အခန်း (၈၀၉-၈၁၀)

အခန်း(၈၀၉)

ခဏတာမျှ နတ်မျိုးနွယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ဖြစ်တဲ့ ကွန်ပေါင်းလေးကို ပြန်တွေးမိပြီး အံ့ဩမင်သက်မှုတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သခင်မဖဲရန် က သူတို့ရွာကို အဲဒါ ယူလာပေးကတည်းက နတ်မျိုးနွယ်တိုင်းက သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို စွဲလန်းသွားခဲ့ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တိကျမှုကို အယ်လ်ဖ်ဘုရင့်နိုင်ငံက အတော်ဆုံး လက်မှုပညာရှင်တွေ ဖန်တီးထားတဲ့ လေးတွေကတောင် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုဆိုရင် သူတို့က ဒါကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်သွားသင့်တဲ့ သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားရေးလက်နက်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီ။

နတ်မျိုးနွယ်နှစ်ယောက်က ကွန်ပေါင်းလေးကို အရမ်း စွဲလန်းနေခဲ့တာမို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် လုံးဝ ငေးမောသွားခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာချိန်မှာတော့ မိုက်ကယ်နဲ့ ကာတာရီနာတို့က ထွက်သွားကြပြီ။

ဒါကြောင့် ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားတာနဲ့ နတ်မျိုးနွယ်နှစ်ယောက်က ကြိုးတပ်မြားတွေကို သုံးပြီး သစ်ပင်ကြီးပေါ် ချက်ချင်း တွယ်တက်သွားကြကာ သခင်မဖဲရန်ရဲ့ အိမ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီမှာ တော်ဝင်တိုက်ကြီးမှာ သူတို့ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ အမှောင်သစ်သားတွေ အပါအဝင် သူတို့ရွာရဲ့ အရေးကြီးဆုံး ပစ္စည်းတွေအားလုံး သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လုံခြုံရေးအခန်းထဲ သူတို့ ဝင်သွားခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ နက်နဲဆန်းကြယ်တဲ့ အဝါရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ကူရှင်အခင်းပေါ်မှာ သေချာချည်နှောင်ထားတဲ့ အမှောင်သစ်သား အတန်းလိုက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီသေတ္တာတစ်လုံးတည်းမှာတင် ဒါမျိုး အခုဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိနေပြီး နေရာလွတ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။

မိန်းကလေး နတ်မျိုးနွယ်က သူမရဲ့ ခါးပတ်ကို နှိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ဆီက ရလာတဲ့ အမှောင်သစ်သားကို ဖြုတ်လိုက်ကာ လုံခြုံတဲ့ သေတ္တာထဲကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်တယ်။

အမှောင်သစ်သားတွေအားလုံး သေတ္တာထဲမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစီရီရီ ရှိနေတာကို မြင်တော့ နတ်မျိုးနွယ်နှစ်ယောက်က ကျေနပ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။

ဒီမှာ စီထားတဲ့ အမှောင်သစ်သားတွေအားလုံးက လုံးဝ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေကြတယ်... တစ်ခုကလွဲလို့ပေါ့။

မိုက်ကယ်က နတ်မျိုးနွယ်တွေကို ပေးလိုက်တဲ့ အမှောင်သစ်သားက တခြားဟာတွေထက် နည်းနည်းပိုပြီး အရောင်ရင့်နေတယ်၊ သာမန်အမြင်နဲ့ဆို သတိထားမိဖို့တောင် ခက်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ သစ်သားနဲ့တူတဲ့ နွယ်ပင်တွေပေါ်က အရေးအကြောင်းတွေကလည်း မြေအောက်မှာ နှစ်တစ်ထောင်လောက် မြှုပ်နှံခံထားရပေမဲ့ မခြောက်သွေ့သွားတဲ့အလား တခြားဟာတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ချောမွေ့နေတယ်။

အဲဒါက... လတ်ဆတ်နေတဲ့ပုံပဲ။

ယောကျ်ားလေး နတ်မျိုးနွယ်က မျက်နှာပေါ်မှာ အပြည့်အဝ ရှုပ်ထွေးသွားတဲ့ပုံနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"နေဦး... သူက ကွန်ပေါင်းလေးအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

