အခန်း ၄၆၃

အခန်း (၄၆၃) ငါ့သေနတ်က မင်းထက် ပိုမြန်တယ်

ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အတော်ဆုံး မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လီလန်သည် သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်အပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိနေလေသည်။

သူသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို အသုံးမပြုဘဲ ဟေးရှင်းပစ္စတိုကို အသုံးပြုနေသော်ငြားလည်း သူ၏ ယုံကြည်မှုက လျော့ကျမသွားခဲ့ပေ။

ဤယုံကြည်မှုမှာ လီလန်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာသော အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံများမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်များအတွင်း သူတည်ဆောက်ခဲ့သော ကြံ့ခိုင်မှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနှင့် ပြတ်သားသော စရိုက်လက္ခဏာတို့ကြောင့် ပို၍ပင် ခိုင်မာလာရခြင်းဖြစ်၏။

ကြမ်းတမ်း၍ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသများတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုလေ့ရှိသောကြောင့် လီလန်သည် အလွန်ထူးချွန်လှသော စွမ်းရည်များကို သွေးသွေးမြက်မြက် လေ့ကျင့်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ရွှမ်းရွှေရွာဒေသတစ်ဝိုက်တွင် အလွန်နာမည်ကြီးလှ၏။

သို့သော်ငြားလည်း ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လူအများစုမှာ လီလန်၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို ကြားဖူးရုံသာ ကြားဖူးကြပြီး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မကြုံဖူးခဲ့ကြချေ။

ယနေ့တွင်မူ သူတို့၏ မျက်စိများ အမှန်တကယ် ပွင့်သွားကြတော့သည်။

"ဒုန်း..."

လီလန်သည် ဟေးရှင်းပစ္စတိုကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ရာ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ကျွမ်းယွမ်၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို မယုံရင် မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်..."

လီလန်သည် စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လတ်ဆတ်သော လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ အရသာခံသောက်သုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပယင်းရောင် အရည်ထဲတွင် လက်ဖက်ခြောက်များမှာ ဆက်တိုက်လည်ပတ်နေပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ကျွမ်းယွမ် မင်းက အရင်ပစ်ရင်တောင် ငါက မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်နိုင်သေးတယ်..."

"ငါ့ကို မယုံရင် မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ် လီလန်၏ အကြည့်မှာ ကျွမ်းယွမ်၏ ခါးဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက သေနတ်ပစ် အရမ်းတော်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်..."

"ချန်ဇီ မင်းက စစ်သားဖြစ်ခဲ့ဖူးမှာပဲ မင်းလက်တွေက တည်ငြိမ်နေပြီး လူလည်းသတ်ဖူးမှာ သေချာတယ် မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်..."

"မင်းသေနတ်နဲ့ ငါ့သေနတ် ဘယ်သူက ပိုမြန်မလဲဆိုတာ ယှဉ်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လီလန်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ခြံဝင်းအတွင်း ရပ်နေသော ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီမှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အသက်ရှူသံများ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။

လျစ်လျူရှုခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ လီလန်၏ ပေါ်တင် လျစ်လျူရှုစော်ကားမှုပင်ဖြစ်၏။

ချန်ဇီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသတရားများ တောင်လိုပုံလာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အဝါရောင်တောက်နေပြီး လက်ချောင်းများက ခါးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

သူ ချန်ဇီသည်လည်း အမြန်ပစ်ခတ်နိုင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၏။

သူ့ကို အချိန်အနည်းငယ်လောက်ပေးလိုက်ရုံဖြင့်၊ မဟုတ်ဘူး၊ သုံးစက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ မဟုတ်ဘူး၊ အများဆုံး တစ်စက္ကန့်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ခါးတွင်ထိုးထားသော ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်၍ လီလန်၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်ခွဲပစ်နိုင်ပေသည်။

