အခန်း ၄၇၁

အခန်း (၄၇၁) ကျေးရွာချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားခြင်း

သွေးနံ့မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အလွန်ညှီစော်နံကာ ပုပ်အဲ့အဲ့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ချက် ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ရှောင်ဖုန်းမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့အပြင် အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ သွေးနံ့ရလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်ဖုန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေသည်။ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ မသိချေ။

သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကာ ထိန်းမရဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။

ရှောင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူသည် တံခါးဝ၌ ရပ်နေပြီး တံခါးခုံကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူရော်နေလေပြီ။

ရှောင်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ကျောက်လျူ မည်သို့ဖြစ်နေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။

၎င်း၏ သွေးကပင် ရှောင်ဖုန်းကို ဤမျှလောက် ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်သည်။

အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။ လီလန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

လူနှင့် တိရစ္ဆာန်ကြားတွင် ကွာခြားချက် မရှိဟု ထင်ရသည်။

သားသတ်သမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော ခွေးတစ်ကောင်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သားသတ်သမား၏ ခြေရင်းတွင်သာ လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ သတ်ဖြတ်ခံရမည့် ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

လူများသည်လည်း ဝက်ဝံနက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီလန် အဲ့တာက ဘာကြီးလဲ..."

ရှောင်ဖုန်းက တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အသန်မာဆုံး မုဆိုးဖြစ်သော လီလန်သာ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်မနေပါက သူသည် ကာလကြာရှည်ကတည်းက ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏ နှလုံးသားငယ်လေးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိသော်ငြားလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက်ပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေတော့သည်။

"ဝက်ဝံနက်ကြီးရဲ့သွေး..."

ရှောင်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လီလန်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယနေ့နံနက် တောင်ခြေရှိ ရွာမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ထိုနံရံအင်္ဂတေကို အခွံခွာယူရန် အထူးတလည် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မူလက လီလန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အနံ့ခံအာရုံမှာ အလွန် ထက်မြက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ရွာမှ တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို ဝက်ဝံနက်ကြီးအား သိစေရန် သူသည် နံရံမှ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သွေးများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ထက်မြက်သော အနံ့ခံအာရုံဖြင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးနံ့ကို သေချာပေါက် ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုကာလ၌ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ရွာအပြင်ဘက်သို့ သူတို့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ အစီအစဉ်မှာ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် တကယ်ပင် စိတ်လွတ်သွားပြီး လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်လာပါက လီလန်သည် တိုက်ရိုက် အရေးယူကာ ၎င်းကို သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်ကို စိတ်ပျက်စေသည်မှာ ရွာမှ ထွက်လာချိန်မှစ၍ စောင့်ကြည့်ခံနေရသည်ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှည်လွန်းနေသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ကျားခေါင်းတောင်မှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားသည့်တိုင်အောင် ၎င်းက လှုပ်ရှားရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

လီလန်၏ သေနတ်နှစ်ချက်ပစ်ခတ်မှုက ၎င်းအပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော မှတ်သားမှုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပုံရသည်။

လီလန်သည် မူလက ဝက်ဝံနက်ကြီးကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏သွေးကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဝက်ဝံနက်ကြီး ထွက်မလာသော်ငြားလည်း ၎င်းက ကျောက်လျူကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကျောက်လျူ ငါ လီလန်လေ..."

လီလန်သည် ကျောက်လျူ၏ရှေ့တွင် ခါးထောက်လျက် ရပ်ကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"လျူ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် လီလန်လေ..."

လီလန်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှပြီး အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်နေသည်။

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် လီလန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျောက်လျူကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ သေချာသည်မှာ လီလန်၏ အသံကို ကြားပြီးနောက် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မှိုင်းတေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ကျောက်လျူက ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများကို လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

အလုပ်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်၏။ ကျောက်လျူ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သူသည် ကျောက်လျူကို မည်သို့ကယ်တင်ရမည်ကို သိသွားလေပြီ။ သူသည် မနေ့ကမှ ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ကျောက်လျူကို ကယ်တင်နိုင်ပေပြီ။

