အခန်း ၄၇၃

အခန်း(၄၇၃) ဇာတ်သိမ်း

တောင်ပေါ်လေပြင်းတို့သည် အေးစက်စူးရှနေပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိသော ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ လီလန်သည် အထက်ဘက်ရှိ သစ်တောအုပ်အတွင်းမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို စူးရှစွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် ရွာ၏အထက်ဘက် သစ်တောအုပ်အတွင်း၌ ဖြတ်ပြေးသွားဟန်ရှိသော ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကို လီလန်က စူးစူးစိုက်စိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ဤဧရာမ သတ္တဝါကြီးသည် သစ်တောအတွင်း၌ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေပြီး လီလန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိုအရာကို မသိရှိကြချေ။

သူတို့သည် ထိုအရာကို လုံးဝ မမြင်နိုင်သလို သတိလည်း မထားမိကြပေ။

လီလန်တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဤမျှ စူးရှသော စောင့်ကြည့်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ အမြန်နှုန်းကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ လက်ချောင်းများသည် သူ၏ဘေးတွင် ချထားသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

ဤအကွာအဝေးသည် သူ၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာအတွင်း ကွက်တိပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ နေ့ဘက်သာဆိုလျှင် သူ ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ညဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ပစ်ခတ်မှုက ထိုအရာကို တိကျစွာ သေဆုံးစေမည်ဟု ရာခိုင်နှုန်းပြည့် မသေချာနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် လီလန်၌ ဝေဝါးသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုက အချိန်အကြာကြီး ကြာရှည်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်ပြီး ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် အကယ်၍ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိပါက ၎င်းသည် လက်တုံ့ပြန်နိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်၏ ပစ်ခတ်မှုက ၎င်း၏ မျက်လုံးကို မှန်သွားခဲ့၏။

မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းသွားခြင်းက ဝက်ဝံနက်ကြီးကို အသိစိတ်အချို့ လွတ်သွားစေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ယခုအချိန်တွင် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ထွက်ပြေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ကျားခေါင်းတောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ပြေးသွားနိုင်ပြီး လီလန်က မည်မျှပင် စွမ်းဆောင်နိုင်စေကာမူ ကျားခေါင်းတောင် တစ်တောင်လုံးကို ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျားခေါင်းတောင်သည် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် လုံးဝ ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်။

ထိုအခါမျိုးတွင် လီလန်တစ်ယောက်တည်းသာမက လူဆယ်ယောက် သို့မဟုတ် ရာဂဏန်းပင်လျှင် ၎င်းကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လက်ရှိတွင် ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ရွာကို ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ၎င်း၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကိုမူ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ၎င်းသေဆုံးရမည့်ကိစ္စမှာ အချိန်စောင့်ဆိုင်းရန်သာ လိုတော့သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ယခုအချိန်တွင် အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်နေရန် လိုအပ်လေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ သူ၏ အခြေအနေကို အဆက်မပြတ် ချိန်ညှိနေခဲ့၏။

သူ၏ဘေးရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများသည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မမြင်တွေ့ရသော်လည်း ခုနကပင် စကားပြောနေသော လီလန် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားကြလေသည်။

လူတိုင်းသည် အသက်အောင့်ထားကာ သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ရင်း လီလန်၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျားခေါင်းတောင်ခြေတွင်မူ သစ်တောများက ထူထပ်နေသည်။

လရောင်အောက်တွင် အဆက်မပြတ် ယိမ်းယိုင်နေသော အရိပ်များစွာလည်း ရှိနေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူတို့ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

လီလန်၏ လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့်သာ သူတို့ ခန့်မှန်းနိုင်ကြတော့သည်။

သူတို့ကြောင့် ၎င်းသတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလန်သည် သူ၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သိုးရေဖျာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဘက်ကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ကြနဲ့... အဲဒီသားရဲက အရမ်းပါးနပ်တယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို သူ သတိထားမိဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်..."

ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် လီလန်သည် သူ၏ သတိထားမှုကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ဤဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘဲ လူတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေလေပြီ။

ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပိုင်းတွင် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားနိုင်သကဲ့သို့ ဝက်ဝံနက်ကြီး၌လည်း အလားတူ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိနေနိုင်လေသည်။

လီလန် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြားသော ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများက သူတို့၏ အကြည့်များကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ရှေ့သို့ တွားသွားကာ လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာကြပြီးနောက် မေးလိုက်ကြသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... အဲဒီဝက်ဝံကြီးက ငါတို့ရဲ့ အထက်တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာ သေချာလို့လား..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခုနက ဒုခေါင်းဆောင် မြင်လိုက်လို့လား..."

ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့်ပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က အဲဒီဝက်ဝံကြီး ရွာအထက်က သစ်တောအုပ်ထဲမှာ ပုန်းနေရမယ်လို့ ပြောနေတယ်..."

"ဒီလောက် ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးက တစ်လလောက် အစာမစားဘဲ နေနိုင်တယ်ဆိုပေမယ့် ဒါကတောထဲမှာမို့လို့လေ..."

"ငါတို့ လူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုကလည်း အတော်လေး များပြားတယ်..."

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လီလန်သည် မနေ့ညက ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ သတိထားတတ်သော ခြေဖဝါးလှုပ်ရှားမှုကို ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရသွားတော့သည်။

ဤမျှ ဧရာမသတ္တဝါကြီးသည် အကြွင်းမဲ့ အင်အားနှင့် သေစေနိုင်သော စွမ်းအားတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ကြမ်းကြုတ်သော အင်အားကိုသာမက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပိုင်းတွင်လည်း အလွန်မြင့်မားနေပြန်သည်။

မနေ့ညကသာ လီလန် တိုက်ဆိုင်စွာ နိုးမလာခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အလောင်းများ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးသာ အတင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူတို့ကို အစအနမကျန် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်အားကောင်းလှပြီး ၎င်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို လီလန်က ကန်းအောင် လုပ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် လက်စားချေလိုစိတ်ကို တောင့်ခံထားကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အချိန်အကြာကြီး ခြုံခိုစောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ခံစားချက်များကိုပင် ထိန်းချုပ်ကာ တံခါးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သေး၏။

လီလန်သာ အချိန်မီ မပစ်ခတ်ခဲ့ပါက သူတို့အားလုံး ဇာတ်သိမ်းသွားပေတော့မည်။

ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးက လီလန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ အန္တရာယ်ခံစားချက်ကို ပြည့်နှက်သွားစေတော့သည်။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီး၏ စွမ်းရည်အချက်အလက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် လွန်ကဲလွန်းလှပေသည်။

