အခန်း (၉၁၅-၉၁၆)

အပိုင်း (၉၁၅)

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ ဧရာမ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုလုံးရှိ စွမ်းအင် သံကြိုးများ အားလုံး အဆက်မပြတ် လင်းလက်လာ၏။

ပို၍ ပို၍ လင်းလက်လာပြီး၊ ပို၍ ပို၍ လင်းလက်လာသည်။ အမှောင်အတိ ကျနေသော တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုလုံး နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားသော်လည်း ထိုအရာသည် သာမန် အလင်းရောင် မဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသော ရေဒီယိုသတ္တိကြွ အလင်းရောင်နှင့် ဆင်တူသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းတလား သိန်းဂဏန်းခန့် သည်လည်း စတင် လင်းလက်လာကြသည်။

“အား... အား... အား...”

လူထောင်ချီ၊ လူသောင်းချီ၊ လူသိန်းချီက သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်နေကြသည်။ အော်ဟစ်သံများမှာ နားမခံသာအောင်ပင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

အသွင်ပြောင်းသိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းတို့မှာ စတင်ဝါးမျိုခံရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များနှင့် အင်အားများမှာ အလုံးစုံ စုပ်ယူခြင်းခံရတော့မှာဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သန်မာကြံ့ခိုင်လှသော လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပိန်လှီယိုယွင်းသွားကာ စွမ်းအင်အစုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော သံကြိုးများမှာလည်း ထူးခြားသည့် စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းများနှယ် တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ ဆက်သွယ်စီးဆင်းနေသည်။

ထို့နောက် အသွင်ပြောင်းသိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းတို့၏ ဝိညာဉ်များနှင့် စွမ်းအားတို့မှာ ထိုလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် နေရာလွတ်တစ်ခုလုံး၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုစည်းစီးဝင်သွား၏။

အဆုံးအစ မရှိသော စွမ်းအင်များသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်လာ၏။ တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝိညာဉ် လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တွင်းနက် တစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး လူသိန်းဂဏန်း၏ ဝိညာဉ်များနှင့် အင်အားများကို ဝါးမျိုနေပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုနေ၏။

“အား... အား... အား...”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ၏ သွေးကြော၊ သူ၏ ဝိညာဉ် အဆက်မပြတ် စုပ်ယူခံနေရသည်ကို ခံစားနေရ၏။ သူ၏ မူလက ပြည့်ဖြိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တိုက်ရိုက် စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပိန်လှီလာသည်။

အလွန် အင်အားကြီးမားသော စွမ်းအင်များသည် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းလှသော အမှောင်ထုတို့မှာ ပွင့်လန်းလာကြသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ အမှောင်ပန်းများ ပွင့်လန်းလာခြင်းဖြစ်၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အမှောင်ထုတို့မှာ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်လာသည်။

နောက်ဆုံး၌မူ ထိုအမှောင်ထုတို့မှာ စကြဝဠာအတွင်းရှိ တွင်းနက်တစ်ခုနှယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိ သွားသည်။ အရာရာတိုင်းမှာ အဆုံးစွန်သောအခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားပြီဖြစ်၏။

ခေါင်းတလား သိန်းဂဏန်းခန့် အတွင်းရှိ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမားများ၏ ဝိညာဉ်များ လုံးဝ စုပ်ယူခံလိုက် ရသည်။

ကျောက်ခေါင်းတလား သိန်းဂဏန်းခန့် မှေးမှိန်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအင် သံကြိုးများ သည်လည်း လုံးဝ မှေးမှိန်သွားကြ၏။

“ဘုန်း...”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အမှောင်ထုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