* * * * * * * *

မိုက်ကယ်နဲ့ ကာတာရီနာတို့က အယ်လ်ဖ်တောအုပ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဒေသအသီးသီးကြားက နယ်စပ်ဆီကို ပြန်သွားခဲ့ကြတယ်။

နေဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး ညကောင်းကင်ယံမှာ ကြယ်တွေကိုတောင် မြင်နေရပြီ။

"လောလောဆယ်တော့ ကျွန်မ ကျောင်းကို ပြန်တော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မဖဲရန် ရောက်လာတာနဲ့ ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" လို့ ကာတာရီနာက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပါပြီ" လို့ သူက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကီယို အဖြစ်ကနေ ရပ်နားပြီး မိုက်ကယ်အဖြစ်နဲ့ အပန်းဖြေချင်နေတာလေ။

ကာတာရီနာက ထွက်သွားဖို့ လှည့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ဘက်ကို ထပ်လှည့်လာပြန်တယ်။

"တစ်ခုခု တွေ့ရင် ရှင့်ကို ပြောပြပါ့မယ်" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာကိုလဲ"

"ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် လေ" လို့ သူမက မိုက်ကယ်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ပါမောက္ခမရှိတဲ့အချိန်မှာ ကီယို ကသာ ကာတာရီနာအတွက် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိနိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ သူမက သူ့ကို အာရုံစိုက်စေချင်နေတာ။

သူ့လို ထူးချွန်တဲ့ သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် က ထိပ်တန်း ဦးစားပေး ဖြစ်သင့်ပေမဲ့ သူက ခဏတာ ထိတွေ့ခဲ့ရုံနဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် ကို နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်ဝင်စားပုံ မရဘူး။

"အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ဆောရီး၊ အဲဒါတွေပြီးတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားလို့ပါ" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။

ကာတာရီနာက သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ပါ၊ ဒုတိယမြောက် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင့်အကူအညီကို လိုအပ်တယ်"

အဲဒီလိုပြောပြီး သူမက လှည့်ထွက်သွားကာ မိုက်ကယ်ကို လမ်းမအလယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့တော့တယ်။

သူက သူမ ဘယ်သွားမလဲဆိုတာ သိရဖို့ သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပါရမီ ကို သုံးပြီး သူမရဲ့ အလင်း မှော်စွမ်းအင် ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ သန္ဓေဝိညာဉ် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကြောင့် လုံးဝ မြင်လို့ မရခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတာလေ။

ဒါကြောင့် သူမ ထွက်သွားပြီဆိုတာ သေချာတာနဲ့ သူ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

ရီနေးတားနိုင်ငံ ရဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုဆီ ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ ချက်ချင်း အလုပ်စလုပ်တော့တယ်။

သူက ကာတာရီနာကို အနားယူပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ သူ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာမို့ အိပ်လို့ကို မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက သူ့ရဲ့ အမှောင်သစ်သား စိုက်ခင်းကို စီစဉ်ချင်နေခဲ့တယ်။

သူ သီးသန့်အခန်း ထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ နွယ်ပင်တွေကို နေရာအနှံ့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အရင်က ဖွံ့ဖြိုးစည်ပင်ခဲ့တဲ့အရာက အခုတော့ အရွယ်အစား ထက်ဝက်တောင် မရှိတော့ဘဲ ကိုင်ကြည့်လိုက်ရင် အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့သွားနိုင်တဲ့အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ။

လေနဲ့ ရေ မှော်ပညာ နည်းနည်းသုံးပြီး သူက ဆွေးမြည့်နေတဲ့ အပင်တွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ကာ နောက်ထပ် ရိတ်သိမ်းမယ့်လအတွက် မြေဆီလွှာကို အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

မြေဆီလွှာရဲ့ လက်မတိုင်းကို ထွန်ယက်ခဲ့ရတာမို့ ဒါက တော်တော်လေး ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ အမှောင်သစ်သား ရဲ့ အမြစ်တွေက မြေအောက်မှာ အဝေးကြီးအထိ ပျံ့နှံ့သွားတာမို့ မြေကြီးကို မခိုင်မခန့်ဖြစ်စေပြီး ပြိုကျလွယ်စေတယ်။

