အခန်း (၈၀၇-၈၀၈)

အခန်း(၈၀၇)

ကာတာရီနာ ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဒေါသတွေ စတင်စုပုံလာတာနဲ့အမျှ သူမရဲ့ မျက်နှာက နီရဲလာခဲ့တယ်။ သူမက သန္ဓေဝိညာဉ် အဆင့်ရှိတဲ့ မက်ဂ်နက်တစ် တစ်ယောက်လေ။ ဒီလို စော်ကားမှုကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ သူ အခုထိ မလဲကျဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်သေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက သူမရဲ့ အမှန်တကယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားလို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူက ဒီလို အချိုးမျိုး ဆက်ချိုးနေမယ်ဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ထုတ်ပြရတော့မှာပဲ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကာတာရီနာ က သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး မိုက်ကယ် ရဲ့ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။

"လောလောဆယ် ငါတို့ သွားကြရအောင်... သင့်တော်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ နတ်မျိုးနွယ်တွေ နဲ့ တွေ့ကြတာပေါ့... သူတို့ လိုအပ်နေတဲ့အရာ ငါတို့ဆီမှာ ရှိလာတဲ့အခါကျရင် သူတို့ဘက်က ငါတို့ကို ပိုပြီး လက်ခံလာလိမ့်မယ်"

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် က နေရာမှာတင် ဆက်ရပ်နေပြီးတော့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူ နဲ့ နတ်မျိုးနွယ် အကြားက စကားပြောဆိုမှုတွေကို နားထောင်နေခဲ့တယ်။

"ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ... ဒီနေရာကို တာဝန်ယူထားတဲ့ နတ်မျိုးနွယ် နဲ့ပဲ တွေ့ချင်တာ" လို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း စွန့်စားရှာဖွေသူ က သူ့ရဲ့ ဧရာမ ဒိုင်းကြီးကို မြေကြီးပေါ် ဆောင့်ချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဖိအားတွေ ရှိနေပေမဲ့လည်း နတ်မျိုးနွယ် ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဆက်ရှိနေခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ပြောသလိုပါပဲ... ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မဖဲရန် က အခုထိ ပြန်မရောက်သေးပါဘူး... သူမ နယူးစပါတာ ကို ရောက်လာဖို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမှာပါ... သူမ ရောက်လာရင်တောင်မှ ရှင့်အတွက် အချိန်ပေးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ အာမမခံနိုင်ဘူး... အဲဒီအချိန်ကို ရဖို့ ပိုပြီး ထိုက်တန်တဲ့ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိသေးတယ်လေ"

အဲဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စွန့်စားရှာဖွေသူ ဟာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ နောက်ဆုတ်သွားရုံကလွဲပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ့ကို ရှင်းလင်းပြီးသွားတာနဲ့ နတ်မျိုးနွယ် က မိုက်ကယ် ဘက်ကို လှည့်လာခဲ့တယ်။ "ရှင်ကရော သခင်မဖဲရန် နဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်စာရင်း လာယူတာလား"

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်... အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲ"

"ရှင်က အမှတ်စဉ် တစ်ရာမြောက်ဆိုတော့ နောက်တစ်လလောက်နေမှ သူမနဲ့ တွေ့ရဖို့ စာရင်းဝင်ထားတယ်" လို့ သူမက မှော်ပရပိုဒ် ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

'တစ်လတောင်လား... ဒါက အရမ်းကြာလွန်းတယ်'

သူက ဖဲရန် နဲ့ အရင်က တွေ့ဖူးပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က အတော်လေး ရင်းနှီးကြတာလေ။ တကယ်လို့သာ သူမ အခု ဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူ ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်နေစရာ လိုမှာမဟုတ်ဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ နတ်မျိုးနွယ် ရဲ့ အဆိုအရ သူမ နယူးစပါတာ ကို ရောက်လာဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုနေသေးတယ်။

