အခန်း ၄၆၈

အခန်း (၄၆၈) ကျားခေါင်းတောင်

တောင်တန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာပြီး သူ၏နောက်တွင်တော့ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးယောက်က မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ပင့်သက်ရှိုက်ရင်း လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့သည် တောကြောင်ရိုင်းကို ထမ်းစင်ပေါ်တင်ကာ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ထမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးယောက်၏ နောက်တွင်တော့ လီလန် ရှိနေလေသည်။

ထိုမနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကြောင့် မည်သူကမျှ စကားမဟကြချေ။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ရှေ့မှ လမ်းရှင်းပေးရင်း လီလန်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှည့်ကြည့်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထမ်းစင်ကို ထမ်းလာသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးယောက်သည်လည်း လီလန်အား လေးစားအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လီလန်ဆီသို့သာ စုဆုံနေကြသည်။

သူသည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို စိတ်ထဲတွင် အခါခါ ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။

သူတို့သည် ကျိုင်းပင်အိုကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြပြီး အမဲလိုက်အဖွဲ့ အတိုက်ခံခဲ့ရသော နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ယခင်မုဆိုးများ၏ အလောင်းများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီးနောက် တောကြောင်ရိုင်း၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ထိုဝက်ဝံနတ်ဆိုးကြီး ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် တောင်ထိပ်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း လီလန်၏ ယခင်လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုများအရ ထိုဝက်ဝံသည် တောင်ထိပ်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှ နေ၍ ချောင်းမြောင်းစောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ လီလန်က ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤဝက်ဝံသည် တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းလှ၏။

တစ်ခဏမျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။

ဤဝက်ဝံသည် အရပ်သုံးမီတာနီးပါး မြင့်ပြီး အလေးချိန် တစ်တန်နီးပါး ရှိလေသည်။

အလေးချိန် တစ်တန်နီးပါး ရှိသည်ဆိုသော ခန့်မှန်းချက်မှာ အရှေ့ဘက်တောင်ထိပ်ရှိ ပြားကပ်နေသော တောရိုင်းမြက်ခင်းများကို အခြေခံ၍ တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲ့ဝက်ဝံရဲ့ ဉာဏ်ရည်က ငါ့ကို အံ့သြစေတယ်..."

"အချိန်တိုအတွင်းသာ သတ်မပစ်နိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ ပြဿနာတွေ အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤဝက်ဝံ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဝိသေသလက္ခဏာမှာ ၎င်း၏ ဉာဏ်ရည်ပင်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်မျိုး ဖြစ်သည်။

ပထမအကြိမ်တွင် ဝက်ဝံကြီး အထိနာသွားရခြင်းမှာ လီလန်ကို အခြားမုဆိုးများနှင့် မှားယွင်းထင်မှတ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းက ဤဝက်ဝံကို ယုံကြည်မှု ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

၎င်းသည် မူလချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော နေရာတွင်ပင် ထပ်မံကြိုးစားချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဤတစ်ကြိမ်၌မူ ကံဆိုးစွာဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်သော လီလန်နှင့် လာရောက်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

လီလန်၏ ပစ်ခတ်မှုအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ၎င်းအနေဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

သို့သော် ထိုတောကြောင်ရိုင်းက ဘယ်ကနေ ရောက်လာခဲ့သနည်းဆိုသည်ပင်။

အစမှအဆုံး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ပြီးနောက် လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ အသားစားသတ္တဝါများအားလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေများ ရှိကြသည်။

ဝက်ဝံသည် ထိုတောင်နှစ်လုံးကို ၎င်း၏ အမဲလိုက်ကွင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ တောကြောင်ရိုင်းကို ၎င်း၏နယ်မြေအတွင်း၌ မည်သို့မည်ပုံ အမဲလိုက်ခွင့် ပြုထားနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။

တိရစ္ဆာန်လောကတွင် အခြားသူ၏ အမဲလိုက်နယ်မြေသို့ ရမ်းကားစွာ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော ရန်စမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုတောကြောင်ရိုင်းမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားသော်လည်း ၎င်း၏ အလေးချိန်မှာ ဝက်ဝံနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤဝက်ဝံသည် ၎င်းတို့အား တောကြောင်ရိုင်းက တိုက်ခိုက်လာစေရန် တစ်နည်းနည်းဖြင့် အသုံးချခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နေနိုင်မည်လား ဆိုသည်ပင်။

တောကြောင်ရိုင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းနှင့် အနောက်ဘက် တောင်ထိပ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသော ဝက်ဝံတို့ကို ဆက်စပ်တွေးကြည့်လိုက်ရာ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတောကြောင်ရိုင်းမှာ ဝက်ဝံက ၎င်းတို့အား စမ်းသပ်ရန် တမင်သက်သက် စေခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

အကယ်၍ လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က တောကြောင်ရိုင်းကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပါက ဝက်ဝံသည် ပုန်းအောင်းကာ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုနည်းလမ်းများကို စောင့်ကြည့်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဤဝက်ဝံသည် တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းလှသည်။

