အခန်း ၄၆၉

အခန်း (၄၆၉) မျက်ကန်းဝက်ဝံ၏ ခေါင်းကို ပစ်ခတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ခြင်း

ကျားခေါင်းတောင်ခြေရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာတွင် ဖြစ်၏။

ရွာ၏ အစွန်ဆုံးထောင့်တွင် သီးခြားဆန်သော ခြံဝန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိလေသည်။

ထိုအချိန်၌ တောင်ပေါ်လေပြင်းများ ဆက်တိုက် တိုက်ခတ်နေပြီး ခြံဝန်းငယ်လေး၏ အထက်တွင် ဝေ့ဝဲနေတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ လီလန်သည် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူထဲသော လိုက်ကာကြီး ဖုံးအုပ်ထားသည့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ စူးစိုက်နေ၏။ ဘာယီရိုင်ဖယ်ဖြင့် လိုက်ကာကို ပင့်တင်ကာ ဖန်တီးထားသော ကွက်လပ်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် ရှည်လျားပြီး မည်းမှောင်နေသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အမြင့် သုံးမီတာခန့်ရှိသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်သည် ဝင်ပေါက်တွင် ရုပ်တုတစ်ခုပမာ ရပ်နေလေသည်။

ထိုအကောင်သည် သစ်သားတံခါးဘေးတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး သူ၏အရိပ်ကို မမြင်စေရန် တံခါးအောက်တွင် သီးသန့် နေရာယူထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံသည် ရုပ်တုတစ်ခုပမာ လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့စွာ ရပ်နေ၏။

၎င်း၏ မျက်လုံးအိမ်အထက်ရှိ ကြီးမားသော ကျည်ဆန်အရာကြီးသာ မရှိလျှင် ဤဝက်ဝံမှာ ယနေ့ သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အကောင်ဖြစ်သည်ကို လီလန် ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီလန်၏ ကျောပြင်မှ ဇောချွေးအေးများ စီးကျလာတော့သည်။

အဝင်ဝတွင် စူးစိုက်စွာ ရပ်နေသော ဝက်ဝံကို ကြည့်ရင်း သဲအိုးများအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ၎င်း၏ ဝက်ဝံလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ဓားငယ်များကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လက်သည်းများက သစ်သားတံခါးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ထိုအချိန်၌ ဆီးသွားရန် သို့မဟုတ် အခြားကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် တံခါးပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လျှင် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝက်ဝံ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ဝက်ဝံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လီလန်၏ မျက်လုံးများ စူးစိုက်ကျရောက်နေပြီး ဤဝက်ဝံသည် ဤမျှလောက် ဉာဏ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

ယနေ့တွင် လီလန်သည် ၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤဝက်ဝံသည် သူတို့ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ရဲသေးသည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လီလန်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမဲလိုက်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံနှင့် သားကောင်အမျိုးမျိုး၏ အနံ့အပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းတို့သာ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့တွင် သူတို့အားလုံး ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားနိုင်လေသည်။

သာမန်ဝက်ဝံများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း အလွန်ကြောက်တတ်ကြသည်။ တစ်ကြိမ် လန့်သွားပါက အချိန်တိုအတွင်း လူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။

ဤဝက်ဝံကမူ ခြားနားလေသည်။ ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် ၎င်းသည် တောင်ပေါ်တွင် သူတို့နောက်သို့ အချိန်ပြည့် လိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီလန်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ကျောချမ်းသွားတော့သည်။ ယနေ့ သူတို့ ဆုတ်ခွာခဲ့စဉ်က နောက်ချန်အဖြစ် လီလန် နေခဲ့ခြင်းမှာလည်း ကံကောင်းသွားခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လီလန်၏ သတိထားမှု လျော့မကျသွားခဲ့သဖြင့် ဤဝက်ဝံအား အခွင့်အရေး မပေးခဲ့မိခြင်းကလည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် သူတို့ ယနေ့ သေချာပေါက် သေဆုံးနေမည်ဖြစ်၏။