"ရှင် ဒီအချိန်စာရင်းအတိုင်း ယူမှာလား... မယူဘူးလား" လို့ နတ်မျိုးနွယ် က မေးလိုက်တယ်။ "မယူဘူးဆိုရင်တော့ ရှင့်နေရာကို တခြားတစ်ယောက်ကို ပေးရလိမ့်မယ်"

မိုက်ကယ် က သူ့ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။ "အဲဒီအစား ကျွန်တော် သူမနဲ့ စကားပြောချင်တယ်ဆိုတာကို သခင်မဖဲရန် ကို ပြောပေးလို့ ရမလား"

နတ်မျိုးနွယ် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "အဲဒီစကားကို အရင်ကလည်း ကြားဖူးပါတယ်... သခင်မဖဲရန် ရဲ့ အချိန်တွေကို အလဟဿ အဖြုန်းခံလို့ မရဘူး... နောက်တစ်ယောက်"

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့" လို့ ကာတာရီနာ က ပြောလိုက်တယ်။ "နောက်ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ့ကျောင်းက ငါတို့အတွက် အမှောင်သစ်သား ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်"

နတ်မျိုးနွယ် က နောက်ထပ် စွန့်စားရှာဖွေသူ အုပ်စုကို သူမဆီ လာဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ် က သူ့အိတ်ကပ်ထဲကို နှိုက်ပြီး နတ်မျိုးနွယ် မြင်အောင် ဆွဲထုတ်ပြလိုက်တယ်။

သူ့လက်ထဲမှာတော့ သူ့လက်ဖဝါးပေါ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရစ်ပတ်ထားတဲ့ သစ်သားလိုမျိုး နွယ်ပင်မျှင် သေးသေးလေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။

နတ်မျိုးနွယ် ရဲ့ နားရွက်တွေက တုန်ခါသွားပြီး သူမရဲ့ သာလွန်တဲ့ အကြားအာရုံက အမှောင်သစ်သား နွယ်ပင်တွေ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မိတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အသံကို ဖမ်းယူမိသွားခဲ့တယ်။

သူမက သူ့လက်ဖဝါးဆီကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။

"ဒါ... ဒါ... ဒါက" လို့ နတ်မျိုးနွယ် က အသက်ရှူမှားမတတ် ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ကာတာရီနာ တောင်မှ သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူမက မိုက်ကယ် ရဲ့ လက်ထဲက အမှောင်သစ်သား ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

သူ့လက်ထဲက အမှောင်သစ်သား ဟာ အစစ်အမှန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူမတောင် သိနေတယ်လေ။

"ကျွန်တော် ဒါကို သခင်မဖဲရန် ဆီ ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာ... ဒီအကြောင်း သူမကို သွားပြောပေးလို့ ရမလား" လို့ သူက နတ်မျိုးနွယ် ကို မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမက အမှောင်သစ်သား ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရလို့ အရမ်း ပြာယာခတ်သွားပြီး စကားပြောနိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပုံရတယ်။ မိုက်ကယ် က သူမမျက်နှာရှေ့မှာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အာရုံစိုက်လာအောင် လုပ်လိုက်မှပဲ သူမက မိန်းမောနေရာကနေ နောက်ဆုံးတော့ သတိဝင်လာခဲ့တယ်။

"ရိုင်းစိုင်းမိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ... ရှင့်ဆီမှာ အမှောင်သစ်သား ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ လုံးဝ ထင်မထားမိဘူး... အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံ က ရှင့်လက်ထဲက အမှောင်သစ်သား ကို လိုလိုလားလားနဲ့ ဝယ်ယူပါလိမ့်မယ်" လို့ သူမက ပြောရင်း သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အမှောင်သစ်သား ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒါကို မလှမ်းကိုင်နိုင်ခင်မှာပဲ မိုက်ကယ် က ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်က သခင်မဖဲရန် နဲ့ တွေ့ဖို့ ဦးစားပေး အခွင့်အရေး ရသွားပြီပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား"