လူအများအပြားကို စားသောက်ပြီးနောက် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ကောက်ကျစ်မှုမှာ လီလန်၏ မျှော်မှန်းထားချက်များကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို ယနေ့ညတွင်ပင် သတ်ဖြတ်ရန် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ အခွင့်အရေးများမှာ များများစားစား မရှိလှပေ။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီးက အလွန်သတိကြီးလွန်းလှ၏။

လီလန်သည် နေ့လယ်ဘက်တွင် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ မတက်ခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကျားခေါင်းတောင်ပေါ်၌ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အလွန် အားကောင်းလွန်းသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက ကိုယ်ထင်ပြလိုခြင်း မရှိပါက လီလန်တွင် မည်သည့်အခွင့်အရေးမှ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

လီလန်ကိုယ်တိုင်က ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို ခက်ခဲစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း အမဲလိုက်အဖွဲ့၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များတွင် လီလန်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်စွမ်းအားမျိုး မရှိကြပေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ လီလန် တစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပါက သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ပိုသေးငယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြေ ပိုနည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီလန်၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားသည် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်မှု ရှိလေသည်။

သို့သော် လီလန်တွင် ဤအကြံအစည်ရှိနေလျှင်ပင် ယခုအချိန်၌ ၎င်းကို အသုံးချ၍ မရနိုင်သေးပေ။

အကြောင်းမှာ ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို အမြန်ဆုံး သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လီလန် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ၎င်း၏ အစားအသောက်ပုံစံက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် လူများကို စားသောက်ခဲ့ပြီး လူသားကို စားဖူးသော သားရဲသည် သေကိုသေရမည် ဖြစ်သည်။

လူသား၏ အသားထဲရှိ ဆားဓာတ်ပါဝင်မှုမှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့် အသားစားသတ္တဝါမှ ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် သွေးဆောင်မှုကို မခုခံနိုင်ကြပေ။

ထို့အပြင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနိုင်သော ဝက်ဝံနက်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် သွားလာတတ်သော လူသားများမှာ ဖမ်းယူရန် အလွန်လွယ်ကူလွန်းလှသည်။

လူသားများသည် ဒရယ်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မပြေးနိုင်ကြသလို လက်နက်မဲ့နေချိန်တွင် လူသားများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်အားနည်းလှလေသည်။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မျိုးဗီဇများကို ဆက်လက် တည်ရှိခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ၎င်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပါက အနာဂတ်လူသားများသည် ၎င်း၏ မျိုးဆက်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဤမျှဒုက္ခများစွာကို ခံစားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဒီညက ငါတို့ ဝမ်ကျားရွာအတွက် ခေါင်းမော့နိုင်မယ့် အရေးကြီးတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ..."

"အဲဒီဝက်ဝံကြီးက မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းနေပြီဆိုတော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပါစေ အခုတော့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ငါ လျူပေါင်ဇီက သေချာတဲ့ သတင်းရထားပြီးပြီ... သူက အခု ငါတို့အနီးက သစ်တောအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်..."

"အားလုံး ငါ့နောက်က လိုက်ပြီး တန်းတက်ကြ..."

"ဒီဝက်ဝံကြီးကို သတ်နိုင်သရွေ့..."

"ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အောင်မြင်ပြီပဲ..."

သူတို့အဖွဲ့ ပေါ်သွားမည်ကို လီလန်က စိုးရိမ်မှု လုံးဝ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လျူပေါင်ဇီသည် ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုး ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ဦးဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် လျူပေါင်ဇီအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား ရှိနေသင့်လေသည်။

အထက်ဘက်ရှိ ငြိမ်သက်နေသော သစ်တောအုပ်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရသော်လည်း လီလန်၌ အလွန် ရှင်းလင်းသော အလိုလိုသိစိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးသည် သစ်တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေ၏။

ဤမျှကျယ်ပြန့်သော သစ်တောအုပ်ထဲတွင်သာလျှင် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ကျေနပ်စေလောက်မည့် သားကောင်များ လုံလောက်စွာ ရှိနေနိုင်သည်။

ထိုနေရာတွင်မှသာ ၎င်းသည် ရွာ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့်သာ ကြာသွားပြီး ဝက်ဝံနက်ကြီးက တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပါက ၎င်းသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သေချာပေါက် ထွက်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လီလန်က အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... အထက်က သစ်တောအုပ်ထဲမှာ ဝက်ဝံကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ကို သတိပေးသင့်သလား..."

လီလန် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လူအမြောက်အများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မရနိုင်ပေ။

လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူတို့ကို အသိပေးလို့မရဘူး..."

"အဲဒီဝက်ဝံကြီးက အရမ်းပါးနပ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ နေရာသာ ပေါ်သွားရင် သူက သေချာပေါက် လှည့်ပြေးသွားလိမ့်မယ်..."

"သူ့ကို ကျားခေါင်းတောင်ပေါ် ပြန်ပြေးခွင့်ပြုလိုက်ရင် သူ့ကို ပြန်ဖမ်းဖို့ ခက်ခဲမှုက သမုဒ္ဒရာထဲ အပ်ကျတာကို ရှာရသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဝမ်ကျားရွာက လူတွေ ငါ့စကားကို နားထောင်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေသလား..."

လီလန်သည် တောင်အောက်ရှိ ရွာဘက်သို့ လက်ဟန်ပြကာ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုများကို ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ခုနက တစ်ရွာလုံးမှာရှိတဲ့ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကလေး အကုန်လုံး လျူပေါင်ဇီကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ထွက်လာကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာလို့ ကျန်းဝေ့ကော်ကို မတွေ့ရတာလဲ..."

"ငါတို့ ဒီမနက်က ထွက်လာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရွာထဲမှာ ချန်ထားခဲ့တယ်... ကျန်းဝေ့ကော်အပြင် တောကြောင်ရိုင်းရဲ့ အလောင်းလည်း ရှိသေးတယ်..."