တုန်လှုပ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ခြောက်ခြားမှုများ။

လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။ ယနေ့တွင် သူသာ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို မသိရှိခဲ့လျှင် ဤအိမ်ထဲရှိ လူအားလုံး သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

လီလန် အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော ဝက်ဝံမှာ စိတ်မရှည်တော့သည့်ဟန် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဧရာမ လက်ချောင်းကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ သစ်သားတံခါးလက်ကိုင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းလိုက်လေသည်။

၎င်း၏ လက်သည်းများမှာ ကြီးမားပြီး ထက်မြက်ကာ အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်၏။

ဝက်ဝံတစ်ကောင်သည် အလွန် ဆာလောင်လာသောအခါ သစ်ပင်ပေါ်တက်၍ ရှဉ့်ကလေးများ အစာသိမ်းဆည်းထားသော သစ်ခေါင်းများကို ရှာဖွေပြီးနောက် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို ထည့်ကာ ရှဉ့်ကလေးများ သိမ်းဆည်းထားသည့် မှိုအားလုံးကို ယူဆောင်တတ်သည်ဟု ဆိုစကား ရှိလေသည်။

ထို့အပြင် ဝက်ဝံများသည် ပျားရည်ကို အလွန် နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်သည်းများမှာ လူတို့ ထင်မှတ်ထားလေ့ရှိသည့် နှေးကွေးမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အလွန် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ကြလေသည်။

"ကလစ်..."

ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဝက်ဝံ၏ လက်သည်းများက တံခါးလက်ကိုင်ကို ထိမိသွားချိန်တွင် အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

အိမ်ထဲရှိ လူများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်သည် မသိစိတ်အရ တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားနေသော ဝက်ဝံနက်မှာ ရုပ်တုတစ်ခုပမာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးနောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်လိုက်သည်။ ဤဝက်ဝံသည် ပစ်ခတ်ခံထားရပြီးဖြစ်ရာ ကျည်ဆန်များကို အလွန် အကဲဆတ်နေပေလိမ့်မည်။

လီလန်တွင် တစ်ချက်သာ ပစ်ခတ်ခွင့် ရှိသည်။ ဤဝက်ဝံကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်ခြင်းမရှိလျှင် ၎င်းသည် သေချာပေါက် ထွက်ပြေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို လှည့်ကာ သေနတ်ပြောင်းဝကို ဝက်ဝံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

မကြာမီတွင် လီလန်၏ ချိန်ရွယ်မှုအောက်၌ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ဝက်ဝံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချိန်မိသွားသည်။ သို့သော် ပစ်ခတ်ရမည့် ထောင့်အနေအထားအရ ဝက်ဝံသည် နံရံကို ကပ်၍ သစ်သားတံခါးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်၏ သေနတ်ပြောင်းဝမှာ ဝက်ဝံ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို တိုက်ရိုက် မပစ်ခတ်နိုင်ပေ။ ဤပြဿနာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း

ကြုံ့သွားတော့သည်။

"ကလစ်..."

နောက်ဆုံးတွင် ဝက်ဝံ၏ လက်သည်းများက တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သစ်သားတံခါးမှ ပြင်းထန်သော ပွတ်တိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ သစ်သားတံခါး မပွင့်လာခင်မှာပင် ကန်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်မှာ အလန့်တကြား နိုးထလာတော့သည်။

သူသည် အိပ်မှုန်စုံမွှား မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

"သေစမ်း..."

"ဝက်ဝံကြီးဟ..."

အေးစက်လှသော တောင်ပေါ်လေပြင်းများသည် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာ၏။ ချင်းလုံဂိုဏ်းညီအစ်ကို၏ ဟစ်အော်သံနှင့်အတူ အိမ်ထဲရှိ လူအားလုံး နိုးလာကြတော့သည်။

သူတို့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာသော ဧရာမ ဝက်ဝံခေါင်းကြီးကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

"ဝုန်း..."

