အခန်း ၄၆၂

အခန်း (၄၆၂) ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း

ညဉ့်နက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဆေးမြစ်ဆိုင်အတွင်းရှိ မီးရောင်များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်းသတ်သွား၏။

ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများအားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။

ကျွမ်းယွမ်သည် သူ၏ ထိပ်တန်းတပ်မှူးနှစ်ဦးဖြစ်သော ဝက်ဝံနက်နှင့် ခွေးရူးတို့အပြင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဆေးမြစ်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လေထုမှာလည်း ဖြည်းညင်းစွာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ဆေးမြစ်ဆိုင်တံခါးရှေ့ရှိ မီးရောင်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။

နောက်ဆုံး၌ တံခါးအကွဲကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင် အနည်းငယ်မျှသာ အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုကို စောင်းငဲ့ကာ လင်းလက်ပေးနေတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ကာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။

အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိ ကျွမ်းယွမ်သည် အသားအရေ ဖြူဖျော့ကာ ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်၌ သူပင်လျှင် လက်ဝါးများတွင် ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုလာကာ သူ၏လက်မှာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် နှိုက်နေမိသည်။

လက်ဝါးဆီမှ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ရရှိမှသာ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ယနေ့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အထက်တန်းအဆင့်ရှိသူများကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အထက်တန်းအဆင့်ရှိသူများကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဆိုပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး သေနတ်များ အသုံးမပြုဘဲ ရှောင်လွှဲနိုင်ပါက သူ ရှောင်လွှဲမည်ဖြစ်သည်။

ဓားမကြီးတစ်လက်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာဆိုလျှင် သူသည် သေနတ်များကို အသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ။

သူ့နောက်ရှိ သေနတ်သမားသုံးဦးမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးရွေးချယ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျွမ်းယွမ်၏ လက်ဝါးများမှာ ချွေးများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဟွမ်လောင်စန်းကို ဖမ်းဆီးကာ ဆေးမြစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးပေ။

ကျွမ်းယွမ်သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဆေးမြစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...

"ကျွီ..."

ဆေးမြစ်ဆိုင်၏ တံခါးကြီးမှာ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီးနောက် လူတစ်ယောက် အပြင်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

"ဘုန်း..."

ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်နှင့် ရိုက်ခတ်သွားသော အသံမှာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံတွင် အဝေးသို့တိုင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံတွင် ကျွမ်းယွမ်သည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ ဆေးမြစ်ဆိုင်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဆိုင်အတွင်းမှ အလင်းရောင်ကြောင့်သာ ကျွမ်းယွမ်သည် ဤသူမှာ ဟွမ်လောင်စန်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"ကျွမ်းယွမ် ငါ့ကို ကယ်ပါဦး..."

မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဟွမ်လောင်စန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နာကြည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ လက်သည် ဗိုက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်က ငါတို့အစီအစဉ်ကို သိသွားပြီ မင်းတို့တွေ အခု ဝင်သွားပြီး သူ့ကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြတော့..."

လီလန်အကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် ဟွမ်လောင်စန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားတော့သည်။

ယနေ့ သူသည် လီလန်၏ လက်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ကျရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အစ်ကိုနျူး၏ သူ၏ ဗိုက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သော ဓားမှာ သူ၏ အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"အထဲမှာ ချင်းလုံဂိုဏ်းက လူဘယ်နှယောက်ရှိလဲ..."

ဆေးမြစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဟွမ်လောင်စန်း၏ အကြံပြုချက်ကို တိုက်ရိုက် သဘောတူမည့်အစား ကျွမ်းယွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အယောက် နှစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် သုံးဆယ်လောက် ရှိတယ် အကုန်လုံးက ကျွမ်းကျင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေနဲ့တူတယ်..."

"ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်နဲ့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ငယ် အစ်ကိုနျူး နှစ်ယောက်လုံး အဲ့ဒီမှာရှိတယ်..."

ဟွမ်လောင်စန်းက အားနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုနျူး၏ ဓားမှာ သူ၏ အသက်ကို တိုက်ရိုက် မနှုတ်ယူသွားခဲ့ပေ။ ဗိုက်တွင် ဓားဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တောင့်ခံထားနိုင်သေးသည်။

"လီလန်က မင်းကို သိသွားမှတော့ ဘာလို့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ..."

