အခန်း ၄၇၂

အခန်း (၄၇၂) ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်သည် သေမည့်သူကို မဖျောင်းဖျနိုင်

ကျားခေါင်းတောင်သည် ရွာများစွာ၏ လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် တည်ရှိလေ၏။

အချို့ရွာများမှာ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ဆက်ဆံရေး ဆိုးရွားကြသည်။

အမဲလိုက်ခြင်းများကြောင့် လုယက်မှုဖြစ်စဉ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိ၏။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဝမ်ကျားရွာနှင့် ယခင်ကတည်းက ဆက်ဆံရေးမကောင်းခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျားရွာမှ လျူပေါင်ဇီသည် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ သားကောင်ကို လုယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ မကျေနပ်မှုအတွက်မူ...

သူ မကျေနပ်၍ကော ဘာထူးမည်နည်း။

လျူပေါင်ဇီသည် သူ့အား ခြေတစ်လှမ်းဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ နင်းခြေနိုင်ပြီး လျူပေါင်ဇီ၏ အမြင်တွင်မူ…

ကျန်းဝေ့ကော် မကျေနပ်လျှင်တောင် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် လီလန်ဆိုသူနှင့် တွေ့ဆုံလိုနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

လီလန်နှင့် ပတ်သက်သော ကောလာဟလများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများတွင် ပြန့်နှံ့နေခဲ့သည်။ လီလန်ကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘာများ အထင်ကြီးစရာ ရှိနေ၍နည်း။

လျူပေါင်ဇီ၏ အမြင်တွင် ယခုတစ်ကြိမ် ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးဆယ်ဂဏန်းကျော် ပါလာခဲ့လေသည်။

ထိုဝက်ဝံသည် မြေလျှိုးမိုးပျံနိုင်စေကာမူ သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ထိုတောကြောင်ရိုင်းတို့မှာ ဝမ်ကျားရွာ၏ သားကောင်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

ဤကိစ္စသည် တရားမျှတမှု ရှိမရှိကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဝမ်ကျားရွာတွင် လူပိုများသလို သေနတ်များလည်း ပိုများလေသည်။

ဤသည်မှာ တရားမျှတမှုပင်ဖြစ်၏။

"မင်း မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ တောင်းပန်နိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်လေ..."

လျူပေါင်ဇီသည် မကျေမချမ်းဖြစ်နေသော ကျန်းဝေ့ကော်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

ယနေ့ သူသည် ဤနေရာတွင် ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းနှင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေ့ကော် စောင့်ရှောက်ထားသော သားကောင်ကို လုယူခြင်းသည် တစ်ဖက်တွင် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ကျားခေါင်းတောင်ပေါ်၌ ဝမ်ကျားရွာ၏ နာမည်ကို ပိုမိုကြီးမားလာစေနိုင်၏။

ဤခေတ်တွင် ဥပဒေစည်းမျဉ်းများမှာ အလွန်ဝေးကွာလွန်းလှသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ လူတို့က သတ္တိရှိရန် လိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုဆိုးများသည် သူတို့လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်များကိုသာ ပို၍ ယုံကြည်ကြလေသည်။

ထို့ပြင် ဤဝက်ဝံသည် ကျားခေါင်းတောင်တစ်ဝိုက်တွင် နာမည်ကြီးနေပြီဖြစ်ကာ အစိုးရအနေဖြင့်လည်း မုဆိုးများကို ၎င်းအား သတ်ဖြတ်နိုင်စေရန် အလွန်မျှော်လင့်ထားသည်။

အကယ်၍ ဤဝက်ဝံကို ဝမ်ကျားရွာမှ လူတစ်ဦးဦးက သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါက ယွမ်နှစ်ထောင် ဆုကြေးငွေအပြင် သူတို့ရွာ၏ နာမည်ကိုလည်း ပိုမို ကျော်ကြားလာစေနိုင်မည်ဖြစ်၏။

"အဘိုးရွာလူကြီး ခုနက ခင်ဗျားပြောတော့ ဝက်ဝံက ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆို..."