တစ်ခါမှ မရှိဖူးလောက်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက် အတွင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း၊ နေရာတိုင်းတွင် ပေါက်ကွဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အာရုံကြောဆဲလ်တိုင်း၊ သွေးကြော အပိုင်းတိုင်း အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဦးနှောက် ဗဟိုချက် ပေါက်ကွဲသွား၏။ ထို့နောက် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး မျက်လုံး ဖွင့်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လုံးဝ အသက်မရှူတော့သလို၊ သွေးခုန်နှုန်းလည်း မရှိတော့ဘဲ ဝိညာဉ် လည်း လုံးဝ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။ တကယ့်ကို လုံးဝ သေဆုံးခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့၊ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် လုံးဝ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ကုန်းစွန်းယန်က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ဧကရာဇ်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ အရှင်ဧကရာဇ်ကို ဝမ်းမြောက်ပါတယ်၊ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းပြီး နတ်ပြည်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။”

“ဟား ဟား ဟား ဟား...” တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ကျောက်ခေါင်းတလား အတွင်း လှဲလျောင်းနေရင်း အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသံ မဟုတ်ဘဲ တကယ့် အသံအစစ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

“ကုန်းစွန်းယန် ... ခင်ဗျား ပင်ပန်းသွားပြီ။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား စိတ်ချပါ။ ကျုပ်က အရမ်း အင်အားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်လို့ ခင်ဗျားကို နဂိုအတိုင်း ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ ဆယ်စုနှစ်ချီတဲ့ အချိန်တွေမှာ ခင်ဗျားကို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ အပြည့်အဝ ခံစားရစေမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။”

ကုန်းစွန်းယန်က မေးလိုက်၏။ “အရှင်ဧကရာဇ်... အရှင် လုံးဝ အောင်မြင်သွားပြီလား။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ဖြေသည်။ “သေချာတာပေါ့။ ကျုပ်က အနက်ရောင် ကျမ်းစာရဲ့ တစ်ခါမှ မရှိဖူးတဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိသွားပြီ။ ကျုပ်က လူသိန်းဂဏန်းလောက်ရဲ့ ဝိညာဉ် အင်အားတွေကို ဝါးမျိုခဲ့တယ်၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ ဝိညာဉ် အင်အားကို ဝါးမျိုခဲ့တယ်။

ကျုပ်က နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ အတွင်းမှာ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် အင်အားအကြီးဆုံး လူဖြစ်နေပြီ။ ကျုပ်က တကယ့် အမှောင် ဧကရာဇ်ကြီး ဖြစ်လာပြီ။ ကျုပ်က နတ်ဘုရား တစ်ပါးနီးပါး အင်အားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ။ တာ့ယန် ဧကရာဇ်တို့၊ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်တို့၊ နုဧကရာဇ်တို့ ဆိုတာ အားလုံး ကျုပ်ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေခံရမှာပဲ၊ ဟားဟားဟားဟား...”

ကုန်းစွန်းယန် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ဧကရာဇ်... တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံမှာ အရှင့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အနက်ရောင်ဘုရင်ကျိုး၊ ပိုင်ကု၊ ပိုင်ဖေးဖေး စတဲ့ လူတွေ အားလုံးကို အရှင် သေချာပေါက် သတ်ပစ်ရပါမယ်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကိုလည်း လုံးဝ မျိုးတုံး ပျက်စီးသွားအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပစ်ရပါမယ်။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ပြောသည်။ “သေချာတာပေါ့။ ကျုပ်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ သူတွေ အားလုံး တစ်စစီ ဖြစ်ပြီး ပြာကျသွားအောင် လုပ်ပစ်ရမှာပဲ။ ကျုပ်... တံခါးပိတ် လေ့ကျင့်ရာကနေ ထွက်လာတော့မယ်။ ဆယ်နှစ်တိတိ ရှိပြီ။ ကျုပ် နောက်ဆုံးတော့ တံခါးပိတ် လေ့ကျင့်ရာကနေ ထွက်လာတော့မယ်။

လောက တစ်ခွင်လုံး၊ လောကကြီး တစ်ခုလုံး... အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။ တကယ့် အမှောင် ဧကရာဇ်ကြီး ရောက်လာပြီ။ တာ့ယန် အင်ပါယာဟာ ကျုပ်ရဲ့ ဩဇာအာဏာ အောက်မှာ ပြာကျသွားရမယ်။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး ၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူ၏ ကျောက်ခေါင်းတလားသည် လုံးဝ အမှုန့်ဖြစ်သွား၏။