လီလန်၏ အသံတွင် အေးစက်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူသည် ဝမ်ကျားရွာ၏ မောက်မာမှုကို အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။

ကျန်းဝေ့ကော် မပေါ်လာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နေ့လယ်ခင်းလိုပင် ရှင်းလင်းနေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်သည့် ဂုဏ်သတင်းအားလုံးကို ရယူလိုသဖြင့် ကျန်းဝေ့ကော်ကို တမင်တကာ ပိတ်လှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လီလန် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်များ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

ကျားခေါင်းတောင်ခြေရှိ ရွာတွင် ဤမျှလောက် များပြားသော အတွင်းရေးပဋိပက္ခများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

"မင်းတို့ မသိသေးတာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

"ဒါ့အပြင် အခု ငါ သူတို့ကို ရှေ့ဆက်မသွားဖို့ သတိပေးရင်တောင် ငါ့စကားကို နားထောင်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေသလား..."

"သူတို့ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ငါတို့အားလုံးကို ဖမ်းဆီးဖို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"အဲဒီအချိန်ရောက်လို့ ဝက်ဝံကြီးသာ ထွက်ပြေးသွားရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

လီလန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဝမ်ကျားရွာသားများကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုရန် တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် လီလန်က ဤသို့ တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

လျူပေါင်ဇီဆိုသည့် ထိုအရူးကသာ ကိုယ်တိုင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် လျူပေါင်ဇီအား အကြိမ်တစ်သောင်းခန့် ကျိန်ဆဲနေစဉ်မှာပင် ရွာထဲမှ ခွေးဟောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သူတို့က တကယ်ပဲ အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်တောင် ခေါ်လာကြတာပဲ..."

လျူပေါင်ဇီက အမဲလိုက်ခွေး အများအပြား ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို လီလန်က သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူလည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ရ၏။

တောင်ပေါ်ဒေသများတွင် အရည်အသွေးပြည့်မီသော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူရသည့် ကုန်ကျစရိတ်မှာ မနည်းလှပေ။

မုဆိုးများကို ဝက်ဝံနက်ကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်သော အမဲလိုက်ခွေးများဆိုလျှင် ပို၍ပင် အကောင်းဆုံးထဲမှ အကောင်းဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

မနေ့ညက ဝက်ဝံနက်ကြီး ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရွာထဲရှိ မည်သည့်ခွေးကမျှ မဟောင်ရဲခဲ့ကြပေ။

ယင်းက သခင်များနှင့်အတူ အမဲလိုက်နိုင်သော ခွေးများ မည်မျှ ရှားပါးကြောင်း ပြသနေလေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ လျူပေါင်ဇီက ဝမ်ကျားရွာမှာ ရှိသမျှအကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ ထင်တယ်..."

ဤမျှကြီးမားသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုးဖြင့် အကျိုးအမြတ် မရရှိပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

သူသည် လျူပေါင်ဇီ ဒုက္ခရောက်မည်ကို တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေသော်လည်း လီလန်သည် ၎င်းတို့ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ဖမ်းမိနိုင်စေရန် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ အမြင်အရ သူသည် ယွမ်နှစ်ထောင်အတွက် အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ငွေအတွက်သာဆိုလျှင် သူသည် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို လာရောက် ရင်ဆိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုသည် အဓိကအားဖြင့် အနီးအနားရှိ ရွာများမှ လူများကို တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ စားစရာ ရရှိစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

လျူပေါင်ဇီ၏ အမဲလိုက်ခွေးများစွာက ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အနံ့ကို ခံလိုက်မိသည်နှင့် သူတို့သည် ဝက်ဝံနက်ကြီး ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လီလန်၏ လက်ချက်ဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောရိုင်းထဲတွင် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မျက်လုံးကို ခွဲစိတ်ကုသပေးမည့် ဆရာဝန် မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် အမဲလိုက်ခွေးများသည် ထိုအနံ့ကို သေချာပေါက် ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

လျူပေါင်ဇီက အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်လုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်ကို လီလန် မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားတော့သည်။

သူသည် မနေ့က ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးနှင့် အနီးကပ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ထိုအကောင်သည် ကြမ်းကြုတ်ရုံသာမက အလွန်လည်း ဉာဏ်ကောင်းလှ၏။

သူတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် ဝက်ဝံနက်ကြီးနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ပါးနပ်သော ဝက်ဝံနက်ကြီးတွင် အမဲလိုက်ခွေးများကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မည်။

“ဒီအရူး…”

လျူပေါင်ဇီက အမဲလိုက်ခွေးအားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် နောက်မှ လိုက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သာမန် ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်သာဆိုလျှင် လျူပေါင်ဇီ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အဆင်ပြေနိုင်လေသည်။

အကြောင်းမှာ ဝက်ဝံနက်ကြီး မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် အမဲလိုက်ခွေးများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို မခံရဘဲ သူတို့၏ ပတ်လည်တွင်သာ လှည့်ပတ်နေတတ်သည်။

ထို့နောက် မုဆိုးများက ဝင်ရောက်လာကာ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ကြလေသည်။

ဤအမဲလိုက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် အောင်မြင်ရန် အခြေခံအချက်မှာ သူတို့အနေဖြင့် အမဲလိုက်ခွေးများကို အသုံးပြု၍ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို နှောင့်နှေးစေမည့် နည်းလမ်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးက အလွန် ပါးနပ်လွန်းလှပြီး လူအများအပြားကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ခွေးများကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေမည်နည်း။

ထို့အပြင် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော နည်းဗျူဟာဟောင်းများမှာ ယခုအခါ အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့တွင် လူဆယ်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီး လူတစ်ယောက်လျှင် ခွေးတစ်ကောင်စီ ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားလျှင်ပင် ဝက်ဝံနက်ကြီး ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်။

သူတို့တွင် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုလုံခြုံသော နည်းလမ်းများ ရှိနေသော်လည်း လျူပေါင်ဇီက အမဲလိုက်ခွေးများအတွက် အန္တရာယ်အများဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

လီလန် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်သည် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားများကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေပြီ။

သူတို့၏ နှာခေါင်းများမှာ အလွန်အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားလှပြီး လျူပေါင်ဇီက လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွာအနီးရှိ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့ကို ရရှိသွားကြတော့သည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်သည် မြွေလိမ်မြွေကောက် ပုံစံဖြင့် တန်းစီကာ တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

"အခွင့်အရေး ရှိတယ်..."

"အားလုံး နောက်က လိုက်ပြီး လိုက်ဖမ်းကြ..."

အခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်

လျူပေါင်ဇီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

“တကယ်ပဲ အခွင့်အရေး ရှိတာပဲ…”

“အဘိုးရွာလူကြီး ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်…”

“ဒီကျိန်စာသင့် ဝက်ဝံကြီးက တကယ်ပဲ ငါတို့ရွာနားမှာ ရှိနေတာပဲ…”

"ချောက်..."