ဝက်ဝံသည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာလိုဟန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းမှ သွေးရောင်လက်နေသော အလင်းတန်းမှာ လရောင်အောက်တွင် အထူးပင် အေးစက်နေပုံရသည်။

တစ်မီတာကျော်မြင့်သော တံခါးတစ်ခုသည် သုံးမီတာခန့် မြင့်မားသော ဝက်ဝံကြီးအတွက် အမှန်ပင် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေလေသည်။ ဝက်ဝံသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ ခေါင်းကို အထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

လီလန်သည် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို လှည့်ကာ ဝက်ဝံ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ အသံမှာ သူ၏း့နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကို ပစ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ကန်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဝက်ဝံကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ လီလန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ လီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လီလန်သည် အချိန်တစ်ခုတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဖောက်ဝင်လာတော့မည့် ဝက်ဝံဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အသည်းအသန် အခြေအနေတွင် ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်၏ နာမည်ကို အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများကလည်း လီလန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကြည့်နေခဲ့၏။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဟူသော စကားလုံးများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အလွန် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ ဤဝက်ဝံမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းလှရာ သူ သတိထားမိသွားမည်လား။

သေချာသည်မှာ ကျန်းဝေ့ကော်၏ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်အောက်တွင် ဝက်ဝံသည် 'ပစ်လေ' ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့သို့လည်း မတက်သလို လှည့်လည်း မကြည့်ပေ။ ထို့အစား အလွန်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သစ်သားတံခါးဘောင်တစ်ခုလုံးမှာ ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။

"ဒိုင်း…”

ဝက်ဝံ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားစဉ်မှာပင် လီလန်သည် ခလုတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆွဲလိုက်လေသည်။

ကျည်ဆန်သည် ဝက်ဝံ၏ ဦးရေပြားကို ရှပ်ထိသွားပြီး နံရံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဝက်ဝံ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လိုက်ဖမ်းလေသည်။

သူ တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် အံ့ဩဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝက်ဝံသည် ခြံနံရံကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဝက်ဝံသည် အလင်းတန်းတစ်ခုပမာ အပြင်ဘက် ခြံနံရံ၏ အတားအဆီးများတစ်လျှောက် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် ဘာယီရိုင်ဖယ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ဝက်ဝံ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ရာကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုံ့ထားလေသည်။

နည်းနည်းလေးမှ နည်းနည်းလေး။ ထိုအနည်းငယ်လေးသာဆိုလျှင် သူ ဤဝက်ဝံကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဝေ့ကော်သည် ပစ်လေ ဟူသော စကားကို ပြောလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်ထားမည်နည်း။

ထို့အပြင် ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သဖြင့် လီလန် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို တိုက်ရိုက် ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဤဝက်ဝံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ကျော်လွန်သွားပြန်၏။

ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ပါက ၎င်းသည် ထွက်ပြေးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အလွန် ပြတ်သားစွာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ တစ်ချက်တည်းဖြင့် မအောင်မြင်ပါက မိုင်တစ်ထောင်ခန့် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးခြင်းပင်။

ဤပြတ်သားမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့က လီလန်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

လီလန်၏ အနောက်မှ လိုက်လာကြသော ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် အဝတ်အစားများဝတ်ကာ ပြေးထွက်လာကြသည့် ချင်းလုံဂိုဏ်းညီအစ်ကို ငါးယောက်တို့မှာလည်း မှင်သက်နေကြတော့သည်။

လီလန်၏ ပစ်ခတ်ခံရပြီးနောက်တွင် ဤဝက်ဝံသည် ညဘက်၌ သူတို့ကို လာရောက် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရဲသေးသည်ဟု သူတို့ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လီလန်သာ စောင့်ကြည့်မနေခဲ့လျှင် ယနေ့ သူတို့ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားရမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အဝတ်အစားများဝတ်ကာ လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာ၏။ သူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး အလွန်အပြစ်မကင်းသလို ဖြစ်နေလေသည်။

"အစ်ကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..."

"အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်သာ ဝင်မပြောခဲ့ရင် အစ်ကို သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်လောက်တယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သူသာ ခုနက အမှားမလုပ်ခဲ့လျှင် လီလန်၏ ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်ဖြင့် ဝက်ဝံ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေချာပေါက် ပစ်ခတ်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိနေလေသည်။

ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ဝက်ဝံ၏ ခေါင်းမှာ သံအိုးကြီးထက်ပင် ကြီးမားနေသဖြင့် လီလန်၏ ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် အတိအကျ ထိမှန်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ခုနက သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်သာ ဝက်ဝံကို အလန့်တကြား ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ လီလန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေတော့သည်။ အမှားလုပ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပုံစံတူနေလေသည်။

ကျန်းဝေ့ကော် သူ့အား တောင်းပန်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"အဲ့ဝက်ဝံရဲ့ ဉာဏ်များမှုက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်..."

"ဒီနေ့ညကိစ္စကို မင်းတစ်ယောက်တည်း အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး..."

"ငါတို့ တောင်ပေါ်ကို အတူတူ ဝင်ထွက်ခဲ့ကြတာလေ... တောင်ပေါ်က ဆင်းလာကတည်းက သူ ငါတို့နောက်ကို ကပ်လိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်..."

"နောက်ချန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝက်ဝံလိုက်လာတာကို မသိခဲ့တာက ငါ့ပြဿနာပါ..."

"လူတိုင်း အဆင်ပြေနေသရွေ့ ကျန်တာ အားလုံးက ပြောရလွယ်ပါတယ်..."

လီလန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရွာထဲရှိ မီးရောင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလာကြတော့သည်။

မကြာမီ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရွာတစ်ရွာလုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

အိမ်တိုင်းရှိ မီးသီးများ ပွင့်လာကြပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။

မကြာမီမှာပင် အဘိုးရွာလူကြီးသည် အမဲလိုက်သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်အချို့နှင့်အတူ လီလန်တို့၏ ခြံဝန်းထဲသို့ ရောက်လာကြတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"ညသန်းခေါင်ကြီး ဘာလို့ သေနတ်သံတွေ ထွက်လာတာလဲ..."

အဘိုးရွာလူကြီးသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ လီလန်ထံသို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

သူတို့ အိပ်ပျော်သွားသည်မှာ နာရီအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရွာထဲတွင် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးရွာလူကြီး၏ နောက်မှ လိုက်လာကြသူများ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြပုံရသည်။

သင့်အနေဖြင့်ဆိုလျှင်လည်း ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်မတော် နှိုးခံရပါက ပျော်ရွှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် အဘိုးရွာလူကြီးကို ကြည့်ကာ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ကွဲအက်နေသော သစ်သားတံခါးနှင့် နံရံပေါ်ရှိ အလွန် ထူထဲသော သွေးကွက်ကြီးကို အဘိုးရွာလူကြီးအား တိုက်ရိုက်မြင်စေလိုက်၏။

နံရံတွင် ကပ်နေသော ဝက်ဝံအမွှေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"အခုည ငါတို့ရွာကို လာတာလား..."

အဘိုးရွာလူကြီး၏ အသံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများအပြည့် ပါဝင်နေလေသည်။

သူတို့ရွာတွင် ခွေးဆယ်ကောင်ကျော် ရှိသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အသားစားတိရစ္ဆာန်ကြီး ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို အဘယ်ကြောင့် ခွေးဟောင်သံ တစ်သံမျှ မကြားရသနည်း။

အဘိုးရွာလူကြီး၏ နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ လီလန်က ဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဝက်ဝံက လူတွေကို သတ်ဖြတ်ထားတာ အရမ်းများပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေ ပါလာတယ်လေ... ခွေးတွေက ဝက်ဝံရဲ့ အနံ့ကို ရလိုက်တဲ့အခါ လုံးဝ မဟောင်ရဲတော့တာပါ..."