ကျန်းဝေ့ကော် မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေစေကာမူ ဝမ်ကျားရွာမှ လူများက ထိုတောကြောင်ရိုင်းကို လုယူသွားခြင်းအား သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင် လူပိုများပြီး သေနတ်များလည်း ပိုများနေရာ သူတစ်ယောက်တည်းနှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ထက်ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ လီလန်၏ အသိမပေးဘဲ ထွက်ခွာသွားမှုကြောင့် တစ်ရွာလုံးရှိ လူတိုင်းက သူ့အပေါ် အလွန် ရန်လိုနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ရွာမှ မည်သည့်အကူအညီမှ မရနိုင်ဘဲ သူတို့အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့သော အဘိုးရွာလူကြီးပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ဝမ်ကျားရွာမှ လူများက ကျန်းဝေ့ကော်အား ခိုင်ခံ့စွာ ချည်နှောင်ပြီးနောက် ဝမ်ကျားရွာ မုဆိုးအဖွဲ့၏ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျူပေါင်ဇီသည် အဘိုးရွာလူကြီးကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ရွာက လူတွေ ထိုဝက်ဝံကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... သူ့မျက်လုံးတစ်ဖက်က ကန်းနေပြီး ခေါင်းအပြင် တခြားပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေပါ ရထားတယ်ဆို..."

ရွာသားများက ဝမ်ကျားရွာ၏ မုဆိုးအဖွဲ့နှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ခဲ့သောကြောင့် လျူပေါင်ဇီသည် ဤကိစ္စကို သေချာစွာ အတည်ပြုလိုခဲ့လေသည်။

လျူပေါင်ဇီ၏ မောက်မာသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီးသည် တုတ်ကောက်ကို မှီ၍ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"လူငယ်လေး အဲ့ဝက်ဝံက မင်းတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး..."

"အခု ဒဏ်ရာရနေတယ်ဆိုပေမယ့် အဲ့ဝက်ဝံက သာမန်ဝက်ဝံတွေနဲ့ တကယ့်ကို မတူဘူး..."

"အဲ့ဝက်ဝံက ကြမ်းတမ်းတယ်၊ ရက်စက်တယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်းကို အငြိုးကြီးတယ်... ဒါ့အပြင် လူတွေနဲ့မတူတဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးလည်း ရှိသေးတယ်..."

"ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး မင်းမှာ သူ့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း တကယ် မရှိလို့ပါ..."

လီလန်နှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိထားသောကြောင့် အဘိုးရွာလူကြီးသည် ဝမ်ကျားရွာမှ လျူပေါင်ဇီအား ထိုဝက်ဝံကို အမဲမလိုက်စေလိုပေ။

ထို့ပြင် ထိုဝက်ဝံသည် အလွန်မြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ရှိရာ သာမန်လူများမှာ သူ၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ။

အဘိုးရွာလူကြီးသည် နောက်ထပ် သေကြေဒဏ်ရာရမှုများ ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေလိုတော့ပေ။

သူနှင့် လီလန်တို့သည် ရွာသားများကို လှည့်စားရန် ယနေ့နံနက်ကတည်းက ကြိုတင် ကြံစည်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုဝက်ဝံ သတိထားမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အဘိုးရွာလူကြီးသည် ရွာသားများအား ဤကိစ္စကို မပြောပြခဲ့ပေ။

သို့သော် အဘိုးရွာလူကြီး မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ရွာသားများသည် ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးများနှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဝမ်ကျားရွာသည် သူတို့၏ ကျားခေါင်းတောင် တစ်ဝိုက်တွင် အကြီးဆုံးရွာ ဖြစ်လေသည်။

ဤရွာ၏ မုဆိုးအဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်မှာလည်း အများဆုံးဖြစ်၏။

သာမန်ရွာတစ်ရွာအတွက် မုဆိုးအဖွဲ့တစ်ခုတွင် အဖွဲ့ဝင်ဆယ်ယောက်ခန့် ရှိလျှင်ပင် ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျားရွာ၏ မုဆိုးအဖွဲ့တွင်မူ အဖွဲ့ဝင် သုံးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိလေသည်။

ထို့ပြင် ဤမုဆိုးအဖွဲ့ဝင်များအားလုံးမှာ တိကျသော ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်နှင့် အလွန်ကြွယ်ဝသော အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံများ ရှိကြ၏။