သူ ခြေနဲ့ နင်းပြီး သိပ်သည်းသွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေဖြစ်တဲ့ ပန်ကာတွေ၊ ရေဖျန်းခေါင်းတွေ၊ မီးရောင်တွေနဲ့ တခြားအရာတွေအားလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်တယ်။

သဘာဝအတိုင်း မှော်စွမ်းအင်မပါတဲ့ ရေတွေနဲ့ ရေကန်ကို ပြန်ဖြည့်ပြီးတဲ့နောက် မက်ထရိုပိုလစ် က မှိုဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီ သူ ခဏလောက် သွားခဲ့တယ်။

အမှောင်သစ်သား အတွက် မြေသြဇာအဖြစ် မိုရဲလ်မှိုမျိုးစေ့များ ကို သူ လိုအပ်နေတာလေ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဘိုးအိုဆီမှာ တစ်လစာ ပမာဏ ရှိနေတာမို့ သူ အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် မှိုခရီးစဉ်တစ်ခု ထပ်သွားဖို့ အတင်းတိုက်တွန်းတာမျိုးတော့ ခံခဲ့ရပြီး သူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။

မျိုးစေ့တွေ ရတာနဲ့ သူက အရင်တစ်ခေါက်ကလိုပဲ မြေဆီလွှာတစ်ဝိုက်မှာ ဖြန့်ကျဲလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက အမှောင်သစ်သား တစ်ချောင်းကို သူ ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ နတ်မျိုးနွယ်တွေ ဆီ မရောင်းခင် နောက်နောင် ရိတ်သိမ်းဖို့အတွက် မျိုးစေ့အဖြစ် သစ်သားချောင်း အနည်းငယ်ကို သူ သေချာ ဖယ်ချန်ထားခဲ့တာလေ။

အဲဒီနောက် မြေဆီလွှာအလယ်မှာ အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု တူးပြီး မျိုးစေ့ကို အထဲမှာ စိုက်လိုက်တယ်။

လိုအပ်တဲ့ အခြေအနေတွေအားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ပြီးနောက် သူ သီးသန့်အခန်း ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

အခု သူ လုပ်ရမှာက စောင့်ဖို့ပဲ။ အားလုံး အဆင်ပြေရင် နောက်လကျ သူ နောက်ထပ် သဲဒင်္ဂါး နှစ်သိန်း ရလာဦးမှာ။

သူ့မှာ တခြား လုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုရင် အမှောင်သစ်သား နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ အရမ်းကို စိတ်မရှည်ဖြစ်နေမိမှာ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။

အတိအကျပြောရရင် သူ့ရဲ့ ပရောဂျက်အသစ်ဖြစ်တဲ့ စမတ်ဖုန်း ကိစ္စလေ။

ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူနဲ့ နိုဗာ တို့က ကုဗတုံး အလုပ်လုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အခြေအနေတွေကို ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်နေတာကြောင့်ပဲ။

'ငါတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို စလိုက်ကြမလား'

[အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ပါပဲ] လို့ နိုဗာ က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

သူ ထိန်းချုပ်ခန်း ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဒရုန်းရဲ့ ရေဂီယို ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ ကြွယ်ဝတဲ့ တောင်ပေါ်တောအုပ်တစ်ခုရဲ့ အလယ်ကို သူ ရောက်သွားခဲ့တယ်။

မီတာတစ်ရာလောက် သွားပြီးတဲ့နောက် ကုဗတုံးနဲ့ ပုလဲကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သစ်လုံးအိမ်လေးဆီ ဆင်းသက်လိုက်တယ်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သေတ္တာနှစ်လုံးကို သူ ထားခဲ့တဲ့နေရာမှာပဲ ပြန်တွေ့လိုက်ရတယ်။

သေတ္တာရဲ့ ကတ္တီပါသားအခံပေါ်မှာ လက်မအနည်းငယ်လောက် လွင့်မျောရင်း လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ကုဗတုံးကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မရှိဘူး။