ထိုသို့တွေးလိုက်မိသည်နှင့် လျူပေါင်ဇီသည် သေနတ်ထဲသို့ ကျည်ဆန် တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခွေးများနှင့်အတူ ပြေးလွှားနေရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့... ငါတို့ရဲ့ ခွေးတွေ ဝက်ဝံကြီးရဲ့ နေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီ..."

"ငါတို့ အဲဒီဝက်ဝံကြီးကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပစ်ကြမယ်..."

"ငါတို့ သူ့ကို ကျည်ဆန်မိုးရွာချပြီး ပစ်သတ်ကြမယ်..."

လျူပေါင်ဇီ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံး သေနတ်ထဲသို့ ကျည်ဆန် ထည့်လိုက်ကြ၏။

ချက်ချင်းပင် တက်ကြွပြီး ဆူညံသော လေထုကြားတွင် လူတိုင်း ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ကျားခေါင်းတောင် ရွာ၏ လေအောက်ဘက်တွင်မူ လီလန်နှင့် အဖွဲ့သည် လျူပေါင်ဇီက ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုး ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သစ်တောအတွင်း၌ အလင်းရောင်တန်း ဆယ်ခုကျော် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ယင်းတို့မှာ လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏အဖွဲ့ တပ်ဆင်ထားသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ့်ကို ဇိမ်ခံနိုင်တာပဲ..."

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများစွာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ယားယံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဆိုသည်မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှ၏။

သူတို့၏ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများ များများစားစား မရှိပေ။

ဤဝမ်ကျားရွာကတော့ အမှန်တကယ်ပင် ချမ်းသာပြီး အင်အားကြီးမားလှသည်။

သူတို့က လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ဆယ်လက်ကျော်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပေးနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤလက်နှိပ်ဓာတ်မီးများ၏ စွမ်းအားကို ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများထက် အများကြီး ပိုမို အားကောင်းနေလေသည်။

"သူတို့ ဝင်သွားပြီ..."

လျူပေါင်ဇီသည် ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုး ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ ထူထပ်သော သစ်တောအုပ်အတွင်းသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ပထမဆုံး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အား..."

ထိုအော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကိုအချို့ကို ဦးဆောင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

လျူပေါင်ဇီအား ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးများကို ဦးဆောင်၍ ရှေ့ဆုံးမှ တိုက်ခိုက်စေပြီး သူတို့က နောက်မှ လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းကို 'ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ဖမ်းမည့် ပုစဉ်းကောင်သည် နောက်ကွယ်ရှိ ငှက်ကို သတိမထားမိခြင်း' ဟု ခေါ်ဆိုသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ကုန်းစောင်းငယ်တစ်ခုပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တက်သွားကြပြီး ထိုနေရာမှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လျူပေါင်ဇီ၏ ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ဆယ်လက်ကျော် စုဆုံနေသည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်မှာ နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေကြသည်။

သူတို့သည် တောဝက်များအတွက် ရွာသားများ ထောင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုထဲသို့ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤထောင်ချောက်သည် သုံးမီတာခန့် နက်ပြီး ထောင်ချောက်၏ အောက်ခြေတွင် သစ်သားတိုင်များ ထူထပ်စွာ စိုက်ထားလေသည်။

ဤသစ်သားတိုင်များ၏ ထိပ်ပိုင်းများကို ချွန်ထက်နေအောင် ပြုလုပ်ထား၏။

အလွန်ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်မှာ ထောင်ချောက်အောက်ခြေတွင် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေကြသည်။

လီလန်က ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်ကာ စစ်ဆေးရန် သွားရောက်သောအခါ ဤအမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်မှာ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ@#&&.."

"ဒီထောင်ချောက်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..."

"မေနိုးတွေ.. ဘယ်သူက ဒီထောင်ချောက်ကို ထောင်ထားတာလဲဆိုတာ ငါ သိရရင် သူ့ကို အလွတ်မပေးဘူး..."

ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူပေါင်ဇီသည် အစွမ်းမဲ့စွာ ဒေါသထွက်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤခေတ်ကာလတွင် အထက်တန်းစား အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်မှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိပြီး အနည်းဆုံး ယွမ်သုံးဆယ်ခန့် တန်ကြေးရှိလေသည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်သည် သားကောင်ဖမ်းရာတွင် စွမ်းအင်ရှိစေရန်အတွက် နေ့စဉ် ကြက်ဥ နှစ်လုံး သို့မဟုတ် သုံးလုံးနှင့် အသား ပေါင်ပေါင်းများစွာကို နေ့စဉ် ကျွေးမွေးထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ နာကျင်စေလေသည်။

"ကံဆိုးလိုက်တာ..."

"ဆက်လိုက်ကြ..."

"ငါ မယုံဘူး..."

လျူပေါင်ဇီသည် နေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ဘဲ ထောင်ချောက်ထဲရှိ အမဲလိုက်ခွေးများကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခွေးများကို သူ၏ဘေးသို့ ခေါ်ယူကာ ဆက်လက် ခြေရာခံလေသည်။

လျူပေါင်ဇီ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက်မှသာ လီလန်သည် ထောင်ချောက်အနီးသို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ငါတို့ မြန်မြန် လိုက်သွားသင့်သလား..."

ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထောင်ချောက်ပေါ်တွင် လုံးဝ မရှိဘဲ လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏အဖွဲ့က အလွန် မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူတို့သည် အလွန် နီးကပ်စွာ မလိုက်နိုင်ဘဲ အကွာအဝေးတစ်ခုမှသာ နောက်ကောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်လူများ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးမှသာ သူတို့ လာနိုင်လေသည်။

လီလန် ဘာတွေးနေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဤချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုသည် ယခုအခါ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ နှိပ်စက်ခံရပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အာရုံကြောများမှာ အဆက်မပြတ် တင်းမာနေခဲ့ပြီး ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူ တောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဒီထောင်ချောက်ရဲ့ အစွန်းကို ကြည့်လိုက်..."

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများကို ခေါ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြေကြီးများကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

လီလန်သည် မြေပြင်မှ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဖဲ့ချလိုက်သည်။

မကြာမီ လူတိုင်းသည် လီလန်၏ လက်ထဲတွင် ဘာရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိသွားကြတော့သည်။

"ဒါက ဝက်ဝံမွေးလား..."

ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုအချို့မှာ တိုက်ရိုက်ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တောဝက်ထောင်ချောက်ထဲတွင် ဝက်ဝံမွေးက မည်သို့လုပ်၍ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ထို့အပြင် ဝက်ဝံနက်ကြီးသာ ဤထောင်ချောက်ထဲတွင် မိသွားခဲ့ပါက အဘယ်ကြောင့် သူတို့ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို မမြင်ရသနည်း။

ဝက်ဝံနက်ကြီးက သူတို့အနီးတွင် ရှိနေသည်ဟု တွေးမိကာ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုအချို့သည် သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်ကြပြီး ကျောချင်းကပ်ကာ ရပ်လိုက်ကြကာ သူတို့၏ သေနတ်ပြောင်းဝများကို အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်တောအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနေရာမှာ ငါတို့နဲ့အတူ မရှိဘူး..."

"အရှေ့မှာ လျူပေါင်ဇီနဲ့ ကစားနေတာ..."

လူတိုင်း ဤမျှ သတိထားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက တမင်သက်သက် သူ့ရဲ့ အမွေးတွေကို တောဝက်ထောင်ချောက်ထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့တာ..."

"အမဲလိုက်ခွေးတွေရဲ့ ခြေရာခံတာကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ သူ တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့တာ..."

“တမင်သက်သက်လား…”

လီလန် ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုအချို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးကို အလွန် သတိထားနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သူတို့အတွက် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သေး၏။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား... ခင်ဗျားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒီဝက်ဝံကြီးက တောဝက်ထောင်ချောက်တွေကို မြင်နိုင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ထစ်အထစ်အဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တောဝက်ထောင်ချောက်များကို များသောအားဖြင့် ထူထပ်သော မြက်ခင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေ့ရှိသည်။

တောဝက်များသာမက လူများပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် တောဝက်ထောင်ချောက်တစ်ခု ထောင်ပြီးနောက် မုဆိုးများသည် ထောင်ချောက်အပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းရန် သစ်ကိုင်းများကိုလည်း အသုံးပြုကြသည်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို မပျက်မစီးရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်သာဖြစ်ရာ ၎င်းက မည်သို့လုပ်၍ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်မည်နည်း။

ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများ၏ တုန်လှုပ်မှုနှင့် နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း လီလန်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက နားလည်ဖို့ သိပ်မခက်ပါဘူး..."

"တောဝက်ထောင်ချောက်တွေကို အရမ်း သေချာစွာ ထောင်ထားပေမယ့် တောဝက်ထောင်ချောက်တွေပေါ်က မြက်ခင်းက သိပ်မခိုင်မာဘူးလေ..."

"ဒါ့အပြင် ဝက်ဝံကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကတည်းက လူတွေကို စတင် သတ်ဖြတ်နေခဲ့တာ..."

"ရွာထဲက မုဆိုးတွေက သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ တောင်ပေါ်ကို လုံးဝ မတက်ရဲကြဘူး..."

"တစ်လလောက် လေတိုက်မိုးရွာပြီးနောက်မှာ အဲဒီအကာအကွယ်အလွှာ လွင့်စင်သွားတာနဲ့ ဝက်ဝံကြီးက မြင်နိုင်သွားတာပေါ့..."

လီလန်က ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်းဝင်အချို့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

“သြော်... ဒီလိုကိုး…”

"ဒါပေမဲ့ တောဝက်ထောင်ချောက်ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ရင်တောင်မှ ဒီဝက်ဝံကြီးက အမဲလိုက်ခွေးတွေရဲ့ ခြေရာခံတာကို ရှောင်ရှားဖို့ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကို စဉ်းစားနိုင်တာက မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းလှတယ်..."

လီလန်က ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများအတွက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေးနေစဉ်မှာပင် လျူပေါင်ဇီ၏ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက အရှေ့မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှာတွေ့ပြီ..."

"အားလုံး တိုက်ခိုက်ကြ..."

"ငါ အဲဒီဝက်ဝံကြီးကို မြင်နေရပြီ..."

"ငါတို့ရဲ့ အမဲလိုက်ခွေးတွေ သူ့ကို ဖမ်းမိထားပြီ..."

လျူပေါင်ဇီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက သစ်တောအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမဲလိုက်ခွေးများသည်လည်း ရူးသွပ်နေသော ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။

ညဘက်တွင် တောင်တက်လမ်းမှာ သွားလာရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

နေ့ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်သော လမ်းများစွာမှာ ညဘက်တွင် လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။

သူတို့၏ သားကောင်ကို သတိမပေးမိစေရန် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ လမ်းကို လင်းထိန်စေရန် လရောင်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျူပေါင်ဇီ၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူက အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်ကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးများ၏ ခြေရာများသည် လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့အတွက် အမှတ်အသားများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လူအနည်းငယ်သည် အမဲလိုက်ခွေး၏ ခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ကာ အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။

ခြေရာခံနေစဉ်အတွင်း လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် စကားမပြောခဲ့ကြပေ။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီးက ပါးနပ်သည်ဟု သူတို့ ခုနကပင် ပြောခဲ့သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လျူပေါင်ဇီက တိုက်ရိုက် ရှာတွေ့သွားမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"သူ့ကို မြန်မြန် ဖမ်းကြ..."

"မြန်မြန် ပစ်ကြစမ်း..."

"ဒိုင်း..."

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လိုက်လံရှာဖွေပြီးနောက် အရှေ့မှ ရုတ်တရက် ထူထပ်သော သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမဲလိုက်ခွေးများ၏ သနားစရာကောင်းသော အူသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရ၏။

ယင်းတို့နှင့်အတူ လျူပေါင်ဇီ၏ အက်ကွဲနေသော ဒေါသတကြီး အော်သံလည်း ရောနှောနေသည်။

"သွားမယ်..."

