အခန်း ၄၅၂

🍋 Chapter 452

ဟယ်ဝေရွှမ်းနှင့်အတူ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးထျန်း၏ဘဝသည် ပိုမိုပေါ့ပါးလွတ်လပ်လာခဲ့သည်။

အဓိကမှာ ယခင်က သူသည် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တျန်းချိုင်နည်းပညာတို့၏ အစီရင်ခံစာများကို မကြာခဏ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုအဆင့်မှာ လုံးဝ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း၏ လက်မှတ်လိုအပ်သော အရေးကြီးသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောအရာအားလုံးကို ဟယ်ဝေရွှမ်းက သူ့အတွက် စီမံကိုင်တွယ်ပေးသည်။

ယင်းက သူ့အား ကျောင်းတွင် သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခံစားနိုင်ရန် အချိန်ရစေခဲ့သည်။

မုယန်သည်လည်း မကြာသေးခင်ကပင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး မဂ္ဂဇင်းများနှင့် တီဗီအသံလွှင့်ဌာနများက သူမအား ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခြင်းနှင့် အစီအစဉ်များအတွက် ငှားရမ်းလိုနေကြသည်။

သူမသည် စီစီတီဗီ (CCTV) ၏ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ပြိုင်ပွဲတွင် အရည်အချင်းပြနိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းတွင်းရှိ ကျွမ်းကျင်သူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် ရှန်ဟိုင်းတီဗီရှိ သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ မုယန်အတွက် အားလပ်ရက် အလုပ်သင်ဆင်းခွင့်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမ အလိုရှိသော အလုပ်ကို ကြိုတင်လုပ်ကိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပေကျင်းသို့သွား၍ အမြင့်ဆုံးစင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်တည်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ဟိုင်းက ပိုမိုနီးကပ်လှပေသည်။

သူမ တကယ်ပဲ ပေကျင်းသို့ သွားချင်ပါက ဘွဲ့ရပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ အပြီးအပိုင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်သည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးထျန်းက ဝတုတ်လေးအား တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ရှာဖွေပေးရန် ကြိုတင်အကူအညီတောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ဝယ်ယူထားပါက ၎င်းတို့ ဘွဲ့ရချိန်တွင် ဈေးနှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဝယ်မည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး တည်နေရာတွင်သာ ဝယ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ငွေကြေးက ပြဿနာမဟုတ်ချေ။

ဘဏ်အကောင့်ထဲရှိ အမြောက်အမြားရှိသော ငွေသားများဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မကြာမီ စတင်တော့မည့် ဟေးလုံကျန်းရှိ စီမံကိန်း၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ..

ထိုစီမံကိန်းသာ စတင်လိုက်သည်နှင့် သူမအနေဖြင့် ငွေကြေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ လိုတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်မတိုင်မီ စာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

မုယန်သည် ထူးချွန်ကျောင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များက သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။

ကျိုးထျန်းကမူ များစွာ ပိုမိုဆိုးရွားခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျင်သော ဆရာများနှင့် သီးသန့် ကျူရှင်ယူခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဘာသာရပ်တိုင်းနီးပါး ကျရှုံးခဲ့သည်။

ထိုဆရာများသည် ကျိုးထျန်းနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိထားကြသဖြင့် ကျောင်း၏ သိက္ခာကို ထောက်ထားခြင်းသာမရှိလျှင် သူ့အား စာမေးပွဲမေးခွန်းများနှင့် အဖြေများကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

မိဘများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အရက်ဖြန့်ချိရေး လုပ်ငန်းကို လွှဲပြောင်းရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် စားသောက်ဆိုင် အသေးစားလေးကိုမူ မစွန့်လွှတ်နိုင်ကြသေးချေ၊ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သော ဝန်ထမ်းဟောင်းများကို ပစ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိရင် လာကြ။

အရင်လို ကုမ္ပဏီကို အချိန်ပြည့် စီမံခန့်ခွဲဖို့ အချိန်မရှိကြတော့သလို၊ ၎င်းတို့လည်း တဖြည်းဖြည်း အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဇနီးမောင်နှံသည် နှမြောတသစွာဖြင့် စားသောက်ဆိုင်မှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

အရည်အချင်း၊ အဆက်အသွယ်နှင့် ရုပ်ရည်ပိုင်းအရ ဤမိန်းကလေးမှာ အတော်ပင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ ကျိုးမိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမက ကျိုးကျန့်ခန်း၏ အဝေးသင် ဝမ်းကွဲညီမ ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ရပ်မှာ အနည်းငယ် ဆွေမျိုးကောင်းစားရေးဆန်သော်လည်း ယခုအခြေအနေတွင်မူ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ကူးပြောင်းနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ၎င်းတို့၏ လူယုံတစ်ဦး ဖြစ်သလို ဇနီးမောင်နှံ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ဩဇာအာဏာအချို့ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် ဤမိန်းကလေးမှာ ရိုးသားသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဇနီးမောင်နှံအနေဖြင့် နောက်ကွယ်မှ ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေသည်။

