ကောင်းစွာ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက တစ်လောကလုံး ကွဲသွားနိုင်သည်။
"တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"
"ဘယ်သူက သေခြင်းတရား ရှိရာနေရာကို တွန်းပို့နေတာလဲ"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားသည်။
ထိုအလင်းတန်းမှာ လက်ဖဝါးသာသာ ရှိသော်လည်း ပျံသွားသည့်အခါ ပေရာပေါင်းများစွာ ရှိသွားသည်။
၎င်းမှာ စကြာဝဠာမှ လျှို့ဝှက်ချက် လျှပ်စီးပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်တာရာများ တုန်ခါသွားသည်။
လီယန်ချူသည် စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ထိုပစ္စည်းမှာ ပိုမို ကြီးမားသွားသည်။
ဤပစ္စည်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင် ၃၀၀၀ ကို ရှေးခေတ်သို့ ပြန်သွားစေပြီး အသက်စွမ်းအားများကို လုယူကာ တရားလမ်းစဉ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။
လီယန်ချူသည် ဤပစ္စည်းကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ရှိ အက်ကြောင်းမှာ ရုန်းကန်နေရသည်။
ပျံ့နှံ့နေသော လမ်းကြောင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုပစ္စည်းဖြင့်သာ အက်ကြောင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။
"သေချာတယ်၊ ဒါက သေခြင်းတရား စွမ်းအားပဲ၊ သေခြင်းတရား ရှိရာနေရာနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတာပဲ "
လီယန်ချူသည် ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ သုံးကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် သေခြင်းတရား ရှိရာနေရာ နောက်ကွယ်တွင် အလွန် ရှေးကျသော အတွေးအခေါ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ထိုအက်ကြောင်းမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ရောက်သွားပြီး မည်သည့်အရာမျှ မမြင်ရတော့ပေ။
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ပေ။
လီယန်ချူသည် ထိုရှေးကျသော အတွေးအခေါ်၏ အစွမ်းကို ခံစားနိုင်သည်။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရား၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။
သို့သော် ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုစဉ်မှာပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။
ထို အတွေးအခေါ်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။