အခန်း ၄၄၈

🍋 Chapter 448

ပိုပို နီးကပ်လာသော ဟယ်ဝေရွှမ်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရစဉ် ကျိုးထျန်းတစ်ယောက် မိမိကိုယ်မိမိ သေလူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါက နင့်ကိုလာကယ်တာလေ... ငါ့ကိုမရိုက်ပါနဲ့"

"ကျေးဇူးကို ရန်ငြိုးလို မတုံ့ပြန်နဲ့၊ ငါတို့က စီးပွားဖက်တွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ"

"နင်သာ ငါ့ကိုနာကျင်အောင်လုပ်ရင် နောက်ဆို ဘယ်သူမှ နင်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး"

သူသည် သူမ၏တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝမတားဆီးနိုင်ဘဲ အာလေးလျှာလေးဖြင့် အားနည်းသော စကားအချို့ကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။

သူမ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိတော့မှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

‘နေပါဦး... ဒါကမဟန်သေးပါဘူး၊ ငါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ... ငါက ဘာလို့သူ့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ’

‘ဒါ့အပြင်... ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့နေရာတုန်းက ရှက်စရာကောင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တာက သူလေ...’

‘သူကပဲ ခြိမ်းခြောက်ခံရပြီး အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံရတာ ဖြစ်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား၊ ငါက ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရတာပဲလေ’

‘ဒီမိန်းမက အသာစီးရဖို့အတွက် ငါ့ကို ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်တဲ့ကစားပွဲ ဆော့နေတာလား’

‘မဖြစ်နိုင်တာ... သူသာ ငါ့ကို လက်ရဖမ်းမိသွားရင် ဘာကောင်းကွက် ရှိတော့မှာလဲ’

ဤသို့တွေးတောရင်း သူသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ မျက်သူငယ်အိမ်မှာ လုံးဝနက်မှောင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်ညိုဘက်သန်းနေကြောင်း သူ သတိပြုမိတော့သည်။

ယခင်က ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ သူမကို သူ တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးချေ။

ကျိုးထျန်း၏ စိုက်ကြည့်မှုကြောင့် ရှက်သွေးဖြာသွား၍လားမသိ၊ ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ အနည်းငယ် ကမောက်ကမဖြစ်လာပြီး သူ၏မျက်နှာကို ယားကျိကျိဖြစ်စေသည်။

သူသည် သူ၏အကြည့်ကို သူမ၏မျက်လုံးများမှ သူမ၏ပါးပြင်ထံသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အရေပြားထက်တွင် ရှက်သွေးဖျန်းနေသည့် အရောင်အသွေးမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးနှင့် တူလှပေသည်။

သူမ၏ တောက်ပသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရေငတ်ခြင်းနှင့် အစာပြတ်လပ်ခြင်းတို့ကြောင့် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီး သူမက ယင်းကို အသာအယာ ကိုက်ထားကာ မျက်နှာတွင်လည်း ရှက်ရွံ့သော အမူအရာလေး ပေါ်ပေါက်နေသည်။

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

ကျိုးထျန်းသည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကြားလိုက်ရသလို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နှလုံးခုန်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ကောင်းကင်ယံထဲတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ သွေးခုန်နှုန်းသံကသာ တစ်ခုတည်းသော အသံ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရုပ်တုနှစ်ခုအလား စကားမဆိုဘဲ ရှိနေကြသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် တွေဝေနေသော ကျောင်းသားငယ်လေးနှစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။

ကျိုးထျန်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှုသွင်းလိုက်သည်။

စည်းကမ်းရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦးအတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ တာဝန်ယူတတ်ခြင်းပင်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူသာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး နောက်ထပ်အဆင့်ကို မတက်လှမ်းခဲ့ပါက ဤသန်မာထက်မြက်သော မိန်းမက သူ့ကို အထင်သေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ကပင် အခွင့်အရေးပေးနေပြီဖြစ်ရာ သူသာ လက်မခံခဲ့ပါက တစ်ခုခု အဆင်မပြေဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့တွေးတောကာ သူ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ကျောပြင်ကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့ထံသို့ အသာအယာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာစဉ် သူမ၏ အနည်းငယ်ဟနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးပင် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

ရမ္မက်ပြင်းပြသော နမ်းရှိုက်မှု အတန်ကြာပြီးနောက် ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် ကျိုးထျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်လျက် သူမ၏မျက်နှာကို သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကပ်ထားခဲ့သည်။

"မင်း..."