လီလန်သည် ဤလူနှစ်ယောက်၏ ပြဿနာများနှင့် ပတ်သက်၍ ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဤပြဿနာမှာ ကုသရန် အလွန်လွယ်ကူပေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး လူများကို ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းက လူများစွာကို စားသုံးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဤဝက်ဝံနက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း တကယ်ပင် အားကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လျူနှင့် ကျန်းဝေ့ကော်တို့တွင် တူညီသော ပြဿနာရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အသိစိတ်လွတ်သွားသည်အထိ ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့မှာ လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ဤရောဂါမျိုးကို ဤခေတ်ရှိ ဆရာဝန်များက ကုသရန် နည်းလမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လီလန်သည် အိမ်အပြင်ဘက်မှ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးယောက်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ လာပြီး ကျောက်လျူကို ခြံဝင်းထဲ သယ်သွားကြ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးယောက်မှာ အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် အုပ်စုလိုက် ဝင်လာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ကျောက်လျူကို လူရော အိပ်ရာခင်းများပါ သယ်ထုတ်သွားကြသည်။

လီလန်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် လူအနည်းငယ်က ကျောက်လျူကို ခြံဝင်းအလယ်တွင် ထားလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သွေးများစွန်းပေနေသော လက်ကိုင်ပုဝါကို ကျောက်လျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်သည်။

"ကျောက်လျူ..."

"အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ..."

"မင်း အဲဒါကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

လီလန်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည့်အခါ ရှောင်ဖုန်းအိမ်အပြင်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းထဲတွင်လည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော ရွာသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"လီလန်က ရွာကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ရွာအတွက် ကောင်းတာတွေ မလုပ်ပါလား..."

"သူက ဘာလို့ ကျောက်လျူကို လာကြည့်ရတာလဲ..."

“အမလေး ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

"လူက သေမလို ရှင်မလို ဖြစ်နေကြတာ..."

"လီလန်က ကျောက်လျူနဲ့ စကားပြောနေတုန်းပဲ..."

"သူက ကျောက်လျူကို ကုပေးချင်တာ ဖြစ်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျောက်လျူရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ကယ်တင်နိုင်ရင်တောင်မှ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေနေတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."

"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တောင် မရှိတော့ဘူးလေ..."

"အဲ့လောက်ထိ ပြောနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ..."

"ဒါက တကယ့်ကို လွန်လွန်းနေပြီ..."

အပြင်ဘက်ရှိ လူများ၏ အသံများကို လျစ်လျူရှုကာ လီလန်သည် ကျောက်လျူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်လိုက်ပြီဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကျောက်လျူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အလင်းရောင်တစ်ချက်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ကျောက်လျူ၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကိုလည်း လီလန်က ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီလနက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"ကျောက်လျူ ဒီလက်ကိုင်ပုဝါကို ကြည့်စမ်း..."

"ဒီလက်ကိုင်ပုဝါပေါ်က သွေးနံ့ကို ရှူကြည့် အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးရဲ့ အနံ့ပဲ မဟုတ်လား..."

"အခု သူ့ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ..."

လီလန်သည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်လျူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ဟိုဘက်သည်ဘက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကြီးမားပြီး ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက ကျောက်လျူ၏ မျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင် စတင်ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ရွာသားများသည် လီလန်၏ လက်ထဲရှိ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သွေးများဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ကိုင်ပုဝါကို မြင်သောအခါ အားလုံးပင် မိန်းမောတွေဝေသွားကြတော့သည်။

လီလန်က ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးကို တကယ်ပင် သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လော။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာပေါင်းများစွာ၊ မုဆိုးပေါင်းများစွာက ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ဤမျှကာလကြာရှည်စွာ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ လီလန် တစ်ယောက်တည်းက အလွယ်တကူ သတ်လိုက်သည်လား။

ဤကြီးမားလှသော ကွာဟချက်က စောင့်ကြည့်နေကြသည့် ရွာသားအားလုံးကို ထိန်းမရဘဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားစေတော့သည်။

အလွန်ပင် သန်မာလွန်းလှသည်။

လီလန် တစ်ယောက်တည်းက သူတို့ရွာရှိ အခြားသော မုဆိုးများအားလုံး ပေါင်းထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အားကောင်းနေပေသည်။

မုဆိုးပေါင်းများစွာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်လာခဲ့ပေ။

အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာသည့် တစ်ခုတည်းသော နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့မှာလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ဤကာလအတွင်း ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

သူတို့တွင် ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးကို နှိမ်နင်းရန် တကယ်ပင် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ဘဲ ယခုအခါ လီလန်က ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီဟု ကြားရသောအခါ လက်ရှိလူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

မုဆိုးဖြစ်သော လီလန်က ဝက်ဝံနက်ကြီးကို တကယ်ပင် သတ်လိုက်သည်ဆိုလျှင် ၎င်း၏ သားရေနှင့် အသားများကို အဘယ်ကြောင့် ပြန်မယူလာခဲ့သနည်း။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သားရေနှင့် အသားမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော အရာများဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အသားကို စားသုံးနိုင်သော်လည်း ယခုတော့ မည်သူကမျှ ဤဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အသားကို စားရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက လူများကို စားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏ သားမွေးမှာမူ သေချာပေါက် တန်ဖိုးရှိပေသည်။

လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သားမွေးတွင် သာမန်လူများ မသိမြင်နိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ပါရှိနေနိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဝက်ဝံသားရေမျိုးကို စုဆောင်းသူများက သေချာပေါက် ရှာဖွေကြမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ရွာထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောချင်လာသည်။

သို့သော် ခြံဝင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ကျောက်လျူကို ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်စရာ စကားများစွာကို မပြောထွက်တော့ပေ။

သူတို့ တကယ်ပင် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ ကျောက်လျူ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်လခန့် လဲလျောင်းနေခြင်းမှာ သတင်းထူး မဟုတ်တော့ပေ။

ကျောက်လျူမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို ရွှမ်းရွှေရွာရှိ လူတိုင်း သိထားကြသည်။

ပြီးတော့ ကျောက်လျူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းမှာလည်း ရူးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က လီလန်ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်လျှင်ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျောက်လျူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စကားများစွာကို မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ငါ့မြေးလေး အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ကျောက်လျူ အဘိုး မင်းကို လာကြည့်တာ..."

"ထတော့ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို လီလန် သတ်ပစ်လိုက်ပြီ..."

လူတိုင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က လူအုပ်ထဲမှ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

သူသည် လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးဝှေ့ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ကျောက်လျူအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်လျူ၏ မျက်နှာရှေ့ရှိ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သွေးများ စွန်းပေနေသော လက်ကိုင်ပုဝါကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။

"ကျောက်လျူ ဝက်ဝံနက်ကြီး သေသွားပြီ..."

"တကယ်ကြီး သေသွားပြီ..."

ကျောက်လျူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ အသံသြသြကြီးက ခြံဝင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လီလန်သည် ကျောက်လျူ၏ အဘိုးဘေးတွင် ရပ်ကာ အရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

လီလန်၏ အမြင်အရ ကျောက်လျူ၏ အခြေအနေမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပိတ်ဆို့မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပိတ်ဆို့မှု ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပိတ်ဆို့မှုကို လီလန်က ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လျူလည်း နိုးထလာသင့်ပေပြီ။

သေချာသည်မှာ လီလန်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် မိနစ်ဆယ်ခန့်အကြာ၌ ခြံဝင်းထဲတွင် အလွန် အားနည်းသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အဘိုး ဝက်ဝံနက်ကြီးက တကယ် သေသွားပြီလား..."

ကျောက်လျူက တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပုံရပြီး ယခုမှသာ သူ စကားပြောလာခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်လကျော်ကြာ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ လဲလျောင်းနေခဲ့သော်လည်း လီလန်က ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သွေးများ စွန်းပေနေသော လက်ကိုင်ပုဝါကို ပြန်ယူလာပြီးနောက်တွင် ကျောက်လျူသည် နောက်ဆုံး၌ သတိပြန်လည်လာခဲ့တော့သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

ကျောက်လျူ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ကျောက်လျူ၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို မင်း သိပါတယ်..."

"မီတာ ရှစ်ရာအကွာကနေ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာ..."

လီလန်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ကျောက်လျူသည် မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်လိုက်ပြီး

"အစ်ကိုလီ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လျူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

"အရမ်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလွန်းတယ် အရမ်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလွန်းတယ်..."

"အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးက အရမ်းရက်စက်ပြီး ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်..."

"သူက ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ပစ်ခဲ့တာ..."

"နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ အကာအကွယ်ပေးခဲ့တာက ဘေးရွာက ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ ပြေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးက သူ့ခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်တာကို ကျွန်တော့်မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့ရတယ်..."

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသောအခါ ကျောက်လျူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မုဆိုးခုနစ်ယောက် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သော်လည်း ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် သူ၏ ညီအစ်ကိုများ၏ သေဆုံးမှုမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူ့ကို စိတ်လွတ်သွားစေလောက်အောင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။

ဤကာလအတွင်း ကျောက်လျူမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့သည်ဟု ပြောခြင်းထက် သူကိုယ်တိုင်က ဤအမှန်တရားကို ရင်မဆိုင်လိုခြင်းဟု ပြောရမည် ဖြစ်သည်။

ရင်ဘတ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သူ ငါးဦး၏ မိသားစုဝင်များက နေ့စဉ် သူ့ကို လာကြည့်ကြသည်။

သူတို့နှင့် စကားပြောရန် သူ တကယ်ပင် မျက်နှာမပြရဲခဲ့ပေ။

ယခု လီလန်က ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ ကျောက်လျူသည် နောက်ဆုံးတွင် ငိုကြွေးနိုင်သွားတော့သည်။

"ကဲပါ ညီအစ်ကို မငိုပါနဲ့တော့..."

"တော်လောက်ပြီ..."

"ငါ မင်းကို အခု တာဝန်တစ်ခုပေးမယ် မနက်ဖြန် ရွှမ်းရွှေရွာကို သားကောင် ပြန်ယူလာမယ်..."

"ခဏနေရင် မင်း သားမွေးလာဝယ်တဲ့သူကို သွားရှာပြီး ပစ္စည်းတွေ လာယူခိုင်းလိုက်ပါ..."

လီလန်သည် ကျောက်လျူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ကျောက်လျူမှာ ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေကြောင်း သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

အမှန်တကယ် ရူးသွပ်ခြင်းမှာ ကျန်းဝေ့ကော်ကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ဖြစ်တတ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဝေ့ကော်ပင်လျှင် လီလန်၏ ကုသမှုကို ခံယူခဲ့ရသည်။ ကျောက်လျူကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

"ရှောင်ဖုန်း ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကျောက်လျူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ်သုံးဆယ်ကို ထုတ်ကာ ကျန်းရှောင်ဖုန်းကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး

"ငါတို့ ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ရဦးမယ်..."

"မနက်ဖြန် ရွာက အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်..."

"ဝက်ဝံနက်ကြီးရဲ့ အလောင်းကို အပြင်မှာ ထားခဲ့ရတာ ငါ နည်းနည်း စိတ်မချဘူး တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးသွားဖို့ ကြိုးစားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လီလန်က နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ပြန်လာတုန်းက ဘာလို့ ဝက်ဝံနက်ကြီးရဲ့ အလောင်းကို ပြန်မယူလာခဲ့တာလဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်လိုက်တာဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒီရွာမှာ အလောင်းကို ထားခဲ့ရတာလဲ..."

ကျန်းရှောင်ဖုန်း ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးမှာ ထိန်းမရဘဲ သူတို့၏ အကြည့်များကို လီလန်ဆီသို့ လှည့်လာကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျောက်လျူပင်လျှင် အားယူကာ ခေါင်းလှည့်၍ လီလန်ကို ကြည့်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော အပြုံးမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် မှိုင်းတေနေပုံရသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ မုဆိုးများသည် သားကောင်ကို သတ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရွာသို့ ပြန်ယူလာလေ့ရှိကြသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးသော သတ္တဝါမျိုးအတွက် ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူလိုသူများပင် ရှိသည်။

လီလန်သည် ဤမျှတန်ဖိုးရှိသောအရာကို အခြားရွာတွင် တကယ်ပဲ ထားခဲ့သည်လော။

ကျောက်လျူသာမက ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အခြားလူများမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်။

"ငါ ဝက်ဝံနက်ကြီးရဲ့ အလောင်းကို ပြန်ယူလာချင်ပေမဲ့ သူတို့ရွာက သူတို့ရဲ့ နွားလှည်းကို ငါ့ကို ပေးမသုံးဘူး..."

