အခန်း ၄၆၅

အခန်း (၄၆၅) မည်သူမှ မလွတ်မြောက်စေရ...

"ဒိုင်း..."

စွန့်ပစ်ထားသော ဂိုဒေါင်ကြီးထဲတွင် ကျယ်လောင်လှသော သေနတ်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဟွမ်လောင်စန်း၏ ခေါင်းမှာ ဧရာမ သံတူကြီးဖြင့် ထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လန်ထွက်သွားပြီး ကုလားထိုင်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားလေသည်။

သူ၏ နဖူးရှိ ကျည်ပေါက်မှ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေ၏။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သေဆုံးခါနီး နောက်ဆုံးအချိန်အထိ လီလန်အား အဖော်စပ်ရန် အိပ်မက်မက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအိပ်မက်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထွီ..."

လျူတုံသည် မည်သည့်အချိန်က ထုတ်ထားမှန်းမသိသော ပစ္စတိုကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဟွမ်လောင်စန်း၏ အလောင်းပေါ်သို့ တံတွေး တစ်ချက် ပြင်းပြင်း ထွေးချလိုက်သည်။

"လောင်းကစားရုံ ဖွင့်ထားတဲ့ လူမိုက်က သူများတွေကိုတောင် လုပ်ကြံစွပ်စွဲနေသေးတယ်..."

"ဒီလူက လောကထဲမှာ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကျင်လည်ခဲ့တာ မင်းတို့အားလုံး သူလှည့်စားတာ ခံလိုက်ရတာပဲ..."

"သူသေရတော့မယ်ဆိုတာသိလို့ တခြားသူတွေကို ဆွဲထည့်ချင်နေတာ..."

စကားပြောရင်း လျူတုံသည် ဟွမ်လောင်စန်း၏ အလောင်းနားသို့ လျှောက်သွားကာ ဘေးနားရှိ ထွက်ဆိုချက်စာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခြစ်ဆံဘူး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ချွတ်..."

မီးခြစ်ဆံပေါ်တွင် မီးတောက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုစာရွက်မှာ လျူတုံ၏ လက်ထဲတွင် ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

"မင်းတို့တွေ ဟွမ်လောင်စန်းရဲ့ အလောင်းကို ရှင်းလိုက်ကြ..."

"ဒီနေ့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တွေက အဆိပ်ပင်ကို အမြစ်ဖြုတ်ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်..."

"ဟွမ်လောင်စန်းကို ဒီနေရာမှာ ထားပြီး ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ..."

"ဒီနေ့မနက်က မြို့နယ်အသီးသီးက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းတွေ တွင်းကြီးတစ်တွင်း တူးထားတယ် ဟွမ်လောင်စန်းရဲ့ အလောင်းကိုလည်း အဲဒီထဲ ပစ်ထည့်လိုက်..."

စကားပြောနေရင်း လျူတုံသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အထပ်လိုက်ဖြစ်နေသော ငွေများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသော လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီအထဲမှာ ယွမ်တစ်ရာလောက် ရှိတယ် မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို ယွမ်သုံးဆယ်စီ ယူလိုက်ကြ..."

"ကျန်တဲ့ငွေတွေကို လုံခြုံရေးဌာနက ညီအစ်ကိုတွေကို ခွဲပေးလိုက်..."

"မှတ်ထားကြ ငါတို့တွေ ညီအစ်ကိုဖြစ်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ ဘာပြောရမယ် ဘာမပြောရဘူးဆိုတာ မင်းတို့ ခေါင်းထဲမှာ သေချာစဉ်းစားထားကြ..."

"စကားမပြောခင် သေချာစဉ်းစား သူများပြောသမျှ အကုန်မယုံကြနဲ့..."

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် လျူတုံသည် ဂိုဒေါင်တံခါးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားရင်း "မြန်မြန်လုပ်ကြ ငါ အခု ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးရဲ့ ရုံးခန်းကို သွားရဦးမယ် ငါ မပြန်လာခင် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်နေဖို့ မျှော်လင့်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျူတုံ ဂိုဒေါင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လုံခြုံရေးဌာနမှ ညီအစ်ကိုဟောင်းအချို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ မည်သူမှ စကားမဟကြချေ။

ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်မှ လျူတုံ၏ ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားမှသာ သူတို့ သတိဝင်လာကြတော့သည်။

"ဟင် ဌာနမှူးက လီလန်ကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတာလား..."

"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့..."