ထို့နောက် အမှောင် ဧကရာဇ်ကြီး၊ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာ၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် တကယ်ကို တွင်းနက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိ အားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်တော့မည့် အလား ဖြစ်နေသည်။

သူ ဖြတ်လျှောက်သွားသော နေရာတိုင်းသည် သေဆုံးခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းများ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့၊ သူ ဖြတ်လျှောက်သွားသော မြေနေရာတိုင်းသည် ငရဲပြည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပိရမစ်ထဲ ဝင်သွားတုန်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်ယောင်ကဲ့သို့ပင် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးတိုင်း ပျက်စီးခြင်းတွေချည်းဖြစ်လို့နေသည်။

အမှောင် မိစ္ဆာဘုရင်၊ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် နေရာလွတ် တစ်ခုလုံးကို အရင် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

‘ဒီနေရာကို ဘယ်သူပဲ တည်ဆောက်ခဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့၊ သူ့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ နုဧကရာဇ် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို သူ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။’

ထို့နောက် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းတလား ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ညင်သာစွာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကျောက်ခေါင်းတလားသည် တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်ကို ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယခင်က ချောမောလှပခဲ့သော အသွင်အပြင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင်၏ လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ညှစ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့... နေကောင်းလား။”

သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ့ကို ပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ ရန်သူ၊ ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ကျုပ် ထင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ စကားက အရမ်း ရိုးအီနေပေမယ့် ကျုပ်က ထပ်ပြီး ပြောချင်နေတုန်းပဲ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို အထီးကျန်တယ်၊ အရမ်း အထီးကျန်တယ်။ ဘာလို့မှန်း မသိဘူး။ အဆုံးအစမရှိတဲ့ အင်အားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျုပ်လည်း ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်လာပြီး ဒီလို အပေါ်ယံဆန်ပြီး မာနကြီးတဲ့ စကားတွေကို ပြောထွက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့... တကယ် မထိန်းနိုင်ဘူး။ ဒီလောကမှာ ဘယ်သူမှ ထိန်းနိုင်မယ်လို့ ကျုပ် မယုံဘူး။”

ဟုတ်ပေသည်။ မည်သူမဆို စိတ်ဓာတ် မည်မျှ ရင့်ကျက်နေပါစေ၊ မည်သူမှ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်သော အင်အားများ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဆိုလျှင် မည်သူမဆို မာနကြီးလာမှာ သေချာသည်။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ဆက်ပြောသည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကျုပ်ကို အထင်ကြီးသွားစေတယ်။ ခင်ဗျား တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ တာ့ယန် အင်ပါယာက အရမ်း အင်အားကြီးပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျုပ်ရဲ့ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်ပ အင်အား ဆိုတာက ပြင်ပ အင်အား သက်သက်ပါပဲ။ ကျုပ်ရှေ့မှာတော့ ခင်ဗျားက ဘာမှ အသုံးမဝင်သေးပါဘူး။ ကျုပ်အမြင်မှာတော့ အခု မင်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေတုန်းက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး၊ အရင်ကလိုပဲ အားနည်းပြီး အသုံးမကျနေတုန်းပါပဲ။”

ဤအချိန်တွင် ကုန်းစွန်းယန်က အက်ကွဲသော အသံဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်၏။ “အရှင်ဧကရာဇ်... သူ့ကို သတ်လိုက်ပါ၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်လိုက်ပါ။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ပြောသည်။ “သူ သေသွားပြီလေ။”

ကုန်းစွန်းယန်က ဆက်ပြော၏။ “သူ့ကို တစ်စစီ ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်ပါ၊ အရိုးကြေအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ပါ၊ ပြာကျသွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ပါ၊ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ပါ။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်း ညင်သာစွာ ချရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့... ဒီလောကကြီးကို အပြီးတိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့။”

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ညှစ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လုံးဝ အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့ပေမည့် ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်လုံး ဖွင့်လာပြီး တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးကို အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်နှင့်အတူ ကြက်သီးထစရာ ရယ်မောသံတို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုတစ်ခါ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်လုံးများသည် မည်သူမှ မမြင်ဖူးသည့် ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူထုတ်လွှတ်လိုက်သော ရယ်မောသံမှာလည်း မည်သူမှ မကြားဖူးသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။

