အခန်း (၂၉၀၃-၂၉၀၄)

အခန်း (၂၉၀၃) - တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ခြင်း

​သူတော်စင်များစွာသည် အခြေအနေကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြသည်။ ဦးဆောင်နေသည့် သူတော်စင်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်၏ ယခင်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိ ကောင်းကင်ငါးပါး၏ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးဖြစ်သူ အောက်ဝူဖား ပင် ဖြစ်သည်။

​သူနှင့်အတူ ချင်ဝူဆန့်ကို တိုက်ခိုက်ရန် လိုက်ပါလာသူများမှာလည်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ အမျိုးမျိုးသော ကျောင်းဆောင်များမှ စစ်ဆေးရေးမှူးများပင် ဖြစ်ကြသည်။

​နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမြဲလိုလို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံနေကျသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုမူ သူတို့သည် ဟစ်အော်သံများဖြင့် သူခိုးဓားပြများကဲ့သို့ စုပြုံပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်နေသည့် ချင်ဝူဆန့်ထံသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

​"နေကြပါဦး၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ"

​ချင်ဝူဆန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

​သူသည် ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်အဆင့် (ပထမအဆင့်) တွင်သာ ရှိသေးသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် တစ်ရာကျော်ထဲတွင် တတိယအဆင့် ရောက်နေသူ ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးခန့် ပါဝင်နေပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ အတိတ်က ကော်ယန်လီနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည့် အဆင့်အတန်းရှိသူများ ဖြစ်သည်။

​"မင်းအမေ နားလည်မှုလွဲတာ၊ မင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တာကို သူတော်စင်တွေ အကုန်မြင်လိုက်ကြတာပဲ ငါတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းသားတွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ မင်းလိုကောင်မျိုး သေသင့်တယ် "

​အောက်ဝူဖားက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်စစ််််််နိမိတ် သူတော်စင် တစ်ရာကျော်မှာလည်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားတံဆိပ်များကို အပြိုင်အဆိုင် ထုတ်သုံးလိုက်ကြသည်။

​ချင်ဝူဆန့်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

​သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုရှိနေပါစေဦး၊ ဤမျှများပြားသော ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ထိုကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်အုပ်စုထဲတွင် လူသားမျိုးနွယ်စုထက် အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားသည့် မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာ ပါဝင်နေသည်။ ထိုထဲတွင် အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုများမှ သူများလည်း ပါသည်။

​လေဟာနယ်ထဲတွင် ကူညီပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာမှာလည်း ရှေ့သို့ လှမ်းထားသည့် ခြေလှမ်းကို ချက်ချင်းပင် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး နာလန်ချိုဟုန်တို့ထံသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ -

​"ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ ချင်ဝူဆန့်က ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အမြန်ထွက်ပြီး ဖြေရှင်းပေးကြပါ။ ချင်ဝူဆန့်ကလည်း ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင်ပဲ၊ သူများမျိုးနွယ်စုက အနိုင်ကျင့်တာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေသင့်ဘူး"

​ရွှီကာကွယ်ရေးဆရာက နှာခေါင်းရှုံ့၍ -

​"နားလည်မှုလွဲတာလား ဒါဆို ခင်ဗျားပဲ သွားပြောလေ။ အခု သူတို့က ဒေါသထွက်နေကြတာ၊ ငါတို့သွားရှင်းရင် အရင်အရိုက်ခံရမှာပေါ့ "

​"……"

​ထိုစကားကြောင့် သူမှာ စကားစပြတ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မည်သို့လုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ချင်ဝူဆန့်မှာ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ လူအများရှေ့တွင် ဝိုင်းထိုးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

​ဖန့်ချန်ဖက်တွင်မူ အောက်ဝူဖားက သူ့ကိုယ်စား ထွက်ပေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားပြီး နတ်ဘုရားရိုက်တံကိုသာ စူးစိုက်စွာဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

​ရိုက်တံမှာ ဘိုးဘေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ကျရောက်နေသည်။ ဘိုးဘေးငယ်မှာ သွားကိုကြိတ်ကာ တစ်ချက်မျှပင် အော်ဟစ်ညည်းညူခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ခါသွားလိုက်၊ တောင့်တင်းသွားလိုက် ဖြစ်နေပုံက ထိုနေရာရှိ သူတော်စင်များအားလုံးကို သူ၏ နာကျင်မှုကို ခံစားမိစေသည်။

​"ရက်စက်လိုက်တာ... ချန်းရွှေ့နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ချန်ပီယံတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ရိုက်ပစ်လိုက်တာပဲ..."