"သူ့ကို မြန်မြန်ရှင်းလိုက်ကြ..."

"ဌာနမှူးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောမှတော့ ငါတို့ သူ့ကို ထိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး..."

"လာကြ လာကြ ညီအစ်ကိုတို့ ငွေလာခွဲကြ..."

"တစ်ယောက်ကို ယွမ်သုံးဆယ်စီဆိုတော့ လပေါင်းများစွာ သုံးလို့ရပြီ..."

"အစ်ကိုတုံက ဒီကိစ္စကို ပြောလို့မရဘူးလို့ ပြောမှတော့ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာပဲ ပုပ်သိုးသွားပါစေတော့..."

"ဒီဟွမ်လောင်စန်းက တကယ် သေခါနီးတောင် ဒုက္ခပေးနေတုန်းပဲ..."

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ဘာယီရိုင်ဖယ်များကို လွယ်ထားသော လုံခြုံရေးဌာန ဝန်ထမ်းလေးယောက်သည် ဟွမ်လောင်စန်းအား ကုလားထိုင်နှင့်အတူ မ,ချီလိုက်ကြလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ရှာ၍ လျူတုံပြောသော တွင်းကြီးဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များနှင့်အတူ သူလည်း မြှုပ်နှံခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤဟွမ်လောင်စန်းမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်။ ကျန်သူများအားလုံး ခြေပြတ်လက်ပြတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် သူကမူ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အားလုံး အပြည့်အစုံဖြင့် ပကတိအတိုင်း ရှိနေလေသည်။

ရုံးခန်း။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်..."

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခေါင်းငုံ့၍ အလုပ်လုပ်နေသော ကျူးတာ့ကျွင်းက မော့ပင်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့..."

"ကျွီ..."

ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး လျူတုံ ဝင်လာလေသည်။

လျူတုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

"ထိုင်လေ..."

"ရေသောက်မလား..."

ရုံးခန်းထဲတွင် သူမှလွဲ၍ အခြားတတိယလူ မရှိချေ။

လျူတုံ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲနောက်မှ ထွက်လာကာ လျူတုံအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်..."

လျူတုံသည် ကျူးတာ့ကျွင်း ကမ်းပေးလာသော လက်ဖက်ရည်ကို ရိုသေစွာ လက်ခံယူလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် ယူလာပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို လျူတုံ ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲချေ။

"မနေ့ညက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ဖြုတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ..."

"စက်ရုံမှူးကျူး..."

"ဒီကာလအတွင်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေအပြီးမှာ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကအဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ တစ်ပါတည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီလို့ တာဝန်ယူမှု အပြည့်နဲ့ ပြောရဲပါတယ်..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးဆိုတဲ့ ကျွမ်းယွမ် ချန်ဇီနဲ့ သူ့ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဝက်ဝံနက်နဲ့ ဗျူဟာမှူး ခွေးရူးတို့ကို မနေ့ညက ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ..."

"တစ်ယောက်မှ မလွတ်သွားပါဘူး..."

လျူတုံ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျူးတာ့ကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းမှာ သူ့သား ကျူးဟောက်အတွက် ကလဲ့စားချေလိုက်ရုံသာမကပေ ရွာသားများအတွက် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် နှစ်ကောင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းသည် ထိုဒေသတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဒုက္ခပေးနေခဲ့ရာ ကျူးတာ့ကျွင်းက လုံခြုံရေးဌာနကို ချေမှုန်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ လူမှုရေးဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း များစွာတက်စေခဲ့သည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးအတွက် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် လူမှုရေးအဆက်အသွယ် များစွာကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ အားလုံးက တန်သွားပြီဟု ထင်ရလေသည်။

"သွားရအောင် ငါနဲ့အတူ ဆေးရုံကို လိုက်ခဲ့ ကျူးဟောက်ကို သွားကြည့်ရအောင်..."