သူ၏ မိဘများသည် ပင်းကျန်းရှိ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ လူနေမှုဘဝ အရည်အသွေးမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်၊

သို့သော် တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ၎င်းတို့က ကျိုးထျန်းနှင့် နီးကပ်လွန်းလှသဖြင့် သူသည် ညနေပိုင်းတွင် မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိရာ မုယန်အတွက်မူ အနည်းငယ် အနေရခက်စေသည်။

နိုအာသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ခရီးသွားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်၊ အနောက်နိုင်ငံရှိ ကိစ္စရပ်များက ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။

ကာတာသည် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများက ထိုကဲ့သို့ ထပ်မံမလုပ်ဆောင်ဟု အာမခံရန် ခက်ခဲပေသည်။

ဆင်ခြေဖုံးရှိ ကျိုးထျန်း၏ ဗီလာအိမ်ကြီးမှာမူ ယခုအခါတွင် သူမ၏ နယ်မြေအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမိန်းကလေးသည် အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ အိပ်ခန်းမကြီး၏ ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်မှုများကို သူမ စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။

ယခင်အတိုင်းပင်... သူမသည် ပင်းကျန်းတိုက်ခန်းသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ကာ နေ့လယ်စာ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် မုယန်နှင့်အတူ အစားအစာများ ထိုင်စားနေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တရုတ်နိုင်ငံတွင် သူမ၌ ဤသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သာ ရှိသဖြင့် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် နိုအာသည် နှုတ်မှ မပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်၌ အတော်ပင် စိတ်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခဲ့ရှာသည်။

အဒေါ်လီမှ ကျိုးထျန်းအား တိတ်တဆိတ် ပြောပြသည်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် ညလယ်ကောင်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နိုးလာတတ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခေါင်းအုံးကို ဖက်လျက် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ အတွေးလွန်နေတတ်ကြောင်း၊ လှမ်းခေါ်လျှင်ပင် သတိပြန်ဝင်လာရန် အချိန်အတော်ကြာ တတ်ကြောင်း သိရသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ဤမိန်းကလေးအတွက် တကယ်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သူမသည် လေပြင်းနှင့် မိုးဒဏ်ကြားတွင် ယိမ်းထိုးနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပြန်သွားရန်လည်းမရှိ၊ ထွက်ပြေးရန်လည်း မတတ်နိုင်ရှာပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် နိုအာကို အချိန်မှန် လုံခြုံမှုလေး ပေးနိုင်ရန်အတွက် အပြင်သို့ မကြာခဏ ထမင်းထွက်စားရန် ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။

ယနေ့သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထျန်’ရှီဝေ ၏ မန်နေဂျာထံသို့ ကြိုတင်ဆက်သွယ်ကာ အရည်အသွေးမြင့် ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထားခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီလေးတွင် သူနှင့် မုယန်တို့သည် အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ တိုက်ခန်းတွင် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် လာရောက်လည်ပတ်သော သူ၏ မိဘများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရန် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မိဘများကလည်း အပြင်တွင် ထမင်းသွားစားရန် ဖိတ်ခေါ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံး ထျန်’ရှီဝေသို့ သွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ မိဘများသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ခါမျှ မစားဖူးသေးဘဲ မဖွင့်လှစ်မီက ဆိုင်တည်နေရာကို တစ်ကြိမ်သာ လာရောက်ကြည့်ရှုဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ လေးဦးသည် ကားနှစ်စီးခွဲကာ ကျူ’မာလမ်း သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ဖန်စီအိမ်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရန် ပြင်နေကြစဉ် မုယန်သည် ကျောက်ရှင်း ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ထိုမိန်းမကတော့ တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှပေသည်။

သူမ ရှန်ဟိုင်းသို့ ရောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမှသာ ၎င်းတို့အား ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ရန် ဖုန်းဆက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မုယန်က ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးထျန်း မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားအောင် ပစ်ထားနိုင်ပါမည်နည်း။

သူ၏ မိဘများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကြပြီး မီးဖိုချောင်ကိုပင် ခေတ္တမျှ သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလျက် ဖန်စီအိမ်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"သား... ဒီဆိုင်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ အမြတ်အစွန်းကော အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဘယ်လိုလုပ် အဆင်မပြေဘဲ နေမှာလဲ... လက်ရှိ အမြတ်အစွန်း ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် နှစ်စဉ်အမြတ်က ၁၂ သန်းထက် မနည်းဘူး"