သာမန်နေ့များတွင် ဝမ်ကျားရွာ၏ မုဆိုးအဖွဲ့သည် အခြားရွာများမှ မုဆိုးအဖွဲ့များနှင့် မကြာခဏ ပဋိပက္ခဖြစ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျားရွာ၏ မုဆိုးအဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင်ပိုများသောကြောင့် သူတို့က အခြားသူများ၏ သားကောင်ကို လုယူသောအခါ အခြားသူများမှာ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ကြ၏။

ယခုအခါ သူတို့ရွာရှိ လူများသည် ငကြောက် လီလန်ကို အားကိုး၍မရနိုင်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝမ်ကျားရွာမှ လျူပေါင်ဇီအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ပုံအပ်ထားကြသည်။

ဤသည်ကပင် လျူပေါင်ဇီ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ကျန်းဝေ့ကော် ခံရသည့် အဖြစ်အပျက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီး ခင်ဗျားကို ရွာလူကြီးဆိုပြီး လေးစားလို့ ခေါ်နေတာ... ကျေးဇူးကန်းတဲ့အလုပ် မလုပ်နဲ့..."

"ဒီဝက်ဝံက အရမ်းအငြိုးကြီးတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

"အခု ခင်ဗျားတို့ အားကိုးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ငါပဲ... ငါတို့ ဝမ်ကျားရွာက လူတွေသာ ထွက်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ရွာက လူတွေအားလုံး သေဖို့သာ စောင့်နေတော့..."

အဘိုးအိုက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျူပေါင်ဇီက ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးသာဆိုလျှင် သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်အထိ ထိုးကြိတ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် အဘိုးရွာလူကြီး၏ အသက်အရွယ်ကြောင့် သူက ပါးတစ်ချက်ရိုက်လိုက်ရုံဖြင့် တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားမည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"ငါက ခင်ဗျားကို အတည်ပြုချင်ရုံတင်ပါ အဲ့ဝက်ဝံက မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းနေတာ သေချာလား..."

လျူပေါင်ဇီ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါတို့ကို အကူအညီမပေးချင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ရတယ်..."

"ခင်ဗျားတို့ရွာမှာ ယောက်ျားတွေ သိပ်များများစားစား မရှိဘူး... ငါတို့ ဝမ်ကျားရွာသာ မရှိရင် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်သန်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားလဲ..."

လျူပေါင်ဇီက လှောင်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုဝက်ဝံသာ လုံးဝ ကျန်းမာနေသေးလျှင် သူ ရန်စရဲမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်လအတွင်း လူနှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်အထိ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဝမ်ကျားရွာမှ လူများသည် ဘယ်အချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ရမည်ကို သိကြသည်။

ဝက်ဝံ၏ မျက်လုံးကို လီလန်ကသာ ကန်းအောင် မလုပ်ခဲ့လျှင် ဤမျှ အန္တရာယ်များသော နေရာသို့ သူ လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ မင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်မယ် ဝက်ဝံက လီလန်ကြောင့် မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းသွားရုံတင်မကဘူး သူ့ဦးခေါင်းခွံလည်း လီလန်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်..."

သူတို့ကို ဖျောင်းဖျ၍မရနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးရွာလူကြီးက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ဤလောကတွင် အသက်မရှင်ချင်သော သူများ အမြဲတမ်း ရှိတတ်စမြဲပင်။

သူ့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ရွာလူကြီး၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဤဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးများသည် အလွန်သတိလက်လွတ် နိုင်လွန်းလှသည်။

လီလန်ပင်လျှင် ဤဝက်ဝံကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အလွန်ဂရုစိုက်ကာ သတိထားခဲ့ရလေသည်။

လျူပေါင်ဇီကမူ သူ၏ လူအင်အားနှင့် ခွန်အားကို အားကိုးကာ ဝက်ဝံကို အထင်သေးနေခဲ့လးသည်။

ဤသည်မှာ သေလမ်းကို ရှာနေခြင်းပင်ဖြစ်၏။

အဘိုးရွာလူကြီးသည် လျူပေါင်ဇီကို ထပ်မံ ဖျောင်းဖျလိုသော်လည်း သူ၏ မောက်မာသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ…

သူက လက်လျှော့လိုက်လေတော့သည်။

"ဒီဝက်ဝံကို မင်းတို့ အမဲလိုက်ချင်ရင် ရွာထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေကြ..."

"သေလမ်းကို ကိုယ့်ဘာသာ သွားမရှာကြနဲ့ တောင်ပေါ်ကိုလည်း မသွားကြနဲ့..."

