အခန်း (၉၂၁-၉၂၂)
Vol. 78 Ch. 921-922
အပိုင်း (၉၂၁)
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွား၏။ ‘နုဧကရာဇ်က ယန်ရှင်းကျုံးရဲ့ သမီးတော်တဲ့လား။ ယန်ရှင်းကျုံး ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ယခင် တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ နောက်ဆုံး ဧကရာဇ် ဖြစ်သလို၊ တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်ရဲ့ ဖန်တီးရှင် ဧကရာဇ် လို့ သတ်မှတ်ခံထားရသူ၊ ခေတ်သစ် ရူပဗေဒပညာ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အစပြုသူလေ။’
သို့ရာတွင် နုဧကရာဇ်သည် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် ကာလမှာ ယခင် တာ့ယန်အင်ပါယာ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် အချိန်အတန်ကြာမှ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ အစ်ကို အောက်ယွီသည် မိမိ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် အဆမတန် ပိုမိုစောစီးစွာပင် မင်းသမီး ရှန်းရှန်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိပြုမိခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ အစောပိုင်းက လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ချေ။
“ဒါဆို အဲဒီတုန်းက မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ငါ့အစ်ကို အောက်ယွီ နဲ့ နံရံ တစ်ခုခြားပြီး အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးသည်။
နုဧကရာဇ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေ၏။ “အဲဒါက တာ့ကျိုး အင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီး ရှန်းရှန်းပါ။ ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေးသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က တာယင် ဧကရာဇ်ကို နုဧကရာဇ်ရဲ့ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ သင်္ဘောနေရာနဲ့ နုဧကရာဇ်ရဲ့ တကယ့် သင်္ချိုင်းဂူ နေရာကို ပြောပြခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ဘယ်သူ ပြောပြခဲ့တာလဲ။”
နုဧကရာဇ်က ဖြေသည်။ “ကျွန်မရဲ့ အစောင့်အရှောက်၊ ဆရာတော် ဝူရှင်း ပေါ့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေး၏။ “ကိုဩဒိနိတ် နေရာတွေ ဆိုတာက အရမ်း အသစ်အဆန်း ဖြစ်တဲ့ အရာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီလောကပေါ်မှာ မရှိသင့်တဲ့ အချက်အလက်တွေပဲ။ အဲဒီ မူလ အချက်အလက်တွေကို ဘယ်သူ ပေးခဲ့တာလဲ။”
နုဧကရာဇ်က ဖြေသည်။ “သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ပါ။”
‘သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်... နောက်ထပ် သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ပဲလား။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဆိုလိုတာက... သဲကန္တာရဒေသမှာ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်ကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး မင်း ရှိနေတဲ့ အဲဒီ ပိရမစ်ကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့တယ်။ ရေခဲကျောက်စိမ်း ခေါင်းတလားကလည်း အလုပ် မလုပ်တော့ဘဲ မင်းရဲ့ ရေခဲရိုက်ထားမှုလည်း ပျက်ပြယ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက်မှာ မင်းက မင်းသမီး ရှန်းရှန်းကို ဝိညာဉ် ဝင်ပူးခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံသစ်ရဲ့ ဧကရာဇ် နေရာအတွက် လူရွေးချယ်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အသုံးချခံရပြီး စတေးခံရမယ့် လူကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလား။”
နုဧကရာဇ်က ဖြေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ရှိခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်က ပိုင်ကု၊ တစ်ယောက်က တာယင် ဧကရာဇ်၊ နောက်တစ်ယောက်က ထျန်းယန် ဧကရာဇ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ တာယင် ဧကရာဇ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ပြီးတော့ သူ ပြောတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာ ဆိုတာကလည်း တကယ်တော့ မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှု အောက်မှာ ရေးသားခဲ့တာပဲ။ နောက်ဆုံး အသွင်ပြောင်းမယ့် နည်းလမ်း ကလည်း မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှု အောက်မှာ ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တစ်ခုတည်းပါပဲ။ မင်းအတွက် အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား စတေးခံ သိန်းဂဏန်းလောက်ကို မွေးမြူပေးဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ မလား။”
နုဧကရာဇ်က ဖြေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်က မင်းရဲ့ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှု ဘာလို့ ကျရှုံးခဲ့တာလဲ။”