'အခု သဟဇာတဖုန်း ကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ဖို့ လိုနေပြီ'

ကုဗတုံးကို အသက်သွင်းနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက သဟဇာတ ဖြစ်တာမို့ အဲဒီအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား အလုပ်လုပ်တဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးကို သူ လိုအပ်နေတာလေ။

အဲဒီမှာ ပြဿနာက သဟဇာတ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အလွန်ကို အခြေခံကျနေတဲ့ အချက်ပဲ။ သူ သိသမျှဆိုလို့ သဟဇာတသေနတ် နဲ့ သဟဇာတကိုယ်ပွား တွေလောက်ပဲ ရှိတာ။

သဟဇာတ ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ မတည်ငြိမ်မှုတွေက သူ့ရဲ့ မန္တန်အပေါ် အခြေခံပြီး အသစ်တီထွင်ဖို့ ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။ အမှားတစ်ခုလေး လုပ်မိတာနဲ့ ကီလိုမီတာဝက်လောက် အချင်းဝက်အတွင်းမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေမယ့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

'ငါတို့ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ နိုဗာ'

[အဲဒီရဲ့ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကနေ စလိုက်ကြရအောင် မိုက်ကယ်]

ဒါက နိုဗာ ဆီကနေရတဲ့ အကြံကောင်းတစ်ခုပဲ။ စမတ်ဖုန်းကို စွမ်းအင် အကန့်အသတ်မရှိအောင် လုပ်ဖို့ သူ စီစဉ်ထားခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ အဲဒါကို ရရှိဖို့အတွက် သဟဇာတစွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ကို သူ အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၆၈)

အခန်း(၈၁၀)

မိုက်ကယ်က ဒါကို 'ဘက်ထရီ' လို့ ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒါက ပေါက်ကွဲနိုင်ခြေ အများကြီးနည်းတဲ့ ဗုံးတစ်လုံးသာ ဖြစ်တယ်။

သူ သဟဇာတကို စတင်စမ်းသပ်နေချိန်တုန်းက ဒြပ်စင် ရှစ်မျိုးစလုံးပါဝင်တဲ့ လုံလောက်တဲ့အရွယ်အစားရှိတဲ့ နမူနာအသေးလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရင် အနည်းငယ် တိုက်မိခိုက်မိရုံနဲ့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲမသွားဘူးဆိုတာကို သူ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါက အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ရင်းမြစ်တစ်ခုအဖြစ် ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။

ဒီအရာရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏဖြစ်ပြီး ဒါက ရေခဲသေတ္တာတွေ၊ ကားတွေလိုမျိုး လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အများကြီးလိုအပ်တဲ့ အရာတွေအတွက်တော့ အသုံးမဝင်စေခဲ့ဘူး။

ဒါကို ရီနေးတား နာရီတွေနဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေလိုမျိုး ပစ္စည်းအသေးလေးတွေအတွက် ဘက်ထရီအဖြစ်သာ အသုံးပြုခဲ့ကြတာလေ။

ပြီးတော့ ဒါက စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးအတွက်ဆိုရင်တော့ ကွက်တိဖြစ်နေခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ သူ့လက်ဖဝါးဆီ အလင်းမှုန်လေးတွေ စုဝေးလာခဲ့တယ်။ မှော်စွမ်းအင် ရှစ်မျိုးစလုံးဟာ သူ့လက်တွေဆီ မပစ်ဆင်းခင် လေထုထဲမှာ လည်ပတ်သွားပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ အလင်းတန်းအစုအဝေးလေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့တယ်။

အလင်းမှုန်လေးတွေက စတင်လှုပ်ခါ တုန်ခါလာတဲ့အခါ သူ့နဖူးကနေ ချွေးတစ်ပေါက် စီးကျလာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အာရုံစူးစိုက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒီအဆင့်မှာက အမြဲတမ်း အန္တရာယ်များတယ်လေ။

နောက်ဆုံးတော့ မိုက်ကယ်က သဟဇာတရဲ့ ပုံဆောင်ခဲဖြစ်တည်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်စေမယ့် ဧရာမဖိအားကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပါရမီကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ အလင်းရောင်က မှိန်ကျသွားပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ တောက်ပနေတဲ့ ဂေါ်လီလုံးလို အခဲတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