ကျိုးထျန်း ပြောလိုက်သော ကိန်းဂဏန်းမှာ ဟယ်ဝေရွှမ်း တွက်ချက်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်၊ သေချာပါသည်... သူသည် မိဘများကို အမြင့်ဆုံး ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောပြနေခြင်းဖြစ်ပြီး မိဘများရှေ့တွင် အကောင်းဆုံးကိုသာ ပြောပြရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်းယ်... တကယ်ကို ကောင်းတယ်၊ အခုမှ ၆ နာရီမထိုးခင်လေးပဲ ရှိသေးတယ်... အောက်ထပ်မှာ လူတွေ ပြည့်နေပြီဖြစ်တဲ့အပြင် အပြင်မှာပါ လူတွေ တန်းစီစောင့်နေကြတာကို မိဘတို့ တွေ့ခဲ့တယ်"

ကျိုးကျန့်ခန်းမှ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏သားဖြစ်သူက လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံရုံတင်မကဘဲ သူ့ထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယင်းက မည်သည့်ငွေကြေးပမာဏထက်မဆို သူ့ကို ပိုမိုပျော်ရွှင်စေသည်။

"ပြီးတော့ စောစောက မီးဖိုချောင်မှာ သွားကြည့်ခဲ့တယ်၊ ဒီက စားဖိုမှူးတွေရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြီး စီမံခန့်ခွဲမှုကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်”

“ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတာတောင် ကြမ်းပြင်က ပြောင်လက်နေတာပဲ... ဒါက သေချာပေါက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပဲ"

သာမန်လူက အပေါ်ယံ အလှအပကို ကြည့်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူက အသေးစိတ်အချက်အလက်ကို ကြည့်တတ်သည်။ ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော ကျိုးကျန့်ခန်းသည် ဟွမ်လုံ အဖွဲ့၏ အရည်အချင်းကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

"မင်း သဘောကျရင် နောက်ပိုင်း မန်နေဂျာကို ငါပြောထားလိုက်မယ်၊သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်ပြီး လာစားလို့ရတယ်... အားလုံးကို ကျွန်တော့်အကောင့်ထဲကပဲ ရှင်းလိုက်မယ်"

"အာ... မဖြစ်ပါဘူး"

မိခင်ဖြစ်သူက ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ငါ့သားရဲ့ အစားအစာတွေကို အလကား လာမစားသင့်ဘူး၊ ဘာလျှော့ဈေးမှ မပေးနဲ့... မူရင်းဈေးအတိုင်းပဲ ပြရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဒီနေရာကို အဆင့်မြင့်တယ်လို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး"

မိမိ ၏ အတွေးက ရိုးရှင်းပေသည်။

အလကားရသော အစားအစာကို မည်သူက တန်ဖိုးထားပါမည်နည်း။

"ကောင်းပါပြီ... မေမေ့ သဘောအတိုင်းပါပဲ"

မုယန်သည် သူ၏ မိဘများနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆုံတွေ့ဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် သဘာဝကျကျနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်သည်။

သူ၏ မိဘများကလည်း သူမကို သဘောကျကြပြီး ပြောလေ့ရှိသည်။

"ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို လှပပြီး အမူအရာလည်း ကောင်းမွန်တယ်၊ စကားပြောတာလည်း ယဉ်ကျေးပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း လှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခါးက သေးလွန်းနေတယ်... ကလေးမွေးရတာ ခက်ခဲမလားမသိဘူး"

ဟု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့က ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်လာသည့် ဟယ်ဝေရွှမ်းမှာ ပိုမိုရင့်ကျက်ပြီး သားယောက်ျားလေး မွေးမည့်ပုံစံရှိကြောင်း ထည့်ပြောကြသေးသည်။

မိဘများသည် အမျိုးသမီးများကို ကလေးမွေးဖွားနိုင်စွမ်းရှိမှုအပေါ်၌သာ အခြေခံ၍ ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိကြရာ ၎င်းမှာ အတော်ပင် ရိုးအလှသော စံနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းကမူ ထိုသို့မမြင်ချေ။

မုယန်၏ ကိုယ်လုံးမှာ သေးသွယ်နုနယ်ပြီး ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ကိုယ်လုံးမှာ ပြည့်ဖြိုးလုံးဝန်းရာ တစ်ယောက်စီတွင် ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြပေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် လှေကားထံမှ ပေါ့ပါးပြီး ကျော့ရှင်းသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ နိုအာ ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် သိလိုက်သည်။