နုဧကရာဇ်က ဖြေသည်။ “အရာလေး တစ်ခု လိုအပ်သွားလို့ပါ။”
သူမ ဤစကားကို ပြောချိန်မှာတော့ သူမ၏ အကြည့်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ရောက်ရှိနေ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ရည်ရွယ်ချက် ကြီးမားတာပဲနော်။ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးက အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ အစကနေ အဆုံးထိ မင်းရဲ့ ကစားတာကို ခံလိုက်ရပြီး မင်းရဲ့ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုအတွက် ကိရိယာ တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
တကယ်ကို အဖြစ်ဆိုး တစ်ခုပါပဲ။ လူတိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စစ်တုရင် ကစားသမားတွေလို့ ထင်နေကြပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သနားစရာကောင်းတဲ့ စစ်တုရင် အရုပ်လေးတွေ ဖြစ်နေပြီး မင်းရဲ့ လက်ခုပ်ထဲမှာ ကစားခံလိုက်ရတာပဲ။”
နုဧကရာဇ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
အချိန် အတော်ကြာပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။”
နုဧကရာဇ်က ပြန်မေး၏။ “ဘာလို့လဲ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ မင်းက အာဏာအတွက် မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒီလိုသာ ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက မင်း တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ အာဏာကို ဒီလောက်တောင် လွှတ်မထားဘူးပေါ့။ မင်းက အာဏာကို နည်းနည်းလေးတောင် မမက်မောခဲ့ဘူး။
မင်းက အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှု အတွက်၊ အဆုံးစွန် အင်အားကြီးမားဖို့ အတွက်ပဲ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ။ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုက မအိုမသေ ထာဝရ အသက်ရှင်ဖို့နဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ပါ။ ဒါဆို မင်းကကော ဘာအတွက်လဲ။”
နုဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေ၏။ “ကလဲ့စားချေဖို့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကလဲ့စားချေဖို့။ ဘာကလဲ့စား ချေမှာလဲ။”
နုဧကရာဇ်က ဖြေ၏။ “ရှင်လည်း သိမှာပါ။ အဲဒီတုန်းက ယန်ရှင်းကျုံးက ခေတ်သစ် ရူပဗေဒပညာ တော်လှန်ရေးကို စတင်ခဲ့လို့ အင်အားစု အသစ်တွေ ပေါ်လာပြီး ယခင် တာ့ယန် အင်ပါယာကို နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားစေခဲ့တယ်။ ဒီအင်အားစု အသစ်တွေက ပင်လယ်ရပ်ခြားကို ထွက်ပြေးပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးနီးပါး သနားစရာကောင်းအောင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာ ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောသည်။ “သိပါတယ်။ တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစုဝင်တွေက အရမ်း ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာ။ ကောင်းကင် အပြစ်ပေးခံရသလိုပဲ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားကြတာ။”
နုဧကရာဇ် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များပင်လျှင် လှုပ်ရှားလာပုံ ရသည်။ သူမကဲ့သို့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့သော လူတစ်ယောက်အတွက် ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှား သွားခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
“တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစုဝင်တွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူက... ကျွန်မ... ကျွန်မပါ။”
နုဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်... လူသောင်းချီကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး သိုင်းသမားတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး လူသောင်းချီကို သတ်ပစ်ခဲ့ကာ တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ခဲ့တာပါ။”
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တကယ်ကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားပြီး တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပင် ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့် အံ့ဩမှုများကို မည်သည့် စကားလုံးနှင့်မျှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။
နုဧကရာဇ် မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နာကျင်မှု၊ ဒေါသနှင့် အမုန်းတရားများကို ဖုံးကွယ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောဘဲ နုဧကရာဇ် ဆက်ပြောမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ မျက်မှောက်ရှိ ဤလူသည် မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ဖြစ်သည် ဆိုသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
