အခန်း ၁၄၁
Vol. 15 Ch. 141
🍅 Chapter 141
သူ ဤမျှလောက်အထိ သဘောထားကြီး မြင့်မြတ်နေသည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အကျိုးအမြတ်များချည်းယူပြီး ကျေးဇူးမဆပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ဝူယွီလန် ငွေတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ စုန့်ကျစ်ယုံဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မမှာ အချိန်ရပါတယ်”
“ကျစ်ယုံ အိမ်အတွက် အသားနှစ်ကတ်တီနဲ့ ဝက်နံရိုး၊ ပုစွန်နဲ့ တခြားစားစရာတွေ သွားဝယ်လိုက်”
“အို၊ ဟုတ်ပြီ၊ မုန့်တွေနဲ့ သရေစာတွေလည်း နည်းနည်းဝယ်ခဲ့ဦး”
“ပြီးတော့ သကြားလုံးကပ်ထားတဲ့ ဆီးသီးတွေလည်း လူတစ်ယောက်ကို တစ်ချောင်းကျစီ ဆယ့်နှစ်ချောင်းလောက် ဝယ်ခဲ့လိုက်”
စုန့်ကျစ်ယုံ ငွေကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်စားခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝူယွီလန်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခွင့် ရရှိသွားသဖြင့် သမားတော်လီမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ ချွေးများပင် ပျံလာတော့သည်။
သူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နားလည်ရခက်နေခဲ့သော ဆေးပညာဆိုင်ရာမေးခွန်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ ဝူယွီလန်အား တစ်ခုချင်းစီ မေးမြန်းလေသည်။
ဝူယွီလန်လည်း တွန့်တိုနေခြင်းမရှိဘဲ သူမ သိရှိထားသမျှကို သမားတော်လီအား တစ်ခုချင်းစီ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်၏။
သမားတော်လီမှာ ဆေးဆိုင်မှ အလုပ်သင်တပည့် လေးတစ်ဦးအလား ဂရုတစိုက်၊ စူးစိုက်စွာနားထောင်နေပြီး အရေးကြီး သော ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာဗဟုသုတများကို ရေးမှတ်ရန်အတွက် ရံဖန်ရံခါ စုတ်တံအား အခါအားလျှော်စွာကောက်ကိုင်လိုက်သေးသည်။
ဤရှင်းလင်းပြသမှုမှာ တစ်မနက်ခင်းလုံး ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။
စုန့်ကျစ်ယုံ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေရသည်ကို မြင်သောအခါ ဆေးဆိုင်တပည့်လေးက တံခါးခေါက်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“သမားတော်လီ၊ ထမင်းဟင်းတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ၊ အခုပဲသုံးဆောင်မလား၊ နောက်မှ သုံးဆောင်မလား”
သမားတော်လီ မစားတော့ဘူးဟု ပြန်ပြောချင်သော်လည်း ဝူယွီလန်မှာ ထမင်းစားရန်အိမ်ပြန်ရမည်ကို တွေးမိသဖြင့် နာကျင်စွာဖြင့်သာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။
“အခုပဲ စားကြတာပေါ့၊ သမားတော်ဝူရော ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထမင်းစားသွားမလား”
စုန့်ကျစ်ယုံ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေရမည်ကို တွေးမိသဖြင့် ဝူယွီလန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။
“ကျွန်မ မစားတော့ပါဘူး၊ အိမ်မှာပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်”
“တကယ်လို့ သမားတော်လီမှာ မေးစရာမေးခွန်းတွေ ရှိသေးရင် စုဆောင်းထားလိုက်ပါ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မတို့ ထပ်ပြီးဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်လီ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းပါပြီ”
သူက သူတို့ကို မြင်းလှည်းဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးကာ မြင်းလှည်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက်မှသာ ဆေးဆိုင်အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
အနီးနားရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင်
ချင်းဖုန်း မြင်းလှည်းကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေး၊ အဲဒီအဒေါ်ကြီးရဲ့မြင်းလှည်း ထွက်လာပါပြီ၊ ကျွန်တော် သွားတားလိုက်ရမလား”
သူတို့မှာ ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း ဖျန်းကျန်းမြို့တွင် နေထိုင်နေခဲ့ကြပြီး ယနေ့တွင်တော့ ဝူယွီလန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရလေပြီ။
သခင်လေးချန်ကျွင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ လမ်းပိတ်တားခြင်းမှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စဖြစ်သည်။
၎င်းက ဝူယွီလန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သည်။
သူက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားကို တီးတိုးစကားအချို့ ပြောကြားလိုက်၏။
ချင်းဖုန်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလာ၏။
သူ့စကားများထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေလေသည်။
“သခင်လေး၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သခင်လေးက သိပ်ကိုအဖိုးတန်တဲ့သူပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ကြားထဲ အရောက်ခံနိုင်မှာလဲ”