​ပြိုင်ပွဲနယ်ပယ်အသီးသီးမှ လာသည့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ကောလာဟလများမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်းလည်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​လူအများ မသိလိုက်သည့် အချက်မှာ ဖန့်ချန်သည် နတ်ဘုရားရိုက်တံကို ဝှေ့ယမ်းနေရင်း ဘိုးဘေးငယ်၏ အခြေအနေကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

​ဖန့်ချန်သည် သူ လျှောက်လှမ်းနေသည့် လမ်းစဉ်တွင် ထူးခြားချက်ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးစွာ သူသည် အရေခွံခွာခံလိုက်ရသော်လည်း ဝိညာဉ်မှာ အရေခွံနှင့်အတူ ပါသွားခြင်းမရှိဘဲ ရုပ်ခန္ဓာထဲတွင် အခိုင်အမာ တွယ်ကပ်နေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အရေခွံခွာခြင်း၏ အကြီးမားဆုံး အစွမ်းမှာ ထိုဘိုးဘေးငယ်အပေါ်တွင် အလုပ်မဖြစ်ပေ။

​ဤအချက်မှာ သူသည် အခြားသူများ၏ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာများကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည့် လမ်းစဉ်နှင့် တိုက်ရိုက် သို့မဟုတ် သွယ်ဝိုက် ပတ်သက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ တိတိကျကျ မည်သို့ဆိုသည်ကို ဖန့်ချန် ခန့်မှန်းရခက်နေသေးသည်။

​ထို့အပြင် သူ့၏ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားသည်။ အပြင်လူများ မသိသော်လည်း ဖန့်ချန်မှာ သူ ဘိုးဘေးငယ်ကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်နေကြောင်း သိသည်။ သူသည် အနည်းဆုံး သူ၏ အစွမ်းသုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သုံးထားခြင်းဖြစ်သည်။

​ချန်နန်ခယ်သာဆိုလျှင် ဤရိုက်ချက်များဖြင့်ပင် အသက်အန္တရာယ် ရှိလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးငယ်မှာမူ သူတော်စင်များထဲတွင် အကြံ့ခိုင်ဆုံးဟု ဆိုရမည်။

​"နောက်ထပ် ငါးရာခိုင်နှုန်းလောက် ထပ်တိုးမလား"

​ဖန့်ချန်မှာ ဘိုးဘေးငယ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤကိစ္စကြောင့် ပြဿနာရှာလာလျှင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းတော် ကို ဆွဲခေါ်လာမလား။

​"သူ့ကို ကြိုက်သလောက်ရိုက်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အသက်ကိုတော့ ချန်ထားပေးပေါ့။ သူ မသေမချင်း ဘယ်လောက်ပဲ ရှက်အောင်လုပ်လုပ် ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါက သူ့အရည်အချင်း မမီလို့ပဲ။"

​လုကျိုယွမ် ၏ အသံမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

​သူ စောင့်နေသည်မှာ ဤစကားပင်ဖြစ်သည်။

​ဖန့်ချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးငယ်ကို နောက်ဘဝသို့ ပို့လွှတ်လိုက်မည့် အကြံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ရှိရင်းစွဲ အားဖြင့်ပင် ဆက်လက်ရိုက်နှက်ပြီး ဘိုးဘေးငယ်၏ ခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

​ကရုဏာတောင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည့် သူတော်စင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည်။ သူတော်စင်တိုင်းသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ တိုးတိုးလေးပင် စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့မှာ တစ်ဖက်က အောက်ဝူဖားတို့၏ ဝိုင်းရိုက်နေပုံကို ကြည့်ရမလို၊ တစ်ဖက်က ဖန့်ချန်၏ ရိုက်ချက်ကို ကြည့်ရမလို ဖြစ်နေသည်။

​အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိတော့ဘဲ ဖန့်ချန် ရုတ်တရက် ရိုက်တံကို သိမ်းလိုက်သည်။ ရိုက်တံအသံ ပျောက်ကွယ်သွားရာ လူအချို့မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။

​ထို့နောက် ဖန့်ချန်သည် ဘိုးဘေးငယ်၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ခြေဖျားဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တွန်းကြည့်လိုက်သည်။