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးဌာနမှ ဌာနမှူးလျူဖြစ်သူ လျူတုံကို သူ့သား ကျူးဟောက်အား ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်မထားကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောပြစေချင်နေသည်။

သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို တိုက်ရိုက် အမြစ်ဖြုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံတွင်။

ကျူးဟောက်မှာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

ဤကာလအတွင်း ကုသမှုခံယူပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမှာ အရင်ကထက် များစွာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်း၍ပင် လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ အိမ်ပြန်နိုင်တော့မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

သို့သော်လည်း လက်နှင့် ခြေထောက်များရှိ အားနည်းနေမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ကျူးဟောက်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကုတင်ဘောင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူ၏ လက်ဖဝါးကို တင်းကျပ်စွာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်ချေ။

သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဝါဂွမ်းစတစ်ခုကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေ၏။

ထို့အပြင် သူ၏ ခြေထောက်များကို မြှောက်ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်လည်း အလားတူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေလေသည်။

ကျူးတာ့ကျွင်းက မြို့နယ်အတွင်းရှိ အကောင်းဆုံး ဆရာဝန်များကို စီစဉ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားသည့် အဖြစ်မှန်ကို ပြောင်းလဲရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

"ဘုန်း..."

ကျူးဟောက်၏ လက်ချောင်းအားများ နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်သို့ ထိန်းမရဘဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ကျူးဟောက်သည် သူ၏ ညီငယ်ကို ပြန်လည်ခံစားကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပေးနိုင်တော့ချေ။

"ခုလို အသက်ရှင်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ..."

"လက်နဲ့လည်း မ,မနိုင် ပခုံးနဲ့လည်း မထမ်းနိုင်တော့ဘူး..."

"အဲဒါတောင်..."

ကျူးဟောက်၏ မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက် နီရဲလာတော့သည်။

သူ မျက်နှာပေါ်သို့ စောင်ကို ဆွဲခြုံကာ အားရပါးရ ငိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဆေးရုံကုတင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးဆွဲဖွင့်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းတို့ကို ထွက်သွားလို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

"လူစကား နားမလည်ကြဘူးလား..."

"မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း..."

"အကုန် ထွက်သွားကြ..."

ဆေးရုံကုတင် အပြင်ဘက်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမြီးအနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ပမာ ကျူးဟောက်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ အားနည်းချက်ကို အခြားသူများအား မမြင်စေချင်ပေ။

သူ သီးသန့်နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။

"သား..."

"သူက လုံခြုံရေးဌာနက ဌာနမှူးလျူ လျူတုံလေ..."

"အရင်က သားကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင်တွေကို အဖေတို့ အကုန် ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ..."

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် လျူတုံအား ကျူးဟောက်အနီးသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

မျက်လုံးများ နီရဲကာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျူးဟောက်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးတာ့ကျွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာကို ပြသလိုက်သည်။

သူသည် ကျူးဟောက်အား ကုတင်ပေါ်မှ ထူပေးလိုက်ပြီး နံရံတွင် မှီထားစေသည်။

ထို့နောက် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို မည်သို့ ချေမှုန်းခဲ့ကြောင်း လျူတုံအား ကျူးဟောက်ကို ပြောပြခိုင်းလိုက်သည်။

လျူတုံ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျူးဟောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

တစ်ညတည်းနှင့် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း၏ အထက်မှအောက်အထိ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သူတို့ တကယ်ပဲ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တာလား...။

ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို စက်သေနတ်ကြီးတွေနဲ့တောင် ပစ်ခတ်ခဲ့တာလား...။

သူတို့ကို အသားစဉ်းတွေလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာ ကောက်လို့တောင် မရတော့ဘူးလား...။

ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လိုက်သလဲ...။

ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် ကျူးဟောက်မှာ မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ ဖခင်အရင်း ကျူးတာ့ကျွင်းက သူ့ကို လိမ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ထို့အပြင် ယနေ့နံနက်က တံခါးဝရှိ သူနာပြုများ ဤကိစ္စကို တီးတိုးပြောနေကြသည်ကို သူ ကြားခဲ့ရသည်။

အရင်က သူနာပြုများ အတင်းပြောနေကြသည်ဟုသာ သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှာ တကယ်ပင် အမြစ်ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

"သား ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက မင်းကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးခဲ့တာမို့ မင်းအတွက် အဖော်ပြုပေးဖို့ သူတို့ဂိုဏ်းက လူတိုင်းကို မြေမြှုပ်ပေးလိုက်မယ်..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းတင် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီဒေသက နောက်ထပ် မြေအောက်လောက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဟွမ်လောင်စန်းကိုတောင် ငါတို့ ဖမ်းပြီး ပစ်သတ်လိုက်ပြီ..."

"သား ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းနေရလဲဆိုတာ အဖေ သိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သား အဖေ့ကို ယုံရမယ် အဖေ ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဆီကနေ အဆတစ်ထောင်လောက် အကြွေးပြန်တောင်းပြီးပြီ..."