၎င်းသည် တကယ်ပင် ထိုသို့သော အဆင့်အထိ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပါသလား။

တောကြောင်ရိုင်းက သစ်ပင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းကာ ၎င်းအား တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူက ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိသလို ဟိန်းဟောက်သံလည်း မကြားရဘဲ တစ်ဖက်သူက အမဲလိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထောင့်ကျပ်နေသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီးနောက် လီလန်၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သော ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားခဲ့တော့သည်။

အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ယနေ့တွင် တကယ့်ကို အံ့မခန်း ကံကောင်းခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းကို လှည့်၍ ပစ်ခတ်လိုက်သော သူ၏ လုပ်ရပ်ကပင် ဝက်ဝံ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်သူက အနောက်ဘက်တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေကာ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် တောကြောင်ရိုင်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်မည်။

ထိုအတွေး စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်က ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှုမြန်သွားခဲ့သည်။

လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဤဝက်ဝံအား သူ အထင်သေးနေမိသေးကြောင်း နောက်ကျမှပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

၎င်း၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ တွက်ချက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းစွာပင် အစွန်းရောက်လောက်အောင် ကောက်ကျစ်ကာ ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ထိုသို့သော သတ္တဝါမျိုးက လူများကို တိုက်ခိုက်ရန် တောင်ပေါ်မှ စတင်ဆင်းသက်လာသည်နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်း၏ မေးရိုးများအကြား၌ လူမည်မျှ သေဆုံးရမည်ကို မည်သူကမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့်ပင် လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ကျားခေါင်းတောင်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် ဝက်ဝံသည် မည်သည့်နေရာမှမဆို ကျပန်းဆင်းသက်လာနိုင်သည်။

ဝက်ဝံ၏ အပြုအမူများအရ သာမန်မုဆိုးများမှာ ၎င်းနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းသည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မည့် နေရာများကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိရစ္ဆာန်များကိုပင် အသုံးချနိုင်သေးသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လောက်နီးပါး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လွန်းသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီလန်ကို အစိုးရိမ်ရဆုံးဖြစ်စေသည့် အချက်မှာ ဤဝက်ဝံသည် လူသား၏ အသားကို မြည်းစမ်းဖူးနေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လူကို စားဖူးသော တိရစ္ဆာန်များသည် အနာဂတ်တွင်လည်း လူများကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် တိရစ္ဆာန်များ လိုအပ်သော ဆားဓာတ်များ ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်နေပြီး လေကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနိုင်သော အခြားအပင်စားသတ္တဝါများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခြေနှစ်ချောင်းရှိသော လူများမှာ ဖမ်းဆီးရန် အလွန်လွယ်ကူလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားခဲ့သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ တောင်အပြင်ဘက်ကို ရောက်တော့မယ်..."

လီလန် အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းဝေ့ကော်၏ အသံက သူ၏ဘေးမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီလန်က အစောပိုင်းတွင် လမ်းရှင်းပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ကြရာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သွားလာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

တစ်နာရီကျော်လေးအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ကျားခေါင်းတောင်မှ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

တောင်ခြေရှိ ရွာလေးကိုကြည့်ရင်း ကျန်းဝေ့ကော်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

ယခု သူတို့ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မည်ဆိုသည်မှာ လီလန်၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့သည်။

တောင်အပြင်ဘက်ကိုတောင် ရောက်တော့မည်လားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်... အောက်ကရွာကို အရင်သွားပြီး အနားယူကြတာပေါ့..."

"ဒီနေ့ရလာတဲ့ ငါတို့ရဲ့ သားကောင်ကို မင်းက အမဲလိုက်သေနတ်နဲ့ စောင့်နေလိုက်..."

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းက ပိုက်ဆံအများကြီး တန်တယ်နော်..."

လီလန်၏ အတွေ့အကြုံအရ ဤကဲ့သို့ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော တောကြောင်ရိုင်းသားရေတစ်ချပ်မှာ ယွမ်တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့် ရနိုင်ခြေရှိသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်များပြားသော ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံကိစ္စသာ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့ သူတို့၏ အမဲလိုက်ရရှိမှုမှာ အတော်လေး များပြားနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုကောက်ကျစ်သော ဝက်ဝံကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် မရေရာသော စိုးရိမ်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးက ဒီနေ့ လမ်းလျှောက်ရတာ ပင်ပန်းနေကြပြီမလို့ ငါတို့ ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူးလေ..."

"အောက်ကရွာကို ရောက်တာနဲ့ ဝေ့ကော် မင်း အရင်နားလိုက်ပေါ့..."

"ငါက ချင်းလုံဂိုဏ်းက ညီအစ်ကို တချို့နဲ့အတူ ရွှမ်းရွှေရွာကို ပြန်သွားလိုက်မယ်..."