နတ်မျိုးနွယ် က အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... သခင်မဖဲရန် နယူးစပါတာ ကို ရောက်ရောက်ချင်း ရှင့်အကြောင်း သူမကို ကျွန်မ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်" လို့ သူမက ကတိပေးလိုက်တယ်။

အဲဒီကျမှပဲ မိုက်ကယ် က အမှောင်သစ်သား ကို သူမဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တော့တယ်။

နတ်မျိုးနွယ် က အမှောင်သစ်သား ကို သူမရဲ့ ခါးပတ်မှာ သေချာ ဂရုတစိုက်နဲ့ တင်းကျပ်နေအောင် ရစ်ပတ်ထားလိုက်တယ်။ "အယ်လ်ဖ်နယ်မြေ ဆီ ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါ... ရှင့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုအတွက် ကျွန်မတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆုချပါ့မယ်" လို့ နတ်မျိုးနွယ် က ပြောလိုက်ပြီး မိုက်ကယ် ကို ရိုရိုသေသေ အရိုအသေပေးလိုက်ကာ သူမနောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။

သေချာတာပေါ့... အရင်က ခပ်ကြမ်းကြမ်း စွန့်စားရှာဖွေသူ က ဒါကို မြင်သွားပြီး သူ့အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ မတရားမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး မကျေမနပ် မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ဟေး... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ငါတို့က အရင်ရောက်တာလေ... သူက ငါတို့ထက်အရင် တွေ့ခွင့်ရသွားတာလား"

စွန့်စားရှာဖွေသူ က မိုက်ကယ် ဆီကို ချဉ်းကပ်လာပြီး အကြီးမားဆုံး ဖိအားပေးနိုင်ဖို့ သူ့ရဲ့ ဒိုင်းနဲ့ ဧရာမ တူကြီးကို ဘေးမှာ အသင့်ထားရှိနေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားမယ့်အစား မတ်မတ်ရပ်နေပြီး စွန့်စားရှာဖွေသူ ကို မျက်လုံးထဲမှာ အကြောက်တရား လုံးဝမရှိဘဲ မော့ကြည့်နေခဲ့တယ်။

"ဒါ မတရားဘူး... သူကျတော့ အယ်လ်ဖ်နယ်မြေ ထဲ အဖိတ်ခံရပြီး ငါတို့ကျမှ ဘာလို့ အပြင်မှာ စခန်းချခိုင်းထားရတာလဲ"

နတ်မျိုးနွယ် က စွန့်စားရှာဖွေသူ ကို ချက်ချင်းပဲ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အခု မိုက်ကယ် က သူတို့ကို အမှောင်သစ်သား ပေးလိုက်ပြီဖြစ်လို့ သူ့ကို အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံ ထဲမှာ အရေးကြီး ဧည့်သည်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီလေ။ သူ့အပေါ် မလေးမစား လုပ်တာမျိုးကို လုံးဝ သည်းခံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမက သူမရဲ့ လေးကို ထုတ်ယူတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ မိုက်ကယ် က သူမဆီ လက်ကာပြပြီး ရပ်တန့်ဖို့ ဟန်ပြလိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူက စွန့်စားရှာဖွေသူ ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဒါက သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုလေ" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာ... မင်းက သောက်ကောင်လေးပါကွာ"

စွန့်စားရှာဖွေသူ က သူ့ရဲ့ ဒိုင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး မိုက်ကယ် ဆီကို ဆောင့်တွန်းလိုက်တယ်။ ဒါက သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးတဲ့အနေနဲ့ နည်းနည်းပါးပါး တွန်းထိုးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် မိုက်ကယ် က သူ့အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး စွန့်စားရှာဖွေသူ ရဲ့ အနောက်မှာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အဲဒါကြောင့် စွန့်စားရှာဖွေသူ က ရှေ့ကို ယိုင်ကျသွားပြီး ခေါင်းနဲ့ မြေကြီးနဲ့ ပွတ်တိုက်မိကာ သူ့လက်နက်တွေကလည်း လွတ်ကျပြီး အဝေးကို လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။