‘အဲဒီတုန်းက သူမက ဧကရာဇ် ယန်ရှင်းကျုံးရဲ့ သမီးတော် ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ ကိုယ့်ဖခင်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖို့၊ ကိုယ့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖို့၊ ပြီးတော့ တာ့ယန် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အထိ ရူးသွပ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။’
အချိန် အတော်ကြာပြီးနောက် နုဧကရာဇ်က ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီတုန်းက တာ့ယန် အင်ပါယာမှာ သိုင်းပညာက သိပ်မထွန်းကားသလို၊ အဓိက လမ်းကြောင်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရတာကို အရမ်း သဘောကျတယ်။ ကျင်းချွဲ လိုပဲ အဆုံးအစ မရှိတဲ့ ပါရမီတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်မှာတင် သိုင်းပညာက အရမ်း၊ အရမ်းကို အင်အား ကြီးမားနေပြီဖြစ်ပြီး အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်မကို သင်ပေးနိုင်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မက ပိုမြင့်မားတဲ့ သိုင်းပညာကို ရှာဖွေဖို့ လောက တစ်ခွင်ကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ နေရာ တစ်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အလင်းရောင် ပြည့်နှက်နေတဲ့ သိုင်းပညာ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော် တစ်ခုပါ။ အဲဒီမှာ ကျွန်မက အရမ်းကို ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့ ဆရာ တစ်ယောက်ကို ရခဲ့တယ်။
အဲဒီမှာ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာကာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို မေ့သွားပြီး သိုင်းပညာ လောကထဲမှာပဲ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေခဲ့ကာ အချိန်တွေကိုတောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူမ၏ စကားများကို သေချာ နားထောင်နေ၏။
နုဧကရာဇ်က ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီ မြင့်မြတ်တဲ့ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ထဲမှာ အမှန်တရား တစ်ခုကို ကျွန်မ သိခဲ့ရတယ်။ ဒီလောကကြီးက အန္တရာယ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အမှောင် အင်အားစု တစ်ခုက လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းထားကာ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး လှုပ်ရှားဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်တဲ့။ ဒီအမှောင် အင်အားစုက အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို ကိုးကွယ်ပြီး သေမင်း ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်းကို ယုံကြည်တယ်တဲ့။ မအိုမသေ မျိုးနွယ်လို့ နာမည်ပေးထားပြီး ပြင်ပ လောက ကနေ လာတာ တဲ့။”
‘အမ်.... ဒါက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ မူလ အစ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြင်ပ လောက ဟုတ်လား။ ဘာတွေလဲ။’
နုဧကရာဇ်က ဆက်ပြော၏။ “ဆရာက ပြောတယ်။ ဒီအသွင်ပြောင်း မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေက ကျွန်မတို့ လောကထဲကို ခိုးဝင်လာကြပြီး အပြည့်အဝ ပျံ့နှံ့ဖို့နဲ့ ဒီလောကကြီးကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်တဲ့။
ပြီးတော့ ကျွန်မ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်က လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဒီပြင်ပ လောကက မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေနဲ့ စစ်တိုက်နေတာ လူထောင်ချီ ရှိနေပြီတဲ့။ ကျွန်မက အဲဒီ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး သိုင်းပညာကို သင်ယူတတ်မြောက်ပြီးပြီ ဆိုတော့ လောကကြီးထဲ ပြန်သွားပြီး လောကကြီးကို ကယ်တင်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီတဲ့။”
‘ဒီစကားတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာချီတုန်းက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံက အရှေ့တိုင်း လောကကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခဲ့တာနဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူနေသလိုပဲ။ အပေါ်ယံ ကြည့်ရင် ဘာကွာခြားချက်မှ မတွေ့ရဘူး။’
နုဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆရာက ပြောတယ်။ အဲဒီ မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေက သာမန် လူတွေနဲ့ လုံးဝ အတူတူပဲဖြစ်လို့ လုံးဝ ခွဲခြားလို့ မရဘူးတဲ့။ လောက တစ်ဝန်းလုံးမှာ မအိုမသေ မျိုးနွယ် သောင်းချီဟာ လူသားတွေ ကြားမှာ ပုန်းအောင်းနေကြပြီတဲ့။ အဲဒါကြောင့် လူအုပ်ထဲကနေ အဲဒီ မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေကို ရှာတွေ့နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မက မျက်လုံး တစ်စုံ လဲလှယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မက ထူးဆန်းတဲ့ ခွဲစိတ်မှု တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မျက်လုံးတွေကို လဲလှယ်လိုက်တယ်။”