ဤမျှကြီးမားသော တောကြောင်ရိုင်းနှင့်အတူ လီလန်သည် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံး ရရှိချင်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျားခေါင်းတောင်ခြေရှိ ရွာများအကြား ဆက်ဆံရေးမှာ များသောအားဖြင့် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လီလန် သိကျွမ်းသူများက ဤနေရာတွင် မရှိခြင်းပင်။

ဤနေရာတွင် သားရေလာဝယ်သူများသည် ဈေးနှိမ်ရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူတို့ ယနေ့ အမဲလိုက်လာခဲ့သော တောကြောင်ရိုင်းကို ဈေးပေါပေါဖြင့် မရောင်းချင်သောကြောင့် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရွာမှ မြင်းလှည်းတစ်စီး လာရောက်ရန် စီစဉ်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးကို ခေါ်သွားရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အနာဂတ်တွင် ဝက်ဝံက ရွာကို သေချာပေါက် လက်တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု လီလန် ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ လီလန်၏ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် ကန်းသွားခဲ့ပြီး ဝက်ဝံ၏ စရိုက်အရ ၎င်းသည် ကလဲ့စားချေရန် သေချာပေါက် လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ လုံခြုံရေးကို တိုးမြှင့်ရန်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးဦးနှင့်အတူ အရင်ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ရွာထဲတွင် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

လီလန် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်သည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ခဲ့ချေ။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် တကယ့်ကို အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက သူ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘဲ ဝက်ဝံက သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသည်ဟု မကြာခဏ အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် လီလန်က ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို သေနတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူ သိပ်ပြီး အားမစိုက်ခဲ့ရသော်လည်း လမ်းလျှောက်ရန်ပင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ကျားခေါင်းတောင်ခြေရှိ ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် ဆော့ကစားနေသော ကလေးများသည် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးပင် သူတို့အိမ်များဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီးနောက် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ရွာလူကြီးနှင့်တူသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးက သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့က ကျားခေါင်းတောင်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့ မုဆိုးတွေလား..."

အသက်ခုနစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်ခန့်ရှိမည်ဟု ထင်ရသော ထိုရွာလူကြီး အဘိုးကြီးမှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ကျားခေါင်းတောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မိမိ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း လုံးဝကို အံ့သြတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းတို့က အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေကြပြီလား..."

"ဒီအချိန်ကြီး ကျားခေါင်းတောင်ထဲကို ဝင်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

သူ၏အကြည့်သည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် သူ၏မျက်လုံးများက လီလန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရွာလူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော အတွေ့အကြုံများက အနောက်ဆုံးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာသော ဤအမျိုးသားမှာ သူတို့အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်ရွာကလဲ..."

ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးသည် လီလန်၏ ကျောပေါ်ရှိ အသစ်စက်စက် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခါစ သတိထားမှုများက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပေါ်လာတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝက်ဝံကြီးမှာ နေရာအနှံ့ လူများကို သတ်ဖြတ်နေသည်။

သေနတ်အသစ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသော ဤအဖွဲ့သည် မုဆိုးများ သို့မဟုတ် လူဆိုးလူမိုက်များ ဖြစ်ရပေမည်။

ရွာလူကြီး အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေပြီး တစ်ခုခုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် အနောက်ဘက်မှနေ၍ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့ရာ သူ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများနှင့် ကျန်းဝေ့ကော်တို့က အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လီလန်အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"အဘိုး... ကျွန်တော်တို့က ရွှမ်းရွှေရွာက မုဆိုးတွေပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က လီလန်ပါ..."

မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို မဖိတ်ခေါ်လိုသဖြင့် လီလန်က သူ၏နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လီလန်၏ နာမည်မှာ သူတို့ဒေသတွင် အလွန်နာမည်ကြီးလှသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် လီလန်သည် သူ၏နာမည်ကို ပြောရန်ပင် ပျင်းရိနေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအတိုင်း ထွက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ယိမ်းထိုးနေသော ကျန်းဝေ့ကော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ညီအစ်ကိုကို ပစ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းက လီလန်လား..."

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လီလန်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီး အဘိုးကြီး၏ ယခင်က သံသယဖြစ်နေသော မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားတော့သည်။

သူသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ လီလန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရွှမ်းရွှေရွာက မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လား..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်ပြီး ရေတွက်လို့မရတဲ့ သားကောင်တွေကို အမဲလိုက်ဖူးတဲ့သူပေါ့..."

လီလန်က ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရသည်။

ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးက မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် လီလန်ကို ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းတို့ လူငယ်တွေက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိပြီး ရဲရင့်ကြတာပဲ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက တောင်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံဘေးဆိုးကြီး ကျရောက်နေတာကို မင်းတို့ သိကြရဲ့လား..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့က တောင်ပေါ်ကို တက်ရဲသေးတာလား..."

လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးမှာ လုံးဝကို အံ့သြသွားတော့သည်။

ဤလူငယ်လေးက တကယ်ပဲ သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား ဆိုသည့်အကြည့်ပင်။

"အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို တက်လာတာက အဲဒီဝက်ဝံအတွက် သီးသန့်ပါပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တောင်ပေါ်မှာ အဲဒီဝက်ဝံနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး ကံနည်းနည်းသာ မဆိုးခဲ့ရင် အဲဒီဝက်ဝံက အသက်ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီပေါ့..."

