အခန်း ၄၅၀
Vol. 45 Ch. 450
🍋 Chapter 450
"ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမလှလေးက အခုတော့ အရက်သမားလေး ဖြစ်သွားပြီပဲ"
ကျိုးထျန်း သူမ၏ သွယ်လျသော နှာခေါင်းလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။
"ငါ့ကို မကိုင်နဲ့၊ ငါပဲ နင့်ကို ကိုင်လို့ရတယ်"
သူမ အခုထိတိုင် အမိန့်ပေးဆန်နေဆဲပင်။
အရက်ရှိန်ကြောင့် သူမ၏ စရိုက်မှာ ပိုထင်ရှားလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက မိမိမျက်နှာကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်ရင်း ကျိုးထျန်းကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နွေဦးရေစင်အိုင်တစ်ခု ခိုအောင်းနေသည့်အလားပင်။
"နင်သိလား... အဲဒီတုန်းက ငါတကယ် သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"
"အရှက်ခွဲမခံရဖို့အတွက် နာကျင်မှုကို လျှော့ချဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိ ငါရွေးချယ်ခဲ့တာ"
"သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါအရာအတော်များများကို တွေးမိခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူနှစ်ယောက်ပဲ ငါ့စိတ်ထဲမှာ အကြာဆုံး စွဲကျန်နေခဲ့တယ်"
"နင်က အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပေါ့၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ငါ့အဖေပဲ"
သူမက ပြောရင်းနှင့် ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို ကျိုးထျန်း၏ ပါးပြင်နှင့် ကပ်ထားကာ သူ၏နားစည်နားတွင် တိုးညင်းစွာ ကပ်ပြောလေသည်။
"နင်... နင်က ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်"
"ငါလည်း မသိဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်မိသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါအရေးအကြောင်း ကြုံရတိုင်း နင်ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငါ့ကို အန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတာ"
"ဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲဆိုတာ သိပေမဲ့လည်း ငါမထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ နင်တကယ် ပေါ်လာခဲ့တာပဲ"
"ဒါက ဘုရားသခင်က ငါ့အနားကို နင့်ကို ခေါ်ဆောင်လာဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာလို့ ထင်တယ်"
"ဒါကြောင့် ငါနင့်ကို ရပိုင်ခွင့်ရှိသွားပြီ"
"ငါမျက်စိကျတဲ့သူတွေက ဘယ်တော့မှ ထွက်မပြေးနိုင်ဘူး၊ နင်လည်း အပါအဝင်ပဲ"
ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ အခိုင်အမာ ပြောကြားချက်ကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်း မတတ်သာဘဲ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။
ဤမိန်းမသည် ချစ်ရေးဆိုရာတွင်ပင် စစ်ကြေညာသကဲ့သို့ ပြောဆိုနေခြင်းမှာ သူမ၏ စရိုက်နှင့် တကယ်ကို လိုက်ဖက်လှပေသည်။
“ပြီးတော့... နင့်အိမ်အောက်ထပ်မှာတုန်းက နင်ငါ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်မလား၊ ငါနဲ့ ငါ့အဖေကြားမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လိုအပ်ချက်တွေကို နားလည်မှုလွဲနေတာ နေမှာပါတဲ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့ လိုအပ်နေတာပါဆိုတာလေ”
“အဲဒီတုန်းကတော့ နင်ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် သေရေးရှင်ရေး ကြုံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါလုပ်နိုင်ပြီလို့ ထင်တယ်”
“ငါ အရာအတော်များများကို တွေးမိသွားပြီ”
“ငါ့အမေ သေဆုံးတာက ငါ့အဖေနဲ့ တကယ်ပဲ ပတ်သက်နေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ သူတမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်သလို သူလည်းပဲ သူ့ဘဝတစ်ဝက်လောက်ကို နောင်တတွေနဲ့ အပြစ်တင်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာပဲ”
“အခုမှပဲ သူငါ့ကို ကြည့်တဲ့အခါ ဘာလို့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ရှိနေတတ်လဲဆိုတာ ငါခုမှ နားလည်လာတော့တယ်၊ သူက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ပြီး သူလုပ်ခဲ့သမျှအတွက် နောင်တရနေခဲ့တာ”
“အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့... သူက ငါကြီးပြင်းလာဖို့အတွက် အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့ပြီး အမြဲ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာပဲ”
“ငါ ကုမ္ပဏီကို စဝင်တုန်းက ဝန်ထမ်းတွေ လျှော့ချတာနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို ချောချောမွေ့မွေ့ လုပ်နိုင်ခဲ့တာက သူက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ပေးခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒီတုန်းက ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ ဘာမှ သတိမထားမိခဲ့တာ”
“ဒါကြောင့် အခု ငါနားလည်သွားပြီ၊ ဒီအပတ်ထဲမှာပဲ အမေရိကန်ကို သွားပြီး ငါ့အဖေဆီ သွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ သူ့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်အနည်းငယ်လေးမှာ သူ့အနားမှာ အချိန်ပိုပေးချင်တယ်”
“ဒါက သူအလိုချင်ဆုံး အရာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
ဟယ်ဝေရွှမ်းက သူမ၏ နဖူးကို ကျိုးထျန်း၏ နဖူးနှင့် အသာအယာ တိုက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ငါနင်နဲ့ သဘောတူညီမှုတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်... ရမလား”
သဘောတူညီမှုတစ်ခု...