'သတ်ဖြတ်လိုသည့်အငွေ့အသက်' နှင့် 'မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်' ဟူသော အယူအဆများမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ရှင်းပြရန် အလွန် းလွယ်ကူလေသည်။

အသက်များစွာကို နုတ်ယူဖူးသူအချို့တွင် အခြားသူများနှင့်မတူသော ထူးခြားသည့် သံလိုက်စက်ကွင်း ရှိတတ်ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဝက်များကို မကြာခဏ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသော သားသတ်သမားတစ်ယောက်သည် သူတစ်ပါးအိမ်သို့ အလည်သွားသောအခါ အိမ်ရှင်၏ ခွေးများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သေးပါပြီး ထွက်ပြေးတတ်ကြသည်။

ခွေးတစ်ကောင် မည်မျှပင် ဆိုးသွမ်းနေပါစေ သားသတ်သမားနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခိုကိုးရာမဲ့စွာ ကြောက်ရွံ့သွားတတ်သည်။

၎င်းမှာ သဘာဝအလျောက် အငွေ့အသက် ဖိနှိပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဝက်ဝံသည် လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ၎င်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့်အငွေ့အသက်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်သိပ်သည်းနေမည်သာ ဖြစ်၏။

လူသားများက မသိရှိနိုင်သော်လည်း အလွန်အကဲဆတ်သော တိရစ္ဆာန်များဖြစ်သည့် ခွေးများကမူ ၎င်းကို သိရှိနိုင်ကြလေသည်။

သေချာသည်မှာ လီလန် စကားပြောပြီးနောက် အရင်က တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာလေးတွင် ရုတ်တရက် ခွေးဟောင်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

ဝက်ဝံ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ ရွာထဲရှိ ခွေးများက ကျယ်လောင်စွာ ဟောင်ရဲကြတော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ..."

" ထွက်သွားမှ အခုမှ လာဟောင်နေကြတယ်..."

အဘိုးရွာလူကြီးမှာ သူ့ရွာမှ ခွေးများကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သတိပေးချက်များ ရရှိရန်အတွက်သာ သူတို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ခွေးများကို များစွာ မွေးမြူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသော အချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဤခွေးများထဲမှ တစ်ကောင်မျှ အသုံးမဝင်မည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

အဘိုးရွာလူကြီး၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး ခွေးတွေကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့..."

"ရွာကခွေးတွေက လူတွေနဲ့ နေကြတာဆိုတော့ အဲ့လောက် ရက်စက်တဲ့ ဝက်ဝံမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူးလေ..."

"နောက်ပြီး အဲ့ဝက်ဝံက လူအယောက် နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်လောက် သတ်ထားတာလေ... လူတွေကိုတောင် သတ်ရဲမှတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မကြောက်ဘဲ နေမလဲ..."

လီလန်၏ ဖြောင်းဖျစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာလေသည်။

"ကျိန်စာသင့် တိရစ္ဆာန်တွေ..."

"မင်းသာ ဝင်မပြောရင် မနက်ဖြန် သူတို့အားလုံးကို သားသတ်ရုံဆီ ပို့ပစ်တော့မလို့..."

အဘိုးရွာလူကြီးသည် လီလန်၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အချိန်အတန်ကြာ ညည်းညူနေတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အိမ်ထဲရှိ ဝက်ဝံ ပစ်ခတ်ခံခဲ့ရသော နေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်၏။

သူသည် နံရံပေါ်သို့ လက်လှမ်းကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဝက်ဝံသွေးများ စွန်းပေနေသော သူ၏ လက်ချောင်းကို နှာခေါင်းနားသို့ တေ့ကာ နမ်းရှူလိုက်သည်။

"သွေးနံ့က အရမ်းပြင်းတာပဲ..."

"ဝက်ဝံက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

တောင်ပေါ်မှ ဤနေရာအထိ ကီလိုမီတာ သုံးဆယ် ကွာဝေးလေသည်။

ဤဝက်ဝံသည် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့နောက်သို့ ရွာထဲအထိ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းပင်။

ဤအချက်က ဤဝက်ဝံသည် လူများကို လုံးဝ မကြောက်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

လူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်တွင်ပင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ရဲနေဆဲဖြစ်၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီးသည် လှည့်၍ သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤဝက်ဝံသည် သူတို့ဒေသတွင် အချိန်အတော်ကြာ သောင်းကျန်းနေခဲ့ပြီး ရွာပေါင်းများစွာနှင့် မုဆိုးရာပေါင်းများစွာ အနက်မှ တစ်ယောက်မျှ ဝက်ဝံကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လီလန်ကမူ ပြန်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သားရဲ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