လီလန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဝေ့ကော်က တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီဝက်ဝံက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တာနော်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကောက်ကျစ်ပါစေ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက သေနတ်တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ့မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ကန်းသွားစေခဲ့တာပေါ့..."

ကျန်းဝေ့ကော်၏ အသံမှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးရှေ့တွင် ရင်ကော့ကာ မတ်မတ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မှန်းကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အဲဒီဝက်ဝံကို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်တော့မှာပါ..."

ကျန်းဝေ့ကော် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးက လီလန်ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီဝက်ဝံရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ကန်းသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလား..."

ရွာလူကြီး အဘိုးကြီး၏ အသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများမှ နာမည်ကြီး မုဆိုးကောင်းများအားလုံးသည် ဝက်ဝံကို ရှင်းလင်းရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမျှမရခဲ့ကြသလို အချို့မှာ ဝက်ဝံ၏ မေးရိုးများကြားတွင် တိုက်ရိုက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလီလန်က တကယ်ပဲ ထိုမျှအထိ စွမ်းဆောင်နိုင်ပး။

အခြားသူများ မဖြေရှင်းနိုင်သော ဝက်ဝံကို သူက တောင်ပေါ်သို့ တစ်ကြိမ်တည်း တက်သွားရုံဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်လား။

"လူငယ်လေး... မင်း အဲဒီဝက်ဝံကို ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး..."

ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးက ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ လီလန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အနည်းငယ် နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"အဘိုး..."

"ကျွန်တော် ပြောပြမယ်..."

"ခုလိုဖြစ်ခဲ့တာပေါ့..."

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ယခင်က ထိုဝက်ဝံကြောင့် သူ အလွန်ကြောက်လန့်ခဲ့ရသော်လည်း လီလန်က ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ကန်းသွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အာရုံကြောစနစ်တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို သိလိုက်ရရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်အောက်သို့ ရောက်လာလေလေ ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ပို၍ တက်ကြွလာလေလေဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝက်ဝံ၏ မေးရိုးများကြားမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လီလန်က ဝက်ဝံကို သတ်လိုက်သရွေ့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်တို့ ကျိုင်းပင်အိုကြီးဆီကို သွားခဲ့ကြပြီးတော့ သစ်ပင်အောက်ကနေ တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ခုန်ချလာခဲ့တယ်လေ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်မှုသာ မရှိခဲ့ရင် အဲဒီတောကြောင်ရိုင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေသွားနိုင်တယ်ပေါ့..."

မကြာမီမှာပင် ကျန်းဝေ့ကော်၏ ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများနှင့်အတူ လီလန်က ဝက်ဝံကို မျက်လုံးကန်းသွားအောင် လုပ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့လေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ ပြောဆိုချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာလေးမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ဆူညံသွားတော့သည်။

ကလေးများစွာမှာ ရွာထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ အသက်အရွယ်မရွေး လူတိုင်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

"အဲဒီဝက်ဝံက မကြာသေးခင်က လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့တာလေ... ကျွမ်းကျင်သူ အများကြီးတောင် မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ကောင်ကို မင်းတို့က အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒီဝက်ဝံက တခြားဝက်ဝံတွေနဲ့ မတူဘူး... သူက တောင်ပေါ်က အရှင်သခင်နဲ့ ပိုတူတယ်လေ... လွန်ခဲ့တဲ့ အတန်ကြာက ရွာအရှေ့ဘက်က မျက်မမြင်ဗေဒင်ဆရာမ အဘွားကျန်းကို ငါတို့ ဗေဒင်မေးခဲ့သေးတယ်..."

"ငါတို့တွေ နှစ်တွေအကြာကြီး တိရစ္ဆာန်တွေကို အများကြီး အမဲလိုက်ခဲ့ကြလို့ မြေစောင့်နတ်က ဒေါသထွက်ပြီး ဒီဝက်ဝံကို လွှတ်လိုက်တာလို့ ဗေဒင်က ဟောထားတယ်လေ..."

"အခု လီလန်... မင်းက ဒီဝက်ဝံကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ အရင်ဘဝက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စစ်သူကြီး ဝင်စားတာ ဖြစ်ရမယ်... အဲဒီလိုလူမျိုးမှသာ ဝက်ဝံကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာပေါ့..."

"ဒီဝက်ဝံက သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ဘေးရွာက ဆွေမျိုးတွေဆီကနေ ငါ ကြားထားတယ်လေ..."

"ဒီဝက်ဝံက အရမ်းသန်မာရုံတင်မကဘူး... သူ့ပါးစပ်ကနေ မီးတောင် မှုတ်ထုတ်နိုင်တယ်တဲ့..."

"အဲဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ ဝက်ဝံကို မင်း ဘယ်လိုများ သတ်ခဲ့တာလဲ..."