သူ့လက်ထဲက ဒီပုံဆောင်ခဲဖြစ်သွားတဲ့ သဟဇာတနဲ့အတူ ဖုန်းရဲ့ စွမ်းအင်ရင်းမြစ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ။

"ဒါ အလုပ်လုပ်မလုပ် ကြည့်ရအောင်" လို့ သူက ပုံဆောင်ခဲဖြစ်နေတဲ့ သဟဇာတကို ကုဗတုံးဆီ ရွှေ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒါက ထိတွေ့သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကုဗတုံးကနေ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံမှန်အမြန်နှုန်းထက် သုံးဆလောက် ပိုမြန်မြန် လည်ပတ်လာခဲ့တယ်။ ဒါက ကုဗတုံးနဲ့ အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်သွားခဲ့ပြီ။

'အခု ဘာလုပ်ရမလဲ'

[သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် က အခုဆိုရင် ကုဗတုံးထဲမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ တခြားအရာတွေအားလုံးဆီကို အချက်ပြတွေ အပြန်အလှန် ပေးပို့နိုင်ပါပြီ]

ထို့နောက် သူက သူ့ရဲ့ သဟဇာတကိုယ်ပွား ငါးခုစလုံးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့က ငြိမ်သက်နေဆဲပဲ။ သူတို့က စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ဆီကနေ ဘာအချက်ပြမှ လက်ခံမရရှိနေဘူးလေ။

'အာ... ဒါက ဖွင့်မထားရသေးလို့ပဲ' လို့ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။

သူက ရီနေးတားနိုင်ငံဆီကို တယ်လီပို့လုပ်ပြီး ပြန်သွားကာ မီးသီးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြီး ဒရုန်းရဲ့ ရေဂီယိုထဲကို ပြန်ယူလာခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ သူက သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကို မီးသီးရဲ့အောက်ခြေမှာ တပ်ဆင်လိုက်တဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ လင်းထိန်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ သဟဇာတကိုယ်ပွားတွေဆီကနေ အချက်ပြတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံရရှိသွားခဲ့တယ်။

မြေပြင်ပေါ် လျှပ်စစ်စီးဆင်းသွားတဲ့အသံနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ဆက်တိုက် တဝီဝီမြည်နေတဲ့ အသံတစ်ခုကို သူတို့အားလုံး ကြားလိုက်ရတယ်။

အကယ်၍ မီးသီးကို ဖွင့်ထားမယ်ဆိုရင် အဲဒါက တဝီဝီမြည်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မဖွင့်ထားဘူးဆိုရင်တော့ တိတ်ဆိတ်မှုကလွဲပြီး ဘာမှ ထုတ်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

'ဒါ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်' လို့ သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကွန်ပျူတာတွေရဲ့ သုညနဲ့ တစ်တွေလို အခြေခံကျကျ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်လေ။ အကယ်၍ သူက သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာပဲ စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်အောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပရိုဂရမ်ဆွဲနိုင်မယ်ဆိုရင် ရိုးရှင်းတဲ့ ဆားကစ် ကွန်ပျူတာစနစ်တစ်ခုနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့စနစ်တစ်ခုကို သူ ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်။

'နိုဗာ... ဒါ အလုပ်ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား'

[ဟုတ်ကဲ့ပါ မိုက်ကယ်... ဆရာ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်က အကောင်အထည်ဖော်ရတာ လွယ်ကူပါတယ်] လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့အတူ မိုက်ကယ်က စမ်းသပ်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မှော်ကျင့်စဉ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။

'မင်း သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ကို ဟိုလိုမျိုး လုပ်ပေးနိုင်မလား...'

အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ဖို့ နိုဗာအတွက် မိနစ်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ယူလိုက်ရတယ်။

ထို့နောက် သူက စမ်းသပ်မှုကို စတင်လိုက်တယ်။

သူက ကွင်းပြင်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် နှစ်ဖက်မှာ သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် နဲ့ မီးသီး နှစ်စုံကို အတူတူ ဖန်တီးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက တစ်စုံမှာရှိတဲ့ မီးသီးဆီ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သတိပြုမိလွယ်တဲ့ ပုံစံတစ်ခုနဲ့ မီးကို အဖွင့်အပိတ် စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်တယ်။

ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်...

