အခန်း ၄၆၄

အခန်း (၄၆၄) ခေါင်းတန်ဖိုး ယွမ်ငါးရာ

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင် ရှစ်ဆယ့်သုံးယောက်စလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီကွ..."

"အရင်တစ်ခေါက် ငါတို့ လုံခြုံရေးဌာန တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ နေရာလေ ဟိုအစိမ်းရောင်တဲကြီးရှိတဲ့ နေရာမှာပေါ့..."

"လီလန် မင်းမှတ်မိလား အရင်တစ်ခေါက် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ မြို့နယ်ကို ပြန်သွားတဲ့ လမ်းလေ..."

လျူတုံသည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း လီလန်ကမူ မည်သည့်အမူအရာမှမပြဘဲ နားထောင်နေသည်။ မနက်စောစောစီးစီး နိုးလာရသဖြင့် သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လုံးဝ ကောင်းမွန်နေခြင်း မရှိချေ။

"လာပါ လီလန်ရာ ငါတို့ အပြင်ကို အရင်သွားရအောင် မင်းကို ငါ ပြောစရာရှိလို့..."

လီလန် ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လျူတုံသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ထူပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကြသည်။

လီလန်သည် လှမ်းကြည့်ကာ နေလုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ခုနစ်နာရီ သို့မဟုတ် ရှစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးမည်ဖြစ်သည်။ နေမင်းကြီးမှာ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးဘဲ တစ်နေ့တာ၏ အအေးဆုံးအချိန်ပင် မရောက်သေးချေ။

ကံဆိုးလှသော လျူတုံပင်။ မနက်စောစောစီးစီး လူတွေ အိပ်နေသည်ကို လာနှောင့်ယှက်နေလေသည်။

"အဲ့ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ ကောင်တွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့ ငါတို့ စက်သေနတ်ကြီးတွေကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်တာကွ..."

"လီလန် မြင်ကွင်းက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မကောင်းစရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်း ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး..."

"နောက်တစ်နေ့ မနက်ကျတော့ မြို့နယ် ကျန်းမာရေးဆေးခန်းက လူရာနဲ့ချီပြီး ရောက်လာတယ် ပတ်ဝန်းကျင် ခရိုင်တွေက ဆရာဝန်တွေ သူနာပြုတွေအပြင် ကူးစက်ရောဂါကာကွယ်ရေးအဖွဲ့တောင် ပါသေးတယ်..."

"သူတို့ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းတဲ့အခါ ဂေါ်ပြားတွေကို သုံးပြီး ရှင်းရတာကွ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အထက်လူကြီးတွေက သေမိန့်ချလိုက်ပြီလေ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းရမယ်တဲ့..."

ယနေ့နံနက်က သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဆိုးရွားလှသည့် မြင်ကွင်းအကြောင်းကို ပြောပြနေစဉ် လျူတုံ၏ မျက်နှာမှာပင် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု စွဲကျန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူ ခုနကမှ အန်ထားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ဤသေးငယ်သော တွေ့ရှိမှုကြောင့် လီလန်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"အိုက်ယား..."

"မနေ့က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းကို ပြောပြဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဒါက မင်း ရရမယ့် ပိုက်ဆံတွေပဲ..."

"စုစုပေါင်း ယွမ်ငါးရာလောက်ရှိတယ်..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျွမ်းယွမ်နဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက် ပေါင်းရင် နှစ်ရာပေါ့ကွာ..."

"သဘောတူထားတဲ့ သုံးရာနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် ဒီမှာယွမ်ငါးရာတိတိပဲ..."

လျူတုံသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားပြီးနောက် မှော်ဆန်ဆန်ပင် သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အဝတ်ဖြူထုပ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအဝတ်ဖြူထုပ်မှာ ဖောင်းကားနေပြီး အတွင်းတွင် ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်ပုံရ၏။ လျူတုံသည် အဝတ်ဖြူထုပ်ကို လီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တွေက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် အရမ်းကို ဝမ်းသာနေကြတာ..."

"ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှာ ဂုဏ်ပြုပွဲတစ်ခု လုပ်ကြလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံတွေက အရမ်းမြန်မြန် ရလာတာပေါ့..."

"မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ အထက်ကနေ ပိုက်ဆံတွေ ချက်ချင်း ကျလာတာပဲ..."

လျူတုံ၏ လက်ထဲမှ ထူထဲသော ငွေထပ်ကြီးကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလျူ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့တာက ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုတို့ လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အားထုတ်မှုတွေကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့..."

"ဒီပိုက်ဆံတချို့ကို အစ်ကို့အတွက် ဝေပေးပါ့မယ်..."

လီလန် စကားပြောနေစဉ် လျူတုံ၏ မျက်လုံးများမှာ လီလန်၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်ဖြူထုပ်လေးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ့ကို ငွေတချို့ ဝေပေးမည်ဟု လီလန် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံ၏ လည်စေ့မှာ မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သို့သော် သူက လျင်မြန်စွာပင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ဟန်ဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"လီလန် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်တွေကို ဖမ်းဖို့ မင်းက ကူညီပေးသရွေ့ ဆုငွေအားလုံးကို မင်းကို ပေးမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ..."

"ယောက်ျားကတိ တည်ရမယ် ပြောပြီးရင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ..."

လျူတုံသည် ယွမ်ငါးရာကို အလွန်လိုချင်နေသော်ငြားလည်း လီလန်၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်ဆဲဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလျူက လမ်းကြောင်းဖောက်ဖို့ ပိုက်ဆံမလိုဘူးဆိုတော့လည်း ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

လျူတုံ ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး အဝတ်ဖြူအိတ်လေးကို တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကိုကြီးလျူက လုံခြုံရေးဌာနရဲ့ ဌာနမှူးလျူ နေရာကို အခိုင်အမာ ရသွားပြီလို့ တွေးနေတာ ဒါပေမဲ့..."

"လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းတွေက မနေ့ညက အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ကြတာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်တပည့်တွေကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းမှ မပေးရင် သူတို့ ကျေနပ်ကြပါ့မလား..."

လီလန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင်ထားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆိုရင် ခုလိုခေါင်းဆောင်သစ်ကို သေချာပေါက် ကျိန်ဆဲမှာပဲ..."

"ငါ့အသက်ကို မင်းအတွက် ရင်းခဲ့ရတာ..."

"မင်းက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း ယူသွားတယ်ပေါ့..."

"နောက်တစ်ခါ မစ်ရှင်ရှိလာရင် မင်းကို ကျောမချမိရင် ငါပဲ ကံဆိုးတာပေါ့..."

လီလန်၏ အတုခိုးပြောဆိုမှုမှာ အလွန်တိကျပြီး ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ ကြမ်းတမ်းသော အသံနှင့် အလွန်တူညီလှ၏။ တုံ့ဆိုင်းနေသော လျူတုံမှာမူ လီလန်၏ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

"အာ လီလန် မင်းကို ငါ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

လျူတုံ၏ လက်ချောင်းများ မြင့်တက်လာခါနီးတွင် လီလန်၏ ပုံရိပ်က သူ့ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ လီလန်သည် တိုက်ရိုက် လှည့်လာပြီး လျူတုံ၏ရှေ့တွင် ရပ်ရန် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့သည်။ လျူတုံ၏ ရှေ့တွင်ပင် သူသည် အဝတ်ဖြူအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ငွေအိတ်ကို အရင်ချိန်စက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လီလန်သည် အထဲမှ ယွမ်တစ်ရာကို ထုတ်ယူကာ လျူတုံ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးလျူ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခါစဆိုတော့ ညီအစ်ကိုတွေကို အကျိုးခံစားခွင့်လေးတွေ ပေးလိုက်ပါဦး..."