ချန်ဇီသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်၍ လီလန်ကို စိုက်ကြည့်နေရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး မီးတောင်ချော်ရည်များပင် ပန်းထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေ၏။

လီလန်ကမူ အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဟန်ပန်မှာ ချန်ဇီနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တောင့်တင်းနေပြီး လီလန်နှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်တော့မည့် ဟန်ပန်ကို ယူထားသော်ငြားလည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်၏။

ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ပြေလျော့နေလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တင်းမာနေခြင်းမရှိဘဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသကဲ့သို့ အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုပေါ့ပါးပြီး သဘာဝကျသော အမူအရာက ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပို၍သာ တိုးလာစေတော့သည်။

သူသည် သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ လီလန်၏ ခုနက လှုပ်ရှားမှု မည်မျှမြန်ဆန်ကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေ၏။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ အမြန်နှုန်းက လီလန်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ပစ္စတိုက ခါးတွင်ထိုးထားပြီး လီလန်၏ ပစ္စတိုက စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ သူ့ဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထားပြီးဖြစ်၏။

သူက ပစ္စတိုကို ခါးမှအရင်ဆွဲထုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် လီလန်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာမှသာ ပစ်ခတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လီလန်မှာမူ ထိုမျှရှုပ်ထွေးနေရန် မလိုအပ်ပေ။

သူ့ကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ရန် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် ချိန်ရွယ်နေရန်ပင် မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင် တွက်ချက်ကြည့်စေကာမူ သူ၏ သေနတ်ဆွဲထုတ်သည့် အမြန်နှုန်းက လီလန်ထက် မြန်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

များစွာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ချက်ချင်းပင် ရွှဲနစ်လာတော့သည်။

သူက အထဲသို့ဝင်၍ အာရုံလွှဲကာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်လာစေပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များကို နှိမ်နင်းရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်က လီလန်၏ ပစ္စတိုဖြင့် ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံနေရလေပြီ။

သူ ချန်ဇီ၏ အမိန့်မပါဘဲ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

အခြေအနေမှာ တစ်ဆို့နေတော့သည်။

လီလန်ကမူ အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်သုံးနေဆဲဖြစ်၏။

ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များမှာ လီလန်ကို ဝိုင်းရံထားပြီး စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ နေရာယူထားကြသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ စက်ဝိုင်းခြမ်းနောက်ကွယ်တွင်မူ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော ဝိုင်းရံမှုကြီး ရှိနေလေသည်။

သူတို့မှာ လူခုနစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားကြ၏။

လီလန်နှင့် ချန်ဇီတို့မှာ စကားမပြောကြသလို အခြားမည်သူမျှလည်း မလှုပ်ရဲကြပေ။

သူတို့အားလုံးမှာ နေရာတွင်သာ ရပ်နေကြပြီး မျက်လုံးများက လီလန်နှင့် ချန်ဇီတို့ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ရလဒ်တစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကြီးမားသော ဆေးမြစ်ဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်လာတော့သည်။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုပေါင်းလိုက်လျှင် လူတစ်ရာကျော်ခန့် ရှိနေလေသည်။

မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်များထံမှ အမိန့်မရရှိဘဲ သူတို့အားလုံးမှာ လက်နက်များကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လျက် ရပ်နေကြ၏။

နှစ်ဖက်စလုံး ခေတ္တမျှ တစ်ဆို့နေပြီးနောက် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီက လမ်းခွန်းပိတ်၍ လီလန်နှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဆေးမြစ်ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း..."

"ဒီနေရာကို ဝိုင်းထားလိုက်..."

"ဘယ်သူမှ ထွက်ပြေးလို့ မရစေနဲ့..."

ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီလန်၏ အပြုံးမှာမူ ထိုရင်းနှီးနေသော ဩရှရှအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဌာနမှူးလျူ လျူတုံပင်ဖြစ်၏။

"ဝုန်း..."