ယနေ့ညတွင်လည်း ဝက်ဝံ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် လာသောအခါ ၎င်းအား နောက်ထပ်တစ်ချက် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပြန်၏။

ဤလီလန်သည် သူတို့ဒေသတွင် အမှန်တကယ်ပင် အသန်မာဆုံး မုဆိုး ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့အခန်းမှာ အရင် သွားအိပ်ကြပါ... ဒီသစ်သားတံခါးကို ပြင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်မယ်..."

"ရွာထဲမှာ လက်သမားတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့ကို အခုပဲ ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"မင်းတို့က ဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ဖို့အတွက် အဓိက အင်အားစုတွေပဲ... အနားယူချိန်မှာ ခွန်အားတွေ မကုန်ခန်းစေနဲ့..."

"အားလုံးပဲ ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး ခွန်အားတွေ ပြန်ဖြည့်ထားကြပါ... နောင်ကျရင် ဝက်ဝံကို နှိမ်နင်းဖို့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အားကိုးရဦးမှာ..."

အဘိုးရွာလူကြီးသည် သူ၏ တုတ်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် လူတစ်ဦးက လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့အား အဘိုးရွာလူကြီး နေထိုင်ရာ ခြံဝန်းကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ရွာ၏ လေးစားရသော လူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အဘိုးရွာလူကြီး၏ မိသားစုမှာ ခြံဝန်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် နေထိုင်ကြလေသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ အိမ်မကြီးဆီသို့ သွားသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ ဇနီးသည်နှင့်အတူ သူ၏ချွေးမနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့အားလုံး ဘေးဘက်အခန်းများဆီသို့ သွားကြလေသည်။

မူလက လီလန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့အား ဘေးဘက်အခန်းများတွင် နေထိုင်စေရန် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ကြင်နာတတ်ပြီး ဖော်ရွေသော အဒေါ်ကြီးဖြစ်သည့် အဘိုးရွာလူကြီး၏ ဇနီးက သူတို့ကို အိမ်မကြီးတွင် နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက ဝက်ဝံကို တိုက်ခိုက်ပေးတဲ့ ငါတို့ရွာရဲ့ သူရဲကောင်းတွေပဲ..."

"ငါတို့က မင်းတို့ကို ဆင်းဆင်းရဲရဲ မနေခိုင်းနိုင်ဘူး..."

"ဒီနေရာမှာက အခြေအနေတွေ မကောင်းလို့သာပါ... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ရဲ့ စားသောက်နေထိုင်ရေးကို ပိုကောင်းအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမှာ..."

အဒေါ်ကြီးက ထိုသို့ပြောလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ထပ်မံ ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။

ဤရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်မှာလည်း အနည်းငယ် လင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်တွင် သူတို့ လုပ်စရာများ ရှိသေးသဖြင့် သေချာစွာ အနားယူရန် လိုအပ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ရွာထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် နေရာချထားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

နောက်နေ့နံနက်ခင်း။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ နိုးလာသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီးသည် အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြော်ထားသော ရွှေဝါရောင် ဆီကြော်ကိတ်မုန့်များနှင့် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသည့် ခေါက်ဆွဲဟင်းရည် ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်ခုပင်။

ထို့နောက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သုပ်ထားသော အအေးသုပ် ဇလုံကြီးတစ်ခုလည်း ပါဝင်လေသည်။

လီလန်သည် တူကို ကိုင်ကာ ပခုံးပေါ်တွင် ကုတ်အင်္ကျီအထူကြီးကို လွှမ်းခြုံထားလျက် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ အားရပါးရ စတင် စားသောက်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင်မူ ကောင်းကင်မှာ လုံးဝ လင်းထိန်နေပြီ ဖြစ်၏။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ စားသောက်ပြီးနောက် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာကြသောအခါ။

အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မုဆိုးနှစ်ယောက် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီလန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် မုဆိုးနှစ်ယောက်က အရင် စကားဆိုလာသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရွာလူကြီးအဘိုးက ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးရမယ်လို့ ပြောတယ်..."