‘မျက်လုံးတွေကို လဲလှယ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်လား။’
ဤနေရာသို့ အရောက်တွင် နုဧကရာဇ် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ “မျက်လုံးတွေကို လဲလှယ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျွန်မက သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်က သိုင်းသမားတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး လောကကြီးထဲ ပြန်သွားကာ တာ့ယန် အင်ပါယာကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ အရမ်းကို ထူးဆန်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မြင်ရတာက လူတွေရဲ့ ရုပ်ရည် သွင်ပြင်တွေ မဟုတ်ဘဲ အလင်းရောင် အစုအဝေးတွေပဲ။ အရမ်း ထူးခြားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်အာရုံ တစ်မျိုးပေါ့။ မျက်နှာတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသလို၊ အသံတွေကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရဘူး။
ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံ ထဲမှာ လူနှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။ တစ်မျိုးက ပုံမှန် လူတွေရဲ့ အလင်းရောင် အစုအဝေး ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးက အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ပြင်ပ လောကက မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေရဲ့ အလင်းရောင် အစုအဝေးတွေပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အကြားအာရုံထဲမှာလည်း အသံ နှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။ တစ်မျိုးက ပုံမှန် လူတွေရဲ့ အသံ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးက မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေရဲ့ အမှောင် ဝိညာဉ် အသံတွေပဲ။”
ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အကြောင်းမူ သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ထိုအမြင်အာရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမြင်တွေ့ရသည်မှာလည်း တိကျသော လူသားတို့၏ ရုပ်အဆင်းသဏ္ဌာန်များ မဟုတ်ဘဲ အလင်းရောင်အစုအဝေးများသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို အခြေခံအားဖြင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ချေ။
အပိုင်း (၉၂၂)
နုဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တရားမျှတမှု အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရတဲ့ နေ့ရက်တွေ စတင်ခဲ့တော့တာပဲ။ တောက်လျှောက် သတ်တယ်၊ တောက်လျှောက် သတ်တယ်၊ တောက်လျှောက် သတ်တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ မမှားခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အမှောင် အလင်းရောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရမ်း အင်အားကြီးကြပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသွင်ပြောင်း သားရဲတိရစ္ဆာန် တွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပြီး အရမ်း အင်အားကြီးပါတယ်။
ကျွန်မ ခေါ်သွားတဲ့ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်က သိုင်းသမားတွေလည်း အများကြီး သေဆုံးခဲ့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ ဆိုတာ မရှိသလို၊ အသက်ကြီး၊ အသက်ငယ် ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။ အလင်းရောင် အစုအဝေး နှစ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်။ ပြင်ပ လောကက မအိုမသေ မျိုးနွယ် တွေနဲ့ သာမန် လူသားတွေပါ။
ကျွန်မက ပြင်ပ လောကက မအိုမသေ မျိုးနွယ် တွေကို ရှာဖွေဖို့ လောက တစ်ခွင်ကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး တွေ့တဲ့သူတိုင်းကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာက နားလည်လို့ မရနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ မြင့်မားနေလို့ လောကရဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်ပြီး ဘယ်သူမှ မသိအောင် လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ တောက်လျှောက် သတ်ခဲ့တယ်၊ တောက်လျှောက် သတ်ခဲ့တယ်၊ တောက်လျှောက် သတ်ခဲ့တယ်။ လူသောင်းချီကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ချက် တုန်ယင်သွား၏။
နုဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ခါမှ သံသယ မဝင်ခဲ့ပါဘူး။ လောကကြီးရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ တရားမျှတမှု အတွက် ပြင်ပ လောကက မအိုမသေ မျိုးနွယ် တွေကို နှိမ်နင်းနေတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပုံမှန် လောကကြီးကို မမြင်ရတော့ဘဲ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အဖြူနဲ့ အမည်းပဲ ရှိတော့လို့ပါ။