ဆေးမြစ်ဆိုင်၏ တံခါးမှာ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မရေမတွက်နိုင်သော လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများမှာ ဒီရေလှိုင်းများပမာ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

"မလှုပ်ကြနဲ့... မလှုပ်ကြနဲ့..."

"အားလုံး လက်မြှောက်ထားကြစမ်း..."

ရာနှင့်ချီသော လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများနှင့် ပူးပေါင်းကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ဝင်များမှာ အတူတကွ လှုပ်ရှားလာကြ၏။

လူတိုင်း၏ လက်ထဲတွင် အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းအချို့က စက်သေနတ်ကြီးတစ်လက်ကိုပင် သယ်ဆောင်လာကြလေသည်။

လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော သေနတ်ပြောင်းဝမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေ၏။

သုံးမီတာရှည်လျားသော ကျည်ခါးပတ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပွတ်တိုက်မိကာ တုံးတိတိအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

စက်သေနတ်ကြီးမှာ အဝင်ဝတွင် ရပ်တည်နေပြီး လျူတုံသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာလေသည်။

"ညီလေးလီလန်..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လူယုတ်မာတွေကို မကြောက်နဲ့..."

"အစ်ကိုကြီး မင်းကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာပြီ..."

လျူတုံ၏ ဘေးတွင် အပြေးအလွှား အလုပ်လုပ်ပေးရသူနှင့် တူသော လူတစ်ယောက်ရှိနေပြီး သူမှာ လီလန်က အကူအညီတောင်းရန် စောစောက စေလွှတ်လိုက်သောသူ ဖြစ်၏။

ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းကားသွားတော့သည်။

ဆေးမြစ်ဆိုင်အတွင်းရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များ အလန့်တကြားဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤလူကို လွှတ်ပေးလိုက်သူမှာ သူပင်ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူတွေးခဲ့သည်မှာ သာမန်ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်က ဘယ်သွားပြီး အကူအညီ တောင်းနိုင်မည်နည်း ဟူ၍ဖြစ်သည်။

အနီးဆုံး ချင်းလုံဂိုဏ်း ခရိုင်မြို့မှာ လီတစ်ရာကျော် ဝေးကွာလေသည်။

သူ စစ်ကူသွားခေါ်လာချိန်တွင် သူတို့၏ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှာ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ လီလန်က ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူ နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ လူတစ်ရာကျော်နှင့်အတူ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားလေပြီ။

ထို့အပြင် သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းက ရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

အထူးဆန်းဆုံး၊ အထူးဆန်းဆုံး၊ အထူးဆန်းဆုံးအရာမှာ သူတို့က စက်သေနတ်ကြီးတစ်လက်ကိုပင် ပြင်ဆင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော သေနတ်ပြောင်းဝကို ကြည့်ရင်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ချန်ဇီပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

"လီလန်..."

"မင်း သေနာကျကောင်..."

"မင်း တကယ်ပဲ လုံခြုံရေးဌာနကို ခေါ်လိုက်တာပေါ့..."

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီသည် မီးတောက်မတတ် မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ဂိုဏ်း၏ ပြည်တွင်းရေးကိစ္စတွင် လီလန်က အာဏာပိုင်များကို အမှန်တကယ်ပင် အသိပေးခဲ့လေပြီ။

မူလက သူတို့၏ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းတို့မှာ လမ်းပေါ်မှ ပြဿနာများသာဖြစ်၏။

သို့သော် လီလန်က လုံခြုံရေးဌာနကို ခေါ်လိုက်သောအခါ ကိစ္စ၏ သဘောသဘာဝမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လီလန်သည် အစိုးရ၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်သွားလေပြီ။

"ငါ မင်းနဲ့ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မယ်..."

ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီသည် စိတ်ကိုတင်းကာ သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။

သူက လီလန်နှင့်အတူ သေချင်နေခြင်းဖြစ်၏။

တစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ အခွင့်အရေးရှိလျှင်တောင်မှ သူ ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။

သူ့အသက်ကို စတေးရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှပင်။

သူ ကြိုးစားရမည်ဖြစ်၏။

"ဒိုင်း..."

ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီက သူ၏ပစ္စတိုကို မြှောက်ကာ လီလန်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ပြီး ခလုတ်ဆွဲရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်…

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချန်ဇီ၏ လက်ထဲမှ ပစ္စတိုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ သွေးများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာတော့သည်။

"ချလွမ်..."

ပစ္စတိုမှာ အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ မဟုတ်လား..."

တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းက လျူတုံသည် သူ၏ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ခုနက သူသည် ချန်ဇီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပစ်ခတ်ကာ လီလန်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ခွေးကောင်တွေ ငါ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်..."

အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လျူတုံသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များအားလုံးကို လက်နက်ဖြုတ်သိမ်းရန် လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"စက်သေနတ်ကို တပ်ဆင်ထားစမ်း ကြားလား... တစ်ယောက်ယောက်က လှုပ်ရဲရင် သူတို့ကို အသားကြိတ်စက်ထဲ ထည့်ကြိတ်ပစ်မယ်..."

သူရင်ဆိုင်နေရသော လူစုမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြောင်းကို သူသိထားသည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူ လျူတုံသည်လည်း ရက်စက်လာတော့သည်။

သူသည် စက်သေနတ်သမားကို ကျည်ထည့်ရန် တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

အကယ်၍ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လှုပ်ရှားရဲပါက ယနေ့ သူသည် ဆေးမြစ်ဆိုင်ကို သွေးချောင်းစီးစေမည်ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူ လျူတုံသည် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်ငြားလည်း ဆေးမြစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လူခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်အထိ အမှန်တကယ် စုဆောင်းထားခဲ့လေသည်။

ဤလူများ၏ လက်ထဲတွင် ဓားမကြီးများ ပါရုံသာမက အချို့က ကျောပေါ်တွင် ရိုင်ဖယ်များကိုပင် လွယ်ထားကြသေး၏။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ကျွမ်းယွမ်ဆိုလျှင် သူ၏ နှာခေါင်းအောက်မှာတင် သူ့ညီလေး လီလန်ကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ သည်းခံနိုင်စရာမရှိချေ။

လျူတုံ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီလန်သည် သူ၏ ကံကောင်းစေသော ကြယ်ပွင့်ဖြစ်လာလေပြီ။

လီလန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးကတည်းက လျူတုံ၏ ကံကြမ္မာမှာ ပိုကောင်းလာခဲ့၏။

သူသည် လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူအဖြစ် ရာထူးတိုးခံရကာ နေရာပင် မကျတကျဖြစ်နေချိန်တွင် လီလန်က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ယောက်ကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ ဒုတိယစက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်းက သူ့ကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားချင်နေချိန်တွင်လည်း လီလန်က သူ့ကို အသိပေးခဲ့သဖြင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"ညီလေးလီလန် ငါ့ဘက်ကို အရင်လာခဲ့..."

"မင်းရှိနေတဲ့ နေရာက မလုံခြုံဘူး..."

လျူတုံသည် လီလန်ကို စကားပြောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေသည်။

ခုခံရန် ရဲတင်းသော မည်သည့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်ကိုမဆို သူသည် သေနတ်ထုတ်၍ ပစ်သတ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ချေ။

"လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းတွေ နားထောင်စမ်း... ခုခံရဲတဲ့ ဘယ်ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်ကိုမဆို ချက်ချင်း ပစ်သတ်လိုက်..."

"စိတ်မပျော့စေနဲ့..."

အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်း တစ်ရာကျော်၏ လက်နက်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ဒါဇင်နှင့်ချီသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ သူတို့၏ လက်နက်များကို ချထားလိုက်ရတော့သည်။

နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းယွမ်ပင်လျှင် လုံခြုံရေးဌာနက သူ့ကို လက်ထိတ်ခတ်ချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေနိုင်တော့၏။

"သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းလိုက်စမ်း..."