ပြာယာခတ်သွားပြီး သူက ချက်ချင်း ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ "မင်း"

သူက မိုက်ကယ် ဆီကို လက်သီးနဲ့ ထိုးချလိုက်ပေမဲ့ မိုက်ကယ် က ရှောင်တိမ်းမယ့်အစား လက်မြှောက်ပြီး လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။

စွန့်စားရှာဖွေသူ နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ လက်က 'သောက်ကောင်လေး' လို့ သေချာပေါက် သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်သီးက မိုက်ကယ် ရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ် ကျရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အရှိန်က လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

"ဘာ"

မိုက်ကယ် က သူ့လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး လိမ်ချိုးလိုက်တာမို့ အရိုးက ချက်ချင်းပဲ ကျိုးသွားခဲ့တော့တယ်။

စွန့်စားရှာဖွေသူ က နာကျင်လွန်းလို့ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ် က သူ့ကို ရှေ့ဆီ တွန်းထုတ်လိုက်တာကြောင့် ပေအတော်အတန် အနောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ့ခေါင်းက သစ်ပင်နဲ့ ဆောင့်မိကာ သတိလစ်သွားခဲ့တော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၈)

အခန်း(၈၀၈)

ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ တောအုပ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားခဲ့တယ်။

"ဝါး... အဲဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ"

"သူက အဲဒီလူကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ရသွားတာလဲ... ဟိုလူက နာမည်ကြီး စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်နော်"

မကျေမနပ် ပြောဆိုချင်နေတဲ့သူတွေကလည်း သူတို့စကားတွေကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။ သူတို့လည်း အဲဒီလိုမျိုး အထိုးမခံချင်ကြဘူးလေ။

အဲဒီအချိန်မှာ ကာတာရီနာ ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံးထက်တောင် ပိုပြီး အံ့အားသင့်နေခဲ့တယ်။

'သူ တိုက်ခိုက်တတ်တယ်ပေါ့'

အဲဒီလှုပ်ရှားမှုတွေက မြန်ဆန်သွက်လက်ပြီး တိကျလွန်းတာမို့ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူတစ်ယောက် လုပ်ဆောင်လိုက်သလိုမျိုးပဲ။

သူမကတော့ သူ့ကို သူမရဲ့အဖေလိုပဲ စာပေထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ထားခဲ့တာလေ။ သူတို့လို သမိုင်းပညာရှင်တွေမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေကို သွေးတိုးဖို့အတွက် အချိန်မှ မရှိကြတာ။

သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတွေအရ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်မြန်ဆန်သွားအောင် လေမန္တန်ကို အသုံးပြုသွားတဲ့ပုံက မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံး က မှော်ဆရာတွေထက်တောင် ပိုကောင်းနေတာမို့ အတော်လေးကို အံ့ဩစရာကောင်းနေခဲ့တယ်။ သူက အသံရဲ့အမြန်နှုန်းနီးပါးလောက်နဲ့ ရှေ့ကို မဟုန်တက်ခင်မှာ မှော်စက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာကိုတောင် သိပ်မမြင်လိုက်ရဘူး။

'ဒါကြောင့်များ ငါ့အဖေက သူ့ကို အဖွဲ့ထဲ ခေါ်လိုက်တာလား'

ပါမောက္ခကြီးက သူ့ရဲ့ လေမှော်ပညာ ပါရမီနဲ့ သမိုင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတွေ ပေါင်းစပ်နေမှုကြောင့် သူ့ကို တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ယူဆခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဆီကနေ အဲဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့အပြုအမူကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ နတ်မျိုးနွယ် က သူ့ကိုရော သူ့အဖွဲ့ပါ တောအုပ်ထဲကနေ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ ပြန်မလာခိုင်းတော့ဘူး။

"အဲဒီအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ သူမက ၉၀ ဒီဂရီတိတိ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "အခု ကျွန်မတို့နယ်မြေကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