လူအုပ်ကြီး၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီလန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ "သူတို့က အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးကို အမဲလိုက်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ယူချင်နေကြတာ ဒါကြောင့် ငါ့ကို သူတို့ရွာက နွားလှည်း ပေးမသုံးတာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ လက်ရှိလူတိုင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြတော့သည်။

ကျားခေါင်းတောင်ခြေတွင် ရွာပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိသည်မှာ မှန်ပေသည်။

သို့သော် ရွာတစ်ရွာစီ၏ မုဆိုးအဖွဲ့များမှာ ဆက်ဆံရေး မကောင်းကြပေ။

ပြိုင်ဘက်များသည် ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ကျားခေါင်းတောင်ရှိ ရွာများမှ မုဆိုးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အထင်အမြင်သေးကြသည်။

ရိုးရိုးရက်များတွင် ရွာများကြားရှိ မုဆိုးများသည် သားကောင်များအတွက် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သေဆုံးမှုများပင် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။

လီလန်၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာ စိုးရိမ်လာတော့သည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး ရွာကို မြင်းလှည်းတစ်စီးနဲ့ သွားကြမယ်..."

"အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးက ကျင်း နှစ်ထောင်လောက် ရှိမှာပဲ ငါတို့ အသားမစားနိုင်ရင်တောင်မှ ရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံအများကြီးရမှာ..."

ဤဝက်ဝံနက်ကြီးသည် သူတို့ဒေသတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖျက်ဆီးနေခဲ့သောကြောင့် အစိုးရကလည်း ဆုကြေးငွေ ထုတ်ပြန်ထားသည်။ ယွမ်နှစ်ထောင် ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သားမွေးနှင့် အသားများအပြင် ၎င်းက ငွေအများအပြား ရနိုင်သေးသည်။

ထိုရွာရှိ လူများက လီလန်အား ပြန်သယ်လာရန် မြင်းလှည်း ပေးမသုံးကြောင်း ကြားသောအခါ ရွှမ်းရွှေရွာမှ လူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာကြတော့သည်။

"သေနာကောင်တွေ..."

"အဲဒီဝက်ဝံနက်ကြီးကို လီလန်က သတ်ခဲ့တာ ရှင်းနေတာပဲ အခုတော့ သူတို့က ခိုးချင်နေကြတာပေါ့လေ..."

"ရွာသူရွာသားတို့ ဒီညပဲ သွားကြရအောင်..."

"လီလန် ဘယ်ရွာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြ ခုညပဲ သွားကြမယ်..."

ဤအချိန်တွင် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ခေါင်းဆောင် ကျိုးလျဲ့ရှန်က မတ်တတ်ရပ်လာသည်။

"ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာက ဘယ်တုန်းက ခုလို အရှုံးမျိုး ခံခဲ့ဖူးလို့လဲ..."

ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤဂုဏ်ကျေးဇူးမှာ သူတို့ ရွှမ်းရွှေရွာမှ လီလန် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် ဤဂုဏ်ကျေးဇူးကို အခြားသူများထံ ကျရောက်သွားစေရန် လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ခေါင်းဆောင် ကျိုးလျဲ့ရှန်က ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လာတော့သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အလောင်းကို ပြန်ယူရန် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါကြရန် ရွာသားများကို သူက တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားမှုများ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က အလျင်အမြန်ပင်

“အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါဦး..."

"အရမ်းမိုးချုပ်နေပြီ..."

"အခုချိန် အပြင်ထွက်ရင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား..."

"ဝက်ဝံနက်ကြီးရဲ့ အလောင်းကို စောင့်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ အရင်ပြန်သွားမယ် ခင်ဗျားတို့ အားလုံး မနက်ဖြန်မှ လာခဲ့ကြပါ..."