"လက်နက်တွေကို ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့ပြီး အားလုံး ဟိုဘက်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြစမ်း..."

လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူ လျူတုံ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ဒါဇင်နှင့်ချီသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ အလျင်အမြန်ပင် ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရလေသည်။

"ညီလေးလီလန် ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ငါ တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ..."

အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် လျူတုံသည် လီလန်ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်သွားကာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ လီလန်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး သွေးချင်းညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ယုယစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"မင်းကို ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ဝိုင်းထားတယ်ဆိုတာ ငါသိသိချင်းပဲ ငါ့လူတွေကို ချက်ချင်း ခေါ်လာခဲ့တာ..."

"ဒီဖမ်းဆီးရေး စစ်ဆင်ရေးအတွက် ငါတို့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက တကယ့်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာ..."

"လက်နက်အားလုံးကို စစ်တပ်ကနေ တိုက်ရိုက် ယူလာခဲ့တာ..."

"လုံခြုံရေးဌာနက ဝန်ထမ်းတွေအပြင် ပူးပေါင်းကာကွယ်ရေးရုံးက လူတွေပါ ပါလို့ ငါတို့မှာ လူအများကြီး ရှိနေတာ..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်တွေက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ညီလေး မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုကြောင့် သူတို့အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ငါတို့ ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ..."

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များ အားလုံး ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် လျူတုံက ပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်နေတော့သည်။

"ညီလေးလီလန် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ လက်စားချေမှုကို မင်း ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက မင်းကို လာဝိုင်းတာဟာ မင်းနဲ့ မင်းညီအစ်ကိုတွေက သူတို့ရဲ့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ခုနစ်ယောက်ကို ဖမ်းထားတာ သိလို့ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား..."

လျူတုံက လီလန်၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်ပြီး "ညီလေးလီလန် ငါ မင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်တယ် အခုကစပြီး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ဘယ်သူမှ မင်းကို လက်စားချေဖို့ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

* ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ဘယ်သူမှ ငါ့ကို လက်စားမချေတော့ဘူးတဲ့လား*

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်များ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသော်လည်း။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းတွင် လူထုတရားစီရင်ရေးပွဲ လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ပြစ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများ စုဆောင်းရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်တွင် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူတို့ကို ပြစ်မှုထင်ရှားစီရင်မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ နောက်နှစ် ဆောင်းဦးပေါက်မှသာ ကွပ်မျက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သို့ဆိုလျှင် “ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ဘယ်သူမှ မင်းကို လက်စားချေဖို့ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟူသော လျူတုံ၏ စကားက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

လီလန် လုံးဝ နားမလည်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူတုံက ဘယ်ညာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဆေးမြစ်ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလေသည်။

"ညီလေး မင်းက သူစိမ်းမဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ့်အရာတွေက ငါတို့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေချည်းပဲ..."

ဆေးမြစ်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် လျူတုံသည် လူသူကင်းရှင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး လီလန်၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မရောက်ခင်က အထက်ကနေ အကြောင်းကြားစာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်..."

"စက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့ပဲ..."

“အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရေးလား”

ဤစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းမိသော်ငြားလည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်သော အမူအရာက ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်၏။

"အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရေးလား..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်တွေက ရွာသားတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာဆိုတော့ သေချာတာပေါ့ ငါတို့က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရမယ်..."

"အိုး... ညီလေး အဲဒီလိုမျိုး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရေး မဟုတ်ဘူးကွ..."

လီလန် မတုံ့ပြန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ လျူတုံသည် စိုးရိမ်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်မည့်ဟန် အမူအရာပြကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရေးကွ..."