ရုတ်တရက် တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တဲ့ အချိန် ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေမယ့် ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အဆုံးအစ မရှိတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ အဆုံးအစ မရှိတဲ့ အေးစက်မှုတွေ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြန်ကောင်းသွားတယ်။ ထူးခြားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်အာရုံကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီး ပုံမှန် အမြင်အာရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နားတွေလည်း ပြန်ကောင်းသွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ တီးတိုးသံတွေကို မကြားရတော့ဘဲ ပုံမှန် အကြားအာရုံ ပြန်ဖြစ်သွားကာ လူစကားတွေကို နားလည်သွားတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေ အားလုံး ပြန်ကောင်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ သတ်လိုက်တဲ့ လူက ကျွန်မရဲ့အဖေ ဧကရာဇ် ယန်ရှင်းကျုံး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ သေသွားတဲ့ အချိန်မှာ ဒေါသတွေ မရှိခဲ့ဘူး၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှု အတွက် ကြောက်ရွံ့နေတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ကြုံတွေ့ရမှုတွေ အတွက် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာပါ။
သူ့သမီးက တကယ်တမ်း ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ဒီလို ကပ်ဘေးမျိုး ကြုံတွေ့ရတာလဲ ဆိုတာကို တွေးနေခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ သူ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သေခါနီး အချိန်ထိတောင် မစွန့်လွှတ်နိုင်မှုတွေ၊ ကျွန်မအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
ဤခံစားချက်သည် သူ ကိုယ်တိုင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရခြင်းထက် ပိုမို ပြင်းထန်လောက်မည် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ယွင်ယောင်ကို သတ်လိုက်ရခြင်းနှင့် တူညီလောက်မည်ဖြစ်ကာ ထို့ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းပြီး ပြင်းထန်လောက်သည်။
နုဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေ ပြိုကွဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်ချင်း မိုင်သောင်းချီ ခရီးနှင်ပြီး အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရအောင် သွားမေးချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ အရမ်း လေးစားရတဲ့ ဆရာကို သွားမေးချင်လို့ပါ။ ဒီအရာအားလုံးက ဘာအတွက်လဲ ဆိုတာကိုပေါ့။
ကျွန်မ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ အတွင်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဆရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျောက်သင်ပုန်း ပေါ်မှာ စာလုံး သုံးလုံးပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ကံကြမ္မာ တဲ့။ အဲဒီနောက် ကျွန်မ တာ့ယန် အင်ပါယာကို ပြန်သွားတဲ့ အချိန်မှာမှ ကျွန်မက သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်က သိုင်းသမားတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး လူသောင်းချီကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ခဲ့တာ ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော် ဆိုတာက ရှင်တို့ ပြောနေတဲ့ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်၊ အဲဒီ လောကယဉ်ကျေးမှု မြစ်ဖျားခံရာ နေရာပါပဲ။ သူတို့ ဘာလို့ တာ့ယန် အင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာလဲ၊ ဘာလို့ ယန်ရှင်းကျုံးရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ချင်တာလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ သူက ရူပဗေဒပညာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ခဲ့လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိသေးလား။
အဲဒီနောက် ကျုပ် ရူးသွပ်သွားပြီး ဆရာ့ကို ရှာဖို့ လောက တစ်ခွင်ကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့တယ်။ သူ့ကို တစ်စစီ ခုတ်ထစ်ပစ်ဖို့၊ အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ရှာဖွေပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဝေးကွာတဲ့ အနောက်ဘက် ဒေသက ကျိန်စာတိုက်ခံထားရတဲ့ နယ်မြေကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ အမှောင် ပိရမစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။