ကျွမ်းယွမ်သည် ဟွမ်လောင်စန်း၏ ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ကို တိုက်ရိုက် လှမ်း၍ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် ဟွမ်လောင်စန်း၏ အနည်းငယ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူ၏ အသံမှာ သံသယများဖြင့် မလွှမ်းခြုံဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ချင်းလုံဂိုဏ်းသားများက ဟွမ်လောင်စန်း၏ သစ္စာဖောက်မှုကို သိရှိသွားပါက သူတို့သည် သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူတို့က ဘာကြောင့် ဟွမ်လောင်စန်းကို လွှတ်ပေးရမည်နည်း။

ထို့အပြင် သူ၏ ဗိုက်ပေါ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း ဟွမ်လောင်စန်း၏ အသက်ကို တိုက်ရိုက် မနှုတ်ယူသွားခဲ့ပေ။

"ကျွမ်းယွမ် ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို မာနကြီးလွန်းတယ်..."

"သူက ငါ့ကို အရေးတယူတောင်မလုပ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟွမ်လောင်စန်းသည် အတင်း ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"လီလန်ရဲ့ အမြင်မှာ ငါ ဟွမ်လောင်စန်းက ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

"သူက ငါ့ကို သတ်ရမှာတောင် ရွံရှာနေတာ..."

မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းသောကြောင့် ဟွမ်လောင်စန်း၏ ဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများဖြင့် တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲလာတော့သည်။

မတ်မတ်ရပ်နေသော ဟွမ်လောင်စန်းမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ပုစွန်တစ်ကောင်ပမာ ကွေးကျသွားလေသည်။

"ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ပီပီပဲ..."

"ရဲတင်းလွန်းတယ်..."

ဟွမ်လောင်စန်း၏ လက်ချောင်းများကြားရှိ သွေးစွန်းမှုများကို ကြည့်ရင်း ကျွမ်းယွမ်၏ နောက်ဆုံး သံသယအငွေ့အသက်မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ငါတို့လူတွေကို ဆေးမြစ်ဆိုင်ကို ဝိုင်းထားဖို့ ပြောလိုက် ငါ အမိန့်ပေးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မင်းတို့တွေ ဝင်သွားပြီး အထဲကလူအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်..."

လီလန်၏ ရက်စက်မှုမှာ ကျွမ်းယွမ်၏ မျှော်လင့်ထားမှုထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းတို့ထဲမှ တစ်ခုသာလျှင် ကျန်ရှိနေနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ငါတို့တွေ ဝင်သွားပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းကို ရှင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား..."

"ငါတို့က ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမိန့်ကို စောင့်နေရဦးမှာလဲ..."

ဝက်ဝံနက်က ကျွမ်းယွမ်၏ အမိန့်ကြောင့် ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

သူသည် လက်ထဲတွင် ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အနည်းငယ်ပင် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ပွင့်လင်းရိုးသားသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ့ကို ဦးနှောက်အသုံးပြုခိုင်းခြင်းမှာ သူ၏ အသက်ကို ယူသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲလေသည်။

ဝက်ဝံနက်၏ ပွစိပွစိပြောဆိုမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ကျွမ်းယွမ်သည် သူ၏ ဗျူဟာမှူးဖြစ်သူ ခွေးရူးဘက်သို့ လှည့်၍

"ဆေးမြစ်ဆိုင်ရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက် ငါ အထဲဝင်ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်..."

"ငါ လီလန်နဲ့ စကားပြောချင်တယ်..."

ကျွမ်းယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ယံတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆေးမြစ်ဆိုင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သူတို့ချင်းလုံဂိုဏ်းက သစ္စာစောင့်သိမှုကို အဲ့လောက်တောင် တန်ဖိုးထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အနီးအနားက ကြီးငယ်မရွေး ဂိုဏ်းအားလုံးက ငါတို့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများကို အာဏာရှင်ဆန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်လို့ ပြောကြပြ ချင်းလုံဂိုဏ်းကိုတော့ အထက်ကအောက်အထိ သစ္စာစောင့်သိမှုကို တန်ဖိုးထားကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ဒီနေ့တော့ သူတို့တွေရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းကြမလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

"ခွေးရူး မင်း ညီအစ်ကိုတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေ အထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ကြားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ရိုက် ဝင်လာခဲ့..."

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့တွေ ချင်းလုံဂိုဏ်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းလင်းပစ်ကြမယ်..."

ခွေးရူး၏ အကြောင်းပြန်မှုကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ကျွမ်းယွမ်က လူနှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ဆေးမြစ်ဆိုင်၏ တံခါးကြီးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

"ကျွီ..."