"အဲ့ဝက်ဝံက အရင်က ငါတို့ရွာကိုတောင် ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်..."

"မင်းတို့ ရွာကို သေချာဂရုတစိုက်နဲ့ သတိထားပြီး စောင့်ရှောက်ရမယ် ဒါဆိုရင် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်..."

အဘိုးရွာလူကြီး၏ အမြင်တွင် ထိုဝက်ဝံက အလွန်အငြိုးကြီးလှသည်။

လီလန် မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ဒေါသများကို ဤရွာအပေါ်တွင် ပုံချမည်မှာ သေချာလေသည်။

သူတို့ရွာ၏ လုံခြုံရေးစနစ်မှာ ဝက်ဝံနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ မရှိသော်လည်း…

သို့သော် လူများက သတိထားနေသရွေ့ အောင်မြင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေသေးလေသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အဘိုးရွာလူကြီးသည် ဤဝက်ဝံက ဝမ်ကျားရွာမှ လူများ ရောက်ရှိလာခြင်းကို သိနေရမည်ဟု သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားနေရလေသည်။

ထို့ပြင် သူက လက်စားချေရန် နည်းလမ်းရှာမည်မှာ သေချာလေသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျားရွာမှ လူများမှာ အလွန်များပြားပြီး လူတိုင်းတွင် အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်စီ ရှိကြလေသည်။

ဝက်ဝံအတွက်ပင်လျှင် အသာစီးရရန် ခက်ခဲနိုင်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ အဘိုးကြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်အားလုံးကို ငါ သိပြီ... ခင်ဗျားတို့ဘက်က လူတွေအားလုံး တောင်ပေါ်မှာပဲ နေခဲ့ကြ..."

"ငါတို့ ဒီည ထွက်ကြမယ်..."

"ဝက်ဝံက အရမ်းအငြိုးကြီးတယ်လို့ ခုနက ခင်ဗျား ပြောခဲ့တဲ့အတွက် သူက ခင်ဗျားတို့ကို လက်စားချေချင်ရင် ဒီရွာနားမှာပဲ ပုန်းနေရမယ်..."

လျူပေါင်ဇီသည် လှည့်ကာ လူတိုင်းကို သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များတွင် ကျည်ဆန်များ ထည့်သွင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် အမဲလိုက်ခွေးတွေနဲ့အတူ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ တောင်ကို ရှာကြမယ်..."

"လူတိုင်းရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေ ဖွင့်ထားရမယ် ဘယ်သူမှ ငကြောက် မဖြစ်စေနဲ့..."

"ဒီလိုရာသီမျိုးမှာ ဝက်ဝံရဲ့ မျက်လုံးထဲကို သေနတ်မှန်သွားရင် ရောဂါပိုးဝင်ပြီး သေဖို့ အရမ်းများတယ်..."

"တခြားမုဆိုးအဖွဲ့တွေ မသတ်ခင် ဒီဝက်ဝံကို ငါတို့ သတ်ရမယ်..."

"ဝမ်ကျားရွာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ငါတို့ လက်ထဲမှာပဲ..."

လျူပေါင်ဇီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျားရွာမှ အခြားမုဆိုးများအားလုံး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

လူတိုင်းက သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို ထုတ်ကာ အဆက်မပြတ် စစ်ဆေးလာကြ၏။

ထိုဝက်ဝံကို သတ်ဖြတ်ရန် သူတို့ စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆုကြေးငွေ ထုတ်ယူရန် ဝက်ဝံ၏ အလောင်းကို မြို့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကိုပင် မြင်ယောင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

"ဟူး..."

လျူပေါင်ဇီက ဝက်ဝံကို ခြေရာခံရန် ကျားခေါင်းတောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

သူသည် လျူပေါင်ဇီကို အပြင်းအထန် တားဆီးချင်ခဲ့သော်လည်း သူ စကားနားထောင်မည်လော။

မဟုတ်ပေ။

လျူပေါင်ဇီကဲ့သို့ လူများသည် သူတို့၏ အင်အားကြီးမားသည်ဟု ခံစားရကာ အဘိုးအိုကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ကြပေ။

ထို့ပြင် သူသည် ယခုအခါ လောဘကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အန္တရာယ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဝက်ဝံကို သတ်ခြင်းမှရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ဖြစ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်များကို သူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

"ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေက သေဖို့ ကံပါလာတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အလဟဿပါပဲ..."