သူသည် မှုန်ဝါးဝါး ကြိုတင်ခံစားမိနေသော်ငြားလည်း လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်လာဆဲပင်။

လျူတုံ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များ အားလုံးကို သတ်ပစ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။

လီလန်၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျူတုံ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် တည်တံ့သွားသည်။

သူ လူသတ်ဖူးသော်လည်း ဒါဇင်နှင့်ချီသော လူများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တစ်ခါမှ မသတ်ဖူးခဲ့ချေ။

"ညီလေးလီလန် ခဏနေရင် မင်းလူတွေကို တိုက်ရိုက် ထွက်သွားခိုင်းလိုက်..."

"ကျန်တာ ငါ့ကို လွှဲထားလိုက်..."

"ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းဆီကို ငါ ပိုက်ဆံပို့ပေးမယ်... လောလောဆယ်တော့ မြို့နယ်ထဲမှာ လျှောက်မသွားနဲ့ဦး..."

လျူတုံသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကိုလည်း ဒီနှစ်ရက်အတွင်း လျှောက်မသွားဖို့ ပြောထားဦး..."

"မင်းတို့အားလုံး မြို့နယ်ထဲက တည်းခိုခန်းမှာ နေကြပါ... ငါမလာခင်ကတည်းက တည်းခိုခန်းကို အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ..."

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့ တည်းခိုခန်းမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေပြီး စားလို့ရတယ်..."

"တစ်ခုခုလိုချင်ရင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှာ သွားဝယ်လို့ရတယ်..."

"သူတို့က မင်းကို လက်မှတ်တွေ တောင်းရင် ငါ့နာမည်ကိုသာ ပြောလိုက်..."

ဤအချိန်တွင် လျူတုံသည် လီလန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အထက်လူကြီးတွေက ပြင်းထန်တဲ့ နှိမ်နင်းမှုတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတယ်..."

ပြင်းထန်တဲ့ နှိမ်နင်းမှုလား။

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားတော့သည်။

ပြင်းထန်တဲ့ နှိမ်နင်းမှု။

ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှုတစ်ခုအောက်တွင် မည်သည့် ပြဿနာအသေးအမွှားမဆို သေစေနိုင်သော ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်၏။

သူ၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များမှာ အပြစ်ကင်းစင်နေပြီ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဤထွားကြိုင်းသော လူများမှာ သွေးဆူလွယ်သော သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့ အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပါက ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှု ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိလာနိုင်၏။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လီလန်သည် လျူတုံဘက်သို့ လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီးလျူ ကျေးဇူးပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ..."

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ..."

"ကျေးဇူးတင်ရမယ့်သူရှိရင် အဲဒါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့် ငါပဲ..."

"မြန်မြန်လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို မြို့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်တော့..."

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီးလျူ..."

လျူတုံနှင့် လီလန်တို့ တီးတိုးစကားပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆေးမြစ်ဆိုင်ထဲသို့ ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် ပြန်လျှောက်လာကြသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ သူတို့၏ လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင်ထားကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြ၏။

သူတို့နှင့် မနီးမဝေးတွင် လက်နက်ပုံကြီးတစ်ခုကို ချထားလေသည်။

ဓားမကြီးများ၊ ရဲတုတ်များ၊ ဓားများနှင့် အလိုအလျောက်ရိုင်ဖယ် အချို့ပင် ပါဝင်သည်။

ထိုလက်နက်ပုံကြီး၏ အောက်ခြေဆုံးတွင် ဟေးရှင်းပစ္စတိုတစ်လက်ကိုလည်း ထားရှိလေသည်။

လျူတုံသည် ပစ္စတိုကို မြင်သောအခါ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပစ္စတိုကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းကိုယ်မင်း အတော်လေး ဟုတ်လှပြီ ထင်နေတာပေါ့ မင်းမှာ ပစ္စတိုတောင် ရှိနေသေးတယ်..."