ကျွမ်းယွမ်က တံခါးကို မတွန်းရသေးမီမှာပင် ဆေးမြစ်ဆိုင်၏ တံခါးကြီးမှာ အတွင်းဘက်မှ ပွင့်လာလေသည်။

ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ကျွမ်းယွမ်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မည်သည့် အံ့ဩမှုမျှ မပြဘဲ နောက်သို့ဆုတ်ကာ ဖိတ်ခေါ်သည့် ဟန်ပန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းယွမ်သည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော ကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားသုံးဦးကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားနောက်မှ အတွင်းခန်းသို့ လိုက်သွားရင်း အမူအရာမရှိသော ကျွမ်းယွမ်က ရုတ်တရက်

"မင်းက အစ်ကိုနျူးလား... ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးမှူးကြီးလား..."

အစ်ကိုနျူးသည် စကားမပြောပေ။ ကျွမ်းယွမ်နှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား သုံးဦးကို အတွင်းခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူသည် အတွင်းခန်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ကျွမ်းယွမ်၏ အကြည့်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ဖောင်းနေသော ခါးပေါ်သို့ သိမ်မွေ့စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူတွင်လည်း သေနတ်တစ်လက် ရှိနေပုံရသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ကျွမ်းယွမ်၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

သူသည် လီလန်၏ အင်အားမှာ သူ တွေးထင်ထားသည်ထက် ပို၍ မြင့်မားနိုင်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

အတွင်းခန်းထဲတွင်။

ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားသုံးဆယ်ခန့်မှာ တန်းစီနှစ်တန်းဖြင့် ရပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဤအမျိုးသားများမှာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု မရှိကြပေ။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ အတွင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ကျွမ်းယွမ်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား သုံးဦးကို ဦးဆောင်ကာ ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားများအကြားမှ တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း သူ့နောက်ရှိ ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားသုံးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။

သူတို့၏ လက်များမှာ သတိမထားမိဘဲ သူတို့၏ ကျောဘက်သို့ လှမ်းသွားကြသည်။

၎င်းမှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အတွင်းခန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အဓိကထိုင်ခုံကြီးပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် အဓိကထိုင်ခုံကြီးတွင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားလေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အလွန်ပြေလျော့နေပြီး သူ၏ အမူအကျင့်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

အဓိကထိုင်ခုံကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် မည်သည့်အချိန်က ထားရှိခဲ့မှန်း မသိရသော ရှုခင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဆေးမြစ်ဆိုင်၏ အတွင်းခန်းမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ထို့အပြင် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော လီလန်သည် စကားမပြောဘဲပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ဆွဲဆောင်ထားလေသည်။

လီလန်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာလောက၏ ဗဟိုချက်နှင့် တူနေလေသည်။

သူသည် မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိသော ဖိအားပေးမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"မင်းက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်လား..."

နောက်ဆုံးတွင် ကျွမ်းယွမ်ကပင် ဦးစွာ စကားစ၍ မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။

"ချင်းလုံဂိုဏ်းလို ဂိုဏ်းကြီးက မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ထားတယ်ပေါ့..."

"မင်းတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်နေပြီလို့ ငါထင်တယ်..."

ကျွမ်းယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသား နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့်မှာ တစ်ပြေးညီ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လာကြပြီး အားလုံးက သူတို့၏ ဓားမကြီးများကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"ချွင်..."

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများက ရှေ့သို့ပြေးဝင်ကာ ကျွမ်းယွမ်ကို ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ကျွမ်းယွမ်၏ အနောက်ရှိ ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားသုံးဦးက သူတို့၏ ကျောဘက်မှ ရိုင်ဖယ်များကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်များ ဖြုတ်ချလိုက်သည့် အသံမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသော ရိုင်ဖယ်သုံးလက်ကို မြင်သောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ လူများပင်လျှင် သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်ယင်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

ထိုမှောင်မိုက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝများမှာ မကောင်းဆိုးဝါး၏ မှတ်ချက်စကားနှင့် တူနေပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားစေသည်။

"ဂျောက်..."