အဘိုးရွာလူကြီးသည် ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဝမ်ကျားရွာမှ လူများကို သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို စမ်းသပ်ခွင့်ပြုရန်မှလွဲ၍ သူ့တွင် တကယ့်ကို အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထို့ပြင် ကောင်းကင်ကလည်း အလွန်

မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်ရာ လီလန် ပြန်ရောက်လာခြင်း ရှိမရှိကို သူ မသိပေ။

လီလန်က ညနေပိုင်းတွင် ပြန်လာမည်ဟု သူနှင့် လီလန်တို့ သဘောတူထားခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ယခုအခါ ည ရှစ်နာရီ သို့မဟုတ် ကိုးနာရီခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွာထဲတွင် လီလန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရသေးပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာလေသည်။

သူတို့ ဝက်ဝံကို သတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ ဤတစ်ညအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

သူ့တွင် အလွန်ထက်မြက်သော အလိုလိုသိစိတ်တစ်ခု ရှိနေ၏၊ ယနေ့ည ဝက်ဝံကို မသတ်နိုင်ပါက သူတို့အားလုံး ဝက်ဝံ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သေဆုံးရမည်သာဖြစ်သည်။

မျက်လုံးကန်းကာ အလွန်အငြိုးကြီးသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်သည် ရွာထဲရှိ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီးသည်နှင့် ၎င်းနောက်ထပ် ကိုင်တွယ်မည့် ပစ်မှတ်များမှာ ရွာထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ အဘိုးရွာလူကြီး၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

လမင်းကြီး ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်မှာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်လာသည်။

လီလန်နှင့် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုအချို့သည် မြင်းလှည်းဖြင့် ရွာနှင့် သုံးလီအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

"ဒုခေါင်းဆောင် ငါတို့ အခု မဝင်ကြဘူးလား..."

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးက မေးလိုက်လေသည်။

သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး မြင်းလှည်းဖြင့် ခရီးသွားနေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံး နှစ်လီ သို့မဟုတ် သုံးလီခန့်သာ ကျန်တော့လေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ ညဘက်တွင် ရွာထဲသို့ မဝင်နိုင်ပါက ဝက်ဝံ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရရန် အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေရှိလေသည်။

ဤမျှလင်းထိန်နေသော လရောင်အောက်တွင် ဝက်ဝံကို သူတို့ မြင်နိုင်သော်လည်း ဝက်ဝံ၏ အမြန်နှုန်းအရ မီတာရာဂဏန်းအကွာအဝေးမှာ ဝက်ဝံအတွက် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူတို့ အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိပါက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝက်ဝံသည် သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာနိုင်လးသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၌ သေနတ်များ ရှိနေလျှင်ပင် ပစ်ခတ်ရန် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"အဲ့ဝက်ဝံက အရမ်းကိုကောက်ကျစ်တယ်... သူ အရင် စလှုပ်ရှားတဲ့အချိန်ကို ငါတို့ စောင့်ရမယ်..."

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုအချို့ကို မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းစေပြီးနောက် ရွှမ်းရွှေရွာမှ မြင်းလှည်းမောင်းသူအား ပြန်ရန် ပြောလိုက်သည်။

"ညဘက် အမှောင်ထဲမှာ မြင်းလှည်းမောင်းရင် သတိထားပါ..."

လီလန်၏ မှာကြားချက်များကို ကြားသောအခါ မြင်းလှည်းမောင်းသူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မြင်းကြာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသော မြင်းလှည်းဘီးများ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတိတ်သွား၏။

ယခုအခါ လီလန်အတွက် သူ၏ အစီအစဉ်ကို အမှန်တကယ် စတင်အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

"ဒီဖျာတွေက ငါ မထွက်လာခင်ကတည်းက ယူလာခဲ့တာ..."

"ဒါတွေအားလုံးက သိုးမွေးဖျာတွေပဲ..."

"မင်းတို့အားလုံး ဖျာပေါ်မှာ လှဲပြီး အနားယူကြ..."

"လူတိုင်း ကိုယ့်ရဲ့ အမဲလိုက်သေနတ်တွေက ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖြုတ်ထားကြ... ဘာအမှားအယွင်းမှ လုံးဝ မရှိစေရဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန် အချက်ပြမှုတွေကို လူတိုင်း စောင့်ကြည့်ကြ... ငါ အချက်ပြတာနဲ့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြ..."