"တောင်ပေါ်ကနေ ဝက်ဝံနက်ကြီး တစ်ကောင်တည်း ဆင်းလာတာ အခြားသားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လီလန် ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ရွာသားများအားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့သည်။

မကြာသေးမီက ပေါ်လာသော ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ သူတို့ကို ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ယခု ကျားခေါင်းတောင်ပေါ်တွင် အခြားသော ပိုမို အားကောင်းသည့် တိရစ္ဆာန်များ ရှိနေနိုင်ကြောင်း ကြားရသောအခါ ဤသတင်းက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

ယခုလေးတင် တက်ကြွလာခဲ့သော စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒါဆိုအဲ့အတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် လီလန်က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

"ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ကြ..."

အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုငါးယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သေချာသည်မှာ မထွက်ခွာမီတွင် ရွှမ်းရွှေရွာမှ ရွာသားများကို သူ၏အတွက် နွားလှည်းတစ်စီး ယူလာပေးရန်လည်း ခိုင်းစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကျားခေါင်းတောင်ခြေမှ မွန်းလွဲပိုင်းခရီးစဉ် အပြည့်အဝ ကွာဝေးသည်။

သူတို့၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရလျှင် ရွာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူတို့မှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က တောက်ပသော လရောင်အောက်တွင် ကျားခေါင်းတောင်ခြေဆီသို့ ချီတက်သွားချိန်တွင် ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် သော့ခတ်ခံထားရပြီး တွေဝေနေပုံရသည်။

ပြီးတော့ သူတို့ ဖမ်းမိထားသော ကျားသစ်ကြောင်မှာလည်း အလုခံလိုက်ရလေပြီ။

"ဖြန်း..."

ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံတစ်ခုက ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ကျန်းဝေ့ကော် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူက ထပ်မံ ကန်ချခံလိုက်ရပြန်သည်။

"မင်း ဒီကျားသစ်ကြောင်ကို ဖမ်းမိတာလား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ တောင့်တောင့်တင်းတင်း လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော် ပါးစပ်ပင် မဟနိုင်သေးမီမှာပင် သူသည် တိုက်ရိုက် ငုံ့ကာ ကျန်းဝေ့ကော်ကို အချက်ပေါင်းများစွာ ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဖြန်း..."

"ရွှမ်းရွှေရွာက မင်းတို့လို ငကြောက်တွေက ဝက်ဝံနက်ကြီးကို နှိမ်နင်းရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ဒီကျားသစ်ကြောင်က ငါတို့ ဝမ်ကျားရွာက ဖမ်းမိထားတာ ရှင်းနေတာပဲ ရွှမ်းရွှေရွာက လူတွေက ဂုဏ်သိက္ခာမရှိဘဲ ငါတို့ ဖမ်းမိထားတဲ့ သားကောင်ကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"လျူပေါင်ဇီ ဒီသားကောင်က ခေါင်းဆောင်လီလန် ဖမ်းမိထားတာ ရှင်းနေတာပဲ ဝမ်ကျားရွာက လူတွေက တကယ့်ကို လွန်လွန်းနေပြီ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် နင်းခံထားရသဖြင့် ကျန်းဝေ့ကော်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ခြေဖဝါးများကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။

သူသည် ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ယနေ့ သူ တကယ်ပင် ကံဆိုးလှသည်။

နံနက်ပိုင်းက သူ အဆင်ပြေနေသော်လည်း ထမင်းစားပြီးနောက် ရွာလူကြီး၏ သော့ခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ညနေပိုင်းတွင်မူ ဝမ်ကျားရွာမှ လူများ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သူ ရိုက်နှက်ခံရရုံသာမက ကျားသစ်ကြောင် သားကောင်ကိုပင် အခိုးခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကျန်းဝေ့ကော် မင်းက တကယ် ရဲတင်းတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အဘိုး စိတ်ကြည်နေလို့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်..."

"ငါ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ဖမ်းမိပြီး အစိုးရဆီ ပို့ပေးလိုက်ရင် ယွမ်နှစ်ထောင်ရမှာ..."

"အဲဒီယွမ်နှစ်ထောင်အတွက် ငါ မင်းကို မရိုက်တော့ဘူး..."

"အဲဒီလီလန်ကတော့ ကောလာဟလတွေအရ အရမ်းတော်တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ ငါ မယုံဘူး ငါတို့အားလုံးမှာ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ် ခေါင်းတစ်လုံးစီ ရှိကြတာပဲ သူက ငါ့ထက် ဘယ်လောက်တောင် ပိုတော်နေမှာမို့လို့လဲ..."