မကြာမီမှာပင် လီလန်က လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဗေဒင်ယတြာအကြောင်းများကို ပါးစပ်ကနေ ရေပက်မဝင်အောင် ပြောဆိုနေကြသော အဘွားအိုများစွာက လီလန်ကို လုံးဝကို အခက်တွေ့သွားစေသည်။

အကယ်၍ သူသာ မသေမျိုးတစ်ပါးဖြစ်ခဲ့လျှင် အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ လာနေစရာ လိုသေးပါသလား။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းဖြင့် ရောက်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ချန်အယ်ကို ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ထားပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန် သည်းမခံနိုင်ဆုံးမှာ ဤရွာရှိ ကလေးဆိုးလေးများပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီလန်... အဲဒီဝက်ဝံက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

"သူ့မှာ ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်သည်း ခြောက်ချောင်း ရှိပြီးတော့ ခေါင်းတစ်လုံးက မီးမှုတ်နိုင်ပြီး တစ်လုံးက လျှပ်စစ်ပစ်လွှတ်နိုင်ကာ နောက်တစ်လုံးက ဟိန်းဟောက်တတ်တာလား..."

"ဦးလေးလီလန်... ဒီဝက်ဝံက အထီးလား အမလားဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်မလား... သူက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ပြီး လူတွေကို သတ်နေရတာလဲ..."

သူ့နားထဲတွင် ကလေးများ တတွတ်တွတ် မေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ ခေါင်းများပင် ကိုက်လာတော့သည်။

ဟာသလုပ်နေတာလား…။

ထိုဝက်ဝံက အထီးလား အမလားဆိုတာကို သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် လီလန်က အထီးဖြစ်ကြောင်း ရိုးသားစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုဝက်ဝံ၏ ရင်ဘတ်တွင် နို့သီးခေါင်းများရှိမရှိ သူ မမြင်ခဲ့ရချေ။

ဝက်ဝံ၏ ရင်ဘတ်တွင် အဖြူရောင် အမွှေးအနည်းငယ်ကိုသာ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ဤအဖြူရောင်အမွှေးမှာ လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိလေသည်။

အခြားလက္ခဏာရပ်များအနေဖြင့်မူ ဝက်ဝံ၏ အလွန်မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုအမြန်နှုန်းပင်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်သွက်လက်ပြီး ထို့နောက် ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခေါင်းကြီး ရှိနေသည်။

ဤဝက်ဝံ၏ ခေါင်းမှာ သာမန်ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်ထက် အလွန်ကြီးမားပြီး သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် ပိုကြီးလေသည်။

ဤသည်မှာလည်း လီလန်က မီတာဆယ်ဂဏန်းအကွာမှနေ၍ ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးကို ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုဝက်ဝံတွင် ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်သည်း ခြောက်ချောင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုမူ လီလန်အနေဖြင့် ထိုသို့သော မေးခွန်းကို တကယ်ပင် မဖြေနိုင်ခဲ့ချေ။

"အဘိုး... ကျွန်တော်တို့အတွက် စားစရာလေး အရင်ပြင်ပေးပါဦး..."

မူလက လီလန်သည် မိုးမချုပ်ခင် သူ၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ဤရွာမှ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုများကြောင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နေကုန် အလုပ်များနေခဲ့သော လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာလည်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အိုး... မင်းတို့ကို ဧည့်ခံဖို့တောင် ငါ မေ့သွားတော့မလို့ပဲ..."

လီလန်က ဗိုက်ဆာနေပြီဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးမှာ သူ့ခေါင်းကို အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လီလန်က ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မည်သို့မည်ပုံ ပစ်ခတ်ခဲ့ကြောင်း ကျန်းဝေ့ကော် ပြောပြနေသည်ကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေမိသဖြင့် စားစရာ ပြင်ဆင်ပေးရန်ပင် သူ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်းတို့ ဒီည မထွက်သွားကြပါနဲ့..."

"ငါတို့ရွာမှာပဲ နေကြပါ..."

"ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးရင် မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ရလာမှာပေါ့..."

"ဒီဝက်ဝံက ငါတို့ဒေသက လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာလေ..."

"တချို့ရွာတွေဆိုရင် ကြောက်လွန်းလို့ ရွာလုံးကျွတ် ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီပေါ့..."

ရွာလူကြီး၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် လီလန်နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ရွာလူကြီး၏ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာများကို တည်ခင်းပေးလာသည်။

မွှေးကြိုင်လှသော တောကြက်စွပ်ပြုတ် နှင့် နံရိုးများပါဝင်သော တောဝက်သားတုံးကြီးများ။

ဤအဓိက ဟင်းလျာနှစ်မျိုးမှာ ထမင်းစားစားပွဲတစ်ခုလုံး၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို နေရာယူထားသည်။

ဤအဓိက ဟင်းလျာနှစ်မျိုးအပြင် ရွာလူကြီးက သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာအချို့ကိုလည်း ကြော်ခိုင်းထားသေးသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း ဤရွာလူကြီး အဘိုးကြီးသည် ရွာထဲရှိ အစားအစာအားလုံးကို ထုတ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လီလန် စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်သည်။