လျူပေါင်ဇီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရုတ်တရက် ပြေးသွားပြီး သူ၏အရှေ့ရှိ သစ်တောကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် မြင်လိုက်ရတော့သည်။

လီလန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် အရှေ့ရှိ သစ်တောမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အရှေ့တွင် နေရာလွတ် တောင်တက်လမ်းကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး တောင်တက်လမ်း၏ အဆုံးတွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသော ကွေ့ကောက်နေသည့် လမ်းသွယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ တောင်ပေါ်လမ်းသွယ်ပေါ်သို့ မလျှောက်သွားမီ အမဲလိုက်ခွေး အလောင်းအချို့ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဆွဲဖြဲခံထားရ၏။

သူတို့၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

သို့မဟုတ် သူတို့၏ ခွေးခေါင်းများမှာ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခြေဖဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခံထားရလေသည်။

ခွေးခေါင်းများသည် တောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်သွားပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။

မီတာနှစ်ဆယ်ခန့်သာ တိုတောင်းသော အကွာအဝေးအတွင်း အမဲလိုက်ခွေး အလောင်း ဆယ်ကောင်နီးပါးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လေထုထဲတွင် ယမ်းနံ့များနှင့် အချဉ်ဖောက်ထားသော မြက်ခြောက်နံ့များ ရောနှောနေသည့် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းများကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။

လီလန်သည် လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲမှာ မည်မျှ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် တောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးလုနီးပါး အချိန်တွင် လျူပေါင်ဇီ၏ အမဲလိုက်ခွေးများ ဖမ်းမိသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးများသည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးနံ့ကို ရရှိသွားပြီး မဆုတ်ခွာရန် သစ္စာဆိုထားကြသော်လည်း ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်အားကောင်းလွန်းလှသည်။

၎င်းသည် အကာအကွယ်မရှိသော ညီညာပြန့်ပြူးသည့် ပွင့်လင်းသော နေရာတစ်ခုကို တမင်သက်သက် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သစ်ပင်များက လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေပါက ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အမဲလိုက်ခွေး အများအပြားကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းသည် ထွက်ပြေးဟန်ဆောင်ပြီးနောက် အရှေ့ရှိ တောင်တက်လမ်းပေါ်သို့ ထွက်ပြေးလုနီးပါး အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အနောက်မှ လိုက်လာသော အမဲလိုက်ခွေးအုပ်ကို ၎င်းအပေါ် ခုန်အုပ်ခွင့် ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် အကာအကွယ်မဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အမဲလိုက်ခွေးတွေ အများကြီး သေသွားတာလား..."

အသူရာငရဲကဲ့သို့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုအချို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ အကြောက်တရားမှာ ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ဆုတ်ခွာရန် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လီလန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။

သူက အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေသည်။

"သွားမယ်..."

လီလန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ တောင်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက သစ်တောအတွင်း ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဂါး..."

ဤအသံ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အားကောင်းလှ၏။

ယင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှ အရွက်များကို တိုက်ရိုက် တုန်ခါကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ဘေးတွင် အဆက်မပြတ် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် ဦးဆောင်ကာ သူ၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို တိုက်ရိုက် ကိုင်ဆောင်၍ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လီလန် ပြေးသွားချိန်တွင် သူသည် ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လျူပေါင်ဇီကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"တိုက်ခိုက်ကြ..."

"ငါ့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးကြ..."

"ဒီနေ့ သူသေရင်သေ မသေရင် ငါသေပဲ..."

လျူပေါင်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ယင်းမှာ ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ခြစ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လျူပေါင်ဇီ၏ ဘေးတွင် မုဆိုးနှစ်ယောက်မှာ လဲကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

လျူပေါင်ဇီ၏ အရှေ့တွင်မူ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ရပ်နေလေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး…

ဤအချိန်တွင် ၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ကန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ကျန်ရှိနေသော အမဲလိုက်ခွေး အနည်းငယ်မှာ ၎င်းကို အဆက်မပြတ် ဆွဲဖြဲနေကြသည်။

"ဝူး..."

သုံးမီတာမြင့်သော ဝက်ဝံနက်ကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် ၎င်း၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ခြေဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ၎င်းသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကုန်ခါရမ်းကာ အမဲလိုက်ခွေးများကို တိုက်ရိုက် ခါချလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လျူပေါင်ဇီဆီသို့ တင့်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"ပစ်..."

"မြန်မြန် ပစ်ကြစမ်း..."

လျူပေါင်ဇီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အမဲလိုက်သေနတ်ကို အလိုအလျောက် မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ဝက်ဝံနက်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ခလုတ်ဆွဲရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး လျူပေါင်ဇီ၏ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကာ လျူပေါင်ဇီ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ရန် ဟင်းအိုးအရွယ်အစားရှိသော ခြေဖဝါးကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင်ပင်။

"ဒိုင်း..."

သစ်တောအတွင်း ကျယ်လောင်သော သေနတ်သံ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခြေဖဝါးသည် လျူပေါင်ဇီနှင့် တစ်စင်တီမီတာအကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မျက်ခုံးကြားကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်သွား၏။

"ဝုန်း..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လီလန်၏ အရှေ့တွင် အကြီးအကျယ် လဲကျသွားပြီး ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျူပေါင်ဇီသည် သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် မှင်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ဤအချိန်အထိ သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များက ပြန်လည်ပြသနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံး၊ ဟင်းချက်အိုးများလောက် ကြီးမားသော ၎င်း၏ ခြေဖဝါးများ...

ဓားမြှောင်များကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ၎င်း၏ လက်သည်းများသည် သူ၏ အသားတစ်ဝက်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခုလေးတင် သေခြင်းတရား၏ အနံ့ကို ရှင်းလင်းစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူ အသက်ရှင်နေသေးသနည်း။

လျူပေါင်ဇီ၏ ထူထပ်သော မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မှင်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။

"ဒဏ်ရာကို မြန်မြန်ပတ်တီးစည်းလိုက်..."

ဘေးနားမှ ကျယ်လောင်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချိန်မှသာ လျူပေါင်ဇီက သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းကာ လီလန်၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားမပြောခဲ့ပေ။

လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်သွား၏။

သို့သော် မကြာမီ လျူပေါင်ဇီသည် မြေပြင်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြန်သည်။

"အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်... အခုတော့ တချို့က သေ၊ တချို့က ဒုက္ခိတဖြစ်ကုန်ပြီ..."

"ငါတို့ ဝမ်ကျားရွာက မုဆိုးဆယ့်ငါးယောက် စုစုပေါင်း စေလွှတ်ခဲ့တယ်... အခု လူလေးယောက် သေသွားပြီ..."

လျူပေါင်ဇီ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူ၏ အသံတစ်ခုလုံးမှာ အနည်းငယ် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူသည် ဝမ်ကျားရွာ၏ အပြစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်သည့် ဂုဏ်သတင်းကို ရယူရန်အတွက် ရွာကို ဤမျှကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေပြီ။

"ဒဏ်ရာကို မြန်မြန် ပတ်တီးစည်းလိုက်..."