ဒါက အိပ်ရာပေါ်က ကိစ္စကို ပြောတာလား...
ကျိုးထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“သဘောတူညီချက်ကတော့... နင့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ငါ့ဘဝနဲ့ လဲလှယ်ရမယ်”
ဟယ်ဝေရွှမ်းက ပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ရာ ဤစကားလုံးများက သူမ၏ အင်အားအားလုံးကို ကုန်ခမ်းစေသည့်အလားပင်။
“ဝေရွှမ်း... ငါ့မှာ ဘယ်သူတွေ ရှိလဲဆိုတာ နင်သိရက်နဲ့...”
ကျိုးထျန်း စကားမဆုံးသေးမီ ဟယ်ဝေရွှမ်းက နမ်းရှိုက်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့စကားကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
“နင် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ လျိုမုယန်... ကျောက်ရှင်း... ပြီးတော့ ထူးထူးခြားခြား လှပတဲ့ နိုင်ငံခြားသူမလေး မလား”
သူ၏ အတိတ်သမိုင်းကြောင်းများ ဖော်ကောင်လုပ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးထျန်း သူမ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲတော့ချေ။
“နင့်အနားမှာ ဘယ်သူတွေ ရှိလဲဆိုတာ ငါအကုန် သိပြီးသားပါ... ဟက်”
ဟယ်ဝေရွှမ်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါဂရုမစိုက်ဘူး”
“ငါက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမှာ ကြီးပြင်းလာတာ၊ ငါ့အဖေက အမေဆုံးပြီးကတည်းက နောက်အိမ်ထောင်မပြုဘဲ အရမ်း သစ္စာရှိခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဦးလေးတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ... ငါနဲ့ သက်တူရွယ်တူ ယောက်ျားတွေအထိ ဘယ်သူကများ အရှုပ်အရှင်း ကင်းကြလို့လဲ”
“ငါ အကုန်လုံး မြင်ဖူးပြီးသားပါ”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးထျန်း သူမ၏အသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မတတ်သာမှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါသာ ဂရုစိုက်နေရင် နင့်ရှေ့မှာ ဒီလို ထိုင်ပြီး စကားပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အရာရာကို လွယ်လွယ်လေးတော့ မတွေးနဲ့၊ ငါဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုပေမဲ့ ငါဂရုစိုက်တဲ့ အရာတချို့တော့ ရှိသေးတယ်”
“အနည်းဆုံးတော့... နင်ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ငါ့အဖေဆီ လိုက်တွေ့ရမယ်”
သူမ၏ တည်ကြည်သော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ကျိုးထျန်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဟယ်ဝေရွှမ်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အသံထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။
"ဒါ့အပြင်... ငါခေါ်တဲ့အချိန်တိုင်း နင်ချက်ချင်း လာရမယ်"
"ငါက အရှေ့ကို သွားခိုင်းရင် အနောက်ကို မသွားရဘူး၊ ငါက ခွေးဖမ်းခိုင်းရင် ကြက်မခိုးရဘူး"
"ငါ သိပါတယ်"
"ပြီးတော့.. ငါ့ကို အရင်က ပြောဖူးတာ ငါ့အဖေမှာ ဆန္ဒတစ်ခု ရှိတယ်"
"ဘာဆန္ဒလဲ"
ကျိုးထျန်းက ဟယ်ဝေရွှမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ခေါင်းက ဘေးသို့ စောင်းသွားပြီး သူ၏အကြည့်ကို လုံးဝ ရှောင်လွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူ... သူပြောတာက သူ မသေခင်မှာ ငါတို့မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သုံးဆက် စုံစုံလင်လင် ရှိနေတာကို မြင်ချင်တယ်တဲ့"
"အော်... ငါနားလည်ပြီ၊ ဒါဆိုရင် မမလေး... ငါတို့ ယောက္ခမကြီးဆီ ဘယ်တော့ သွားတွေ့ကြမလဲ"
"သွားစမ်းပါ!"
ဟယ်ဝေရွှမ်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးထျန်းကြောင့် အောင့်ထားရသော အသက်ရှူသံကို ပြန်လည် ထိန်းညှိလိုက်သည်။
သို့သော် ယင်းက သူမအား ယခင်ကထက် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို များစွာ လျော့ပါးသွားစေသည်။
"နင် အခုထိ ထမင်းစားချင်တုန်းပဲလား"
"ဟင်..."
ကျိုးထျန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ဟယ်ဝေရွှမ်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ မျက်နှာနီမြန်းကာ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။
"နင် စားချင်စား... မစားချင်လည်း နေပေါ့"
"ကောင်းပြီ... ငါလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ကယ်လ်စီယမ်ဓာတ် ချို့တဲ့နေတာ၊ နို့သောက်ချင်တယ်"
...