အဲဒါက ဆရာက ကျုပ်ကို လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာပဲ။ ကျွန်မ လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာတွေ အားလုံးက အဲဒီလူ သင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ဆရာ့ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အနိုင်မယူနိုင်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ အတွက် သိုင်းပညာ အသစ်ကို ကျွန်မ သင်ယူရမယ်။
အဲဒီလို ခေါ်တဲ့ ပြင်ပလောက က မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေ ဆိုတာ လိမ်ညာမှုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် ဒီအနက်ရောင် ကျမ်းစာ၊ ဒီသေမင်း ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း သိုင်းပညာ၊ ကိုယ်ပိုင် သက်ရှိရဲ့ အလားအလာတွေကို ဖော်ထုတ်တဲ့ သိုင်းပညာက အစစ်အမှန်ပါ။ အဲဒါကြောင့် အရင်က သိုင်းပညာတွေ အားလုံးကို ကျွန်မ မေ့ပစ်လိုက်ပြီး အစကနေ ပြန်လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အနက်ရောင် ကျမ်းစာ ကို လေ့ကျင့်တယ်၊ လောက တစ်ခွင်မှာ ရှိတဲ့ အမှောင် ပိရမစ် အုပ်စုတွေ အားလုံးကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဆက်မပြတ် အင်အားကြီးလာတယ်။ ကျွန်မ နုဧကရာဇ် ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီ နဝမမြောက် ပိရမစ် ထဲကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျွန်မ တကယ်ပဲ မအိုမသေ ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အနက်ရောင် ကျမ်းစာ ထဲက အဆုံးစွန် အသွင်ပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်ဖို့ပဲ။ ကျွန်မက အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်လာဖို့ပဲ။ အဲဒီ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပဲ။
ဘာကို အခြေခံပြီးတော့လဲ။ အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်း နေရာက ဘာကို အခြေခံပြီး လူတိုင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေရတာလဲ။ လောကကြီးရဲ့ လက်တစ်ဖက်လား။ အမှောင်ထုရဲ့ လက်တစ်ဖက်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အချိန် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းက အရူးလား။ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်က မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းလုပ်ခိုင်း မင်းက လုပ်တာပဲလား။ တာ့ယန် တော်ဝင်မိသားစုကို သတ်ခိုင်းတော့ မင်းက သွားသတ်တာလား။”
နုဧကရာဇ်က အော်လိုက်၏။ “အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေ လဲလှယ်ခံခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ နားတွေလည်း လဲလှယ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ မြင်ရတာက အလင်းရောင် အစုအဝေးတွေ သက်သက်ပဲ။ ကျွန်မ ကြားရတာက မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ တီးတိုးသံတွေချည်းပဲ။ ကျွန်မမှာ ပုံမှန် အကြားအာရုံ မရှိဘူး၊ ပုံမှန် အမြင်အာရုံ လည်း မရှိဘူး။ ကျွန်မက လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်လေ။ ကျွန်မ သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေက ကျွန်မအဖေ၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရုတ်တရက် ရုပ်ရှင် တစ်ကားကို သတိရသွားမိ၏။ ဇာတ်ကွက် ကလည်း အခြေခံအားဖြင့် ဆင်တူသည်။ ထိုရုပ်ရှင်ထဲရှိ စစ်တပ်မှ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို ခွဲစိတ်ထားသောကြောင့် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖုတ်ကောင် များကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး အညှာအတာ ကင်းမဲ့စွာ သတ်ပစ်ကြသည်။
သို့ပေမည့် ထိုလူများသည် တကယ်တမ်းတွင် သနားစရာကောင်းသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြပြီး အုပ်ချုပ်သူများကို ဆန့်ကျင် ပုန်ကန်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စစ်သည်များ၏ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နှင့် သနားကြင်နာမှုများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန်အတွက် သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို ခွဲစိတ်ကာ ထူးခြားသော မိုက်ခရိုချစ်ပ်များ တပ်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
နုဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင့်မှာလည်း ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အမြင်အာရုံ ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီထူးခြားတဲ့ အမြင်အာရုံတွေကို အသုံးပြုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အများကြီးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်မလား။ ဥပမာ... အသွင်ပြောင်း လင်းနို့ သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ အသွင်ပြောင်း မီးပိုးကောင် သန်းရာချီကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။