နတ်မျိုးနွယ် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့အတူ မိုက်ကယ် နဲ့ ကာတာရီနာ တို့က သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေဆီကို ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ အခွင့်ထူးခံ လူနည်းစုထဲမှာ ပါဝင်သွားခဲ့တယ်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်သွားနေစဉ်မှာပဲ ကာတာရီနာ က သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တယ်။

"အမှောင်သစ်သား ကို ရှင် ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"

သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းတောင်မှ ဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ အမှောင်သစ်သား ကို ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလှတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ နှစ်ပတ်လောက် အချိန်ယူရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါကတောင် ကံကောင်းမှ ရနိုင်တာမျိုးပါ။ သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုထဲမှာ အမှောင်သစ်သား မြှုပ်နှံထားခြင်း ရှိမရှိဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။

"ကျွန်တော် အမှတ်မထင် တွေ့လာတာပါ" လို့ သူက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ပိုပိုသာသာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။

မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဆက်လျှောက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့က အယ်လ်ဖ်နယ်မြေ ဆီကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ် က ကောင်းကင်ယံထက် မြင့်မားလွန်းတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေပေါ်မှာ ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ အိမ်တွေကို မော့ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအိမ်အများစုမှာ အပေါ်တက်ဖို့ လှေကားတွေ မရှိတာမို့ သာမန်လူသားတွေအတွက်တော့ သွားရောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ပုံပဲ။

အိမ်တစ်လုံးစီကို သစ်သားကြိုးတံတားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီး အဲဒီတံတားတွေက လေတိုက်နေတဲ့တိုင်အောင် ထူးဆန်းစွာနဲ့ ယိမ်းယိုင်မနေခဲ့ဘူး။

ဒါက ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ သစ်ပင်အိမ် ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုပဲ။

နတ်သူငယ် တွေက သစ်ကိုင်းတွေမှာ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတန်းတွေပေါ်မှာ အဝတ်အစားတွေ လှန်းနေကြတာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ နတ်သူငယ် တွေ လေးပစ်လေ့ကျင့်နေကြပြီး ဘယ်ရီသီးတွေနဲ့ ဆေးခြယ်ထားတဲ့ အနီရောင်ပစ်မှတ်ကို ပစ်ခတ်နေကြတာကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူက အချို့သော နတ်သူငယ် တွေ နွယ်ပင်တွေကတစ်ဆင့် လွှဲခိုဆော့ကစားနေကြတာကိုတောင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အဲဒီပုံစံက သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ပင့်ကူအိမ်တွေနဲ့ စူပါဟီးရိုးတစ်ယောက်နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။

"ဒီဘက်ကို ကြွပါ" လို့ နတ်မျိုးနွယ် က ပြောလိုက်တာမို့ အပေါ်က ရွာလေးဆီ ရောက်နေတဲ့ မိုက်ကယ် ရဲ့ အာရုံတွေ ပြန်လည်လာခဲ့တယ်။

"ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ကို မသွားဘူးလား" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။

နတ်မျိုးနွယ် က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ လူနေရပ်ကွက်ကို အပြင်လူတွေ ဝင်ခွင့်မပြုထားသေးပါဘူး" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "လောလောဆယ်တော့ ပြင်ပလူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဗဟိုအဆောက်အအုံဆီကိုပဲ ရှင်တို့ကို ခေါ်သွားပေးနိုင်ပါမယ်"

ထို့နောက် သူမက မိုက်ကယ် နဲ့ ကာတာရီနာ တို့ကို တောအုပ်ထဲမှာ အကြီးမားဆုံးဖြစ်တဲ့ သစ်ပင်ကြီးဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အဲဒီသစ်ပင်ကြီးရဲ့ အတွင်းဘက်မှာတော့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ထွင်းထုတည်ဆောက်ထားတယ်။