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ချေမှုန်းလိုက်နိုင်ခြင်းဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျူးဟောက်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူ ယခုအခါ ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ လူတစ်ရာကျော် သူ၏အကြောင်းကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်။

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ရန်လိုမှုများလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတော့သည်။

ကျူးတာ့ကျွင်းက သူ၏အတွက် အလွန်များပြားလွန်းစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ..."

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဤသည်မှာ ကျူးဟောက်က ကျူးတာ့ကျွင်းအား 'အဖေ' ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးဟောက် နောက်ဆုံးတွင် အတိတ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျူးတာ့ကျွင်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"ကောင်းကောင်းရှင်သန်ပါ ငါ့သား..."

"အခု သိပ္ပံနဲ့ နည်းပညာတွေက အရမ်းကို တိုးတက်နေပြီ..."

"အနာဂတ်မှာ သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းချက်ကို ကုသဖို့ နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိလာမှာပါ..."

ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ကျူးဟောက်အား စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ထပ်မံ အားပေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အဖေ မနေ့ညက သတ်လိုက်တဲ့ လူတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မိန်းမကိုရော တွေ့လား..."

ကျူးတာ့ကျွင်းနှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ကျူးဟောက်သည် ထိုမုဆိုးမကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

ထိုစောက်ရူးမသာ သူ့ကို မသွေးဆောင်ခဲ့လျှင် သူ မည်သို့လုပ်၍ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားနိုင်မည်နည်း။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းမှ ယောကျ်ားများ ပစ်သတ်ခံရသည်ကိုသာ သူ ကြားခဲ့ရပြီး မိန်းမများ ပစ်သတ်ခံရသည်ဟူသော သတင်းကိုမူ သူ မကြားခဲ့ရပေ။

ကျူးဟောက် စကားပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သား မကြောက်ပါနဲ့..."

"အဲဒီမိန်းမက သားကို ဒုက္ခပေးရဲတာက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက ကျောထောက်နောက်ခံရှိနေလို့ပဲ..."

"အခု ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြုတ်လိုက်ပြီ..."

"စက်ရုံကလည်း ဆုကြေးငွေ ထုတ်ထားတယ်..."

"မိန်းမတစ်ယောက်တည်းက ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်မှာလဲ..."

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးဟောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်လှသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားပြီးနောက် သူတို့ကို အားကိုးနေသော အကောင်ငယ်လေးများမှာလည်း အနှေးနှင့်အမြန် ပြီးဆုံးသွားမည်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လျူတုံအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ လီလန်ကလည်း ဒီတစ်ကြိမ် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို ဖမ်းတဲ့နေရာမှာ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်..."

"သူနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေက ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်ကို အရင်ဖမ်းမိခဲ့တာ သတင်းပေါက်ကြားသွားပြီးနောက် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းက လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့ ငါတို့ သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခွင့် ရသွားတာပဲ..."

ကျူးတာ့ကျွင်းက လီလန်အကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျူးဟောက်မှာ ရုတ်တရက် အလွန် အထီးကျန်ဆန်သွားပုံရသည်။

ဤကိစ္စသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ ကျန်းဝေနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး လီလန်နှင့်လည်း မိသားစု ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။

ကျူးတာ့ကျွင်းက လီလန်အကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လျူတုံက အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျူးတာ့ကျွင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်များက သူ၏ သံသယများကို လျင်မြန်စွာ ပြေပျောက်သွားစေသည်။

"ငါတို့ မူလက လီလန်နဲ့ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တာ ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါ စက်ရုံနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်..."

"သူတို့ကို ရွာက လီလန်နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ဘာယီသံမဏိစက်ရုံကို သင်တန်းတစ်ခု ဖွင့်ခိုင်းမယ် သူ့ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ သင့်တော်တဲ့သူတွေ ရှိရင် ငါတို့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှာ ဝင်လုပ်ခွင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်..."

ကျူးဟောက်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဤစကားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီလန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ ကျူးမိသားစုကို များစွာကူညီပေးခဲ့သည်။

လီလန်ကို ကောင်းကောင်း မကျေးဇူးဆပ်လျှင် ခွင့်လွှတ်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ ကျန်းဝေ၏ အဆက်အသွယ်သာ မရှိခဲ့လျှင် ကျူးတာ့ကျွင်းသည် ဤအဆင့်အထိ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အားလုံး အဖေ့သဘောပါပဲ..."