"ဒီပိုက်ဆံကို သေချာသိမ်းထား နောင်တစ်ချိန် ပိုက်ဆံသုံးရမယ့် နေရာတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာ..."

လျူတုံ၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဝိုင်းထားတာ ခံရပြီးပြီလေ..."

"အစ်ကိုကြီးလျူသာ ကျွန်တော်တို့အသက်ကို လာမကယ်ခဲ့ရင် အခုဆို ကျွန်တော်တို့လည်း ဘယ်ချောင်ရောက်လို့ သေမှန်းတောင် သိရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီပိုက်ဆံတွေအကုန်ယူပြီး အစ်ကို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဝေပေးလိုက်..."

"ဒီလိုလုပ်ရင် ရှေ့ဆက်ရမယ့် အစ်ကို့အလုပ်တွေ ပိုပြီး အဆင်ချောသွားမယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် လီလန်သည် လျူတုံနှင့် ဆက်ပြောနေရန် ပျင်းရိသွားတော့သည်။ လျူတုံ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကြီးပြီး ပွင့်လင်းသော်လည်း အချို့သော ကိစ္စသေးသေးမွှားမွှားလေးများတွင်မူ အနည်းငယ် ကောက်ကျစ်နေဆဲဖြစ်၏။ သူ၏ စစ်မှန်သော အတွေးအချို့ကို လီလန်အား ပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိသေးပေ။ လီလန်၏ အမြင်တွင်မူ လျူတုံသည် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူ ဖြစ်လေသည်။

လျူတုံသည် သဘောထားကြီးကာ ပွင့်လင်းပြီး သူ၏ ညီအစ်ကိုများအပေါ်တွင်လည်း သစ္စာရှိ၏။ ထို့အပြင် သူသည် ငွေကြေးသုံးစွဲရာတွင်လည်း ရက်ရောပြီး မည်သည့်အခါမျှ တွန့်တိုခြင်းမရှိချေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ မနေ့ညက လျူတုံသာ မကူညီခဲ့ပါက လီလန်သည် အခြေအနေကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို အမှန်တကယ် သိမည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ဖြင့် ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီ၏ ခေါင်းကို အလွယ်တကူ ပစ်ခွဲနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတွင် လူအများအပြား ရှိနေပြီး သေနတ်များလည်း အများအပြား ရှိနေသေး၏။ နှစ်ဖက်စလုံး ဖရိုဖရဲ စတင်တိုက်ခိုက်ကြသည်နှင့် မည်သူမျှ အသာစီးရမည် မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလောက်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်၏ အမြင်တွင် လျူတုံ၏ အချိန်မီ ကယ်ဆယ်မှုမှာ ယမန်နေ့က သူ၏ အသက်နှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များစွာ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လီလန်သည် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သူအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ တွန့်တိုလေ့ မရှိချေ။

ထို့အပြင် လျူတုံသည် ယမန်နေ့က သူတို့၏ စားဝတ်နေရေးကိုလည်း အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် ဤအစ်ကိုကြီးကို ကျေးဇူးမတင်ဘူးဟု လီလန် ပြောလျှင် လိမ်ရာကျပေမည်။ လျူတုံနှင့်သက်ဆိုင်သော ယွမ်သုံးရာ၏ တစ်ဝက်မှာလည်း သင့်လျော်လှ၏။ ခံစားချက်ကြောင့်ဖြစ်စေ တာဝန်ကြောင့်ဖြစ်စေ လီလန်သည် သူချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တမရခဲ့ပေ။

လျူတုံကို ကျောခိုင်းလျက် လီလန်သည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားလေသည်။ လီလန်၏ ပုံရိပ်က တည်းခိုခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခါနီးတွင် သူ၏ အသံက ခြံဝင်းတံတိုင်းကို ကျော်လွန်၍ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်ကိုကြီးလျူ ကျွန်တော်တို့အတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ တည်းခိုခန်းက ဝန်ထမ်းတွေကို ပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

"ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ မနေ့က အသက်စွန့်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ဒီနေ့တော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လေး ကျွေးပါဦး..."