ကျွမ်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာစဉ်မှာပင် သေနတ်ကျည်ဆန် ထိုးသွင်းလိုက်သော အသံတစ်ခုက သူ၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျွမ်းယွမ် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝင်ပေါက်တွင် အစ်ကိုနျူးသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိရဘဲ လူငါးဦးကို ဦးဆောင်ကာ ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတိုင်းက အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ်တစ်လက်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

လတ်ဆတ်သော သေနတ်ဆီနံ့မှာ လေထုထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

ထို့နောက် ကျွမ်းယွမ်သည် အစ်ကိုနျူး၏ လက်ထဲရှိ ရိုင်ဖယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

ဤခေတ်တွင် သေနတ်များ ပေါများနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော်လည်း ချင်းလုံဂိုဏ်းက ချက်ချင်းပင် အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ် ငါးလက်ကို ထုတ်ပြလာခဲ့သည်။

ဤအရာမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ထားမှုထက် များစွာ ကျော်လွန်နေလေပြီ။

"ဘယ်လိုလဲ ဘယ်သူ့ကျည်ဆန်က ပိုမြန်မလဲဆိုတာ ပြိုင်ကြည့်ကြမလား..."

လီလန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက လက်ရန်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခေါက်နေသည်။

ကျွမ်းယွမ်ဆီသို့ ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာ လှောင်ပြောင်လိုသော ရယ်မောမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤကျွမ်းယွမ်မှာ အလွန်တရာ ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ သူသည် ရိုင်ဖယ်အနည်းငယ်ကိုသာ အားကိုး၍ သွေးထွက်သံယိုမရှိဘဲ သူ၏ ဆေးမြစ်ဆိုင်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်နေခြင်းလား။

ဤသည်က ဘယ်လို နိုင်ငံတကာအဆင့် ဟာသမျိုးဖြစ်နေသနည်း။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနမှ ဌာနမှူးလျူဖြစ်သူ လျူတုံ၏ အကူအညီဖြင့် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ လက်နက်အင်အားမှာ ယခုအခါတွင် အလွန် ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။

သေနတ်များနှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များ အားလုံးမှာ အသစ်စက်စက်များသာဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသားများ၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်များက ပစ်ခတ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

လီလန်၏ ရန်စမှုကြောင့် ကျွမ်းယွမ်က စကားပြောလာလေသည်။

သူသည် လီလန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ ဤလူငယ်လေး၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် အင်အားမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ၏ ကျောဘက်သို့ ချိန်ရွယ်ထားသော ဘာယီရိုင်ဖယ် ငါးလက်ကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်တတ်သော ကျွမ်းယွမ်ပင်လျှင် ယခုအခါ သူ၏ ကျောပြင်တွင် စူးရှသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရလေပြီ။

"မင်း ငါ့ဆီကနေ ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

တိတ်ဆိတ်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ လီလန်က စကားစပြောလာလေသည်။

"မင်း တိုက်ရိုက် ဝင်လာလို့ ရသားနဲ့ မင်း ကျွမ်းယွမ်က ငါတို့ ခြံဝင်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာတယ် ငါ့ကို တွေ့ဖို့သက်သက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

လီလန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း "ငါတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းသားတွေက မင်းရဲ့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ငါတို့လူတွေက မင်းကို သတ်ဖို့က အတော်လေး လွယ်ကူပုံရတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သေနတ်များ ရှိနေသောအခါ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသွားလေသည်။

ထို့နောက် လူတစ်ရာကျော်၏ အကြည့်အောက်တွင် လီလန်၏ လက်ချောင်းများက သူ၏ ခါးကို ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည့် ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

လီလန်သည် ပစ္စတိုကို ကိုင်ထားကာ အောက်တွင် ရပ်နေသော ကျွမ်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း "ငါက အရင်က မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ် ငါ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကတော့ ငါတို့ရွာမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် အဓိကထိုင်ခုံကြီးတွင် ထိုင်ကာ အစ်ကိုနျူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အစ်ကိုနျူးက နားလည်သွားပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ လေထုထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

"ဒိုင်း..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီလန်က လက်ကို မြှောက်၍ ပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။

ချိန်ရွယ်ခြင်း မရှိဘဲ ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လှုပ်ရှားမှုအားလုံးမှာ ချောမွေ့ကာ လျင်မြန်လှသည်။

တစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်း သူက ပစ်ခတ်ခြင်း လုပ်ရပ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးမှာ မြန်ဆန်ကာ ပြတ်သားပုံပေါ်လေသည်။

"ဖောက်..."

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်။

လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သော ပန်းသီးမှာ ကျည်ဆန်ကြောင့် တိုက်ရိုက် အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ကျွမ်းယွမ် မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတယ်..."

"မင်းက ငါနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေတာ ငါ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို သေနတ်တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

"မင်းမှာ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ချင်းလုံဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်ဆိုပေမယ့် ငါကလည်း မင်းကို မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

တိတ်ဆိတ်မှုအောက်တွင် လီလန်၏ အသံမှာ ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။