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အစီအစဉ်က ကျူးဟောက်ကို သိသိသာသာ ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

"လျူတုံ မင်း စက်ရုံကို အရင် ပြန်လို့ရပြီ ငါနဲ့ သားနဲ့ ဒီနေရာမှာ ခဏထိုင်လိုက်ဦးမယ်..."

ကျူးဟောက်၏ စိတ်အခြေအနေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးတာ့ကျွင်းပ အလွန်သက်သာရာရသွားသည်။ ယနေ့ သူ၏ သားနှင့်အတူ ခဏတာ ထိုင်နေချင်မိသည်။

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ လျူတုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားသည်။

သူ လူနာဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် နောက်ကျောဘက်မှ ကျူးတာ့ကျွင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လျူတုံ ဒီကာလအတွင်း မင်း တကယ့်ကို ကြိုးစားခဲ့တာပဲ..."

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို စက်ရုံက လူတိုင်း သတိထားမိကြပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရဲ့ လုံခြုံရေးဌာနကို အခုမှ ရာထူးတိုးလာတာ..."

"မင်းကို ချက်ချင်း ထပ်ပြီး ရာထူးတိုးပေးဖို့က နည်းနည်း အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

"ငါ စက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တချို့နဲ့ စကားပြောပြီးပြီ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အရမ်းကောင်းတယ်..."

"မင်း ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရဲ့ လုံခြုံရေးဌာနမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် အခြေချသင့်တယ် အချိန်တစ်ခုကြာရင် စက်ရုံက မင်းအတွက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေ ပေးလာလိမ့်မယ်..."

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတုံ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ ခေါင်းမူးသွားပြီး ဆေးရုံမှ မည်သို့ ထွက်လာခဲ့မှန်းပင် မသိတော့ချေ။

ကျူးတာ့ကျွင်း၏ စကားများကြောင့် သူ၏ အနာဂတ် ရာထူးတိုးတက်ရေး အလားအလာမှာ ကြီးမားလှသည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာန၏ ဌာနမှူးလျူ ရာထူးမှာ သိသာထင်ရှားသော အာဏာရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ထက် ပိုမြင့်သွားပါက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ စစ်မှန်သော ခေါင်းဆောင်မှုဌာနများ ဖြစ်လာပေမည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ စက်ရုံမှူးလျူ အောက်တွင် ဒုတိယစက်ရုံမှူး ခြောက်ယောက်ရှိသည်။

ထိုဒုတိယစက်ရုံမှူး ခြောက်ယောက်ထဲတွင် ဒုတိယစက်ရုံမှူး ကျူးတာ့ကျွင်းက အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။

စက်ရုံမှူးလျူမှာ စက်ရုံတွင် မကြာခဏ မရှိတတ်ဘဲ စစ်ဆေးရန်နှင့် လေ့လာရန် နိုင်ငံအနှံ့သို့ သွားလာနေတတ်သည်။

ရုံးပိတ်ရက်မဟုတ်သော နေ့များတွင် ကျူးတာ့ကျွင်းက ဘာယီသံမဏိစက်ရုံကို တာဝန်ယူရသည်။

ယခု ကျူးတာ့ကျွင်းက သူ့အပေါ် ဤမျှ အထင်ကြီးနေသဖြင့် သူ၏ အနာဂတ် ရာထူးတိုးရေးလမ်းကြောင်းမှာ သေချာပေါက် ချောမွေ့နေမည်သာဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လျူတုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောခြင်းများကို မအောင့်ထားနိုင်တော့ချေ။

သူ လျူတုံ နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် လျူတုံက နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

မြို့နယ်ဆေးရုံ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေရင်း လျူတုံသည် ကျူးဟောက်၏ ဆေးရုံကုတင်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျူးဟောက် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤကိစ္စ၏ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ရရှိသူအဖြစ် လျူတုံတွင် သူ၏ တွက်ချက်မှုများ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ယခု ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ကျူးဟောက်၏ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ပြီး မလှည့်စားခံလိုက်ပါနှင့်။ အတိတ်က သူ၏ မောက်မာပြီး တဇွတ်ထိုးလုပ်တတ်သော စတိုင်မှာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးလှသည်။

ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ မိန်းကလေးများစွာမှာ သူ၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ထို့အပြင် ယခင်က ကျူးဟောက်သည် လီလန်၏ အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ကျန်းဝေကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေခဲ့သည်။

လျူတုံအနေဖြင့် ဤနေရာတွင် မည်သည့် ဆက်စပ်မှုမှ မရှိဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

ကျူးဟောက်၏ ထင်ရှားသော မိသားစုမှ သခင်လေးစတိုင်ဖြင့်ဆိုလျှင် ကျန်းဝေသာ သူနှင့် ညားသွားပါက သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး သေသည်အထိ အနိုင်ကျင့်ခံရဖွယ် ရှိသည်။

"ညီလေးလီလန် ညီလေးလီလန်..."