ဤသည်မှာ အခြားမဟုတ်၊ နံပါတ် (၂) စိတ်ရောဂါသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

အချိန် အတော်ကြာပြီးနောက် သူက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီလောကပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတွေ တကယ် ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ပြောသည်။ “သေချာတာပေါ့။ ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အားလုံးက အနက်ရောင် ကျမ်းစာအတိုင်း ပြီးမြောက်ခဲ့တာပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “အနက်ရောင် ကျမ်းစာ… အဲဒီ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို ဘယ်သူ ရေးခဲ့တာလဲ။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး... ခင်ဗျားက သူများရဲ့ အသုံးချတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ။ ခင်ဗျား ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးက သူများအတွက် လက်ထပ်ဝတ်စုံ ချုပ်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဘာ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုလဲ၊ ဘာ နတ်ဘုရားလို အင်အားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားလဲ။ ဒါတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်တွေ သက်သက်ပါပဲ။ ခင်ဗျားက အရင်ကလိုပါပဲ၊ လုံးဝ အင်အားကြီး မလာခဲ့ပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အင်အားကြီးလာပြီလို့ ထင်နေတာပါ။ အရာအားလုံးက လှပတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှု တစ်ခုပါပဲ။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ အင်အားကြီးမားမှုကို ကျုပ် သေချာ ခံစားနေရတယ်၊ ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ အင်အားတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ပြည်ကို တက်လှမ်းတော့မလို ခံစားနေရတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြော၏။ “ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ အရာအားလုံးက ခံစားချက်တွေ သက်သက်ပါပဲလို့။ အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလို နတ်ပြည်ကို တက်လှမ်းတော့မယ့် ခံစားချက်မျိုးကို စိတ်ကြွဆေး တစ်မျိုးမျိုး သောက်ပြီးရင်တောင် ရနိုင်ပါတယ်။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက မေးသည်။ “ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက... ဒီအဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က မှားယွင်းနေတယ်ပေါ့။ အနက်ရောင် ကျမ်းစာထဲမှာ ဖော်ပြထားတာတွေ အားလုံးက မှားယွင်းနေတယ်ပေါ့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “မဟုတ်ဘူး။ ဒီအဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုက မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ လူက ခင်ဗျား မဟုတ်ဘဲ တခြား လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပါ။ ကျုပ် စောစောက ပြောခဲ့သလိုပဲ ခင်ဗျားက စတေးခံရတဲ့ လူတစ်ယောက်၊ အသုံးချခံရတဲ့ လူတစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ။ တခြား အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမားတွေနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ။ ခင်ဗျား ယွင်ကျုံးဟဲ တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး မလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူ မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ နေရာလွတ် တစ်ခုလုံး လုံးဝ မှောင်အတိကျသွားပြီး တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး ပင်လျှင် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါက လက်ချောင်းများကို မမြင်ရတော့လောက်အောင် မှောင်မည်းသွားခဲ့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ဟာလာဟင်းလင်း အမှောင်ထု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အပိုင်း (၉၁၆)

“ရွှီး… ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

ပြီးသည့်နောက် ပတ်ဝန်းကျင် နေရာလွတ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ရောင်လေးများ လင်းလက်လာပြီး ကြယ်လေးများ တစ်ပွင့်ပြီး တစ်ပွင့် ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်း၊ ထောင်ချီ...

အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား ထောင်ချီသည် တွင်းနက်ကြီး၏ နေရာလွတ် တစ်ခုလုံး အတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပြည့်ကျပ်နေသော သံကြိုးများပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ဤလူများသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါ်ဆောင်လာသော တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား ထောင်ချီ ပင် ဖြစ်၏။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ဤနေရာ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အိမ်ကွင်းကို ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အင်အားကြီးသူများသည် အသိစိတ် ချက်ချင်း ပြန်လည် ရရှိလာကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သေချာပေါက် ဤကဲ့သို့ ခေါ်ယူခြင်းမှာ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အင်အားကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို လမ်းပြပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဤလူများသည် အထက်ရှိ ပိရမစ် သင်္ချိုင်းဂူ မှနေ၍ ခုန်ချလာကြခြင်း ဖြစ်၏။

မကြာမီ တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အင်အားကြီးသူ ထောင်ချီသည် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးကို အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

“သူ့ကို သတ်လိုက်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပဲ တစ်ခါမှ မရှိဖူးသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤသည်မှာ ပုံမှန် တိုက်ပွဲ တစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အင်အားကြီးသူ ထောင်ချီသည် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များက သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။

မည်သည့်ဓားသိုင်းမှ မရှိသလို၊ မည်သည့်သိုင်းကွက်မှလည်း မရှိချေ။ သူတို့က ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြောက်ဆန် တစ်လုံးလို သဘောထားပြီး တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးဆီကို ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားများ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက် တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ရှေ့လူလဲကျသွားသော်လည်း နောက်လူက ဆက်လက် ချီတက်ကာ မီးတောက်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြသည့် ဖလံကောင်များနှယ် အနစ်နာခံ၍ အဆုံးသတ်မဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကြတော့၏။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဗုံးများ တပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် တုန်လှုပ်စေသော အသံကြီးများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တာ့ယန်အင်ပါယာမှ အသွင်ပြောင်းသိုင်းသမားတို့သည် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ အတွင်းအားများကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးနေကြ၏။

တွင်းနက်ကြီး နေရာလွတ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေသည်။

တာ့ယန်အင်ပါယာမှ အင်အားကြီးမားသူ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် တာရှန်းဧကရာဇ်တစ်ဦးတည်းကို စုပေါင်းတိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်၏။

စက္ကန့်တိုင်းတွင် အင်အားကြီးသူ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ မိမိတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြယ်တာရာ အမြောက်ဆံများအလား သဘောထားကာ တာရှန်းဧကရာဇ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်နေကြသည်။

သို့သော်ငြား တာရှန်းဧကရာဇ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် အစွမ်းထက်မြက်လှသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားရပြီး ထိုသူအားလုံးမှာ တွင်းနက်ကြီးအတွင်းသို့ ဆက်တိုက် ဆိုသလို ပြုတ်ကျပျက်စီးသွားကြ၏။

ဤသည်မှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုထက် ပိုမိုလွန်ကဲသော အင်အားစမ်းသပ်မှုနှင့် သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ပြကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

နှစ်မိနစ်အတောအတွင်းမှာပဲ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အင်အားကြီးသူ ထောင်ချီ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံ တိုက်ခိုက်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူတို့ အားလုံး တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြ၏။

ဤအချိန်တွင် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါက်များ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခါးပင် ကိုင်းသွားသည်။

သို့ပေမည့် သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားအရ ကြည့်မည်ဆိုပါက တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး သည် ဒဏ်ရာ မရရှိထားပေ။

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ထူးခြားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်အာရုံ အတွင်းတွင်မူ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိထားသည်။

မူလက အင်အားကြီးမားသော အတွင်းအား အကာအကွယ်သည် အက်ကွဲကြောင်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးကြောများသည်လည်း နေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးနေ၏။

သို့သော်လည်း သူမှာ မသေဆုံးသေးပေ။ အကြောင်းမှာ ယခင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လွန်းသောကြောင့် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကြည့်ရှုသူတို့အတွက် ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိသလို၊ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်လည်း မကောင်းလှပေ။

လူအများစုမှာ ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ၊ မြေပြင်မှ မီးတောက်များဖြင့် မြေကြီးတုန်ခါကာ ကောင်းကင် ပြိုကျမတတ် ဖြစ်ပျက်မှသာ အင်အားကြီးမားသည့် တိုက်ပွဲဟု ထင်မှတ်တတ်ကြသည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်ရှိ တိုက်ပွဲများမှာ ပို၍ တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ပို၍လည်း လျင်မြန်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော တာ့ယန်အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်းအင်အားကြီးသူ ထောင်ပေါင်းများစွာ ထဲတွင် ဝူကျန့်အပါအဝင် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ ချင်ဝမ်အဆင့် အင်အားကြီးသူ လေးငါးဦးနှင့် မြို့စားအဆင့် အင်အားကြီးသူ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပါဝင်နေသည်။

သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ ထောင်ဂဏန်းမျှသာ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် တာ့ယန်အင်ပါယာ၏ သိုင်းပညာအင်အား အားလုံးနီးပါးကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ထိုအင်အားကြီးသူတို့မှာ တာရှန်းဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းကို မနိုင်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် တာရှန်းဧကရာဇ်၏ သိုင်းပညာအဆင့်မှာ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး မည်သည့်စကားလုံးနှင့်မျှ ဖော်ပြရန်ပင် မလွယ်ကူပေ။

ယခုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဘုရင်ကျိုး၊ ပိုင်ကုနှင့် ချင်ဝမ် ယောင်ရောင်တို့ကဲ့သို့သော အင်အားကြီးသူများ အားလုံး စုပေါင်း၍ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် တာရှန်းဧကရာဇ်၏ လက်ချောင်းတစ်ဝက်စာမျှသော စွမ်းအားကိုပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုရပေမည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းကြီး... အရှင့်ရဲ့ အင်အားကြီးမားမှုက ကျုပ်ကို တကယ်ပဲ အံ့ဩမှင်တက်သွားစေပါတယ်။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အချိန် အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျား မှန်ပါတယ်။ ကျုပ် အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို မပြီးမြောက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ လူထောင်ချီကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကျုပ်က အရင်က ကျုပ်ပါပဲ။ နည်းနည်းလေး ပိုပြီး အင်အားကြီးလာရုံ သက်သက်ပါ။ ဒါက နတ်ဘုရား တစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအား မဟုတ်ဘူး။ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းလောက်ရဲ့ အင်အားတွေကို ဝါးမျိုခဲ့တာ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။”

ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စွမ်းအားတွေက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထွက်ပေါ် မလာသလို၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲလည်း ပျောက်ကွယ်မသွားဘူး။ ဒါဆို အဲဒီ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းလောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အင်အားတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။”

ထို့နောက် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားဆီမှာလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားဆီမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အမှောင်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး မျက်နှာက တစ်လက်မချင်းစီ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာကာ ယခင်ကကဲ့သို့ ချောမောလှပပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ပုံစံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

“ကျုပ် ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်၊ လူသိန်းဂဏန်းလောက်ကို စတေးခဲ့တယ်၊ ဒီရလဒ်လေး တစ်ခုပဲ ရဖို့လား။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ပြီးတော့ ဒီဧရာမ ဝင်္ကပါကြီး ကလည်း တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ ရတာ။ ကျုပ်က နောက်ထပ် အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သိန်းဂဏန်းလောက်ကို ထပ်မွေးမြူနိုင်ရင်တောင် အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထပ်မံ၍ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ...”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက မေး၏။ “ဒါဆို ကျုပ်က ဘာလို့ အရမ်း ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ခံစားချက်မျိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပိုပြီး အင်အားကြီးလာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒီ စွမ်းအားတွေက အရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားဖို့ လိုအပ်လို့ နေမှာပေါ့။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ဆက်မေး၏။ “ကျုပ် အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို မပြီးမြောက်ခဲ့ရင်တောင်မှ ခင်ဗျားရဲ့ အင်အားကြီးသူတွေ အားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လေ။ ခင်ဗျားကတော့ အရင်ကလိုပဲ ကြက်လေး တစ်ကောင်တောင် မသတ်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတုန်းပဲမလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီ လူထောင်ချီက အရှင့်ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မရဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အရင် သတ်လိုက်တာပေါ့။”