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျိုးထျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားစလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဟယ်ဝေရွှမ်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးပြီးနောက် မျက်နှာနီမြန်းလျက် သူ့ကို အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လာသည်။

"မင်း... တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးဘူးလား"

ဟယ်ဝေရွှမ်းက သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။

"အော်... ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့ကို မကိုက်ပါနဲ့လား၊ သွေးထွက်နေပြီ"

ကျိုးထျန်းက သူ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဟပြလိုက်ရာ သွေးစို့နေသော သွားရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ... ငါ ရင်ခုန်နေလို့ပါ"

သူက သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်ကာ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ မြင်ရသည်ထက်ပင် ပိုမိုလှပနေပြီး ကျောပြင်၏ ကောက်ကြောင်းမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြည့်စုံလှပေသည်။

ကျိုးထျန်း၏ လက်များက သူမ၏ ခါးအောက်ပိုင်းသို့ ရွှေ့သွားသောအခါ ဟယ်ဝေရွှမ်းထံမှ အကြည့်စူးစူးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

"နင့်လက်တွေကို ငြိမ်ငြိမ်ထားစမ်းပါ"

သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် ပြန်လည်နူးညံ့သွားပြန်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူမ၏ခေါင်းကို မှီထားရင်း သူမထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ စိတ်ကူးယဉ်မိသော်လည်း ပြန်ပေးဆွဲခံရကတည်းက သူမ ရေမချိုးရသေးသည်ကို သတိရသွားသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် ဤလက်တွေ့မကျသော စိတ်ကူးကို စွန့်ပတ်လိုက်တော့သည်။

သူက သူမ၏မေးစေ့ကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ထိကာ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်းက သူမ၏မျက်လုံးများကို လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာပင် မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်...

ထိုည၊ ကြယ်တာရာများ စုံလင်နေသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် လေယာဉ်သည် နောက်ဆုံး၌ ရှန်ဟိုင်းလေဆိပ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လေယာဉ်ပေါ်ရှိ ပေါင်ကော ရတနာသိုက် အလုပ်သမားများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးတွင် တူညီသော အတွေးတစ်ခု ရှိနေကြသည်။

မိသားစုရှိသူများက မိမိတို့၏ ချစ်ရသူများကို ချက်ချင်းတွေ့ချင်နေကြသည်။

မိသားစုမရှိသူများကမူ ချစ်သူကောင်မလေးကို သွားရှာကြသည် သို့မဟုတ် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က တင်းမာမှုများကို ပြေလျော့စေရန် စားသောက်ဆိုင်ကောင်းကောင်း တစ်ဆိုင်တွင် သွားရောက်စားသောက်ကြသည်။

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးချင်းစီကို အိမ်သို့ပြန်ရန်အတွက် ကားတစ်စီးစီ စီစဉ်ပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကျိုးထျန်းအနေဖြင့် ပူပန်နေရန်မလိုပေ။

သူနှင့် ဟယ်ဝေရွှမ်းတို့က လေယာဉ်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး ကျိုးထျန်းမှာ ထွက်လာစဉ်အတွင်း သူမ၏ခါးကို ဖက်ရန် အစောက ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ကို ရိုက်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။

သူမကဲ့သို့ သန်မာထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတတ်သဖြင့် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကားများပေါ်သို့ အသီးသီးတက်ရောက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကားသည် လေဆိပ်မှ ထွက်ခွာပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် ဟယ်ဝေရွှမ်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို သူ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"ပေါင်ကော စတိုးဆိုင်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်၊ ငါ့ရုံးခန်းကို တစ်နာရီအတွင်း ရောက်အောင်လာခဲ့"

သူမက လေယာဉ်ပေါ်က နူးညံ့သောအမူအရာနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်လှည့်ပတ်နေသည့် စီအီးအိုတစ်ယောက်၏ အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟူး... သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အထိ မာနကြီးသွားရတာလဲ"