"နွေဦးရာသီ အမဲလိုက်ပွဲက စတင်တော့မယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ မကြာခင် တောင်ပေါ်မတက်ရင် ရွာထဲက လူကြီးလူငယ်တွေ အကုန် ငတ်ကုန်ကြလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက သေးငယ်ပါတယ်... ခင်ဗျားတို့လို သူရဲကောင်းကြီးတွေရဲ့ စွမ်းရည်မျိုး မရှိပါဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့က ဝက်ဝံကို မရင်ဆိုင်နိုင်ပေမယ့် ခင်ဗျား ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်လေ..."

"ခင်ဗျားက ဝက်ဝံကို ရှင်းလင်းပေးသရွေ့ ကျန်တဲ့ကိစ္စအားလုံး ကျွန်တော်တို့ကို လွှဲထားလိုက်ပါ..."

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာ သေနတ်တွေ ရှိပါတယ်... ဝက်ဝံကို မြင်တဲ့အခါ မနိုင်ရင်တောင်မှ သေနတ် တစ်ချက် နှစ်ချက်လောက်တော့ ပစ်နိုင်ပါသေးတယ်..."

ဤလူငယ်များ ထိုသို့ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

ဝက်ဝံသည် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးနေပါစေ လူတွေထက် ပို၍ စွမ်းအားကြီးနိုင်ပါမည်လား။

၎င်းသည် မည်မျှပင် ဉာဏ်ကောင်းနေပါစေ လူသားများ၏ ညီညွတ်မှုကိုမူ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါတွင် ဝက်ဝံကို ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ လီလန်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။

ကျားခေါင်းတောင်ခြေရှိ ရွာပေါင်းများစွာမှ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ်အားလုံး ပါဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဝက်ဝံသည် လတ်တလောတွင် အားသာချက်များအားလုံး ရှိနေပုံရသော်လည်း မကြာမီတွင် ၎င်း သေဆုံးရမည် ဖြစ်၏။

ထိုအချက်အတွက် လီလန် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေလေသည်။

ဝက်ဝံနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ပြီးနောက်တွင် လီလန်သည် ၎င်း၏ စရိုက်လက္ခဏာကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဝက်ဝံမှာ အလွန် ဉာဏ်များလှရာ သူသည် ၎င်း၏ ဉာဏ်များမှုကို သူ၏ အားသာချက်အဖြစ် အသုံးချနိုင်သည်။

ဤဝက်ဝံက အလွန်အငြိုးအတေးကြီးရာ လီလန်ကလည်း ၎င်း၏ အငြိုးအတေးကြီးမှုကို အသုံးချနိုင်၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီလန် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရွာလူကြီးအဘိုးကို ခေါ်ပေးပါ... သူ့ကို ပြောစရာရှိလို့..."

မကြာမီတွင် လူအများ ဝန်းရံထားမှုအောက်၌ အဘိုးရွာလူကြီးသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရောက်လာတော့သည်။

အဘိုးရွာလူကြီး စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လီလန်က အရင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုး ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ရွှမ်းရွှေရွာကို ပြန်ကြတော့မလို့... ခဏနေရင် ကျွန်တော့်အတွက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးပါ..."

"နွားလှည်းဖြစ်ဖြစ် မြင်းလှည်းဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ စီးပြီး ပြန်လို့ ရပါတယ်..."

လီလန်က ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ပြန်မည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

*ဝက်ဝံမသေသေးဘဲနဲ့ လီလန်က ထွက်သွားတော့မည်လား*

*တော်တော် နောက်တာပဲ*

လီလန်က ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖျက်ဆီးထားခဲ့ရာ အကယ်၍ ဝက်ဝံက သူတို့ကို လာရောက် ဒုက္ခပေးလျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

သူတို့ရွာမှ လူငယ်များတွင် လီလန်၏ စွမ်းရည်မျိုး မရှိပေ။