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်က ဝက်ဝံသည် ဤရွာကို မည်မျှအထိ ဖျက်ဆီးထားကြောင်း ပြသနေသည်။

လီလန်က ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးကို ပစ်ခတ်လိုက်ကြောင်း သိပြီးနောက် ရွာလူကြီး၏ သဘောထားမှာ ၁၈၀ ဒီဂရီ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ချထားသော အငွေ့ထောင်းထောင်းထနေသည့် ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ အားနာမနေတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ထမင်းပန်းကန်များကို ယူ၍ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်ကြသည်။

ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သွားကြားထိုးနေကြသည်။

"လူငယ်လေး... ဝက်ဝံကို အသေသတ်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာဦးမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..."

"ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး... ဒီလအတွင်းမှာ ငါတို့ရွာက မုဆိုးသုံးယောက်တောင် သေသွားခဲ့ပြီလေ..."

"သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ သန်မာတဲ့ အမျိုးသားတွေဖြစ်ပြီး မိသားစုရဲ့ ထောက်တိုင်တွေပေါ့..."

"အခု မိသားစုရဲ့ ထောက်တိုင် မရှိတော့တော့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရော ကလေးတွေပါ အသက်မရှင်နိုင်ကြတော့ဘူးလေ..."

"မင်း အခုလေးတင် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ရွာမှာ ခြေလက်အင်္ဂါစုံတဲ့ အမျိုးသား နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

"ဒီည ငါတို့ မင်းတို့အတွက် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်ပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မင်းတို့ကို ငါတို့ရွာမှာ ခဏလောက် ထပ်နေပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်လို့ပါ..."

"ဒီဝက်ဝံက တခြားဝက်ဝံတွေနဲ့ မတူဘူး... သူက ရွာထဲကိုတောင် ဝင်ရဲတယ်လေ..."

ရွာလူကြီး အဘိုးကြီးသည် ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးတံကို လက်တွင်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ ဆေးပြင်းလိပ်ကို ဖွာနေလေသည်။

"ငါတို့ရွာက မုဆိုးတွေ အခု အပြင်ထွက်သွားကြပြီလေ..."

"သူတို့က တခြားနေရာတွေမှာ အမဲလိုက်သွားတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ ငါတို့စိတ်ထဲမှာတော့ သူတို့က အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်ဆိုတာ အားလုံး သေချာသိနေကြတာပေါ့..."

"အဲဒီဝက်ဝံက အရမ်းသန်မာလွန်းတယ်... ငါတို့လူတွေ ဒီလိုမျိုးဆက်ပြီး သေနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

"သူတို့ သေသွားရင်တောင် အဲဒီဝက်ဝံကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ.."

ဤနေရာတွင် ရွာလူကြီးက လီလန်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လူငယ်လေး... မင်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ..."

"ငါ မင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ကတည်းက မင်းက အရည်အချင်းရှိမှန်း ငါ သိပါတယ်ကွာ..."

"မင်းက အဲဒီဝက်ဝံကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... အနာဂတ်မှာလည်း သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပါ..."

"ငါတို့ရွာက ဒီဝက်ဝံရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုတွေကို တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့လို့ပါ..."

"သူက လူနှစ်ဆယ် သုံးဆယ်လောက်ကို သတ်ပြီးသွားပြီလေ... သူသာ ဒီလိုမျိုး ဆက်သတ်နေမယ်ဆိုရင် ကျားခေါင်းတောင်ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေအားလုံး လူသူကင်းမဲ့သွားလိမ့်မယ်ကွာ..."

ရွာလူကြီး၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားသောအခါ အစောပိုင်းက ပြုံးရွှင်စွာ စားသောက်နေခဲ့သော ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် အခြား ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးမှာ အလွန်လေးနက်သွားကြသည်။

မလာခင်က ဤနေရာရှိ ဝက်ဝံမှာ အလွန်သန်မာကြောင်း သူတို့ သိထားကြသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု တကယ့်ကို မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

ရွာလူကြီး၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်းက သူတို့၏ အကြည့်များကို လီလန်ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

"အဘိုး... စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒီဝက်ဝံနက်ရဲ့ သက်တမ်းက ကြာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယနေ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများမှတစ်ဆင့် လီလန်သည် ဤဝက်ဝံ၏ စရိုက်ကို အနည်းငယ် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်များသည် တိရစ္ဆာန်များပင် ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် ဉာဏ်ကောင်းစေကာမူ သားရဲများ၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယနေ့ နားလည်မှုများမှတစ်ဆင့် လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝက်ဝံကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ကောင်းသော ဝက်ဝံကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများ ရှိသလို၊ ဉာဏ်ကောင်းသော ဝက်ဝံကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများလည်း ရှိလေသည်။

"လီလန်... မင်းသာ ဒီဝက်ဝံကို သတ်ပေးနိုင်ရင် ငါတို့ရွာက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြီးကို အမြဲတမ်း မှတ်ထားမှာပါ..."