လီလန်သည် ဘာယီရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေလျင် တိုက်ရိုက် ရှေ့ဆက်သွားလိုက်လေသည်။

ရွာနှင့် တစ်လီခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သူက ရပ်တန့်လိုက်၏။

ဤနေရာသည် ရွာ၏ လေအောက်ဘက်တွင် အတိအကျ ကျရောက်နေသဖြင့် သူတို့၏ အနံ့ကို ဝက်ဝံက ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် လီလန်နှင့် သူ၏ လူများ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာတွင် ရွာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသော တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု ရှိသည်။

ဤရွာ၏ ရှေ့ဘက်တွင် ကျားခေါင်းတောင်မှ ဆင်းသက်လာသော တောင်တန်းရှိပြီး ထိုတောင်တန်း၏ အောက်ခြေတွင် ဤရွာ တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ဤရွာ၏ အောက်ခြေတွင် သစ်တောထူထပ်သော နေရာကြီးတစ်ခုလည်း ရှိလေသည်။

သစ်တောအောက်တွင် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။

အကယ်၍ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်က လူသားဖြစ်ပါက ဖော်ထုတ်ခံရရန် အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေများလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ သေနတ်များက တောက်ပနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဝက်ဝံ၏ အမြင်အာရုံမှာ အလွန်ဆိုးရွားပြီး သူတို့သည် အနံ့ခံအာရုံကိုသာ အလွန်အမင်း မှီခိုရသော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

ဝက်ဝံ၏ အနံ့ခံအာရုံမှာ အလွန် အားကောင်းပြီး ငါးကီလိုမီတာ အကွာမှ သားကောင်၏ အနံ့ကိုပင် ရနိုင်လေသည်။

သို့သော် လီလန်သည် ညအချိန်တွင် ရွာ၏ လေအောက်ဘက်၌ ပုန်းအောင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

ကျားခေါင်းတောင်မှ တောင်လေများက တရှဲရှဲမြည်နေ၏။

သူတို့၏ အနံ့မှာ လေဆန်ဘက်သို့ လုံးဝ မရောက်နိုင်ပေ။

လီလန်က ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို လေအောက်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းရန် ဦးဆောင်သွားသောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုအချို့က လီလန်၏ အကြည့်အတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ထူထပ်သော သစ်တောတစ်ခု ရှိလေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ဆိုလိုတာက ဝက်ဝံက အဲဒီနေရာမှာ ပုန်းနေတာလား..."

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်၏ အဖြေမှာ အလွန်တိုတောင်းလှ၏။

သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် သူ၏ မုဆိုးအဖွဲ့ ယခင်က ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရသော နေရာတွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ဝက်ဝံ၏ သားကောင်ကို ချိတ်ဆွဲထားခဲ့၏။

ဤခန့်မှန်းချက်အရ လီလန်တွင် အလွန် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤဝက်ဝံသည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရာတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်၏။

ခြုံခိုမတိုက်ခိုက်မီ ၎င်းသည် ထိုဧရိယာကို ကြိုတင်စူးစမ်းလေ့လာရန်ပင် သိရှိထားလေသည်။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်ပါက ဤဝက်ဝံက သူတို့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်လိုလျှင် ရွာအထက်ရှိ သစ်တောထူထပ်သော နေရာသည် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုသစ်တောမှာ အလွန်ထူထပ်လွန်းလှသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင် ထိုနေရာ၌ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲပေမည်။

ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ယခုအခါ လမင်းကြီး မြင့်မားစွာ သာနေသော ညအချိန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

သူတို့၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမြင်အာရုံနှင့်ပင် မီတာတစ်ရာကျော်အကွာရှိ အရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းကာ ယုန်ကို စောင့်ဖမ်းရန်သာ တတ်နိုင်ကြလေသည်။

လီလန်က သူ၏ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသောအခါ အခြား ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ သဘောတူညီမှုကို ပြသလိုက်ကြသည်။

လီလန်နှင့်အတူ ဤနှစ်ရက်တာ အမဲလိုက်မှုများမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် လီလန်၏ စွမ်းရည်များကို အလွန်ပင် လက်ခံယုံကြည်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

လီလန်က ဤဝက်ဝံကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက အခြား မည်သူမျှ ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီလန်နှင့် သူ၏ လူများက အောက်ဘက်ရွာရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် အမြင်အာရုံထက်မြက်သော ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ဦးက ရုတ်တရက် စကားပြောလာလေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."