"ဝက်သားကြာဇံဟင်းရယ် ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ် အသားညှပ်မုန့်ရယ် အကုန်သာ ချပေးလိုက်တော့..."

လီလန်၏ ပျင်းရိသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော လျူတုံ၏ ပါးစပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ အကြိမ်အနည်းငယ် တွန့်လိမ်မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤညီလေး လီလန်က လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူဖြစ်သော သူ့ကို စားပွဲထိုးတစ်ယောက်လို တကယ်သဘောထားနေခြင်းပင်။

လက်ထဲရှိ လေးလံသော ငွေများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လျူတုံ၏ အကြည့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လက်ထဲရှိ ငွေများဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သတိမဝင်နိုင်ဘဲဖြစ်နေ၏။ ဤသည်မှာ ယွမ်ငါးရာပင် ဖြစ်သည်။ ခြောက်ဆယ်နှင့် ခုနစ်ဆယ်စုနှစ်များအတွင်းရှိ ယွမ်ငါးရာ။ ဤခေတ်တွင် မိသားစုတစ်စုသည် တစ်နှစ်လျှင် ငါးယွမ်ပင် စုမိမည် မဟုတ်ချေ။

လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူဖြစ်သော လျူတုံပင်လျှင် သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူ လျူတုံသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူဖြစ်နေသော်ငြားလည်း သူသည် သူခိုးတစ်ယောက်လို ပြုမူကာ လီလန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဤငွေကြေး အမြောက်အမြားကို လီလန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရသည်။

လျူတုံက သူသာ ဤယွမ်ငါးရာကို မတော်တဆ ပျောက်ရှသွားပါက သူ၏ တစ်သက်တာလုံး သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားနေရ၏။ သို့သော် လျူတုံ၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် သတိထားမှုတို့က ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီလန်ကို အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားသယောင် ထင်ရစေသည်။ ထိုပွင့်လင်းပြီး ရက်ရောသော ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရင်း လျူတုံသည် သူကိုယ်သူ လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤညီလေး လီလန်က အမှန်တကယ်ပင် ရက်ရောလှပေသည်။

မနက်စောစော တည်းခိုခန်း၏ အဝင်ဝတွင် လက်ထဲရှိ ထူထဲသော ငွေထပ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လျူတုံက အတွေးနက်သွားလေသည်။ ဤညီလေး လီလန်၏ စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်မှုမှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ သူသည် အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် ကြီးကျယ်သော အရာများကို အောင်မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထိုသို့သော လူတစ်ယောက်နှင့် အတူနေရခြင်းက အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှ၏။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လျူတုံသည် ငွေများကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းက လုံခြုံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းအချို့မှာ လျူတုံ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဘာယီရိုင်ဖယ်များကို ကျောတွင် လွယ်ထားကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသည့်အလား သူတို့၏ မျက်လုံးများက နိုးကြားနေကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး မနေ့ညက ဟွမ်လောင်စန်းက ဝန်ခံသွားပြီ ဒါက သူ့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ပဲ..."

လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်ကာ လျူတုံထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မိမိလက်အောက်ငယ်သား၏ သတိထားနေသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း လျူတုံ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများက အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဟန်ပန်မျိုးကို ယူထားကြသေးသနည်း။

"ကျွန်တော်တို့ ဟွမ်လောင်စန်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းတော့ သူက အကုန်ပြောပြတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံရေးဌာနက တစ်ယောက်က ဟွမ်လောင်စန်းကို မှတ်မိသွားလို့ မနေ့ညက မူလက သူ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ကွပ်မျက်ပစ်မလို့ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဟွမ်လောင်စန်းက အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ တင်ပြစရာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်လေ..."

"ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ထဲက တချို့က သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ထားခိုင်းလိုက်တာ..."