လက်ရန်းတွေ၊ တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို သစ်သားတစ်မျိုးတည်းနဲ့ပဲ ပြုလုပ်ထားပုံရတယ်။ မိုက်ကယ် ကတော့ နတ်သူငယ် တွေရဲ့ လက်မှုပညာ အဆင့်အတန်းကိုကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာက လူတွေ ဖန်တီးနိုင်တာထက်တောင် အများကြီး သာလွန်နေသေးတာပဲ။

"ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ" လို့ နတ်မျိုးနွယ် က ပြောလိုက်ရင်း သူမရဲ့ လေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး မြှားကျည်တောက်ထဲကနေ အထူးမြှားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

အဲဒီမြှားရဲ့ အဆုံးမှာတော့ တုတ်ခိုင်တဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားတယ်။

ထို့နောက် သူမက အပေါ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အပေါ်ဘက်ရှိ အိမ်တစ်လုံးဆောက်ထားတဲ့ သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို သွားမှန်လေတယ်။

ကြိုးကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်တာနဲ့ နတ်မျိုးနွယ် က အပေါ်ဘက်ဆီ လွင့်ပျံတက်သွားပြီး အိမ်ရဲ့ လသာဆောင်ပေါ်ကို အတိအကျ ဆင်းသက်သွားခဲ့တယ်။

'အော်... သူတို့ အပေါ်တက်တာ ဒီလိုမျိုးကိုး'

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ နတ်မျိုးနွယ် က နောက်ထပ် နတ်မျိုးနွယ် တစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့က သစ်ကိုင်းမှာ စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ကြိုးတပ်မြှားကို အသုံးပြုကာ အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်မိတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲ့ဒီနတ်မျိုးနွယ်က မိုက်ကယ် ဆီကို ခေါင်းညိတ် အရိုအသေပေးလိုက်တယ်။

"အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံ ကို ခင်ဗျားရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမှုအတွက် ကျွန်တော် အလွန်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ အမှောင်သစ်သား အတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လက်ဆောင်ငယ်လေးတစ်ခု ပါလာပါတယ်"

သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ အလွန်ကြီးမားတဲ့ သားရေအိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အဲဒီအိတ်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုက အပြည့်အမောက် ပါဝင်နေတယ်။

အိတ်ထဲက အရာတွေ လှုပ်ရှားသွားလို့ ထွက်လာတဲ့ ချွင် ချွင် ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မိုက်ကယ် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒါတွေက သဲဒင်္ဂါး တွေပဲ။

ပေါက်ထွက်လုမတတ် သဲဒင်္ဂါး တွေ အပြည့်အမောက်ပါတဲ့ အိတ်မျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။

အမျိုးသား နတ်မျိုးနွယ် က ရှေ့ကိုလျှောက်လာပြီး အိတ်ကို သူ့ဆီ မကမ်းပေးခင်အချိန်လေးအတွင်းမှာ အထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ပါမလဲဆိုတာကို သူ ခန့်မှန်းဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး။

သူ့လက်ထဲက သဲဒင်္ဂါး တွေရဲ့ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ဒါက သူ့တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် အများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ဖူးတာပဲဆိုတာကို သူ သိလိုက်တယ်။

"အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံ အနေနဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့အတွက် ရှာဖွေပေးတဲ့ အမှောင်သစ်သား တိုင်းအတွက် သဲဒင်္ဂါး နှစ်သိန်း ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်" လို့ နတ်မျိုးနွယ် က ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ် က အိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

'နှစ်သိန်းတောင်'

နတ်သူငယ် တွေက အဲဒါကို လိုအပ်နေတာမို့ အမှောင်သစ်သား ကို ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းရနိုင်မယ်ဆိုတာကို သူ သိထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကနေ ဘယ်လောက်အထိ ဝင်ငွေရနိုင်မလဲဆိုတာကိုတော့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။

ဒါက ဝိညာဉ်ဆီ အစက် ၂၀၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစအန ၂၀ ကီလိုဂရမ်နဲ့ ညီမျှနေတာပဲ။

တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ စိုက်ခင်းကိစ္စတွေသာ အဆင်ပြေသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက အမှောင်သစ်သား ကနေ လစဉ်ပုံမှန် သဲဒင်္ဂါး နှစ်သိန်းကို ရရှိနိုင်မှာပဲ။

ဒါတောင်မှ တစ်ကြိမ် ရိတ်သိမ်းချိန်တိုင်းမှာ အမှောင်သစ်သား ပျိုးပင်တွေ ပိုများလာအောင် စိုက်ခင်းကို ချဲ့ထွင်နိုင်တဲ့ အချက်ကို ထည့်မတွက်ထားရသေးဘူး။

တကယ်လို့ [သီးသန့်အခန်း] ကို ပိုကြီးမားအောင် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် - ရှိဖို့လည်း များပါတယ် - အမှောင်သစ်သား တွေ ပိုစိုက်ပျိုးနိုင်ဖို့အတွက် သူ တတ်နိုင်သလောက် သဲဒင်္ဂါး တွေကို အသုံးပြုသွားမှာပဲ။

တစ်ခါရောင်းရရင် သဲဒင်္ဂါး နှစ်သိန်းအထိ ရနိုင်တာမို့ ဒါက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုပဲ။

ဒါရဲ့ အလားအလာက အဆုံးအစ မရှိနိုင်ဘူး။

"ဒီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ္တရားပါပဲ" လို့ အမျိုးသား နတ်မျိုးနွယ် က ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါက တခြားသူတွေလည်း ကျွန်တော်တို့အတွက် အမှောင်သစ်သား ကို ပိုပြီး ရှာဖွေပေးချင်လာအောင် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုပါ။ သခင်မဖဲရန် က ဒီအတွက် ငွေကြေးပိုင်းကို လုံးဝ နှမြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

မိုက်ကယ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ နောက်ထပ် ရှိလာခဲ့ရင် ဘယ်သူ့ကို ပေးရမလဲဆိုတာ သေချာပေါက် သိပါပြီ" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။

နတ်သူငယ် တွေက မိုက်ကယ် နောက်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်မှတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြတယ်။

သူတို့ဆီ အမှောင်သစ်သား လာရောင်းတဲ့သူက သူ ပထမဆုံး မဟုတ်ဘူးလေ။ လူများစွာက ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းရဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် အမှောင်သစ်သား တွေကို ရှာဖွေဖို့ သူတို့ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုလို သတ်မှတ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ သိပ်ပြီး မအောင်မြင်ခဲ့ကြဘူး။ အလွန်ဆုံးမှ လူတွေက တစ်ကြိမ်လောက် ကံကောင်းပြီး ရတတ်ကြတာဖြစ်ပြီး အဲဒီတစ်ကြိမ်နဲ့တင် ပြီးသွားတာပဲ။

ဒါကြောင့် မိုက်ကယ် က အဲဒီစကားတွေကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူတို့က ဒါကို မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုထက် မပိုဘူးလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ကြတယ်။

"ရှင် ရောက်နေတဲ့အကြောင်းကို သခင်မဖဲရန် ဆီ ကျွန်မတို့ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်" လို့ အမျိုးသမီး နတ်မျိုးနွယ် က ပြောလိုက်တယ်။ "ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့လို့ ရပါတယ်၊ ပြီးရင် သူမနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရအောင် ကျွန်မတို့ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

မိုက်ကယ် က သူတို့ကို ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ကာ ပြန်ထွက်ဖို့ လှည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်တွေက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက သဲဒင်္ဂါး တွေ ပါတဲ့ သားရေအိတ်ဆီမှာပဲ အာရုံရောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အဲဒါကို နှစ်ဆဖြစ်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ တွေးတောနေခဲ့တယ်။

"အိုကေ... ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" လို့ သူက နှုတ်ဆက်လက်ပြရင်း သူတို့ လာခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်တယ်။ "ကြိုးတပ်လေးက အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ ကျွန်တော်က မေးတယ်လို့ ဖဲရန် ကို ပြောပေးပါဦး"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၈)