ပြီးတော့ တစ်စက္ကန့်တောင် မကြာလိုက်ခင်မှာပဲ ကွင်းပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ မီးသီးကလည်း အတိအကျတူညီတဲ့ ပုံစံနဲ့ အချိန်ကိုက် လင်းလိုက်၊ မှိတ်လိုက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

'ဒါ အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ'

မိုက်ကယ်က ရိုးရှင်းတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ။ နည်းနည်းလေး ထပ်ပြီး ပြုပြင်လိုက်တာနဲ့ ဒီစမ်းသပ်မှုလေးကို ဖုန်းနဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ စာပို့ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သူ ပြောင်းလဲနိုင်တော့မှာပဲ။

သူလုပ်ဖို့ လိုအပ်တာဆိုလို့ သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ကနေ လာတဲ့ အချက်ပြကို စာလုံးတွေ၊ ပုံရိပ်တွေနဲ့ တခြားအရာတွေ အများကြီး ပြသနိုင်တဲ့ မိုဘိုင်းစခရင်တစ်ခုဆီ ဘာသာပြန်ပေးမယ့် လျှပ်စစ်ဆားကစ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးဖို့သာ ဖြစ်တယ်။

ဒီဖုန်းနဲ့ စာတိုပေးပို့တာတွေ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို အဲဒီလောက်နဲ့တင် သူ အဆုံးမသတ်ချင်ခဲ့ဘူး။

သာမန် ခေတ်မီဖုန်းတစ်လုံး လုပ်နိုင်တဲ့ အသံခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ ဗီဒီယိုချတ်တွေ၊ ကင်မရာ ရိုက်ကူးမှုတွေနဲ့ တခြားအရာတွေကိုပါ သူ လိုချင်ခဲ့တာလေ။

သေချာတာကတော့ ဒါက လုပ်ရတာထက် ပြောရတာ ပိုလွယ်ကူတယ်။ အဲဒီနည်းပညာရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုက နေ့ချင်းညချင်း လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ... အကယ်၍ သင်သာ လူသားတစ်ယောက်ဆိုရင်ပေါ့။ နိုဗာကတော့ လူသားမှ မဟုတ်တာ။

[နည်းပညာကို ဖန်တီးနေပါသည်...]

[ပြီးစီးသွားပါပြီ]

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ဗိသုကာပုံစံတွေနဲ့ ဆားကစ်ဘုတ်တွေ အများကြီး သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာတာနဲ့အတူ သူ့ခေါင်းပေါ်ကို အေးစိမ့်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားတာကို မိုက်ကယ် ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒါက သူ အသုံးပြုနေကျ ခေတ်မီဖုန်းမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးပါပဲ။ ဒီဖုန်းရဲ့ ပုံစံက သူ့ရဲ့ အထူနဲ့ အရွယ်အစားအရဆိုရင် 'အုတ်ခဲ' တစ်လုံးလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်။

[ပိုပြီး ပါးလွှာပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးကို ဖန်တီးဖို့ဆိုရင် သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် နဲ့အတူ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ပုံစံအသစ်တွေ အများကြီး လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်] လို့ နိုဗာက သူမကိုယ်သူမ စိတ်ပျက်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

'ဟေး... ငါ မကျေမနပ် ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီဖုန်းက အခုတောင် အရမ်းကို အံ့ဩဖို့ကောင်းနေပြီ'

ဒီဖုန်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ကီးဘုတ်တစ်ခု၊ အပေါ်ဘက်မှာ အဖြူရောင်စခရင်တစ်ခုနဲ့ အလယ်မှာတော့ Trackpad အသေးလေးတစ်ခု ပါရှိတယ်။

(TR Note: Trackpad ကို လက်ရှိမှာလည်း အဲ့အတိုင်းခေါ်ကျတဲ့အတွက် မူရင်းအတိုင်းပဲသုံးပါမယ်)

