အခန်း ၁၅၄
Vol. 16 Ch. 154
🍅 Chapter 154
“ငွေပဲဟာ၊ ငါတို့ ပြန်ရှာလို့ရပါတယ်”
လက်ရှိ အခြေအနေများအရ ဆေးပင်များ စုဆောင်းခြင်းဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ကြေးပြားလေးငါးရာခန့် ရရှိနိုင်ပြီး ငွေခုနစ်ချောင်းကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်မည်ဟု သူ တွက်ချက်ထားသည်။
“နောက်နောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် သူတို့ကိုလည်း စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းရမယ်”
ဟောင်ချန်ကလည်း ယခု ဆေးပင်များ စုဆောင်းခြင်းဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ကြေးပြားရာဂဏန်းခန့် ရှာဖွေနိုင်မည်ကို တွေးမိကာ သူမ၏ရင်ထဲရှိ ဒေါသများမှာ အတော်လေး လျော့ကျသွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ စာချုပ်ချုပ်ရမယ်၊ နောက်နောင် သူတို့ ပြဿနာလာမရှာရဲအောင်လို့”
“ပြီးတော့ အဲဒီ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်တွေလေ၊ နောက်နောင် သူတို့ ဆေးပင်လာရောင်းရင် တစ်ကတ်တီကို ကြေးပြား ဆယ်ပြား၊ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ကတ်တီကို ကြေးပြားငါးပြားပဲ ပေးမယ်”
“ပြီးတော့ ငါ့ဆီက သူတို့ယူသွားတဲ့ ငွေတွေ၊ ဘယ်လောက်ပဲယူသွားယူသွား အတိုးနဲ့တကွ ပြန်ဆပ်ရမယ်”
“ဟွန့်၊ ငါ့ကိုများ အာခံရဲသေးတယ်၊ နင်တို့ကို ငတ်သေအောင်ထားပစ်မယ်”
ထိုရွာသားများက သူမထံသို့ ကျိုးနွံစွာ လာရောက်တောင်းပန်ရမည့် မြင်ကွင်းကို တွေးမိသောအခါ ဟောင်ချန်မှာ ရုတ်တရက် အလွန်အမင်းကျေနပ်သွားတော့သည်။
……….
ထိုအချိန်တွင် ပြဿနာက အိမ်တံခါးဝအထိ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။
“လူကြီးမင်းတို့၊ ဒီနေရာပါပဲ”
မင်းမှုထမ်းအနည်းငယ်က ဝူယွီလန်အား ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။
“လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် အဒေါ်”
ဟောင်ချန် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန် မင်းမှုထမ်းအချို့နှင့်အတူ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသောနိမိတ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။
“ဝူယွီလန်၊ နင် ဒီကိုလာရဲသေးတယ်ပေါ့”
ဝူယွီလန် သူမ ဘာမှမသိသကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“ဒီလူကြီးမင်းတွေက လမ်းမေးလို့ ငါက လမ်းပြပေးရုံသက်သက်ပါ”
သူမ စကားပြောရင်း ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခွာစားလိုက်ပြီး ပြဇာတ်ကြည့်ရှုရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။
ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့လည်း ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်စီထုတ်ယူကာ ခွာစားနေကြသည်။
“ဒီမှာ စုန့်ချန်နေတာလား”
မင်းမှုထမ်းတစ်ဦး တံခါးဝတွင် တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် ရပ်လျက် မေးလိုက်သည်။
မင်းမှုထမ်းက သူ့ကို ရှာနေကြောင်း စုန့်ချန် ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားပြီး အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးချင်စိတ်ပေါက်သွားရသည်။
သို့သော် သေချာပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ဘာအမှားမှမလုပ်ထားကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် သတ္တိမွေးကာ သူတို့ကို ထွက်တွေ့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပါပဲ၊ လူကြီးမင်းတို့၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ”
ဟောင်ချန်မှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မင်းမှုထမ်းများ၏ကြိမ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ယခု သူတို့ကို မြင်သောအခါ အကြောက်တရားကြောင့် ပုန်းအောင်းချင်စိတ်များ ပေါက်နေပြီး အသံထွက်၍ပင်မပြောရဲဘဲ ဗလုံးဗထွေးသာဖြစ်နေတော့၏။
“မင်းကို ဆေးတုရောင်းချမှု သံသယနဲ့ဖမ်းဆီးတာပဲ၊ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မင်းမှုထမ်းအချို့က ရှေ့သို့တိုးလာကာ စုန့်ချန်ကိုဖမ်းဆွဲပြီး အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။
အရာအားလုံးက အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် စုန့်ချန်တစ်ယောက် သတိဝင်လာချိန်တွင် အိမ်ပြင်သို့ပင် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။
“လူကြီးမင်းတို့၊ တစ်ခုခု အထင်လွဲနေတာများလား၊ ကျွန်တော် ဘာဆေးတုမှ မရောင်းခဲ့ပါဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်းမှုထမ်းများက လူမှားဖမ်းမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရပ်တန့်သွားကြ၏။
ထိုအချိန်တွင် ဟောင်ချန်နှင့် အမျိုးသမီးကျန်းတို့က သူတို့နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာကြသည်။
“အရာရှိမင်းတို့၊ တစ်ခုခုမှားနေတာ သေချာပါတယ်၊ ကျွန်မယောက်ျားက အမြဲတမ်း ဥပဒေကိုလေးစားလိုက်နာတဲ့သူပါ၊ ဒီလိုလိမ်လည်တဲ့ကိစ္စမျိုးကို သူ ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မသားက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး၊ လူမှားနေတာ သေချာပါတယ်”