"ဒီရွာက လူတွေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုများလာသလိုပဲ..."

"ပြီးတော့ ကြည့်ပါဦး အိမ်ဝိုင်းတွေ အများကြီးမှာ မီးတွေ လင်းနေတယ်..."

"သေနတ်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ မုဆိုးတွေ အများကြီးကို ငါ မြင်နေရတယ်..."

"ဒီရွာကို တခြားရွာက မုဆိုးတွေ ရောက်လာပုံရတယ်..."

ဤချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်၏ လက်ညှိုးထိုးပြမှုနောက်သို့ လီလန်က လိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

မှန်ပေသည်။ လီလန်က ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများနှင့် နည်းဗျူဟာများ ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် အောက်ဘက်ရွာရှိ မီးရောင်အားလုံး ရုတ်တရက် လင်းလာခဲ့သည်။

အမဲလိုက်ခွေးများကို ဦးဆောင်လာသော ကြမ်းတမ်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့်အငွေ့အသက်များရှိသည့် မုဆိုးဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့် ရွာလယ်တွင် စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လင်းထိန်နေသော မီးရောင်အောက်တွင် ထိုရင်းနှီးနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူကို လီလန် ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"လျူပေါင်ဇီလား..."

ဤမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီလန်က သူ့ကို မှတ်မိသွားလေသည်။

ဝမ်ကျားရွာသည် သူတို့ဒေသတွင် အကြီးဆုံးရွာဖြစ်ပြီး လျူပေါင်ဇီသည် သူတို့ဒေသတွင် အမောက်မာဆုံးနှင့် ဗိုလ်အကျဆုံး လူတစ်ယောက်ဖြစ်၏။

သူ ရွာမှ ထွက်ခွာလာရုံရှိသေးသည်။ ဤလျူပေါင်ဇီက ဝင်ရောက်လာပြီဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် သူတို့လက်ထဲရှိ အတိုအရှည် သေနတ်များကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့က ကြီးမားသော အရာတစ်ခုခု လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီလန်က ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

ဤလျူပေါင်ဇီက သားကောင်ကို လုယူချင်နေခြင်းဖြစ်၏။

"ဒုခေါင်းဆောင် ဒီခွေးမသားတွေ..."

"သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူချင်နေတာ..."

"ငါ အောက်ဆင်းပြီး သူ့ကို သွားချမယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားလေသည်။

လီလန်၏ မုဆိုးအဖွဲ့သည် ဆုံးရှုံးမှုများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုဝက်ဝံကို မျက်လုံးကန်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီးမှ ဤလျူပေါင်ဇီက သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အမှန်တကယ် အခွင့်ကောင်းယူချင်နေသည်လော။

“တောက်…”

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများသည် လျူပေါင်ဇီ သို့မဟုတ် ဝမ်ပေါင်ဇီ မည်သူ့ကိုမျှ မသိကြပေ။

သူတို့က လီလန်ကိုသာ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

"ငါတို့ ဒီအဆင့်ရောက်ဖို့ ရက်အတော်ကြာ အရမ်းကြိုးစားခဲ့ရတာ ဒီလျူပေါင်ဇီက တကယ်ပဲ သားကောင်ကို လုယူချင်နေတာလား..."

ဝက်ဝံမှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် သက်လုံထက်ဝက်ခန့် ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်၏။

ဤလျူပေါင်ဇီက လွန်လွန်းလှပေသည်။

"မကြောက်ကြနဲ့ သူ သားကောင်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားပါစေ..."

"ဝက်ဝံကို ကိုင်တွယ်ရ လွယ်တယ်လို့ သူ ထင်နေရင် သူ့ကို သွားခိုင်းလိုက်..."

လရောင်အောက်တွင် လီလန်မှာ လှောင်ပြုံး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဘော့စ်၏ သက်လုံထက်ဝက်ခန့် ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် အတိအကျပင် ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လျူပေါင်ဇီ သေချင်နေလျှင် သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်မည် ဖြစ်၏။