​ဘိုးဘေးငယ်မှာ အရေခွံမရှိတော့သည့် မျက်နှာဖြင့် အလွန်နာကျင်နေဟန်ရှိပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ လုံးဝ သတိလစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေအထိတိုင်အောင် သူသည် အသနားခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

​"ယောက်ျားပီသတဲ့သူပဲ။"

​ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

​အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာလည်း ဘိုးဘေးငယ်၏ ယောက်ျားပီသမှုကို လေးစားမိသွားကြသည်။ ထိုပြိုင်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးပြီဟု သူတို့ ထင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်မှာ သူ့ကို အသေမသတ်ခဲ့ပေ။

​ထိုနေရာရှိ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်မှ သူတော်စင်များမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ဘိုးဘေးငယ်ကိုယ်တိုင်လည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ မင်းက ယောက်ျားပီသတဲ့သူ ဖြစ်နေပါစေ၊ အရှုံးမပေးသရွေ့တော့ ဒီပြိုင်ပွဲက မပြီးသေးဘူးလို့ ငါ သတ်မှတ်မယ်။"

​ဖန့်ချန်၏ လက်ယာဘက်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြှောက်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားရိုက်တံမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

​"တော်တော့ဟ"

​ဘိုးဘေးငယ်က မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ရှက်ရွံ့နေသည်။

​"သူ သတိမလစ်တာလား"

​လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

​"ဒီခွေးကောင်က သတိလစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတာပဲ၊ ငါတို့ကိုတောင် လှည့်စားလုနီးပါးပဲ။"

​ဖန်ရွှေက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

​ဘိုးဘေးငယ်မှာ အခြားသူများကို အရေးမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

​"အကယ်၍သာ အတိတ်တုန်းကဆိုရင်..."

​"အတိတ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ အခုရိုက်လိုက်တဲ့ ရိုက်ချက်တွေက မင်းတို့ ပြောင်းလဲခြင်း တားမြစ်နယ်မြေအတွက်ပေးရမယ့် အကြွေးပဲ။ ငါတို့ကြားထဲမှာ ရှင်းစရာ ကြွေးတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ နောက်ဆိုရင် တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းကြမယ်။"

​ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

​ပြောင်းလဲခြင်း တားမြစ်နယ်မြေ ဘာတွေလေ

​သူတော်စင်များစွာမှာ နားမလည်နိုင်စွာ ဖြစ်နေကြသည်။

​အကြီးအကဲငါးပါးမှာမူ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘိုးဘေးငယ်ကို ကြည့်သည့် သူတို့၏ အကြည့်မှာ ခုနကနှင့် မတူတော့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် ဤကိစ္စမှာ သူတို့နှင့် ပတ်သက်နေမှန်း သိလိုက်ကြသည်။

​"လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်က နတ်ဆေးစာမျိုးနွယ်ကို အသုံးချပြီး ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိလို့လား"

​စီကုကျိက မသေချာမရေရာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​သူတို့ လေးဦးလုံးမှာ မည်သို့မျှ အဖြေပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့ စဉ်းစားကြည့်သမျှတွင် ဤကိစ္စမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် မပတ်သက်သင့်ပေ။ အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုများသာလျှင် ဤမျှအထိ စီစဉ်နိုင်စွမ်းရှိမည်ဟု သူတို့ ထင်သည်။

​"လူသားမျိုးနွယ်စုနဲ့ ယင်သူတော်စင်တွေက အရမ်းကို နီးစပ်နေပုံရတယ်။"

​ရှန်တုရှင်းက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး ဆွေ့ဟွမ်ရွှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

​ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက အသံလွှင့်ကာ ပြောသည်။

​"ဒီကိစ္စမှာ ငါ့ကို မကြည့်နဲ့၊ လူသားမျိုးနွယ်စုက ချင်းမင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးလည်း လူသားမျိုးနွယ်စုပဲ၊ ပြီးတော့ စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်တယ်။ ယင်သူတော်စင်တွေအကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဘယ်သူ့ကို သွားရှင်းရမလဲဆိုတာ ငါတို့ သိလိုက်ရပြီ။"

​အကြီးအကဲငါးပါးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအကြွေးကို သူတို့ မှတ်သားထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

​ဘိုးဘေးငယ်က ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရာမှ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ရှုံးတယ်။"