လျူတုံ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားပြီး ဘာမျှမပြောခဲ့ချေ။

လျူတုံနှင့် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီတို့ စကားပြောနေစဉ် လီလန်သည် ရှောင်နျူးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ သူ့ထံသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွေကို မြို့နယ်ထဲက တည်းခိုခန်းကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်... လုံခြုံရေးဌာနက ဌာနမှူးလျူ လျူတုံက တည်းခိုခန်းကို အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ..."

"လာမယ့် တစ်လလုံး ညီအစ်ကိုတွေ ဘယ်သူမှ တည်းခိုခန်းကနေ အပြင်ထွက်ခွင့်မရှိဘူး..."

ရှောင်နျူးကို သူ့ဘေးသို့ ခေါ်ပြီးနောက် လီလန်သည် လျူတုံ ခုနက ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့အချိန်အတွင်း မင်းတို့ ဘယ်သူနဲ့မှ ပြဿနာဖြစ်လို့ လုံးဝ မရဘူး..."

"စားစရာ သောက်စရာတွေကို တည်းခိုခန်းက ဝန်ထမ်းတွေကိုပဲ အပြင်ထွက် ဝယ်ခိုင်းလိုက်..."

"လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအတွက် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှာ သွားယူလိုက်..."

"အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒီကာလအတွင်းမှာ ချင်းလုံဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ဘာအမှားအယွင်းမှဖြစ်လို့ မရဘူး..."

"ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်လာရင် မင်းကိုပဲ ငါ တာဝန်ယူခိုင်းမယ်..."

လီလန်၏ သတိပေးချက်ကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်နျူးက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်း အများအပြားရှေ့တွင် ရှောင်နျူးမှာ အလွန်သိတတ်ပြီး လီလန်ကို ဒုခေါင်းဆောင်ဟု ထပ်မခေါ်တော့ချေ။

ရှောင်နျူး လိမ္မာပါးနပ်သည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် သူ့ကို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သွားတော့..."

မကြာမီမှာပင် ရှောင်နျူး ဦးဆောင်သော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်မှာ ရာနှင့်ချီသော လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဆေးမြစ်ဆိုင်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လီလန်ကမူ ဆေးမြစ်ဆိုင်ထဲတွင် ဆက်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လျူတုံနှင့် အတန်ကြာ စကားပြောကာ အနားယူရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်၏။

လီလန် ထွက်သွားပြီးနောက် လျူတုံသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အေးစက်သွားတော့သည်။

"ငါ အထက်ကနေ အမိန့်ရထားတယ် လူတွေအားလုံးကို မြို့နယ်ကို ပြန်ခေါ်သွား..."

"မြို့နယ်က လူထုတရားစီရင်ရေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ..."

"ဒီနေ့ ဖမ်းမိတဲ့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်အားလုံး ပြည်သူတွေရဲ့ တရားစီရင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

လျူတုံ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို မောင်းနှင်ကာ မြို့နယ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ညဥ့်ယံမှာ ကျယ်ပြောလှပြီး တိမ်မည်းများ ပြန့်ကျဲနေ၏။

ယနေ့ည၏ လမင်းမှာ အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလင်းရောင် အားနည်းနေသည်။

လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းတိုင်း၏ လက်ထဲတွင် အလင်းအားပြင်းသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

မြို့နယ်သို့ သွားသောလမ်းမှာ မြေသားလမ်းများသာဖြစ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူများများစားစား မရှိသောကြောင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ချောမွေ့လေသည်။

တစ်နာရီခွဲခန့် အကြာတွင် လျူတုံ၏ အမိန့်အရ လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများသည် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို ပြောင်းခင်းတစ်ခုထဲသို့ မောင်းသွင်းလိုက်ကြသည်။

"လျူတုံ... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရိပ်မိနေသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းယွမ်က လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တခြားသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များလည်း ဆူညံလာကြ၏။

သို့သော် သူတို့ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခြင်းပင် မရှိသေးခင်မှာပင်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

ထူထပ်ပြီး လေးလံသော စက်သေနတ်ပစ်ခတ်သံများက ရုတ်တရက် ညဥ့်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်တော့သည်။

လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော ကျည်ဆန်များမှာ မိုးပေါက်များပမာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များဆီသို့ ပက်ဖျန်းသွားလေသည်။

"အား... အား... အား..."

လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော ကျည်ဆန်များမှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူတို့၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် လက်မောင်းပြတ်များကို အလွယ်တကူပင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

စက်သေနတ်ကြီး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ငါးမိနစ်အတွင်းမှာပင် စက်သေနတ်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ရပ်တန့်သွားလေပြီ။

တောက်ပနေသော ကျည်ခါးပတ်မှာ ကြာပွတ်တစ်ခုပမာ မရေမတွက်နိုင်သော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များ၏ အသက်များကို အလွယ်တကူ ရိတ်သိမ်းသွားသည်။

စက်သေနတ်ကြီး ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လျူတုံသည် နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်၏။

"အားလုံးပဲ မြင်ကွင်းကို စစ်ဆေးကြစမ်း..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက်မှ လွတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် ကောက်ကျစ်ပြီး ခရိုင်အသီးသီးတွင် ပြန့်ကျဲနေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ သူ၏ညီလေး လီလန်ထံမှ သတင်းအချက်အလက်များကြောင့်သာ

ဖြစ်၏။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ လုံခြုံရေးဌာန မည်မျှပင် အားကောင်းစေကာမူ ဤမျှများပြားသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လျူတုံ၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများက ချက်ချင်းပင် စစ်ဆေးရန် စတင်လိုက်ကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူတို့၏ စစ်ဆေးမှုမှာ အသုံးမဝင်ချေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းများသာ ရှိနေပြီး လူတစ်ယောက်ကို အပြည့်အစုံ ပြန်ဆက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ခုနက စက်သေနတ်ကြီး၏ ရှင်းလင်းမှုက လူများကို အသားကြိတ်စက်ထဲရောက်သွားသလို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"ဝေါ့..."

"ဝေါ့.."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ခြေလက်များနှင့် ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းများကို ကြည့်ရင်း လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်း အများအပြား၏ ဗိုက်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မြေပြင်တစ်ခွင် အန်ချလိုက်ကြလေသည်။

"ဌာနမှူးလျူ လျူတုံ စစ်ဆေးမှု ပြီးပါပြီ..."

"လူတွေအားလုံး အသားစင်းကောတွေ ဖြစ်သွားကြပါပြီ..."

အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လျူတုံထံသို့ လျှောက်လာပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်။ သူက ခုနကမှ အန်ထားသည်မှာ ရှင်းလင်းနေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင်။

လီလန်သည် ဆေးမြစ်ဆိုင်ရှိ သူ့အခန်းထဲတွင် နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ နိုးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ရှေ့တွင် ရွှင်လန်းနေသော စတုရန်းပုံ မျက်နှာနှင့် လူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုကြီးလျူ..."

ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း လီလန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတုံ၏ နာမည်ကို မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ညီလေး..."

"မနေ့ညက ငါတို့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ရှင်းပြီးတဲ့နောက် ငါ့တပည့်တွေက မင်း ဆေးမြစ်ဆိုင်မှာ အနားယူနေတုန်းပဲလို့ ပြောတယ်..."

လီလန် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူတုံ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများ အားလုံး စုပုံသွားပြီး ပျားချေးစားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

"မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို စိတ်ပူလို့ မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့တပည့် နှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာ..."

"ညီလေး မနေ့ညက ငါ တစ်မှေးမှ မအိပ်ရသေးဘူး..."

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြသောအခါ လျူတုံသည် ချက်ချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"မနေ့က မင်းက မင်းအစ်ကိုကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာပဲ..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်အားလုံးကို မင်းအစ်ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ..."

"မနေ့က မင်းအစ်ကို ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးကို လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး..."

"မြစ်ရေတွေတောင် နီရဲသွားတယ်ကွ..."