"ဒီကောင်စုတ်က သတ္တိကြောင်လိုက်တာ ကျွန်တော်တို့က ဘာကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းမှတောင် မသုံးရသေးဘူး ဝါးကျည်တောက်ထဲက ပဲစေ့တွေ ကျလာသလိုမျိုး အကုန်ဖွင့်ပြောပြီး လုံးဝကို ဝန်ခံသွားတာပဲ..."

လျူတုံက စာကို ဖတ်နေစဉ် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား၏ စကားများက သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ လျူတုံ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဤစက္ကူရွက်အနည်းငယ်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး လက်ရေးများမှာ ကောက်ကွေးကာ ရှုပ်ပွနေလေသည်။ သို့ရာတွင် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြထား၏။ စာရွက်တစ်ရွက်စီတိုင်းတွင် ဟွမ်လောင်စန်း၏ လက်ဗွေရာများ ပါရှိလေသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း…ဒုခေါင်းဆောင်.. လီလန်။

သတင်းအချက်အလက်များစွာက လျူတုံ၏ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး သူသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသော်ငြားလည်း လျူတုံ၏ မျက်နှာမှာမူ မည်သည့်အမူအရာမှမပြဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ကလွဲရင် ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို တခြားဘယ်သူသိသေးလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းအချို့က ပြောလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး..."

"ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုက အရမ်းကြီးမားတော့ လုံခြုံရေးဌာနထဲမှာ သူတို့ရဲ့ သတင်းပေးတွေ ရှိနေမှာကို ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်လို့ပါ..."

"ဒါကြောင့် မနေ့က ကျွန်တော်တို့ ဟွမ်လောင်စန်းကို ချုပ်ထားလိုက်တာ..."

"ခေါင်းဆောင်ကြီးနောက်ကို ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် လိုက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့လို ဝါရင့်ဝန်ထမ်း အနည်းငယ်ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူတုံသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်တော့သည်။ အခြားမည်သူမျှ မသိသည်မှာ ကောင်းလှ၏။ အခြား မည်သူမျှ မသိသည်မှာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်တယ် အခုချက်ချင်း ဟွမ်လောင်စန်းကို ချုပ်ထားတဲ့နေရာကို ငါ့ကို ခေါ်သွားစမ်း..."

လျူတုံ၏ အမိန့်ကို ကြားပြီးနောက် လုံခြုံရေးဌာနမှ လက်အောက်ငယ်သားအချို့သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် လျူတုံကို ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ အနောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။ ထိုနေရာမှာ သူတို့ လုံခြုံရေးဌာန၏ ရင်းနှီးပြီးသား အချုပ်ခန်းပင် ဖြစ်၏။ စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံအဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ လူသူကင်းရှင်းပြီး ကျယ်ဝန်းကာ လူများကို ချုပ်နှောင်ရန် အလွန်သင့်လျော်လှ၏။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဟွမ်လောင်စန်းကို ဤနေရာတွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ မည်သူမျှ ရောက်လာမည် မဟုတ်ချေ။ ဂိုဒေါင်တံခါးပေါ်တွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ် သော့ခလောက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ လျူတုံ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားက ဂိုဒေါင်တံခါးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်၏။ ဂိုဒေါင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လျူတုံက အထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

"အော့..."

ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အလွန်ပြင်းထန်သော အပုပ်နံ့တစ်ခုက လျူတုံ၏ နှာခေါင်းကို ရုတ်တရက် လာရောက်ရိုက်ခတ်တော့သည်။ ဤပြင်းထန်သော အပုပ်နံ့မှာ ကြက်ချေးနံ့နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များနှင့် ရောနှောနေ၏။ ကြက်ချေးထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားပြီး သွေးနံ့ထက်လည်း ပို၍ ညှီစော်နံကာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဤအနံ့မှာ အလွန်ပင် စူးရှလှ၏။ ဝက်သေကောင်ကို နမ်းလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ကြီးမားသော ဂိုဒေါင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဟွမ်လောင်စန်းကို ကုလားထိုင်တစ်လုံး၌ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားလေသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ငိုက်ကျနေပြီး ဗိုက်ထဲမှ သွေးများက အဆက်မပြတ် စီးကျကာ ကုလားထိုင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်၌ သွေးအိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ဂိုဒေါင်တံခါး တွန်းဖွင့်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွမ်လောင်စန်း၏ မျက်လုံးများက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