​ဖန့်ချန်မှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် နောက်ထပ် ရိုက်တံချက်အချို့ကို ထပ်မံ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ ဘိုးဘေးငယ်မှာ လုံးဝ ပြင်ဆင်ချိန် မရလိုက်ဘဲ အလွန်ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်လုံးအိမ်များ လှန်တက်သွားပြီး အမှန်တကယ်ပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။

​ထိုကိစ္စပြီးဆုံးသည်နှင့် တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးသတ်သွားပြီဟု သတ်မှတ်ကာ ဖန့်ချန်မှာ နတ်ဘုရားရိုက်တံကို သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်ဝူဖားတို့ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့တိုက်ပွဲလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီး ချင်ဝူဆန့်ကို ဖမ်းဆီးကာ ခေါ်ဆောင်လာနေကြသည်။

အခန်း (၂၉၀၄) - မထိန်းနိုင်လိုက်သော အချိန်ခဏ

​လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ရှိ သူတော်စင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

​အတိတ်ကာလက ချင်ဝူဆန့်သည် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ် ၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်အဖြစ် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်တွင် ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူ့ကို မည်သူကများ မျက်နှာသာ မပေးဘဲ နေပါ့မလဲ ကာကွယ်ရေးဆရာများပင်လျှင် သူ့ရှေ့တွင် မာန်မာန မပြဝံ့ကြချေ။

​သို့သော် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကာလ တိုတိုလေးအတွင်း အခြေအနေများ ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ တွေးဆနိုင်ပါ့မလဲ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်မှာ ထိုနေရာမှ နှင်ထုတ်ခံရသည်သာမက၊ ယခုအခါတွင် ချင်ဝူဆန့်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘေးသင့်ကာ ဤမျှအထိ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

​"ညီလေး ဖန့်၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား ခုနာက ချင်ဝူဆန့်က မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လိုက်သေးလား "

​အောက်ဝူဖားက ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။

​ချင်ဝူဆန့်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ မည်သူမဆို မျက်စိရှိကြသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်လိုက်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယခုလို မေးခွန်းထုတ်နေခြင်းမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

​"အစ်ကိုကြီးနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ အချိန်မီ ထွက်ပေးလို့သာ ကျွန်တော် ဘာထိခိုက်မှုမှ မရှိတာပါ။"

​ဖန့်ချန်က အောက်ဝူဖားတို့အုပ်စုကို အမြန်ပင် လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

​"ဘာမှမဖြစ်ရင် ပြီးတာပဲ။ ငါတို့က အနိုင်ကျင့်တဲ့ကိစ္စမျိုးကို မြင်ရတာ အမြဲတမ်း စိတ်မချမ်းသာဘူးလေ။"

​"လမ်းမှာ မတရားတာကို မြင်ရင် ဝင်ကူညီဖို့ကလည်း ငါတို့ တာဝန်ပဲမဟုတ်လား"

​"ငါတို့ ရှိနေသရွေ့တော့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှာ ဘယ်သူမှ မတရားတာ လုပ်ခွင့်မရှိဘူး "

​ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်များက ရယ်မောကာ ပြောကြသည်။

​ထိုအချိန်တွင် နာလန်ချိုဟုန်တို့လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြပြီး အောက်ဝူဖားတို့နှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ ချင်ဝူဆန့်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာမှာ ချင်ဝူဆန့်၏ ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ပန်း အနာတရသာ ဖြစ်ပြီး အရိုးထိခိုက်မှု မရှိသည်ကို တွေ့မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာမူ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

​"ချင်ဝူဆန့်၊ ခုနာကကိစ္စက နားလည်မှုလွဲတာလို့ ယူဆရပေမယ့် နောက်နောင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှာ ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တာက နားလည်မှု လွဲစေတတ်တယ်။ ညီလေးဖန့်သာ ထိခိုက်သွားရင် ဒီနေ့ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်စသတ်နိုင်ပါ့မလဲ"

​အောက်ဝူဖားက ချင်ဝူဆန့်ကို ကြည့်ကာ ပြန်လည် ဆုံးမစကားဆိုသည်။ ချင်ဝူဆန့်မှာမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

​သူ့ဘေးရှိ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာကမူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်နိမိတ်သူတော်စင် တစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးကာ -

​"ခင်ဗျားတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့်တွေ တိုက်ခိုက်တာကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကောင်က ချင်းမင်က မဟုတ်ဘူးမလား သူက ဘာလို့ ပါဝင်ပတ်သက်ရတာလဲ "

​ဟင်

​သူတော်စင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုကောင်းကင်နိမိတ်သူတော်စင်ကို ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။

​"အို၊ အဲ့ဒါ ငါတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ် ၊ ချီကွမ်းမျိုးနွယ်စု က ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် မဟုတ်လား "

​"ဟုတ်ပုံရတယ်..."

​တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချီထျန်းမျိုးနွယ်မှ သူတော်စင် ဖြစ်မှန်းသိလိုက်သောအခါ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး မြှောက်ထားသည့် လက်ကို မည်သို့လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပြန်ရုတ်လိုက်ရသည်။

​ထိုချီကွမ်းမျိုးနွယ်စုမှ ကောင်းကင်နိမိတ်သူတော်စင်က အားနာစွာဖြင့် ရယ်မော၍ -

​"ဟို... ဒီနေရာက ရွှေဟွေးကျောင်းတော် ဖြစ်မှန်း မေ့သွားလို့ပါ။ သူတော်စင်တစ်ယောက်က အငယ်ကို အနိုင်ကျင့်တာကို မြင်တော့ ခဏတာ စိတ်မထိန်းနိုင်လိုက်လို့ပါ။"

​ချင်ဝူဆန့်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မကောင်းတော့ပေ။ သူသည် မိမိကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်မှသာ ချီကွမ်းမျိုးနွယ်စုမှ တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ငါးပါး နယ်မြေမှ အခြားအင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုများဖြစ်သည့် ကြွက်မြီးနဂါးမျိုးနွယ်၊ ဖုတ်ကောင်မျိုးနွယ်၊ ပြစ်ဒဏ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တို့မှ သူများလည်း ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သလဲဆိုတာကို သူ အခုမှပဲ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

​ချင်ဝူဆန့်မှာ ရွံရှာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း မည်သို့မျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုအင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုများမှာ သေးငယ်သော လူသားမျိုးနွယ်စုကို စိုးရိမ်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

​"အေး၊ ညီလေးဖန့်၊ ဒီကာလမှာ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ပြိုင်ပွဲနယ်ပယ်အသီးသီးက ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ရောက်နေကြတယ်။"

​အောက်ဝူဖားက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ရယ်မော၍ ပြောသည်။

​"သူတို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာက အရင်က ကောင်းကင် ငါးပါးပြိုင်ပွဲအတွက် မင်းပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်ကြောင့်ပဲ။ အခု မင်းလည်း ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့ကို တစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးပါလား "

​ထိုစကားကြောင့် ပြိုင်ပွဲနယ်ပယ်အသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​"ဖန့်ချန်၊ သူတို့ကို အားပေးစကားလေး နည်းနည်းလောက် ပြောပေးပါ။"

​အခြားသူများကလည်း တိုက်တွန်းကြသည်။

​"တကယ်တော့လည်း ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ မင်းတို့ ဒီကို ရောက်လာတာက မင်းတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့်ပါ။ နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲ မစခင်မှာ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် လေ့ကျင့်ဖို့က ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပါ။ ကရုဏာတောင်ကလည်း မင်းတို့ကို အမြဲကြိုဆိုပါတယ်။ လေ့ကျင့်ရာမှာ အခက်အခဲရှိရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြပါ။ နောက်ဆုံးပွဲမှာ အဆင့်ကောင်းကောင်း ရအောင် ကြိုးစားကြပြီး အခွင့်အရေးရှိရင် ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင် ကို သွားပြီး ကောင်းကငါ ငါးပါးနယ်မြေအတွက် ဂုဏ်ဆောင်ကြပါ။"

​ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

​ကရုဏာတောင်မှာ အချိန်မရွေး လေ့ကျင့်ခွင့်ရမည်။

​ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်ပြီဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် ဘိုးဘေးငယ်ကဲ့သို့ အဖြစ်ဆိုးမျိုး ကြုံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

​"ပြီးတော့ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ က အကြီးအကဲငါးပါးကိုလည်း တစ်ခွန်းလောက် ပြောခိုင်းလိုက်ဦးမယ်။"

​"မင်းတို့မှာ လေ့ကျင့်ရေးပိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ငါးယောက်ကို တိုင်ပင်ရင် အကုန်ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ။"

​ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

​အကြီးအကဲငါးပါးမှာ ဖန့်ချန်၏ အမည်တပ် ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးနောက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့ထွက်ကာ စကားပြောကြသည်။ လက်ရှိ လူငယ်သူတော်စင်များမှာ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းနှင့် ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ ကိုသာ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ အင်အားကြီး နှစ်ဖွဲ့လုံးက လူကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

​နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူတော်စင်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်သည် အောက်ဝူဖားတို့ကို လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကရုဏာတောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ ဒဏ်ရာမှာလည်း အနည်းငယ် သက်သာလာပြီဖြစ်သည်။

​"ညီမလေး၊ ဒဏ်ရာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

​ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ မေးသည်။

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ်မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် -

"အစ်ကို၊ ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကို့ကို မျက်နှာပျက်စေမိပြီ။"

​ကရုဏာတောင်မှ သူတော်စင်များကလည်း နှစ်သိမ့်ပေးကြသည်။

​"ဖန့်ညီမလေးရယ်၊ အဲ့ဒီ ဘိုးဘေးငယ်ဆိုတဲ့သူက နောက်ခံအင်အား ကြီးမားတဲ့သူ၊ သူ့ကို ရှုံးတာက အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။"

​ဝမ်ချုံစန်းက ပြောသည်။ ရှဲ့အာမန်လည်း ခေါင်းညိတ်သည်။ နတ်မိမယ်ယွီက ရယ်မော၍ -

​"ညီမလေး၊ မကြောက်ပါနဲ့။ နောက်ဆို ငါတို့ အခွင့်အရေးရရင် သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်ကြမယ်"

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ်မှာ ရယ်မောလိုက်ရပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

​"ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ အဲ့ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ?"

​အကြီးအကဲငါးပါးက အချင်းချင်း ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြသည်။

​"သူ့နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူး၊ အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိတာပဲ ကောင်းဦးမယ်။"

​ဖန့်ချန်က စဉ်းစားကာ -

"သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစက လော့ထျန်းဝမ် အဆင့်လောက် ရှိမယ်။"

​"လော့ထျန်းဝမ် အဆင့်"

​အကြီးအကဲငါးပါးမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ကောင်းကင် ငါးပါးနယ်မြေထဲတွင် ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သူမျိုး ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။

​"ယင်သူတော်စင် ဖြစ်မှာပေါ့"

​စီကုကျိက ရုတ်တရက် မေးသည်။

​ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ အကြီးအကဲငါးပါးမှာလည်း နားလည်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ငါးမျှားတံ ရှည်ရှည်ဖြင့် ငါးကြီးကို စောင့်ဖမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်သူတော်စင်များတွင် ဤမျှ အစွမ်းရှိသည်ကို သူတို့ လွန်စွာ အံ့ဩနေမိသည်။

​ဖန့်ချန်မှာ သူတို့၏ အတွေးကို သိနေသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့ အရင်က ရှိခဲ့သည့် အခြေအနေကိုသာ ပြန်သတိရလိုက်လျှင် ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားကြလိမ့်မည်။ ယင်သူတော်စင်များက အတွင်းကမ္ဘာကို စားသုံးကြပြီး၊ ဘိုးဘေးငယ်တို့မှာမူ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာများကို စားသုံးကြခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန် ယင်သူတော်စင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့မှာ အနည်းငယ် ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။

​သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ဒွမ်ချင်းရှန်း မှာ အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် -

​"ဟေ့ကောင်၊ ဘာမှလည်း အကြောင်းမကြားဘူး "

​ကျန်းတောက်ယွဲ့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ကရုဏာတောင်မှ တပည့်များအားလုံးကို အမြန်ပင် အသံလွှင့်လိုက်သည်။

​"ငါတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ မဟာဘိုးဘေး ရောက်လာပြီ၊ အမြန် အရိုအသေပေးကြ "

​"မဟာဘိုးဘေး "

​လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး အမြန်ပင် အရိုအသေပေးကြသည်။

​"ရပါပြီ၊ ရပါပြီ။ ဒီကောင်လေးကို ကိစ္စရှိလို့ ခေါ်သွားဦးမယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဆက်ပြောကြပေတော့။"

​ဒွမ်ချင်းရှန်းမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဖန့်ချန်ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာမူ အံ့အားသင့်လျက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။