လျူပေါင်ဇီ စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ်မှာပင် လီလန်၏ အသံက သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် လျူပေါင်ဇီနှင့် မီတာဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ သေနတ်ကို တိုက်ရိုက် မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်၍ တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ် ထပ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အလောင်းမှ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားမှသာ သူ သေနတ်ကို ချလိုက်တော့သည်။

"မင်းက လီလန်ပဲ..."

လီလန်က ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကို ငါးယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ သူ၏ဘေးသို့ ရောက်လာပြီးနောက် မှင်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သော လျူပေါင်ဇီက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီလန် စကားမပြောနိုင်မီ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ လျူပေါင်ဇီ မင်းကို အကြွေးတင်သွားပြီ..."

စကားပြောနေစဉ် သူသည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သေနတ်ပြောင်းဝကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

လျူပေါင်ဇီ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သွေးများ ပေကျံနေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သူ အပြစ်ရှိသည်။

သူ တကယ့်ကို အပြစ်ရှိသည်။

ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးများ၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ပြန်သွားရန် မျက်နှာမရှိတော့ပေ။

ဤနေရာမှာပဲ သေလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် လျူပေါင်ဇီ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အမဲလိုက်သေနတ်မှာ တစ်ချိန်ချိန်က လီလန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့တွေ... မြန်မြန်သွားပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို ကူညီပေးလိုက်..."

လီလန်သည် ဝမ်ကျားရွာမှ ဒဏ်ရာရ မုဆိုးများကို ကူညီပေးရန် ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားကြောင်း သေချာသွားချိန်မှသာ သစ်တောအတွင်း ပြန့်ကျဲနေသော ညည်းတွားသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းလှ၏။

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း သူတို့ အလွန်ခက်ခဲစွာ အနိုင်ရခဲ့လေသည်။

ဤဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းလှသည်။

၎င်းသည် လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏ လူများကို အဆက်မပြတ် ရင်ဆိုင်ရန် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးပြုခဲ့၏။

နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် လီလန်သာ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ပါက လျူပေါင်ဇီသည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားရာ ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးဟောင်း နေရာရှိ အမည်းရောင် ဟာလာဟင်းလင်း မျက်လုံးအိမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ကန်းနေသော မျက်လုံးအိမ်မှ ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့ဆိုးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

လီလန်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသော အဖြူရောင် လောက်ကောင်များကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

၎င်းမှာ ကူးစက်ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ နံစော်လာပြီ ဖြစ်၏။

လီလန် ဤအချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သောအခါ ဤဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးများကို အဘယ်ကြောင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

၎င်း၏ ဒဏ်ရာမှာ ယိုယွင်းလာနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဆွဲဖြဲနေသော ပိုးကောင်များပင် ရှိနေလေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"မင်း မျက်နှာက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ဝက်ဝံနက်ကြီး လုံးဝ သေဆုံးသွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လီလန်သည် ဆက်လက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကျည်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ကျည်ပေါက်တွင် အမည်းရောင်-အနီရောင် အသားများကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သူ အစောပိုင်းက ပစ်ခဲ့သော အချက်နှစ်ချက်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပို၍ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်က ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကြပ်စွာ တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ အစွယ်များမှာ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေပြီး ၎င်း၏ အူများကို ဆွဲထုတ်နေကြလေသည်။

ဤအလွန် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ နှလုံးသားမှာလည်း လေးလံနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျားရွာမှ ခေါ်ဆောင်လာသော အမဲလိုက်ခွေး ဆယ်ကောင်ကျော်စလုံး ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

အတူတကွ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသော မုဆိုး လေးယောက်ပင်လျှင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်၏ ခေါင်းမှာ ပြားကပ်သွား၏။

နောက်တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ဆွဲဖြဲခံထားရပြီး သူ၏ အူများမှာ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ထွက်ကျနေလေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးကို လိုက်ဖမ်းရင်း ပြေးလွန်းအားကြီး၍ ခေါင်းတစ်ဝက် ကြေမွသွားသော ကံဆိုးသူတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။

နောက်ဆုံး သေဆုံးသူမှာ တောင်နံရံအောက်ခြေတွင် ပျော့ခွေစွာ လဲကျနေလေသည်။ သူသည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ရိုက်ပုတ်ခြင်းကို ခံရကာ တောင်နှင့် ဝင်တိုက်မိပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဤကြေကွဲဖွယ်မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုအချို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် လူများကို ခုတ်ဖူးသလို လူများ၏ ခုတ်ခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။

သူတို့သည် ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

"ခေါင်းဆောင်... ဘာလို့ သူတို့ မပစ်ကြတာလဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် ချင်းလုံဂိုဏ်း ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ဝင်ပြောကာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့ ဝင်လာခါစက ဝက်ဝံနက်ကြီးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော အမဲလိုက်ခွေးအချို့ လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏ လူများအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏ လူများတွင် သေနတ်များ အထင်အရှား ရှိနေလေသည်။

သို့သော် ဘာကြောင့် သူတို့ မပစ်ကြသနည်း။

လီလန် ဤမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်မီ လျူပေါင်ဇီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မုဆိုးတွေအတွက်ကတော့ အမဲလိုက်ခွေးတွေဆိုတာ အမဲလိုက်ရာမှာ ကူညီပေးသူတွေသာမကဘဲ ငါတို့ရဲ့ အဖော်တွေလည်း ဖြစ်တယ်..."

"ငါတို့က ကိုယ့်အဖော်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူပေါင်ဇီ၏ အသံမှာ အလွန်အားနည်းနေသော်လည်း ယင်းမှာ ခိုင်မာသော ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လီလန် စကားမပြောတော့ဘဲ လျူပေါင်ဇီ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ခါးမှ အရက်ဘူးကို တိုက်ရိုက် ယူလိုက်ပြီး ၎င်းထဲမှ အရက်တစ်ငုံ ကြီးကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် လျူပေါင်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ဖူး..."

ပြင်းထန်သော အရက်သည် လျူပေါင်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပေါ်လွင်နေသော အရေပြားကို ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျူပေါင်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။

"မနာပါဘူး..."