ဟောင်ချန် ရုတ်တရက် အကြံရသွားပြီး ဝူယွီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“ဒီရွာထဲမှာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ ရောင်းတာဆိုလို့ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ၊ အရာရှိမင်းတို့ရှာနေတာ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်”
မင်းမှုထမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
‘ငါတို့က စုန့်ချန်ကို ရှာနေကြောင်း ပြောထားပြီးသားကို သူတို့က နားများပင်းနေသလား'
“စုန့်ချန်၊ ငါ မေးမယ်၊ ဒီနေ့ လင်မိသားစုဆေးဆိုင်ကို မင်း ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ သွားသွင်းခဲ့သလား”
“လင်... လင်မိသားစုဆေးဆိုင် ဟုတ်လား”
စုန့်ချန်မှာ ပြာယာခတ်သွားတော့သည်။ ထိုဆေးဆိုင်မှာ သူ ဆေးပင်များကို သွားရောက်ရောင်းချခဲ့သော ဆေးဆိုင်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ပြဿနာက ထိုနေရာမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက သူ သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သူ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် အသံထွက်၍ပင် မပြောရဲဘဲ ဗလုံးဗထွေးဖြစ်နေတော့သည်။
“ပြောစမ်း၊ မင်း မပြောဘူးဆိုရင် တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားမှုနဲ့ အရေးယူခံရမယ်၊ နောက်ပိုင်းမှ မင်းမှာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ သိရရင်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ”
မင်းမှုထမ်းကမူ သူ့ကို အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
စုန့်ချန်မှာ အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။
“လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော် လင်မိသားစုဆေးဆိုင်ကို ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ သွားရောင်းခဲ့တာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးပင်တွေ အကုန်လုံးက ရွာသားတွေဆီကနေ စုဆောင်းထားတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်းမှုထမ်းများက စုန့်ချန်ကို ရွာပြင်သို့ ထပ်မံဆွဲခေါ်သွားပြန်၏။
“ဒါဆိုရင် ဘာအမှားမှ မရှိတော့ဘူး၊ ဘယ်သူ့ဆီကနေ ဆေးပင်တွေ စုဆောင်းခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်မိသားစုဆေးဆိုင်ကို ရောင်းချချိန် မင်းရဲ့လက်ဝယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ အခု အဲဒါကို စားသုံးမိလို့ လူတစ်ယောက်သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ မင်းရော လင်မိသားစုဆေးဆိုင်ရော နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တာဝန်ရှိတယ်”
“သေသွားတယ်... လူတစ်ယောက် သေသွားတယ်ဟုတ်လား”
စုန့်ချန်၏ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားတော့သည်။
‘တစ်ယောက်မှ သေသွားတာ မကြာသေးဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် နောက်တစ်ယောက် ထပ်သေနိုင်ရတာလဲ'
သူ အနည်းငယ် နောင်တရလာမိသည်။ အစကတည်းကသာ ဤရှုပ်ထွေးသောကိစ္စများတွင် မပါဝင်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ။
ယခု ဆေးပင်များကြောင့် လူသေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ ထောင်ကျနိုင်ပေသည်။ ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ စုန့်ချန် ပြစ်မှုများအား အလျင်အမြန်လွှဲချရန် ကြိုးစားတော့သည်။
“အရာရှိမင်းတို့၊ ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စအတွက် အဓိကတာဝန်ရှိသူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်အမေ... ကျွန်တော့်အမေရဲ့အကြံအစည်ပါ၊ ဆေးပင်တွေကို စုဆောင်းခဲ့တာလည်း သူပါပဲ”
“ကျွန်တော်က အမေခိုင်းတဲ့အတိုင်း လင်မိသားစုဆေးဆိုင်ဆီ ဆေးပင်တွေ သွားပို့ပေးရုံသက်သက်ပါ”
သူမ၏သားအကြီးဆုံးက တာဝန်အားလုံး သူမအပေါ်သို့ လွှဲချလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟောင်ချန်မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားတော့သည်။
“သားကြီး၊ မင်း...”
ဟောင်ချန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးကျန်း ဘေးနားမှ အလျင်အမြန် ဝင်၍ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။
“အမေ၊ ဆေးပင်တွေကြောင့် လူသေဆုံးတဲ့ကိစ္စက ငွေနည်းနည်းပါးပါးပေးရုံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ အမေသာ တာဝန်မယူဘူးဆိုရင် ကလေးတွေရဲ့အဖေ ထောင်ကျရလိမ့်မယ်”
“တကယ်လို့ သူသာ ထောင်ထဲရောက်သွားရင်၊ အမေ့ရဲ့မြေးလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဘယ်သူက ငွေရှာပေးတော့မှာလဲ”
ဟောင်ချန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
အကယ်၍ သူမသာ တာဝန်ယူလိုက်ပါက သားအကြီးဆုံးကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဆိုလျှင်... သူမ လိုလိုလားလားပင် တာဝန်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးတောလိုက်မိသည်။
‘ဒါပေမဲ့ ကိစ္စက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ရိုးရှင်းပါ့မလား'