သခင်လေးချန်ကျွင်း ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်လေ၊ ကလေးကို အရင်းအနှီးမလုပ်ရင် ဝံပုလွေကို ဖမ်းလို့မရဘူးတဲ့၊ ငါ့အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်ပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းဖုန်းမှာ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ နာခံလိုက်ရတော့သည်။
ဝူယွီလန် မြင်းလှည်းထဲတွင် မှီထိုင်ရင်း ငိုက်မျဉ်းနေလေသည်။
ရုတ်တရက် မြင်းလှည်းက ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်သွားသဖြင့် သူမမှာ မှောက်လျက်လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
“ကျစ်ယုံ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”
စုန့်ကျစ်ယုံ အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။
“အမေ၊ ရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက် လမ်းပိတ်နေတယ်၊ သူတို့က မြွေကိုက်ခံရလို့ ဖျန်းကျန်းမြို့ကိုပြန်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အကူအညီတောင်းနေတာပါ”
ဝူယွီလန် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ သဘောပေါက်သွား၏။
‘ဒါ လူဟောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား'
သခင်လေးချန်ကျွင်းကို တွဲကူထားသော ချင်းဖုန်းက ဝူယွီလန်အား မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားဟန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“အို၊ အဒေါ်ကြီး၊ အဒေါ်ကြီးကိုး”
“အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးတော့ အသက်ရှင်ပြီ”
ချင်းဖုန်း၏ဟန်မကျသောသရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန် သူ့ကို မဖော်ထုတ်တော့ပေ။
ဤနှစ်ယောက် သူမကို လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပေမည်။
‘ထားလိုက်ပါတော့လေ’
သခင်လေးချန်ကျွင်းကို ကယ်တင်ခဲ့စဉ်က သူမအား ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး အမြောက်အမြား ဆုချခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ သူက လူဆိုးတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဝူယွီလန် သူတို့ဟန်ဆောင်မှုအတွင်း ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါ သခင်လေးချန်ကျွင်း မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
သခင်လေးချန်ကျွင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အဒေါ်၊ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ထွက်ရင်း ကံမကောင်းချင်တော့ အဆိပ်ပြင်းမြွေ ထပ်ပြီးအကိုက်ခံလိုက်ရပြန်ပြီ”
ဝူယွီလန် သခင်လေးချန်ကျွင်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဘုရားရေ၊ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်က သူရဲ့ခြေကျင်းဝတ်မှာ တကယ်ပဲ တွယ်ကပ်နေပါလား'
ဝူယွီလန် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
‘သူတို့က ဒီလောက်အထိ လက်တွေ့ကျကျ သရုပ်ဆောင်ဖို့ လိုလို့လား'
“အဟမ်း၊ မင်း အဆိပ်ပြင်းမြွေ အကိုက်ခံရပြန်တာကိုး”
ဝူယွီလန် သူ့ခြေကျင်းဝတ်ပေါ်ရှိ အဆိပ်ပြင်းမြွေကို မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သခင်လေးချန်ကျွင်းက နာကျင်မှုကိုအံကြိတ်ခံကာ ချင်းဖုန်းအား မြွေအား ဆွဲခွာစေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် သိပ်ကံဆိုးတာပဲ၊ အဆိပ်ပြင်းမြွေ ထပ်ကိုက်ခံရပြန်ပြီ”
“ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်တော့်ကိုသနားလို့ အဒေါ်နဲ့ ထပ်ဆုံခွင့်ပေးတာဖြစ်ရမယ်”
ချင်းဖုန်း အချိန်ကိုက်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် အဒေါ်၊ ကျွန်တော့်သခင်လေးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး”
သခင်လေးချန်ကျွင်းလည်း လှိုက်လှဲစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“အဒေါ်၊ အဒေါ့်ကို ဒုက္ခပေးရပြန်ပြီ၊ ဒီတစ်ခါ ဆေးကုသစရိတ်က အရင်ကထက် ပိုရမှာပါ၊ နည်းသွားမှာမဟုတ်ပါဘူး”
အကယ်၍ ဤလူကို သူမ မကုသပေးပါက နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူ နောက်ထပ်မြွေကိုက်ခံရသည့် ပြဇာတ်တစ်ခုကို ထပ်မံကပြနိုင်ကြောင်း ဝူယွီလန် သိရှိထားသည်။
သူမ၏အိမ်နှင့် သိပ်မဝေးတော့ကြောင်း တွေးမိသဖြင့် စုန့်ကျစ်ယုံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ကျစ်ယုံ၊ ပစ္စည်းတွေယူပြီး အိမ်ကိုအရင်ပြန်နှင့်လိုက်၊ ငါ သူတို့ကို မြို့ပေါ်ခေါ်သွားပြီး ဆေးကုပေးလိုက်ဦးမယ်”
စုန့်ကျစ်ယုံ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထူးခြားသည့်အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။
သူ့အလိုအလျောက်သိစိတ်က ဤနှစ်ဦးမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။
“အမေ၊ သားလည်းလိုက်ခဲ့မယ်”