"အနာဂတ်မှာ မင်းအတွက် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တောင် စိုက်ထူပေးဦးမှာပေါ့..."

လီလန်က ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ကလေးတို့... မင်းတို့ အရင်အိပ်ကြတော့လေ..."

"ငါလည်း အိပ်ဖို့ ငါ့အခန်းကို ပြန်တော့မယ်ပေါ့..."

မကြာမီမှာပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ရွာလူကြီးသည် သူ၏တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ် အသံမြည်လျက် ထွက်သွားလေသည်။

ရွာလူကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် လီလန်ကလည်း လူတိုင်းကို အမြန်အိပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မနက်ဖြန်တွင် တောကြောင်ရိုင်းကို ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံတက်ရမည် ဖြစ်သည်။

မအိပ်ခင်တွင် လီလန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီည အိပ်ရင် သတိထားကြနော်..."

"ဝက်ဝံက တစ်ခုခု လာခိုးတာကို အခွင့်အရေး မပေးနဲ့..."

ယနေ့တွင် ဝက်ဝံက တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ၎င်းတို့ကို ခိုးကြည့်နေခဲ့ပုံကို တွေးမိသောအခါ လီလန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အဝတ်အစားများကို လုံးဝ မချွတ်တော့ချေ။

သူ၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ခေါင်းပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်တင်ထားပြီး ပစ္စတိုကိုတော့ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဝက်ဝံက ညလယ်ခေါင်တွင် တကယ်ပဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာရောက်တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက လီလန်က ၎င်းကို အသေအချာ နှိမ်နင်းပစ်မည်

ဖြစ်သည်။

လီလန် ထိုသို့လုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် အခြား ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

အခန်းထဲတွင် ဟောက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဟောက်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး အလွန်ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မနက်စောစောကတည်းက ကျားခေါင်းတောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဓားများဖြင့် လမ်းခုတ်ထွင်ရင်း လီသုံးဆယ် အပြည့် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တောင်နှစ်လုံးကြားရှိ သစ်ပင်ကြီးကို မီးရှို့ရန် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းကို သတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်ဆွဲလာခဲ့ရသည်။

ဤအသွားအပြန်ခရီးစဉ်မှာ တောင်ပေါ်လမ်း လီခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။

လူတိုင်းအထဲတွင် လီလန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံးမှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်မှာမူ ချက်ချင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။ မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းအုံးအောက်ရှိ ပစ္စတိုကို မောင်းတင်ကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့လက်ကို စောင်ဖြင့် ဖုံးထားလိုက်သည်။

အိပ်နေစဉ်မှာပင် လီလန်သည် မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖွင့် တစ်ဖက်ပိတ်ကာ သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာအရပ်မှ ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီလန်၏ မျက်ခွံများမှာ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြပြီး ချက်ချင်း အိပ်မပျော်သွားစေရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်က တံခါးအပြင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

တောင်ခြေရှိ အေးစက်သော လေပြင်းများမှာ အေးစိမ့်နေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းလက်တောက်ပနေသော လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှန်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းထဲတွင် ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ညဘက်တောင်တန်းကြီးမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြို့ရိုးကြီးတစ်ခုနှင့်တူပြီး အမှောင်ထုကြောင့် လုံးဝ ဖုံးကွယ်နေကာ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များကို ခွဲခြား၍မရနိုင်ပေ။

အေးစိမ့်နေသော တောင်ပေါ်လေပြင်းများနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ အမည်မသိ တိရစ္ဆာန်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကိုသာ ကြားနိုင်လေသည်။

အသားစားသတ္တဝါ အများစုအတွက် ညအချိန်သည် ၎င်းတို့ ထွက်ပေါ်လာရန် အသင့်တော်ဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပင်မတံခါးဆီသို့ အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီလန်သည် ပိုမိုကြီးမားလာသော အိပ်ချင်စိတ်ကို မခုခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

"ကျွီ.."

တောင်ပေါ်လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လီလန်သည် စောင်တစ်ဝက်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဤအေးစက်သော လေပြင်းကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ရိုက် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီလန်က လှည့်အိပ်လိုက်သည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မသိမသာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့သည်မသိ၊ ဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ လေများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကောင်းကင်ရှိ တောက်ပနေသော လမင်းကြီးမှာ ပိုပို၍ တောက်ပလာကာ ပိုပို၍ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

"အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေတာပဲ..."