ထို့နောက် သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

“ဝေါင်း...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုသွား၏။

သဲသန်ကောင် မိခင်ကြီး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက ပိုမို အံ့ဩစရာ ကောင်းလာပြီး ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာမီကမှ ရေဒီယိုသတ္တိကြွ ဂရပ်ဖိုက် အမြောက်အမြားကို ဝါးမျိုထားခဲ့ သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲသို့ ဝါးမျိုခံလိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ ပါးစပ် အတွင်းရှိ သွားများ၏ ရူးသွပ်စွာ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အလွန် အင်အားကြီးမားသော စွမ်းအားများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ညှစ်ခြေခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးကို ဝါးမျိုပြီးနောက် သဲသန်ကောင် မိခင်ကြီးသည် ဧရာမ သံကြိုးများပေါ်တွင် ရစ်ပတ်တွယ်ထားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်နေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း လာပေးတဲ့အတွက် ကျုပ် အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ကျုပ်ကို အကြွေးမတင်လို့ပါ။”

ထိုအထူး ဧရာမ သတ္တဝါကြီး၊ သဲကန္တာရ၏ အရှင်သခင်၊ သဲသန်ကောင် မိခင်ကြီး၏ အကြည့်များက နူးညံ့လာသည်။ ၎င်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထိတွေ့နိုင်ရန်အတွက် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်၏။

သို့ပေမည့် နောက်တစ်စက္ကန့်၌…

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားကာ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာသည်။

ဤအလွန် အင်အားကြီးမားသော သဲသန်ကောင် မိခင်ကြီး နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် ၎င်းသည် အော်ဟစ်ရင်း တွင်းနက်ကြီး ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ဤအချိန်တွင် တကယ်ကို အပေါက်များ ဗလပွ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် အကြီးအကျယ် စားခံထားရ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ရှေ့ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာတွင် ရပ်နေ၏။

ဤသည်မှာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှလောက်အထိ အတိုင်းအဆမဲ့သော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု မည်သူမှ မတွေးဝံ့ကြပေ။ တာရှန်းဧကရာဇ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

နှစ်မိနစ်အတွင်း အင်အားကြီးသူ ထောင်ပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး၊ စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း၌ပင် သဲသန်ကောင်မိခင်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သာမန်အသိဉာဏ်ဖြင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော စွမ်းအားမျိုးဖြစ်၏။

ဤအခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရသော ယွင်ကျုံးဟဲ့အနေဖြင့် ထိုမျှကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုကို ဖော်ပြရန်အတွက် စကားလုံးတစ်ခွန်းဖြင့်သာ အနှစ်ချုပ်နိုင်တော့သည်။ “ချီးတဲ့မှ…”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြန်ပြီး လက်ဝါးကို ထပ်မံ မြှောက်ကာ သူ့ကို ရိုက်သတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးကို တားဆီးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။

သူ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လက်ဝါးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာ ဘာမှာစရာ စကား ရှိသေးလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင့်မှာကော ဘာမှာစရာ စကား ရှိသေးလဲလို့ ကျုပ် မေးချင်ပါတယ်။”

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

တာရှန်းဧကရာဇ်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ မည်မျှအထိ အင်အားကြီးမားသည်ကို မည်သည့်စကားလုံးနှင့်မှ ပုံဖော်၍ မရနိုင်ပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်ရှိနေဦးတော့၊ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်အောက်တွင် အရိုးကြေမွကာ အရည်ပင်ခမ်းခြောက်သွားမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဘုန်း...”

သို့သော်လည်း... ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ လက်ဝါး မရိုက်ချရသေးမီမှာပင် သူ၏ ညာဘက် လက်မောင်း တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲ၍ သွေးမြူခိုးများအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။

‘ချီးတဲ့မှ… ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။’

တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးသည် ညာဘက် လက်မောင်း ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ဘယ်ဘက် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

“ဘုန်း...”

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း အမှုန့်အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။

“ဘုန်း… ဘုန်း…”

ထို့နောက် တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး၏ ခြေထောက် နှစ်ဖက်စလုံးလည်း ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲ၍ အမှုန့် ဖြစ်သွားပြန်သည်။

သူလည်း လက်ခြေ လေးဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကုန်းစွန်းယန် ထက်တောင် ပိုပြီး သနားစရာ ကောင်းနေသေး၏။