"ရေ ငါ့ကို ရေနည်းနည်းလောက်ပေးပါ..."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကွဲအက်နေပြီး မျက်လုံးများက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေကာ အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဂိုဒေါင်ထဲမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လျူတုံသည် ဟွမ်လောင်စန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"သူ့ကို ရေတိုက်လိုက်..."

လျူတုံ၏ အမိန့်အရ လျူတုံ၏ နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သော လုံခြုံရေးဌာနမှ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ကြွေခွက်အဖြူတစ်လုံးကို အသုံးပြု၍ ဟွမ်လောင်စန်းအတွက် ရေတစ်ဝက်ခန့် ခပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဂလု ဂလု..."

ရေယူလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်လောင်စန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို တုန်ယင်စွာ ဆန့်ထုတ်ကာ ရေခွက်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်တော့သည်။

"ပြောစမ်း ဒီစာထဲမှာ မင်းပြောထားတဲ့ အရာတွေက အမှန်တွေပဲလား..."

ဟွမ်လောင်စန်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူတုံသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စာကို သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အမှန်ပါပဲ..."

ဟွမ်လောင်စန်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ များစွာ တက်ကြွလာတော့သည်။ ယမန်နေ့က လီလန်သည် သူ့ကို ဆေးမြစ်ဆိုင်ထဲမှ ပစ်ထုတ်ခဲ့ပြီးနောက် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက် သူသည် လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

မနေ့ညက လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများမှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူ ရိပ်မိသွားသဖြင့် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မြေအောက်လောကအကြောင်း သူသိထားသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက မကောင်းမှုမည်မျှ ပြုလုပ်ခဲ့သည်များ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင် ချန်ဇီ အစရှိသည်တို့ အပါအဝင် နှစ်ဖက်အကြား မကျေနပ်ချက်များ မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် သူတို့ မည်သို့ စတင်တိုက်ခိုက်ကြပုံများကိုပါ ပြောပြခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လောင်းကစားရုံကိုပင် ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့၏။

ဤသတင်းအချက်အလက်များကို အားကိုးခြင်းဖြင့်သာ ဟွမ်လောင်စန်းသည် အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းများ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရချိန်တွင် စက်သေနတ်ကြီးများဖြင့် လူများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရလေသည်။ စုပေါင်းကွပ်မျက်ခံရသော ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်များထဲတွင် ဟွမ်လောင်စန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများလည်း ပါဝင်နေကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်၏။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဟွမ်လောင်စန်းက နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ ထိုသူတို့မှာ သူ၏ နောက်သို့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော ကျွမ်းကျင်သည့် လူများပင်ဖြစ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ကယ်တင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"မနေ့ညက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းနဲ့ ချင်းလုံဂိုဏ်းတို့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့တာ ခင်ဗျားတို့က ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဝင်တွေကိုပဲ ဖမ်းမိတာလေ လီလန်ကို စွပ်စွဲဖို့ ကျွန်တော်က ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ခင်ဗျားတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်တွေကိုပါ ဖမ်းလို့ရနိုင်မှာပါ..."

"ဒိုင်း..."

ဟွမ်လောင်စန်းက ဖမ်း ဟူသော စကားလုံးကို အဆုံးသတ်နိုင်ခြင်းပင် မရှိသေးခင်မှာပင် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကျည်ရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူက နောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လဲကျသွားလေသည်။