ရှင့်ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီး ရှင်က သာမန် လူတွေနဲ့ လုံးဝ မတူပါဘူး။ ရှင် ဒါတွေကို ဂုဏ်ယူမနေဘူးလား။ ရှင့်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ရှင် မယုံကြည်ဘူးလား။ ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွေးချယ်ခံရသူလို့ မထင်ဘူးလား။
ရှင်က တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့ အချိန်မှာ တရားမျှတမှု တာဝန်သိစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက အသွင်ပြောင်း မအိုမသေ မျိုးနွယ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တုန်းကလည်း အဲဒီလို တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့တာပါ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့... ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးမယ်။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံက လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရှင် အရမ်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံး အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းသွားကာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်မလား။
ရှင် အရှေ့တိုင်း လောကကို ပြန်တိုက်တဲ့ အချိန်မှာ... အကယ်၍ မမြင်ရဘူး၊ မကြားရဘူး ဆိုပါစို့။ မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်အာရုံပဲ ရှိပြီး တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံသိုင်းသမားတွေရဲ့ အသံကိုပဲ ကြားရမယ် ဆိုရင်... တိုက်ပွဲ အတွင်းမှာ ရှင်က ပိုင်ဖေးဖေး ကို သတ်မလား၊ အောက်ယွီ ကို သတ်မလား၊ ရှင့်ရဲ့ သား ပိုင်ချီ ကို သတ်မလား။ ရှင် သတ်မှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ရှင့်ရဲ့ အစ်ကို၊ ရှင့်ရဲ့ သားမှန်း ရှင် လုံးဝ မသိနိုင်လို့ပဲ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ အင်အားတွေ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် မမြင်ရတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အင်အားတွေက ရှင့်ရဲ့သား ပိုင်ချီ ဟာ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်လို့ ပြောလာရင် ရှင် ယုံမလား။”
နုဧကရာဇ် သည် အလွန် ရင်နာစရာ ကောင်းသော မေးခွန်း တစ်ခု၊ အလွန် တွေးကြည့်လေ ကြောက်စရာ ကောင်းလေ ဖြစ်သည့် မေးခွန်း တစ်ခုကို မေးလိုက်၏။
ဟုတ်ပေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် စိတ်ရောဂါသည် အများအပြား ရှိနေပြီး သူ အမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိသည်မှာ ဘီသိုဗင်၊ ဒါဗင်ချီ နှင့် နံပါတ် ၉ ကွမ်တမ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူ ဤစိတ်ရောဂါသည် များကို အရမ်း ယုံကြည်သည်။ သို့ပေမည့် သူ မမြင်ရသည့်အချိန်မှာ နံပါတ် ၉ ကွမ်တမ်ကို ပိုပြီး ယုံကြည်လာမယ် ဆိုရင်ကော။ ထိုအချိန်မှာ နံပါတ် ၉ ကွမ်တမ်က သူ့ကို လိမ်ညာခဲ့မယ် ဆိုရင်ကော နုဧကရာဇ် ပြောသည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုး ဖြစ်လာမည်လား။
မကြာသေးမီကပင် မြေအောက် အဆုံးစွန် ပိရမစ် အတွင်း၌ တာရှန်း ဧကရာဇ်ကြီး သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား ယွင်ယောင်ကို သတ်စေရန် လှည့်စားသည့် ရူးသွပ်သော ပြဇာတ် တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သေးသည်။
“ယွင်ကျုံးဟဲ့... ဒါပေမဲ့ စကားတစ်ခွန်းတော့ ရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
နုဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မက အရူး တစ်ယောက်ပါ။ အစွန်းရောက်တဲ့ လူတိုင်းက အရူးတွေချည်းပါပဲ။ ကိုယ့်လောကထဲမှာပဲ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေကြတာပါ။ ကျွန်မက သိုင်းပညာမှာ အရမ်း နစ်မြုပ်နေပြီး လောကကြီးကို ကယ်တင်ရမယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့တာပါ။
ရှင်က ကျွန်မနဲ့ မတူဘူး။ ရှင်က တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ တစ်စိုက်မတ်မတ် ကြိုးစားနေပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ရှင်က ခွင့်လွှတ် လက်ခံပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံက လူတွေကို လုံးဝ အမှောင်ထုနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေလို့ မသတ်မှတ်ပစ်ခဲ့ဘူး။
ရှင် ကျင်းဝူရွှမ်းကို သတ်ပစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှင့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တကယ်တမ်း နောင်တရနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ရှင်က ပိုင်ဖေးဖေးကို ခွင့်လွှတ် လက်ခံပေးခဲ့တယ်၊ ဘုရင် ပိုင်ကုကို ခွင့်လွှတ် လက်ခံပေးခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အဖြူနဲ့ အမည်းဆိုပြီး မရှိတော့လို့ပါ။”