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း။
ဟယ်ဝေရွှမ်း အိပ်ရာမှ ထသောအခါ ကျိုးထျန်း အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မနက် ၅ နာရီမတိုင်မီ ထလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင် ၇ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက်မူ အိပ်ယာထနောက်ကျခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူမ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည့် အသံကြောင့် ကျိုးထျန်း နိုးလာခဲ့သည်။
မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း နေရောင်ခြည်အောက်ရှိ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော ကိုယ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်အိပ်လိုက်ဦး၊ နင် မနေ့ညက တော်တော် ပင်ပန်းသွားတာပဲ... အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ဦး၊ ငါ နင့်အတွက် ဂျင်းလက်ဖက်ရည်နဲ့ ဝက်အသည်းပြုတ်၊ သွေးခဲဟင်းရည်တွေ အားရှိအောင် မှာပေးမယ်"
"ငါက နင်နဲ့ မတူဘူး၊ နင်က စားသောက်ပြီး ပျော်ပါးဖို့ပဲ သိတာ၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"
ဟယ်ဝေရွှမ်း အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဝေးရှိ တီဗီပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သူမ၏ အတွင်းခံများကို မြင်သောအခါ မျက်နှာနီမြန်းသွားခဲ့သည်။
"ဟေး... ငါ့အဝတ်အစားတွေ သွားယူပေးပါဦး"
သူမက ကျိုးထျန်းကို တွန်းလိုက်သော်လည်း သူက သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲဖက်လိုက်သည်။
"မရှုပ်နဲ့... အိပ်နေလိုက်ဦး"
ကျိုးထျန်းကို အင်အားချင်းလည်း မယှဉ်နိုင်၊ စကားချင်းလည်း မပြောနိုင်သဖြင့် သူမ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးမှ သူ၏ လက်မောင်းကို မှီလျက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
မွန်းတည့်ချိန် ရောက်မှသာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိပ်ရာမှ ထလာခဲ့ကြသည်။
ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း စားပွဲထိုး ယူဆောင်လာသော နေ့လယ်စာကို စားသောက်ကြသည်။
ကျိုးထျန်းသည် ဟယ်ဝေရွှမ်းတစ်ယောက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အနေအထား ခဏခဏ ပြောင်းနေပြီး ခြေထောက်များမှာ အမြဲတမ်း အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"နင် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းတယ်ဆိုပြီး အတင်းအကျပ် လုပ်တာ ခံရတော့ မကောင်းတော့ဘူးလား"
ဟယ်ဝေရွှမ်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ဆက်လက် စားသောက်နေသည်။
"ငါ ပြောရဦးမယ်... နင့်ရဲ့ သင်ယူမှု စွမ်းရည်က တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ၊ အွန်လိုင်းမှာ ရှာပြီးတာနဲ့ ဒီလောက် သင်ယူနိုင်တာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ"
"ပြီးတော့ နင်က တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ... နင်က အနာဂတ်မှာ ကြီးပွားမယ့်သူပဲ"
"ဝေရွှမ်း... နင် အရင်က ယောဂ ကျင့်ဖူးလား"
ဂရု... ဂရု...
ခရင်းက ပန်းကန်ပြားကို ခြစ်မိသွားသဖြင့် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။
ထုံးစံအတိုင်းပင်... သူ အကန်ခံလိုက်ရသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာမှသာ ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ နီမြန်းမှုများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလာခဲ့သည်။
"ငါ နင့်နာမည်အောက်က ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ နင်က လက်လွှတ်စပယ် မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပဲ"
"အာ... ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာဖို့ ငွေရှာတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ငွေသုံးတာက ငါ့အလုပ်ပဲ၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်တွေကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေပဲ လုပ်ပါစေ"
ကျိုးထျန်း ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ ဆက်လက် စားသောက်နေသည်။
"ရေတိုမှာတော့ မန်နေဂျာတွေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက ထိန်းထားနိုင်ဦးမှာဖြစ်ပေမဲ့ ရေရှည်မှာတော့ ကုမ္ပဏီက နင့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်ထွက်သွားဖို့က အချိန်ပြဿနာပဲ"
"ဒါဆို နင်ပြောချင်တာက...?"
"နင် စီမံခန့်ခွဲမှုပညာ လေ့လာဖူးလား"
"မလေ့လာဖူးဘူး"
"နင် ဈေးကွက် ဆန်းစစ်လေ့လာမှုကို နားလည်လား"
"မနားလည်ဘူး"
"ဘဏ္ဍာရေး ရှင်းတမ်းတွေကို ဖတ်တတ်လား"
"ဖတ်တော့ ဖတ်တတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ နားမလည်ဘူး"
"ဒါဆိုရင်... နင်က ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲဖို့အတွက် လုံးဝ မွေးရာပါ အရည်အချင်း မရှိဘူးပဲ"
ဟယ်ဝေရွှမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် ငွေတွေ ရှာနိုင်လဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ စဉ်းစားလို့မရဘူး”