"ဒါက တကယ်ပဲ မင်းရဲ့လက်ချက်လား..."

ကျူးဟောက်၏ ဆေးရုံအခန်းရှိရာဘက်သို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် လျူတုံသည် မြို့နယ်ဆေးရုံမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လီလန်သည် ကြီးမားသော ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ပြုမူတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ့အား သက်ရောက်မှု ပေးထားသည်။

ထို့အပြင် သူက အလွန်သစ္စာရှိလှသည်။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လီလန်သည် ကျူးဟောက်အား ဤကဲ့သို့ ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ မသိသော အကြောင်းအရာတစ်ခုခု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ လီလန်၏ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လျူတုံသည် လီလန်က ထိုသို့လုပ်ခဲ့ကြောင်း အခြားသူများကို သေချာပေါက် အသိပေးမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒီညီအစ်ကိုက တကယ့်ကို သဘောကောင်းပုံရပေမယ့် ရက်စက်တတ်တာပဲ..."

သူ၏ ဆေးလိပ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖွာရှိုက်ပြီးနောက် လျူတုံသည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ ကန်တင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယနေ့မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းအား ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် စက်ရုံက ကန်တင်းတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။

အဝေးမှနေ၍ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံရှိ အသံချဲ့စက်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းဟာ ဆိုးရွားတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်တယ်..."

"သူတို့က ငါတို့ မြို့နယ်နားမှာ အချိန်အကြာကြီး ခြေကုပ်ယူနေခဲ့တာ..."

"ငါတို့ အလုပ်သမားတွေမှာ အင်အားရှိတယ် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနက လူတွေက ပြတ်သားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု စတင်ခဲ့ပြီး ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းကို တိုက်ရိုက် အမြစ်ဖြုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ..."

"ဝံပုလွေရိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကအဖွဲ့ဝင် ရှစ်ဆယ်ကျော်လုံးကို ငါတို့ ရှင်းပစ်လိုက်နိုင်ပြီ..."

"ဒါက ငါတို့ အလုပ်သမားလူတန်းစားမှာ အင်အားရှိတယ်ဆိုတာကို နောက်တစ်ကြိမ် သက်သေပြလိုက်တာပဲ..."

"ငါတို့ စည်းလုံးနေသရွေ့ ရန်သူက ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး..."

"ငါတို့ သေချာ ဂုဏ်ပြုကြရအောင် ပစ္စုပ္ပန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းကြစို့..."

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း..."

စိတ်အားထက်သန်သော မိန့်ခွန်းအပြီးတွင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး စိတ်အားတက်ကြွဖွယ် ဂီတသံစဉ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လျူတုံ...

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီလန်သည် သူ၏ တစ်ယောက်ခန်းဆီသို့ ယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်နျူးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာလေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ခင်ဗျား ဇာတိရွာက လူတစ်ယောက် အခုလေးတင် သတင်းလာပေးသွားတယ်..."

လီလန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ မြို့နယ်ကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီမို့လို့ လူတစ်ယောက်က သတင်းလာပေးရတာလဲ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီအတွင်းမှ ငွေများကို စားပွဲပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်သည်။

ရှောင်နျူးသည် အထပ်လိုက်ဖြစ်နေသော ငွေများကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံဘုရင်ကြီးတစ်ကောင် ဒုက္ခပေးနေတယ်လို့ ပြောတယ်..."

"ဒီကာလအတွင်းမှာ ဝက်ဝံရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ မုဆိုးတချို့ သေဆုံးသွားပြီတဲ့..."

"အခု ရွှမ်းရွှေရွာ တစ်ဝိုက်က ရွာတွေက ဘယ်သူမှ တောင်ပေါ်ကို မသွားရဲကြတော့ဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လီလန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး "ဒီဝက်ဝံက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတာလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာ မုဆိုးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် မုဆိုးများ၏ စွမ်းရည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားသည်။

လူအများကြီးက ဝက်ဝံငယ်လေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးလား။