အခန်း ၄၆၆

အခန်း (၄၆၆) မျက်ကန်းဝက်ဝံ

လီလန်သည် ယခုအခါ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်အောက်ရှိ လူများ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည် ။

မည်သို့သော ဝက်ဝံမျိုးက ထိုမျှလောက် ကြီးမားသည့် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိနေနိုင်သနည်းဟု တွေးတောမိသည်။

"ရှောင်နျူး ဒီငွေတွေကို အရင်ယူသွားပြီး ညီအစ်ကိုတွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပါ..."

လီလန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ချင်းလုံဂိုဏ်းက ညီအစ်ကို သုံးဆယ်စလုံး လူတိုင်း ငွေအချို့ ရရမယ်..."

"ကျန်တဲ့ငွေတွေကိုတော့ ခရိုင်မြို့မှာရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆေးဆိုင်မှာ သိမ်းထားမယ်..."

"နောင်တစ်ချိန် ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ တရားဝင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက် ငွေကြေးလည်ပတ်ဖို့ လိုအပ်လာရင် ဆေးဆိုင်ကို တိုက်ရိုက်သွားနိုင်တယ်..."

"အိုး... ပြီးတော့ ငွေကို တာဝန်ယူကိုင်တွယ်ရမယ့်သူက ယုံကြည်ရတဲ့ လူယုံဖြစ်ရမယ်..."

ယွမ်အနည်းငယ်မျှသော ငွေဆိုသည်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် ဧရာမ ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဤငွေ ခြောက်ရာယွမ်ကြောင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများအား မချိုးဖောက်စေလိုပေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းအား ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်ငြားလည်း ငွေကြေးဆိုသည်မှာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေတတ်စမြဲပင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်အနည်းငယ်မျှသော ငွေဆိုသည်ကပင် အခြားသူများအတွက် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားရန် လုံလောက်နေပေသည်။

လီလန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်နျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွေကိုယ်စား ဒုခေါင်းဆောင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီလန်သည် ရှောင်နျူးထံသို့ ငွေများ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"သတင်းလာပို့တဲ့သူကို ခေါ်လာခဲ့ပါ..."

လျူတုံ၏ စီစဉ်ပေးမှုများကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ မြို့နယ်ရှိ တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူတုံ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကြောင့်လည်း သူတို့၏ စားသောက်နေထိုင်ရေး စံနှုန်းများမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေခဲ့သည်။

သာမန်လူများအနေဖြင့် လီလန်နှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လီလန်အား တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ကြိုကောင်တာမှတစ်ဆင့်သာ ဆက်သွယ်နိုင်ကြပေမည်။

ရှောင်နျူး ယခုလေးတင် ပြောသွားခဲ့သည့် စကားက လီလန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် လီလန်သည် သတင်းပို့သူအား အထဲသို့ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

လီလန်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ရေသောက်နေပြီး ရှောင်နျူးကမူ အရိုအသေပေးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ တည်းခိုခန်းအခန်းတံခါးမှာ ပွင့်လာခဲ့၏။

ဖုန်များပေကျံနေသော လူတစ်ယောက် အထဲသို့ ဝင်လာ၏။

ထိုသူသည် အထဲသို့ဝင်လာပြီး ထိုင်နေသော လီလန်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို တွေ့ပြီ..."

တောင်းရမ်းစားသောက်သူတစ်ဦးနှင့် တူနေသော ဤသူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် အလွန်ပင် လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။

"ကျန်းဝေကော်..."

ကျန်းဝေကော်သည် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရှိ လီလန်၏ လက်ထောက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် မည်ကဲ့သို့ ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

"အစ်ကိုကြီး..."

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ..."

လီလန်အား မြင်ပြီးနောက် ကျန်းဝေကော်သည် လီလန်၏ ကုတင်နံဘေးသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်လာကာ လီလန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

"နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲ ရောက်လာပြီ..."

"ငါတို့က သားကောင်အချို့ကို အမဲလိုက်ဖို့ ကျားခေါင်းတောင်ကို သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့ကြတာ၊ အဲဒါက အခုနှစ်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ စတင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာ ရက်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပေမယ့် ဘာသားကောင်မှ မရခဲ့ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

"ငါတို့ ပြန်တော့မလို့ လုပ်နေတုန်း ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်က တောထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ငါတို့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်..."

ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ကျန်းဝေကော်၏ အသံမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူသည် စကားပင် သေချာမပြောနိုင်တော့ဘဲ ထစ်အနေခဲ့လေသည်။

"ကြက်သီးထစရာကောင်းလိုက်တာ အရမ်းကို ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလွန်းတယ်..."

"အစ်ကိုကြီး..."

"အဲဒီဝက်ဝံက ကြီးမားရုံတင်မကဘူး သူ… သူ… သူက အရမ်းလည်း ဉာဏ်ကောင်းပုံရတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ကျန်းဝေကော်သည် သူ၏အနောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေတော့သည်။

တည်းခိုခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ဝက်ဝံတစ်ကောင် အချိန်မရွေး ပြေးထွက်လာနိုင်သည့်အလားပင်။

"ငါတို့ ငါးယောက် ခြောက်ယောက်လောက် ရှိတယ် ပြီးတော့ လူတိုင်းမှာ အမဲလိုက်သေနတ် ကိုယ်စီ ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီဝက်ဝံက အရမ်းကို ပါးနပ်လွန်းတယ်..."

"သူ… သူက ဘယ်လို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာကို သိတယ်..."

"တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီလို့ ငါတို့ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အနောက်ဆုံးက မုဆိုးရဲ့ ဦးခေါင်းခွံ ပွင့်ထွက်သွားပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူက အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်..."

ဤနေရာအရောက်တွင် ကျန်းဝေကော်က အသံထွက်၍ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ငါ… ငါတို့မှာ တကယ်ပဲ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီဝက်ဝံက သေချာပေါက် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ..."

"သူက တစ်ခါပဲ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တယ် ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတယ်..."

"သူ့ကို ငါတို့ သေနတ်နဲ့ ပစ်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ရှောင်တိမ်းတဲ့ အမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ငါတို့ လုံးဝကို မထိနိုင်ဘူး..."

"ငါတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက ထပ်ထွက်လာပြန်ရော..."

"နောက်တော့ ငါတို့ ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ခဲ့တယ်..."

"သူ…သူက ထောင်ချောက်တွေကိုတောင် ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်ခဲ့တယ်..."

"အဲ့ဝက်ဝံက ငါတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို မိစေဖို့ တောဝက်တစ်ကောင်ကိုတောင် တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်လာခဲ့သေးတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ကျန်းဝေကော်မှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာ အဲဒီဝက်ဝံနဲ့ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါနဲ့ ကျောက်လျူ နှစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်..."

"နောက်တော့ ငါတို့ဆီမှာ အစားအသောက်နဲ့ ရေတွေ ကုန်သွားတယ်..."

"အဲဒီခွေးမသားက ရေရှိတဲ့ နေရာမှာတောင် ငါတို့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတယ်..."

" အစ်ကိုကြီးလီ အခု ငါတို့ ခင်ဗျားကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်..."

"ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့မှပဲ ငါတို့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ထဲက အဲဒီဝက်ဝံနက်ကို သတ်နိုင်မှာ..."

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ကျန်းဝေကော်သည် လီလန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ အပြင်းအထန် ငိုကြွေးတော့သည်။

"ငါတို့ ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်လောက်ရှိတာ နောက်ဆုံးတော့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ကျန်တဲ့ လေးယောက်ကတော့ နတ်ဆိုးဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဝက်ဝံရဲ့ စားသောက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်..."

"ငါတို့ဆီမှာ သေနတ်တွေ ရှိပေမယ့် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ငါတို့ သူ့ကို လုံးဝ မထိနိုင်ခဲ့ဘူး..."

"ဝူးဝူးဝူး..."

"အစ်ကိုလီ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်ပြန်လာပြီး ငါတို့ကို ကူညီပါဦး..."

ရွှမ်းရွှေရွာသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး မြေဩဇာညံ့ဖျင်းကာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ရန် အခြေအနေများ မရှိပေ။

ဒေသခံအများစု၏ ဝင်ငွေမှာ အမဲလိုက်ခြင်းမှသာ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဝက်ဝံနက် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး မည်သည့်မုဆိုးကမျှ အသက်စွန့်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

မုဆိုးအဖွဲ့မှ လူခြောက်ယောက် အတူတကွ ဝင်သွားခဲ့ရာ လေးယောက် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

တစ်ဦးတည်းသော မုဆိုးများမှာမူ လုံးဝ ဝင်မသွားရဲကြတော့ပေ။

ကျန်းဝေကော်၏ စကားသံများက တည်းခိုခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူ၏ အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှပေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် သူ၏ အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံက ဒုတိယဟု ဆိုလျှင် မည်သူကမျှ ပထမဟု ပြောဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ထိုသို့ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း ကျန်းဝေကော် ပြောပြနေသည့် ဝက်ဝံမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဤဝက်ဝံမှာ လွန်စွာ ဉာဏ်ကောင်းလွန်းနေသည်။

ဤစကားများသာ ကျန်းဝေကော်၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပါက လီလန်သည် လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းဝေကော်သည် ထိုဝက်ဝံကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေကော်အား ထပ်မေးလျှင်လည်း အသုံးဝင်မည့် အချက်အလက်များ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသော လီလန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို ငွေခွဲဝေပေးပြီးခါစဖြစ်သော ရှောင်နျူး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

"ဒု... အစ်ကိုကြီးလီ ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ဖို့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ရှောင်နျူးသည် လီလန်အား မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်စေ့မှာ လှုပ်ရှားသွားကာ ဆက်ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်ပြီး အခုတစ်ခါ ကြီးပွားသွားပြီဖြစ်ပေမယ့် တည်းခိုခန်းမှာ နေရတာ တကယ့်ကို ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်..."

"တည်းခိုခန်းမှာ နေမယ့်အစား ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက် မထွက်ကြဘူးလား..."

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ထိပ်တန်းစစ်သည်တွေမို့လို့ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် နောက်ဆံတင်းစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှောင်နျူး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"တည်းခိုခန်းမှာ နေရတာ မင်းတို့ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်သားပဲ..."

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ဤလူများအားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရသော ဘဝနှင့် အသားကျနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသော ဘဝတွင် နေသားကျနေပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုထဲတွင် တစ်လခန့် ပိတ်လှောင်ခံထားရပါက အချို့မှာ ရူးသွပ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်နျူး ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ဖို့ ကျားခေါင်းတောင်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ချင်တဲ့သူရှိရင် သွားပြောလိုက်ပါ..."

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရရင် ဒီဝက်ဝံက အရမ်းကို ခက်ခဲတယ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် နီးပါး ဖြစ်နေပြီ..."

"ငါကိုယ်တိုင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အာမမခံနိုင်ဘူး..."

"ဒီတည်းခိုခန်းမှာ နေချင်တဲ့သူတွေ နေနိုင်တယ် ကျားခေါင်းတောင်ကို ငါနဲ့ လိုက်ချင်တဲ့သူတွေကတော့ နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ဆယ်စီ ရမယ်..."

အခြေအနေများမှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီဖြစ်ရာ လီလန်သည် ထပ်မံ၍ အချိန်မဆွဲလိုတော့ပေ။

မြို့နယ်ရှိ ကိစ္စများ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ကျန်းဝေသည် သူမ၏ ဘဝလက်ကျန်တစ်လျှောက်လုံး အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခု သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ ကျားခေါင်းတောင်သို့ ချက်ချင်း သွားရန်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ကျားခေါင်းတောင်သို့ မသွားမီ သူသည် လူတစ်ယောက်ကို ရှာရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီးလီ ကျွန်တော် အခုပဲ လူတိုင်းကို သွားစုလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်နျူးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ထိပ်တန်းမုဆိုးတစ်ဦးအဖြစ် လီလန်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် လီလန်၏ စွမ်းရည်များကို မြင်တွေ့ရမည့် အခွင့်အရေး ရရှိခြင်းမှာ မျက်စိပွင့်စရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်နျူး ထွက်သွားပြီးနောက် လီလန်သည် ကျန်းဝေကော်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဝေ့ကော် ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါရှိနေသရွေ့ အဲဒီဝက်ဝံနတ်ဆိုးက ဘာဒုက္ခမှ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အစ်ကိုလီ အဲဒီဝက်ဝံနတ်ဆိုးက တကယ့်ကို စွမ်းအားကြီးတယ်..."

"တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာ..."

"ငါ ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနက တာဝန်ခံလျူနဲ့ ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ် ငါတို့ သူ့ကို အကူအညီတောင်းရင် မကောင်းဘူးလား ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ လုံခြုံရေးဌာနမှာ လူရာနဲ့ချီ ရှိတယ်လေ..."

"ငါတို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ရင် သူ ငါ့ကို သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ..."

ကျန်းဝေကော်သည် လီလန်အား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် လျူတုံအား အကူအညီတောင်းရန်ပင် ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

"ကျန်းဝေကော်... ဒါက ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာရဲ့ ကိစ္စပဲ ပြင်ပလူတွေကို ဝင်ပါခွင့် မပြုနိုင်ဘူး..."

ဤခေတ်ကာလတွင် လူအများစုမှာ သူတို့၏ ရင်ထဲရှိ မာနတစ်ခွဲသားဖြင့် အသက်ရှင်နေကြခြင်းဖြစ်၏။

ယခုအခါ ကျားခေါင်းတောင်တွင် ဝက်ဝံတစ်ကောင် ပေါ်လာ၍ ပြင်ပလူများထံမှ အကူအညီတောင်းခံပါက နောင်တစ်ချိန် အခြားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သို့လုပ်မည်နည်းဟု သူ တွေးမိသည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သားကောင်၏ ခြောက်လှန့်မှုကို ဤမျှခံနေရခြင်းမှာ ရှက်ဖွယ်ပင်။

လီလန်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားကာ ကျန်းဝေကော်အား ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေကော် မင်း ထစမ်း..."

လီလန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားပြီး တည်းခိုခန်းအခန်းထဲတွင် ဧရာမ ပဲ့တင်သံကြီး ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှာရည်များ၊ မျက်ရည်များဖြင့် ငိုကြွေးနေခဲ့သော ကျန်းဝေကော်သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် လီလန်အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ ဝက်ဝံနတ်ဆိုးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပါ..."

ကျန်းဝေကော်၏ အသံမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့်အလား စက်ရုပ်ဆန်ဆန် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အကြောက်လွန်ကာ သတိလွတ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းဝေကော်၏ မျက်နှာကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။

"ဖြန်း..."

လီလန်သည် ထိုရိုက်ချက်တွင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းဝေကော်မှာ ရိုက်ချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် လည်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေကော်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖူးရောင်လာခဲ့သည်။

"ထစမ်း..."

"ရွှမ်းရွှေရွာက မုဆိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက အရမ်းကို သတ္တိကြောင်လွန်းနေပြီ..."

"သေဆုံးသွားတဲ့ မုဆိုးတွေအတွက် မင်း လုပ်ရပ်က ထိုက်တန်ရဲ့လား..."

"သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ကို မင်းဆီမှာ ထားခဲ့တာ မင်းက ဒီမှာ ငကြောက်လို လာပုန်းနေတယ်..."

"မင်း မိန်းမတစ်ယောက်လို ထပ်ငိုနေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို အခုပဲ ငါ နှုတ်ယူပစ်မယ်..."

စကားပြောနေစဉ် လီလန်သည် တိုက်ရိုက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ခါးဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ရာ အသစ်စက်စက် ပစ္စတိုတစ်လက် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

"ချောက်..."

လက်မဖြင့် အနည်းငယ် ဖိလိုက်သည်နှင့် သေနတ်မောင်း ပွင့်သွားလေသည်။

အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ကျန်းဝေကော်၏ နဖူးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ထားသည်။

လီလန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကျန်းဝေကော် မင်းက သေရမှာကို အရမ်းကြောက်နေမှတော့ အခုပဲ မင်းကို သေဖို့ ငါ ပို့ပေးမယ်..."

လီလန်၏ အနက်ရောင် သေနတ်ပြောင်းဝကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ ရက်စက်ပြီး လူသတ်ချင်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေခဲ့သော ကျန်းဝေကော်သည် ယခုအခါ အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး လီလန်၏ သေနတ်ကိုပင် တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

မုဆိုးတစ်ယောက်၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်အရ သူ မတ်တပ်မရပ်ပါက လီလန် တကယ် ပစ်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းဝေကော် သိနေသည်။

"အစ်ကိုလီ..."

"အစ်ကိုလီ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

"ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ဖို့ ကျားခေါင်းတောင်ထဲကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ ကျွန်တော် လိုက်သွားပါ့မယ်..."

"သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျားခေါင်းတောင်ထဲမှာပဲ သေချင်တယ်..."

ကျန်းဝေကော်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ လီလန်၏ ရိုက်ချက်က သူ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ငကြောက်လို နေခြင်းကလည်း သေရမည်ဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ခြင်းကလည်း သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ခုစလုံးက သေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းဝေကော်သည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိစွာ သေဆုံးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

"အခုမှပဲ ကျားခေါင်းတောင်က မုဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ တူသွားတော့တယ်၊ ထိုင်လိုက်..."

ကျန်းဝေကော် အနည်းငယ် စိတ်ပြန်လည်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ပစ္စတို၏ ခလုတ်ကို ပြန်ပိတ်ကာ သိမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းဝေကော် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လီလန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီဝက်ဝံက လူဘယ်နှယောက်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီးပြီလဲ..."

စောစောက ရှောင်နျူး ပြောသည်မှာ ဝက်ဝံက လူနှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီဟု ဆိုသော်လည်း ကျန်းဝေကော်၏ အဆိုအရ အနည်းဆုံး မုဆိုးလေးငါးယောက်ခန့် ဝက်ဝံကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ဤအဆင့်ရှိ ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်မှာ တောင်ပေါ်ဘုရင်တစ်ပါး နီးပါးပင် ဖြစ်သည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သဘာဝတရား၌ မတွေ့နိုင်သော ဆားဓာတ် ပါဝင်ပြီး အချိုဓာတ်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ဤဝက်ဝံသည် လူများကို ဆက်လက်၍ သေချာပေါက် အမဲလိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေကော် သူ့ကို ရှာရန် မည်မျှ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို ဆက်စပ်တွေးကြည့်ရင်း လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အဲဒီဝက်ဝံက သိပ်မမြင့်ပါဘူး နှစ်မီတာလောက်ပဲ ရှိတာ..."

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်တယ်..."

"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကလည်း အရမ်းကြီးတယ်..."

"ကျားခေါင်းတောင်ကနေ ငါတို့ ထွက်လာပြီးနောက် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ အနီးနားက ရွာတစ်ရွာကို သူ ထပ်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်..."

"ရွာထိပ်မှာ ဆော့ကစားနေတဲ့ ကလေးလေးငါးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ ဆွဲခေါ်သွားတယ်..."

"နောက်တော့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမေက သူ့ကလေးကို ဝက်ဝံ ဆွဲသွားတာကို တွေ့တော့ ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး ဝက်ဝံနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီအခါကျတော့ ဝက်ဝံက ကလေးတွေအားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အဲဒီမိန်းမကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းခေါ်သွားတယ်..."

"နှစ်ရက်ကြာတော့ ဝက်ဝံက နောက်ရွာတစ်ရွာမှာ ထပ်ပေါ်လာပြန်ရော..."

သတိပြန်လည်လာပြီးနောက် ကျန်းဝေကော်၏ စိတ်မှာ အလွန်ကြည်လင်နေပြီး သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

လဝက်ကျော်ကျော် အချိန်အတွင်းမှာပင် ဝက်ဝံသည် လူဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤလူဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာ အနီးတစ်ဝိုက်မှ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာ ပြင်ပမှ လူမည်မျှ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ကိုမူ သူတို့ လုံးဝ မသိရှိကြပေ။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လီလန်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သူပင်လျှင် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော ဒေါသများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့လား..."

သူက မေးလိုက်သည်။

ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ဤအရပ်အမောင်းနှင့် အလေးချိန်ရှိသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်သည် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အစာစားချင်စိတ် ရှိသင့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ လီလန် ဆက်လက် မတွေးတောတော့ဘဲ ကျန်းဝေကော်၏ အသံက သူ၏ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာရာ အဆုံးမဲ့ ဒေါသများ၊ မုန်းတီးမှုများနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည့်အလား သူ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းနေလေသည်။

"နှစ်ရက်ကြာတော့ အဲဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ အမေကို ရွာနဲ့ မီတာငါးရာတောင် မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."

"သူမရဲ့ မျက်နှာကို ဝက်ဝံက ပြောင်စင်အောင် စားထားပြီး နောက်တော့ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကိုပါ စားထားတယ်..."

"သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ထွင်းဖောက်ခံထားရတာ..."

ကျန်းဝေကော် စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အသံများမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"အဲဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ အမေကို ငါတို့ ရှာတွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ကောင်းတဲ့ အသားတစ်စတောင် မရှိတော့ဘူး သူမ တစ်ကိုယ်လုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံထားရတာ..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေကော် ရူးသွပ်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို လီလန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်သော မုဆိုးများသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း အမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့ဖူးကြသည်။

သို့သော် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကိုမူ လီလန်ပင် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"ဒီဝက်ဝံက အရမ်းရွေးတယ် ယေဘုယျအားဖြင့် သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်တွေက ကလေးတွေနဲ့ မိန်းမတွေ များတယ်..."

"သူက လူ့အရေခွံနဲ့ လူ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို စားရတာကို အထူးသဖြင့် နှစ်သက်တယ်..."

"ပြီးတော့..."

ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ကျန်းဝေကော်မှာ ဆက်၍ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"ပြီးတော့ သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ သားကောင်တွေကို စားရတာကိုလည်း နှစ်သက်တယ်..."

လီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝက်ဝံ အမဲလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် သားကောင်ကို မစားမီ မည်သည့်အခါမျှ သတ်လေ့မရှိပေ။

ယင်းအစား ၎င်းတို့သည် သားကောင်များကို အသက်ရှင်လျက် စားရန် ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မုဆိုးများကြားတွင် ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝက်ဝံ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ရမည့်အစား ခြင်္သေ့ သို့မဟုတ် ဝံပုလွေ၏ လည်ချောင်းအကိုက်ခံရခြင်းကို ပို၍ ရွေးချယ်လိုကြသည်။

ထိုခံစားချက်က အသားတစချင်း လှီးဖြတ်ခံရပြီး သေဆုံးရခြင်းနှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

"သွားရအောင် ငါတို့ အခုပဲ ပြန်ကြမယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လီလန်က ဆက်၍ ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် တိုက်ရိုက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေသည်။

လီလန် တည်းခိုခန်း အဝင်ဝရှိ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် သုံးဆယ်စလုံး ရောက်ရှိနေကြသည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ တည်းခိုခန်းတွင် ဆက်မနေလိုကြပေ။

ရှောင်နျူးသည် လူတိုင်း၏ အရှေ့ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး လီလန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် အမြန်သွားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလီ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး အဲဒီဝက်ဝံကို သတ်ဖို့ ကျားခေါင်းတောင်ကို ခင်ဗျားနောက် လိုက်ချင်နေကြတယ်..."

စောစောက ကျန်းဝေကော်နှင့် လီလန်တို့ စကားပြောနေစဉ် ရှောင်နျူးနှင့် အခြားသူများအားလုံး ခြံဝင်းထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့ မတ်တပ်ရပ်ရပေမည်။

ထိုဝက်ဝံက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် အလွန်မုန်းစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

"အစ်ကိုကြီးလီ ဝက်ဝံက လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ခုလေးတင် ကြားလိုက်ရတယ် ဒီငွေတွေကို သူတို့အတွက် ထားခဲ့ပေးပါ..."

ရှောင်နျူးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ယွမ်တစ်ထောင့်ငါးရာလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီးနောက် လီလန်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလီ ကျွန်တော်တို့က ငယ်ရွယ်ပြီး သန်မာသေးတယ် ဒီငွေတွေကို ကျွန်တော်တို့ မလိုအပ်သေးဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီငွေတွေကို အလိုအပ်ဆုံးသူတွေဆီ ပေးလိုက်ပါ..."

ရှောင်နျူး ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်နျူးထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် သွားကာ သူ၏ပခုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုကောင်း..."

"ဝက်ဝံရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အဲဒီသနားစရာကောင်းတဲ့သူတွေ ကိုယ်စား မင်းကို ကြိုတင်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရှောင်နျူးနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများစွာ၏ စေတနာကို လီလန် မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ ချစ်ရသူများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မိသားစုများ နောင်တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ခက်ခဲသော ဘဝများကို သူ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီလန်က စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝေကော်အား ငွေများ သိမ်းဆည်းခိုင်းပြီးနောက် သူသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို တည်းခိုခန်းထဲမှ တိုက်ရိုက် ခေါ်ထုတ်သွားလေသည်။

တည်းခိုခန်း ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် လီလန်က ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

"ညီလေးလီလန် မင်း ကျားခေါင်းတောင်ကို သွားမလို့လား..."

လျူတုံက မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က လီလန်အပေါ်သို့ ဦးစွာ ကျရောက်သွားပြီးနောက် လီလန်၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ရှောင်နျူးနှင့် အခြားသူများအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

မနေ့ညက သူ သေချာမမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ လီလန်၏ နောက်တွင် လိုက်ပါလာသူ အတော်များများ ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လျူတုံ မေးသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် ခရီးသွားရန်အတွက် ထောက်ခံစာတစ်စောင် လိုအပ်သည်။

လုံခြုံရေးဌာန၏ တာဝန်ခံလျူအနေဖြင့် လျူတုံတွင် သတင်းပေး အများအပြား

ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာက တည်းခိုခန်းဖြစ်သည်။

လီလန်သည် လျူတုံ အထူးအာရုံစိုက်ထားသူလည်း ဖြစ်သောကြောင့် လီလန်ကို လာရှာသူရှိပါက လျူတုံ သေချာပေါက် သိရှိမည် ဖြစ်သည်။

"မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို တည်းခိုခန်းမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ထားချင်နေခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ မင်းတို့ သွားဖို့ ပိုအရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေ ရှိနေပုံပဲ..."

လျူတုံက ပြုံးကာ အနည်းငယ် နှမြောတသသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခုလေးတင် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ ကန်တင်းကို မင်းအတွက် မုန့်ပြားတွေနဲ့ ကြာဇံစွပ်ပြုတ်တွေ လုပ်ခိုင်းထားတာ..."

"မုန့်ပြားတွေက ကြီးမားပြီး ဆီကြော်ထားတာ၊ တစ်ခုကို ပေါင်ဝက်လောက် အလေးချိန်ရှိတယ်..."

"ကြာဇံစွပ်ပြုတ်ထဲမှာ အဆီတတုံးကြီးတွေ ပါတယ် မင်းတို့ ဗိုက်ဝအောင် စားဖို့ လုံလောက်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ညီလေး လီလန်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ခုလေးတင် ရလိုက်လို့ ငါ အမြန်ပြေးလာခဲ့တာ..."

ဤနေရာသို့အရောက်တွင် လျူတုံက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပခုံး၌ အဖြူရောင် လက်ပတ်များ ပတ်ထားသော ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ ကန်တင်းမှ အလုပ်သမား ဆယ်ကျော်ခန့်သည် စဉ်းတီတုံးများကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်လာကြသည်။

"တစ်ယောက်ကို မုန့်ပြား ငါးချပ်စီ၊ လမ်းမှာ ပူပူနွေးနွေး စားသွားကြ..."

လျူတုံက လီလန်အား ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဝက်ဝံက ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်ဘူး ဒီတစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်တက်တဲ့အခါ မင်း အရမ်းသတိထားရမယ်..."

"အဲဒီဝက်ဝံက လူဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီးပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါ ခုလေးတင် ရထားတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ကျားခေါင်းတောင်ကနေ အဲဒီဝက်ဝံကို ဖယ်ရှားနိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း အသက်ရှင်လျက် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာဖို့ လိုတယ်..."

လျူတုံက စကားပြောနေစဉ် လီလန်အား မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီလန်၏ အကြည့်အောက်တွင် လျူတုံသည် သူ၏လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် လုံခြုံရေးဌာနမှ အလုပ်သမား ငါးဦး လျူတုံ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ်များကို ကျောတွင် လွယ်ထားကြပြီး လျူတုံ၏ အချက်ပြမှုအရ သူတို့သည် ကျောမှ ဘာယီရိုင်ဖယ်များကို တိုက်ရိုက် ဖြုတ်ယူလိုက်ကာ ကျည်ဆန်ခါးပတ်များနှင့်အတူ လီလန်၏ အရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

"ဒီဝက်ဝံက ထူးခြားတယ် မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ ဒါက ငါ ကူညီနိုင်သမျှပဲ..."

"ဒီမှာ ဘာယီရိုင်ဖယ် ငါးလက်နဲ့ ကျည်ဆန် ငါးရာရှိတယ်..."

"အားလုံးယူပြီး အသုံးပြုလိုက်ပါ..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးလျူ ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ယခင်က တောဝံပုလွေဂိုဏ်းကို ချေမှုန်းရန် သွားခဲ့ကြသောကြောင့် လျူတုံထံမှ လက်နက်များ ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူတို့သည် ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ရန်သာ သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး လျူတုံက သူ့ကို ဤမျှများပြားသော လက်နက်များ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဤသည်က ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီပါသလားဟု သူ တွေးမိသည်။

လီလန်၏ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ လျူတုံက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာယီသံမဏိစက်ရုံက ဒုတိယစက်ရုံမှူးကျူးက မင်းကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်..."

"အခွင့်အရေးရရင် မင်းကို သေချာ ကျေးဇူးတင်ဖို့တောင် သူ ငါ့ကို အရင်က ပြောဖူးတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် မင်းက ရွှမ်းရွှေရွာနဲ့ အနီးနားက ရွာတွေက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ရွာသားတွေအတွက် ဝက်ဝံကို ပြန်သွားတိုက်ခိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မကူညီဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

"စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာ သဘာဝကျကျ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်..."

"အခု မင်းမှာ အချိန်ရှိရင် အဲဒီဝက်ဝံကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားသင့်တယ်..."

"အဲဒီဝက်ဝံက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ် ဝက်ဝံရဲ့ စားတာကို မင်း လုံးဝ ခံလို့ မဖြစ်ဘူးနော်..."

လျူတုံက နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်ထံ လက်နက်များ ငှားရမ်းခြင်းကို သူ သိပ်ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ပေ။

သို့သော်လည်း လီလန်က ထိုသို့မထင်ခဲ့ပေ။

လျူတုံ သူ့ကို လက်နက်များ ငှားရမ်းခြင်းက တာဝန်ယူမှုကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

အကယ်၍ ဤလက်နက်များ နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ဆုံးသွားပါက သို့မဟုတ် မတော်တဆ ပစ်ခတ်မိပြီး လူတစ်ဦးဦးကို ထိမှန်သွားပါက အခြေအနေမှာ ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လျူတုံ၏ ကြေးနီရောင် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခု လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။

“ညီအစ်ကိုကောင်းပဲ…”

အချို့သော စကားများကို တကယ်တမ်း ပြောရန် မလိုအပ်ပေ။

လီလန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းကာ လျူတုံအား ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လီလန်၏ အနောက်တွင်တော့ ရှောင်နျူးသည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်ကာ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ ပေးပို့လိုက်သော မုန့်ပြားများအားလုံးကို ထုပ်ပိုးနေသည်။

အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ် ငါးလက်ကိုလည်း ရှောင်နျူးက လူတစ်ယောက်ကို သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်သည်။

ကျည်ဆန် တစ်ထောင်ကို စစ်စိမ်းရောင် သေတ္တာနှစ်လုံးထဲတွင် ထည့်ထားပြီး ရှောင်နျူးက လူတစ်ယောက်ကိုပင် သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်သည်...။

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို သုံးဆယ်ကို ဦးဆောင်ကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း ကျန်းဝေကော်နှင့်အတူ နောက်ဆုံးတွင် ကျားခေါင်းတောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ တိုက်ရိုက် မပြန်ဘဲ ရှောင်နျူးအား ညီအစ်ကို နှစ်ဆယ့်ငါးဦးကို ဦးဆောင်ကာ ရွာတွင် အရင်နေခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုဝက်ဝံမှာ အလွန်ပါးနပ်လှသဖြင့် ထိုဝက်ဝံသည် ရွှမ်းရွှေရွာကို ဝင်ရောက်စီးနင်းမည်ကို လီလန် စိုးရိမ်နေသည်။

လီလန်၏ အမြင်အရ တိရစ္ဆာန်များ၏ အပြုအမူများအားလုံးတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်တတ်သော ပုံစံများ ရှိသည်။

ထိုဝက်ဝံသည် ယခင်က အချိုဓာတ်ကို မြည်းစမ်းဖူးပြီးဖြစ်ရာ အစောကြီးမဟုတ်လျှင်တောင် နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို အများစုကို ရွှမ်းရွှေရွာသို့ တိုက်ရိုက် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်းနီးပါးတွင် အမဲလိုက်သေနတ်များ ရှိကြသည်။

လီလန် သူတို့ကို ဝေငှပေးခဲ့သော အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ် နှစ်လက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူတို့သာ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေသရွေ့ ထိုဝက်ဝံ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝေကော်နှင့် အခြားသူများမှာမူ လီလန်၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

လီလန်သည် ကျားခေါင်းတောင် မည်သို့ဖြစ်သွားသည်ကို ဦးစွာ ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်သည်။

ကျားခေါင်းတောင်ခြေတွင် လီလန်၊ ကျန်းဝေကော်နှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို ငါးဦးတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရှိနေကြသည်။

"အခု ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စာရင်းကောက်ကြမယ်..."

"ဘာယီရိုင်ဖယ် သုံးလက်၊ ကျည်ဆန် နှစ်ရာ၊ ပြီးတော့ ကျည်ဆန် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပါတဲ့ သေချာထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အမဲလိုက်သေနတ် လေးလက်..."

သူတို့ အခြားရွာများကို ဖြတ်သန်းလာစဉ် ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ရန် ကျားခေါင်းတောင်သို့ သွားမည်ကို အချို့လူများက သိရှိသွားသောကြောင့် ထိုရွာများက သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။

"ပြီးတော့ ဓားမကြီးငါးလက်..."

လီလန်သည် အလွန်လေးနက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သောသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူ တစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်ရမည်ဆိုပါက ဤမျှလောက် အသေးစိတ်ကျကျ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် ယခုအခါ ကျန်းဝေကော်နှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို ငါးဦးကို ဦးဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤလူများ၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် သူ တာဝန်ယူရမည်

ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို တောင်ပေါ်သို့ သူ့နောက်လိုက်လာကာ အသက်ဆုံးရှုံးစေခြင်းမျိုး မလိုလားပေ။

ဤသည်က လီလန်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီပေ။

"နောက်ပြီးတော့ မီးကျည်သေနတ် နှစ်လက်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ဆီမှာ မီးကျည် ငါးတောင့်

ရှိတယ်..."

ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေစဉ် လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် သူတို့၏ ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ အခြားသူများကို အသိပေးရန်ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိကိုယ်ကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် ဖြစ်သည်။

"ပြီးတော့ မုန့်ပြား အချို့၊ ရိက္ခာ အချို့၊ မီးမွှေးစရာနဲ့ သောက်ရေ..."

စုစုပေါင်းအားဖြင့် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် လူငါးဦးအတွက် သုံးရက်စာ ရိက္ခာများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

ပစ္စည်းများကို ရေတွက်ပြီးနောက် လီလန်က ၎င်းတို့ကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

"နောက်ကျရင် တောင်ပေါ်ရောက်တဲ့အခါ မထိတ်လန့်ကြနဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ချက်ချင်း သတိပေးချက်ပေး..."

"ဒါပေမဲ့ မပစ်ခင် သားကောင်ကို သေချာချိန်ရွယ်ဖို့တော့ မမေ့နဲ့..."

"မဟုတ်ရင် ကိုယ့်လူကို ပြန်ထိဖို့ လွယ်တယ်..."

လီလန်၏ အစီအစဉ်များကို ကြားသောအခါ အခြားသူများအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အနည်းဆုံးတော့ တောင်ပေါ်တက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လီလန်သည် အကြွင်းမဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နေရောင်ကို ကာကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်ကာ လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

မနေ့ညက သူတို့ ရွာတစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ကောင်းစွာ အနားယူခဲ့ရသောကြောင့် ယခုအခါ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေကြသည်။

"သွားကြစို့..."

နံနက်ခင်း နှင်းပေါက်များသည် သစ်ရွက်များပေါ်တွင် တွဲလောင်းခိုနေပြီး လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ရှစ်နာရီ၊ ကိုးနာရီခန့်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် စတင်တက်ခဲ့ကြသည်။

ကျားခေါင်းတောင်သည် မတ်စောက်ပြီး ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် တောင်ပေါ်သို့သွားသော လမ်းမှာ အလွန်ရှင်းလင်းသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တောရိုင်းမြက်များက လမ်းကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သင်သည် ခါးကိုင်းကာ သေချာမကြည့်ပါက လမ်းကို လုံးဝ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။

သူတို့ ဆက်လျှောက်သွားလေလေ ပေါင်းပင်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ ခါးလောက်အထိ နက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရင်ဘတ်အထိ ရောက်လာသည်။

လီလန်သည် လူတိုင်းကို တစ်တန်းတည်း ဖွဲ့စည်းကာ တောင်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ ဆက်လျှောက်သွားလေလေ နေရောင်ခြည်က ပိုမိုအေးစက်လာလေလေ

ဖြစ်၏။

လေထုထဲရှိ အပူချိန်ပင်လျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာသည်။

တစ်စက္ကန့်တွင် သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာ အဆယ့်နှစ်ဒီဂရီခန့် ရှိနိုင်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပူချိန် ဒီဂရီအနည်းငယ်သာရှိသော နေရာသို့ သင် ဝင်ရောက်သွားနိုင်သည်။

ဤသို့ အပူချိန် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုက လူများကို အအေးမိခြင်း သို့မဟုတ် ဖျားနာခြင်းများ အလွယ်တကူ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကျားခေါင်းတောင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အအေးမိ ဖျားနာသွားပါက ထိုသူ၏ အသက်မှာ နောက်ပြန်ရေတွက်ခြင်း စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ခွပ်..."

"ခွပ်..."

လီလန်သည် ကျောမှ ဓားမကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ရှေ့ရှိ ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို အားကုန် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

သူသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားကာ လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြီး ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ပင်စည်များအားလုံးကို ခုတ်လှဲလိုက်သည်။

လီလန်၏ အနောက်တွင် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို ငါးဦးရှိပြီး ကျန်းဝေကော်မှာ အနောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ကျန်းဝေကော်သည် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မုဆိုးအဖွဲ့တစ်ခုတွင် အန္တရာယ်အများဆုံးနေရာမှာ အရှေ့ဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်တွင် အနောက်ဆုံးရှိသူဖြစ်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများသည် သတ္တိရှိပြီး သွေးထွက်သံယို မြင်ဖူးကြသော်လည်း တောင်ပေါ်တက်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ တကယ့်ကို နည်းပါးလှသည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ကျန်းဝေကော်ကို အဖွဲ့၏ အနောက်ဆုံးတွင်သာ ထားရှိနိုင်သည်။

လေးနာရီ၊ ငါးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက်။

လီလန်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ပေါင်းပင်များကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်လှဲလိုက်သောအခါ ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုလီ ခဏလောက် အနားယူရအောင်..."

လီလန် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းဝေကော်၏ မောဟိုက်နေသော အသံက သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်မနက်လုံး လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ခံနိုင်ရည်ရှိသေးသော်လည်း ကျန်းဝေကော်မှာမူ တကယ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။

ဤကာလအတွင်း သူက အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကြောင့် မကြာခဏ လန့်နိုးလာတတ်သဖြင့် ကောင်းစွာ အနားမယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ယနေ့ လီလန်နှင့်အတူ တစ်မနက်လုံး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရခြင်းက သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေခဲ့သည်။

ကျန်းဝေကော် အနားယူချင်သည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အခြားသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများသည်လည်း လီလန်အား တညီတညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီလန်၏ ရှေ့တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ပင်ပန်းသည်ဟု မပြောရဲကြပေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားစလာပါက သူတို့သည် အနည်းငယ် အနားယူခွင့်ရရန် တကယ့်ကို မျှော်လင့်နေကြသည်။

"ဒါဆို နာရီဝက်လောက် နားကြတာပေါ့..."

လူတိုင်း ဒူးကိုထောက်ကာ အသက်ရှူမဝသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

လူတိုင်း ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်အားကောင်းလှရာ ဤခရီးသွားနှုန်းမှာ သူ၏အတွက် အသေးအဖွဲမျှသာဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြားသူများအတွက်မူ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ဤသို့လုပ်ဆောင်ရန် လုံးဝ မထောက်ပံ့နိုင်ပေ။

"မင်းတို့ တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ..."

လူတိုင်း ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီးနောက် လီလန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ လမ်းနည်းနည်း ဆက်လျှောက်ရဦးမယ်..."

"အဲဒီရက်တွေတုန်းက တောင်ပေါ်မှာ မိုးသည်းသည်းထန်ထန် ရွာထားလို့ တောင်ပေါ်လမ်းက လျှောက်ရခက်နေတာ၊ ပြီးတော့ အဲဒီဝက်ဝံက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နေတာတွေကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လီသုံးဆယ်လောက် လိုသေးတယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းတယ်..."

ကျန်းဝေကော်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူသည် တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူက စိတ်တင်းကာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ဝက်ဝံကို သူ၏ ရင်ထဲရှိ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်မလာစေချင်ပေ။ မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တောင်ပေါ်တက်ရန် သတ္တိကို ဆုံးရှုံးသွားပါက နောင်တွင် မည်သို့ အသက်ရှင်မည်နည်းဟု သူ တွေးမိသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးများသည် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သူ လုံးဝ…လုံးဝ အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။

"လီသုံးဆယ်လောက် လိုသေးတယ် ဟုတ်လား..."

"ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး..."

ကျန်းဝေကော် ထိုသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ခါးကိုကိုင်းကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းများကို ဖယ်ရှားရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ သွေးစွန်းနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လဝက်ခန့် ကြာသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဤသစ်ရွက်ပေါ်တွင် အညိုရင့်ရောင် သွေးကွက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ဝက်ဝံရဲ့ တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့နေရာက ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးလောက်တော့ဘူး..."

လီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ လက်ချောင်းများကြားရှိ သွေးစွန်းနေသော သစ်ရွက်ကို ကြည့်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သော ကျန်းဝေကော်သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လီလန်၏ ဘေးသို့ အမြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် လီလန်၏ လက်ထဲမှ သစ်ရွက်ကို ယူလိုက်စဉ် သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

ဤမျှအချိန်ကြာသွားသော်လည်း ညှီနံ့မှာ မပျောက်သေးပေ။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် နီးနေရတာလဲ..."

ကျန်းဝေကော်က တုန်ရီစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် ဝက်ဝံ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို နှစ်ရက်ကျော်ကြာ ခံခဲ့ရကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။

ထိုနှစ်ရက်အတွင်း သူတို့ မည်မျှပင် အသည်းအသန် ပြေးလွှားခဲ့စေကာမူ ထိုဝက်ဝံသည် အမြဲတမ်း အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည။

ထိုနှစ်ရက်အတွင်း သူတို့သည် နေ့ရောညပါ ပြေးလွှားခဲ့ကြရာ မည်သို့လုပ် လီသုံးဆယ်သာ ရှိနိုင်မည်နည်း ဟု သူ တွေးမိသည်။

ကျန်းဝေကော်၏ မေးခွန်းထုတ်မှုအပေါ် လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ မော့ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာမှာ တောင်ကြီးနှစ်လုံးကြားရှိ အက်ကြောင်းထဲတွင် အတိအကျ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ တောင်များသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်သို့ မရောက်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤတောင်နှစ်လုံးကြားရှိ အကျဉ်းမြောင်းဆုံးအပိုင်းမှာ လူတစ်ယောက် ဖြတ်သွားရန်ပင် ။

တိုတိုပြောရလျှင် ဤနေရာရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန် သစ္စာဖောက်လှသည်။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျန်းဝေကော်သည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ အမှတ်ရခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းဝေကော်၏ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လီလန်က ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကျန်းဝေကော်နှင့် သူ၏အဖော်များမှာ ထိုဝက်ဝံနတ်ဆိုးကြောင့် အကြောက်လွန်သွားပုံရသည်။ လူတို့သည် အသက်လုပြေးနေရချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များအားလုံးက တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။

တစ်နည်းဆိုရသော် ကျန်းဝေကော်နှင့် သူ၏အဖော်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျဲပါးသော သွေးကွက်များကို လိုက်၍ ခြေလှမ်း ဒါဇင်အနည်းငယ် ထပ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က လီလန်၏ ရှေ့တွင် ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့လာသည်။

လီလန်သည် အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီကိုမလာနဲ့..."

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ချောက်ချားသံတစ်ခုက သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီလန်က အလိုအလျောက် နှုတ်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် လီလန်၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသောအခါ ကျန်းဝေကော်သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ သစ်ရွက်ကို ကြည့်နေကာ အခြားသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို ငါးဦးမှာ နေရာတွင် အနားယူနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခု အသံပြုနိုင်သော အရာက ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ ဦးရေပြားမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်တက်သွားတော့သည်။

ဉာဏ်ကောင်းသော ဝက်ဝံသည် သူတို့ကို စောင့်နေခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လားဟု သူ တွေးမိသည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့သည်။

"ရွှီး..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လေပြင်းတစ်ချက်က လီလန်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

လီလန်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ ဒူးများ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေသွားကာ ရှေ့သို့ လှမ်းချလိုက်သည်။

ပြုတ်ကျသွားစဉ် လီလန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ကာ ခါးမှ ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသည့်အရာကို သေချာမမြင်ရမီမှာပင် သူ၏ လက်မက သေနတ်ခလုတ်ကို စတင်ဆွဲလိုက်သည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

စူးရှသော သေနတ်သံများက တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချက်ချင်းပင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

သစ်ရွက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သော ကျန်းဝေကော်သည် ရင်းနှီးသော သေနတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို အချို့သည် လီလန် သွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

လီလန်၏ ဘေးရှိ လူများ ရှေ့သို့ ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေကော်သည်လည်း အဖ့ကိုကြိတ်ကာ ကျောမှ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ယူ၍ ပြေးသွားလေသည်။

"ဒိုင်း..."

လူအနည်းငယ် လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူတို့ကို အလွန်အံ့အားသင့်စေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည် ။

ကြီးမားသော ကျားသစ်ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်သည် လီလန်၏ အပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ လီလန်၏ ခေါင်းကို ကိုက်တော့မည့်ဟန် ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေကော်၏ နှလုံးသားမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်ကာ လီလန်အား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချထားသော ကျားသစ်ကြောင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေကော်၏ လက်မမှာ သေနတ်ခလုတ်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ပစ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် လီလန်၏ အသံက သူ့နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မပစ်နဲ့..."

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဝေကော်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

လီလန်ကား အသက်ရှင်နေသေးသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့အားလုံး၏

အကြည့်အောက်တွင် ကျားသစ်ကြောင်၏ ခါးမှာ ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားရာ တစ်စုံတစ်ခုက ၎င်းကို တွန်းတင်လိုက်သည့်အလား ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီလန်က လှိမ့်၍ ကျားသစ်ကြောင်၏ အောက်မှ တွားသွားကာ ထွက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

"တော်တော်ကောင်းတဲ့ ကျားသစ်ကြောင်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ သားရေက ပိုက်ဆံအများကြီး ရလောက်တယ်..." (ကျားသစ်ကြောင်က တောကြောင်ပါပဲနော်။ ကျသစ်တစ်ကောင်လိုအကွက်တွေရှိပြီး အရှေ့တောင်အာရှမှာ အတွေ့များပါတယ်)

လီလန်က မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို လက်ဖြင့် သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ..."

"အစ်ကိုကြီး..."

"ခင်ဗျား အဆင်ပြေတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို အချို့နှင့် ကျန်းဝေကော်တို့သည် လီလန်၏ ဘေးသို့ အမြန်ပြေးသွားကြပြီး လက်များစွာဖြင့် လီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။

ကျားသစ်ကြောင်၏ ခြေသည်းများသည် လီလန်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး ၎င်း၏ အစွယ်ပါသော ပါးစပ်မှာ လီလန်၏ ခေါင်းကို ကိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ စောစောက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ခဲ့ရသည်။

သူ မည်သို့လုပ်၍ လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိ ဖြစ်နေနိုင်သနည်း။

လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ လီလန်က ပခုံးတွန့်ပြကာ ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်..."

လီလန် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေကော်နှင့် အခြားသူများသည် ကျားသစ်ကြောင်၏ ဘေးသို့ အမြန်သွားကာ ၎င်းကို လှန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤကျားသစ်ကြောင်မှာ အလွန်လေးလံပြီး ပေါင်နှစ်ရာကျော်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤအရွယ်အစားရှိသော ကျားသစ်ကြောင်တစ်ကောင်မှာ တောင်ပေါ်တွင် ကြီးစိုးသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေမည်။

၎င်းသည် အဘယ်ကြောင့် လီလန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကိုသာ သူတို့ မသိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမေးခွန်းနှင့်အတူ သူတို့သည် ကျားသစ်ကြောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျားသစ်ကြောင် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများကြားတွင် ကျည်ပေါက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လီလန် ခုလေးတင် ပစ်ခတ်လိုက်သော ကျည်ဆန်များအားလုံးသည် ကျားသစ်ကြောင်၏ မျက်လုံးအိမ်များနှင့် ဦးနှောက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရမ်းမိုက်တာပဲ..”

ဤကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမဲလိုက်ခြင်းကို နားမလည်သော ထိုချင်းလုံဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် ရင်ထဲတွင် အံ့ဩမင်တက်စွာ ရေရွတ်မိကြသည်။

သေလုမြောပါး အန္တရာယ်က သူ၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော်လည်း လီလန်သည် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ခဲ့ပြီး ကျားသစ်ကြောင်၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသေနတ်ပစ်စွမ်းရည်။ ဤသတ္တိ။ သူသည် သူတို့၏ ချင်းလုံဂိုဏ်း ဒုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရခြင်းနှင့် တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပေသည်။

"ဒီကျားသစ်ကြောင်ရဲ့ သားရေက ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးတယ် အဲဒါဆို ယွမ်တစ်ရာ နှစ်ရာလောက်တော့ ရောင်းရလောက်တယ်..."

သူတို့ အနီးကပ် စစ်ဆေးနေစဉ် ကျန်းဝေကော်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မုဆိုးဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်၏။

လူအများအပြားသည် ဤကဲ့သို့သော ကျားသစ်ကြောင် သားရေမျိုးကို သေချာပေါက် နှစ်သက်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ ကောင်းမွန်တဲ့ အစပြုမှုပဲ..."

ကျန်းဝေကော် စကားပြောနေစဉ် လီလန်က ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။

သူသည် ကျောမှ ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ထုတ်ယူကာ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် လှည့်လိုက်ပြီး တောင်ခြေရှိ ပို၍ပြေပြစ်သော အခြားတောင်စောင်းတစ်ခုသို့ တက်သွားလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တောင်ထိပ်မှ လီလန်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီကို လာကြည့်ကြဦး..."

ကျန်းဝေကော်နှင့် အခြားသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများသည် လီလန်၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ လီလန်၏ ဘေးသို့ရောက်၍ သူ လက်ညှိုးထိုးပြရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားများမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တောင်ထိပ်ရှိ မြက်ပင်များမှာ အလွန်စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော်လည်း တောင်ထိပ်၏ အလယ်တွင်မူ ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်က ဖိချိတ်ထားသည့်အလား မြက်ပင်များ ကြီးမားစွာ ဖိပြားနေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော် ကြာသွားခဲ့သော်လည်း မြက်ပင်များမှာ ပြန်လည်မတ်မတ် မရပ်နိုင်သေးပေ။

တောင်ထိပ်ရှိ မညီညာသော တွင်းပေါက်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းဝေကော်မှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။