လီလန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိဝင်လာခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တောင်လေပြင်းများမှာ ရာသီဥတု လေးခုလုံးတွင် မည်သည့်အခါမျှ ရပ်တန့်လေ့မရှိပေ။

ထိုသို့သော ညမျိုးတွင် တောင်လေပြင်းများက မည်သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားနိုင်မည်နည်း။

လီလန်သည် စောင်အောက်မှ ပစ္စတိုကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လှိမ့်အိပ်လိုက်ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တံခါးဆီသို့ မျက်နှာမူလျက် အနေအထား အတိအကျ နေရာယူလိုက်သည်။

သူ နားစွင့်ကာ ခဏမျှ နားထောင်ကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဝေးကွာသော အသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ပြတင်းပေါက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် မည်သည့်အသံမျှ မရှိတော့ချေ။

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ စောင်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လီလန်၏ ညာဘက်လက်မမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပစ္စတိုပေါ်ရှိ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြုတ်ချလိုက်သည်။

လီလန်မှာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်နေပုံရသော်လည်း သူ၏လက်ထဲရှိ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ပင်မတံခါးဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ တံခါးများအားလုံးမှာ သစ်သားတံခါးများဖြစ်ပြီး အေးစက်သောလေ တိုက်ခတ်လာသောအခါ တံခါးမင်းတုပ် လှုပ်ခတ်သံကိုပင် ကြားနိုင်လေသည်။

ဤအရည်အသွေးရှိသော သစ်သားတံခါးများမှာ ဝက်ဝံကို လုံးဝ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ကာ သူရှိနေသော အခန်းကို လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

သူ တည်းခိုနေသော အခန်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ကန်းက ပင်မတံခါးကို မျက်နှာမူထားသည်။

မြေသားကန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ကြီးမားသော ဧည့်ခန်းတစ်ခု ရှိသည်။

ပင်မတံခါးနှင့် မြေသားကန်းကြားတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိပေ။

တနည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ဤဝက်ဝံက ပင်မတံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသရွေ့ ၎င်းတို့သည် ဝက်ဝံ၏ တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းသာ အလိုရှိပါက လူတိုင်းကို ဆွဲဖြဲရန် ဝက်ဝံအတွက် ငါးမိနစ်ပင် လိုမည်မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် လီလန်၏ ယခုလေးတင် လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုအရ အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

ရင်းနှီးနေသော ဟောက်သံများက ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တနည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် လီလန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ နိုးမနေကြချေ။

ထို့အပြင် လီလန်သည် အခန်းထဲရှိ လူများကို မနှိုးနိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းက တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဝက်ဝံကို လန့်သွားစေမည်လားဆိုသည်ကို သူ မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝက်ဝံသည် တံခါးအပြင်ဘက်၌ ရှိနေကြောင်းကို လီလန် အလွန်သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ၎င်းတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပုံရသည်။

၎င်းက တိုက်ရိုက်လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ရခြင်းမှာ လှုပ်ရှားရန် သင့်တော်သော အချိန်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဤဝက်ဝံမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသော်လည်း မည်သည့်ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမျှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ ဝက်ဝံအား ဤရွာအထိ ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်လာခွင့် ပြုခဲ့မိသည်။

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ လီလန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ရွာထဲရှိ အခြားလူများထံမှ မည်သည့်အသံကိုမျှ သူ မကြားရသေးပေ။

အခြားသူများမှာ ဝက်ဝံ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီလား သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြဆဲလား ဆိုသည်ပင်။

ယုတ္တိဗေဒအရ ရွာထဲရှိ လူများအားလုံး ဤမျှနှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြမည် မဟုတ်ချေ။

လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိသေးချေ။

သူသည် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်နေသည့် အနေအထားကို လုံးဝ ခံယူထားပြီး သူ၏ အသက်ရှူစည်းချက်မှာလည်း အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။

နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးပေ။

ဤညမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး အိပ်စက်ရန်အတွက် အလွန်သင့်တော်လှသည်။

လီလန်က သူ အာရုံချောက်ချားနေခြင်းများလားဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ သွေးနံ့သဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

ကန်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့သော လီလန်သည် ဤအလွန်မှိန်ဖျော့သော သွေးနံ့ကို ရလိုက်ပြီးနောက် လှိမ့်ကာ ထထိုင်လိုက်သည်။

မမှားနိုင်ပေ။

ဤမှိန်ဖျော့သော သွေးနံ့သည် ဝက်ဝံ၏ ကတိုးနံ့နှင့်လည်း ရောယှက်နေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလာခဲ့သော မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လီလန်သည် ဤအနံ့ကို အလွန်ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံက တကယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

လီလန်သည် သူ၏ဘေးတွင် ချထားသော ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို တိုက်ရိုက် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

အနီးကပ် ပစ်ခတ်မှုအတွက် ပစ္စတို၏ သေစေနိုင်စွမ်းမှာ လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

"ချောက်..."

လီလန်သည် သွားနေစဉ်မှာပင် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ဘယ်ဘက်နံရံကို မှီကာ ခြေဖျားထောက်၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

သူသည် အခန်း၏ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံး ထောင့်တွင် ရပ်နေပြီး ထိုနေရာမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မျက်ကွယ်ထောင့်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အခန်းတွင် ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးနှင့် သစ်သားတံခါးတစ်ခု ရှိသည်။

လီလန်သည် ပြတင်းပေါက်၏ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရွှေ့သွားလိုက်သည်။

သူသည် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ဘာယီရိုင်ဖယ်၏ သေနတ်ပြောင်းဝကို အသုံးပြု၍ ထူထဲသော လိုက်ကာကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."