နိုဗာ သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဗိသုကာပုံစံတွေအရ ဒီဖုန်းက စာတိုတွေကို ပြဿနာမရှိဘဲ ပေးပို့နိုင်ပြီး လက်ခံရရှိနိုင်တယ်။

ဒီပုံစံမှာတော့ ဖုန်းထဲက သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် တစ်ခုစီကို သီးခြား သက်သေခံနံပါတ်တစ်ခုနဲ့ မှတ်ပုံတင်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီနံပါတ်ကို အသုံးပြုသရွေ့ သူတို့အချင်းချင်း စာတိုကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်နိုင်မှာပဲ။

မိုက်ကယ်က ဖုန်းရဲ့ 3D ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့အမြင်အာရုံထဲ ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူက အဲဒါကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖုန်းရဲ့ အကျယ်နီးပါးလောက် ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကင်မရာမှန်ဘီလူး တစ်ခုတည်းကို မြင်လိုက်ရတယ်။

'မင်း ဖုန်းထဲမှာ ကင်မရာ ထည့်လိုက်တာလား... မင်း အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ'

သူက သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် နဲ့ စာတိုပေးပို့တာ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ သက်သေပြခဲ့တာလေ။ ဖုန်းထဲမှာ ဗီဒီယိုတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူ မသိသေးဘူး။

[ဒါက လွယ်ကူပါတယ်... သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ပေါ်မှာ ကျွန်မ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေအတွက် အခြေခံအဖြစ် သဟဇာတကိုယ်ပွားတွေဆီက မှော်ကျင့်စဉ်ကို ကျွန်မ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့တယ်

ကိုယ်ပွားတွေဆီက မျက်လုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် က အမြင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကို လက်ခံနိုင်အောင် ကျွန်မ ပြောင်းလဲလိုက်တာပါ... နားတွေ၊ ပါးစပ်တွေနဲ့လည်း အတူတူပဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာမို့ ဖုန်းကို အသံတွေ လက်ခံနိုင်ဖို့နဲ့ အသံထွက်ပေါ်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်]

တိုတိုပြောရရင် မိုက်ကယ်က အလွန်ကို သဘောကျသွားခဲ့တယ်။ သူမက အလုပ်အပြည့်အဝ လုပ်နိုင်တဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးကို နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်လေ။ ဒါက အံ့ဩဖို့ကောင်းနေတာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဖုန်းက သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက ခေတ်မီဖုန်းတွေထက် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ နည်းပညာပုံစံတစ်ခုကို အသုံးပြုထားတာကြောင့်ပဲ။

'ငါ ဒါကို အခုချက်ချင်း လုပ်ရမယ်' လို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူက မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီး ရီနေးတားနိုင်ငံထဲက လူပုတွေရဲ့ ပန်းပဲဖို ဆီ သူ့ကိုယ်သူ တယ်လီပို့လုပ်ပြီး သွားလိုက်တယ်။

အဲဒီမှာ သူက လူပုတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ များပြားလှတဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူ့စိတ်ကြိုက် ယူလိုက်တယ်။ သူက ကြေးနီ၊ အလူမီနီယမ်၊ သံနဲ့ သူ လိုအပ်တဲ့ တခြား သတ္တုစပ်အချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူက မီသရယ် အပိုင်းအစသေးသေးလေး တစ်ခုကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။

အခု ဒီဖုန်းက မီသရယ် မပါဘဲနဲ့လည်း အကောင်းပကတိ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူက ဒါကို ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တခြားနေရာတွေဆီ စီးပွားဖြစ် ဖြန့်ချိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းငယ် တိုက်မိခိုက်မိတာ ဒါမှမဟုတ် ပွတ်တိုက်မိရုံနဲ့ မတော်တဆ ပေါက်ကွဲမသွားဘူးဆိုတာကို သူ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဘက်ထရီအဖြစ် သဟဇာတကို အသုံးပြုထားတာ မဟုတ်လား။

ဒါကြောင့် လုံးဝ စိတ်ချရအောင် သဟဇာတ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ကို မီသရယ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားဖို့ သူ လိုအပ်တယ်။

* * * * * * * *