သူသည် သက်ပြင်းကို မတတ်သာဘဲ ချလိုက်ပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းအား ကားကို လှည့်ကာ ပေါင်ကော ဟိုတယ်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ရန် ပြောလိုက်တော့သည်။

သူက အပေါ်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်သွားခဲ့ရာ ဟယ်ဝေရွှမ်းက ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့အား မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ လမ်းပြပေးခဲ့သည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ရုံးခန်း/အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဆဲလ်ဖီမုဒ်ဖြင့် သူ၏ဆံပင်များကို အဆင်ပြေအောင် ညှိနှိုင်းပြီးမှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ထမင်းစားပွဲနှင့် ထမင်းစားပစ္စည်းများကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ အစားအစာများအပြည့် ပါရှိသော တွန်းလှည်းတစ်ခုကလည်း အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး ရေခဲပုံးထဲတွင် ရှန်ပိန်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို အအေးခံထားသည်။

စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် ကျိုးထျန်း ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဟယ်ဝေရွှမ်းနှင့် သူမ၏ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ ဟယ်ချမ်းဝမ်တို့သည် မျက်နှာများ နီမြန်းလျက် ကွန်ပျူတာစခရင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မမ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"

"ငါက ဘယ်လိုသိမှာလဲ... ဒါက အရမ်း... လူမဆန်တော့ဘူး"

"ဒီလှုပ်ရှားမှုက အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဒါကိုလုပ်ဖို့ဆိုရင် ဆပ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှပဲရမယ်"

ဟယ်ချမ်းဝမ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ခဏခဏ အုပ်ရင်း တစ်ဆက်တည်း ပြောနေရှာသည်။

အမလေး သွားပါပြီ။

ကျိုးထျန်း ချောင်းဆိုးလိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဟယ်ချမ်းဝမ်မှာ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ကွန်ပျူတာကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်းက ကွန်ပျူတာကို အသည်းအသန် အသုံးပြုလိုက်ပြီး မောက်စ်ကို လွှင့်ပစ်တော့မည့်အလား ကီးဘုတ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်နှိပ်လိုက်တော့သည်။

"ငါ ရောက်ပြီ"

"နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ချက်တွေများ လုပ်နေကြတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မစ္စတာကျိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထမင်းစားပွဲမှာ အရင်ထိုင်ပါဦး"

အတန်းထဲတွင် ဖုန်းခိုးသုံးရင်း မိသွားသည့် ကျောင်းသားများကဲ့သို့ ၎င်းတို့၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးထျန်း ခေါင်းကို ကုတ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

"ဖူး... မမ... အခု ထမင်းသွားစားလို့ရပြီ"

"အော်... အော်... ငါ အခုပဲ သွားတော့မယ်။ နင်... နင် မှတ်ထားဦး... လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကုမ္ပဏီမှာ ကိစ္စအဝဝကို ထိန်းချုပ်ထားဖို့ ငါ့ကို ကူညီပေးဦး။ နင့်အတွက် တောက်ပရမယ့် အချိန်ပဲ"

"ဒါဆိုရင်... မမ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး"

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားအချို့ကို ဖလှယ်ပြီးနောက် ဟယ်ချမ်းဝမ်က အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ... အခန်းနဲ့ ထမင်းစားပွဲကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီဆိုရင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ၊ မြန်မြန်လုပ်"

သူမ၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် ဝန်ထမ်းအားလုံးမှာ အားအင်များ ပြည့်ဝသွားသည့်အလား ၎င်းတို့၏ အလုပ်လုပ်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

၁၀ မိနစ်ပင်မပြည့်မီ ဘေးလူအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။

မထွက်ခွာမီ ဟယ်ချမ်းဝမ်မှာ ဟယ်ဝေရွှမ်းအား လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး မျက်စိကို အကြိမ်ကြိမ် မှိတ်ပြနေသည်။

ဟယ်ဝေရွှမ်း ရှက်သွေးဖြာသွားကာ သူမ၏ဝမ်းကွဲညီမကို အခန်းပြင်သို့ အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိုးထျန်းတစ်ယောက် အနေရခက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက တံခါးကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်လိုက်ပြီး သံကြိုးကိုလည်း ခတ်လိုက်တော့သည်။

ကျိုးထျန်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ယင်းမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။