လျူပေါင်ဇီက တောင့်ခံရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။

ဤလျူပေါင်ဇီမှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူသည် ဝမ်ကျားရွာ၏ ခေါင်းဆောင်မုဆိုးဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လေသည်။

သူ့တွင် ကျောရိုးရှိသည်။

သူ့တွင် ခေါင်းမာသော စရိုက်တစ်ခုရှိ၏။

ထို့အပြင် သူ့တွင် မိုက်မဲသော စရိုက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

အမဲလိုက်ခွေး အနည်းငယ်အတွက် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့လေသည်။

"ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ အားလုံးကို ထူပေးပြီး ပြန်ကြမယ်..."

"အမဲလိုက်ခွေးတွေနဲ့ ဝက်ဝံကြီးရဲ့ အလောင်းကိုတော့ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်..."

"အရင်ဆုံး စတေးခံသွားရတဲ့ မုဆိုးတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ပြန်သယ်သွားကြစို့..."

လီလန်၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမဲလိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ဤခေတ်ကာလတွင် သေဆုံးခြင်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး မသေဆုံးခြင်းကသာ ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ယနေ့ည လျူပေါင်ဇီ၏ လုပ်ရပ်များသာ မပါဝင်ပါက သူသည် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ဤမျှကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ ဝက်ဝံနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း၏ အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ လီလန်၏ ယခင်က ပစ်ခတ်မှု နှစ်ချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုပစ်ခတ်မှု နှစ်ချက်က ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ချက်ချင်း မသေဆုံးစေသော်လည်း ၎င်းတို့က ၎င်း၏ ဒဏ်ရာကို အဆက်မပြတ် ဆိုးရွားလာစေခဲ့သည်။

ဤကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့် ဝမ်ကျားရွာမှ မုဆိုးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ထရန်နှင့် နောက်လှည့်ရန် ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားနေစဉ်မှာပင်။

သူတို့ ခုနက လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှ အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာတော့သည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ..."

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့အားလုံးကို ငါတို့ ရှာတွေ့သွားပြီ..."

အဘိုးရွာလူကြီးသည် သူ၏ ကြံကို မှီကာ ရွာထဲရှိ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အသက်ကြီးသူ၊ အသက်ငယ်သူများကို ဦးဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့ လီလန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူက လူများကို ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြရန် ညွှန်ကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကလေး... မလှုပ်နဲ့ဦး..."

"ငါတို့ရွာက ယောက်ျားကြီး ယောက်ျားငယ် အကုန်လုံး ဒီမှာ ရောက်နေပြီ..."

"ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို ကုသဖို့ ငါတို့ကို တာဝန်ယူခွင့်ပြုပါ..."

"ကလေး... အဘိုးဆီ လာခဲ့ပါဦး... မင်း တစ်နေရာရာမှာ ဒဏ်ရာရထားသေးလား..."

လျူပေါင်ဇီနှင့် သူ၏ လူများ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် အဘိုးအို၏ နှလုံးသားမှာ မအေးချမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့ရွာသားများလည်း ကူညီရန် ထွက်လာသင့်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေသော အရာများစွာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

သူ နောက်ဆုံးတွင် လီလန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လီလန်မှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဦးလေး... ခင်ဗျားတို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ..."

"မြန်မြန် လာကူညီကြပါဦး..."

"ငါတို့ ဒဏ်ရာမရဘူး... ဝမ်ကျားရွာက းလူတွေ ဒဏ်ရာရထားတာ..."

အဘိုးရွာလူကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ နှလုံးသားမှာလည်း များစွာ သက်သာရာရသွားတော့သည်။

လျူပေါင်ဇီသည် မုဆိုး တစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး လေးယောက် သေဆုံးကာ ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။

ဤလူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် မိုက်မဲကြသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လီလန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသည်ဟု သူတို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပြီး ထို့ကြောင့် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို သူတို့ လျှော့တွက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အကြိမ်ကြိမ် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် သူတို့မှာ အသိစိတ် လွတ်သွားကြသည်။

ယင်းက ဤမျှ ကြီးမားသော သေကျေဒဏ်ရာရမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျူပေါင်ဇီကို တောင်အောက် မြန်မြန် ခေါ်သွားကြ... သူ့မျက်နှာတစ်ဝက်က ဝက်ဝံကြီး လက်ချက်နဲ့ ဆွဲဖြဲခံထားရပြီ..."

"သူ့ကို မြို့နယ်ဆေးရုံကို အမြန်မပို့နိုင်ရင် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့ မင်းတို့တွေ... ဒဏ်ရာရတဲ့သူ အားလုံးကို ထမ်းစင်တွေပေါ် မြန်မြန် တင်ကြ..."

"သေဆုံးသွားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးတွေနဲ့ မုဆိုးတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို သယ်သွားကြ..."

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အဲဒီဝက်ဝံကြီးရဲ့ အလောင်းကိုလည်း သယ်သွားကြ..."

အဘိုးရွာလူကြီး၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် မကြာမီ ရွာသားများသည် မြင်ကွင်းကို စတင် ရှင်းလင်းကြတော့သည်။

"ကလေးရေ... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း သေချာပေါက် နာမည်ရသွားပြီ..."

ထောက်ပံ့ရေးလုပ်ငန်း အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် အဘိုးရွာလူကြီးသည် လီလန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လီလန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ နာမည်က ငါတို့ ကျားခေါင်းတောင်ရဲ့ ဒေသသမိုင်းမှတ်တမ်းထဲမှာ ပါလာတော့မှာပဲ..."

(ပြီးပါပြီ)

အခုဆို Lucky Star team ရဲ့ လီလန်လည်း ဇာတ်သိမ်းခဲ့ပါပြီ။ စာရေးသူတို့Team စတင်ပြီး နှစ်လခွဲအကြာမှာပဲ စာစဉ်(၆)ခု ဇာတ်သိမ်းခဲ့ပါပြီ။ ယနေ့အချိန်ထိ အစဉ်မပြတ် အားပေးဖတ်ရှုပေးကြတဲ့ ချစ်ရတဲ့ စာဖတ်သူ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းကို အထူးပင်ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်။ လီလန်လေး ဇာတ်သိမ်းပြီး အသစ်ထပ်ရေးမယ့်စာစဉ်ကတော့ “လူတိုင်းအငတ်ဘေးကြုံနေရပေမယ့် ငါကတော့ ချွေးမတွေနဲ့အတူ မြေပိုင်ရှင်ကြီးဖြစ်လာတယ်” ဆိုတဲ့စာစဉ်လေးပဲဖြစ်ပါတယ်။ လာမယ့်အပတ်ထဲ Lucky Star Main Channel မှာ free pdfတွေ ချပေးမှာမို့ ဆက်လက်အားပေးကြပါဦးရှင့်။