အခန်း ၁၅၆
Vol. 16 Ch. 156
🍅 Chapter 156
ကျောက်ရှောင်ချင်မှာ ရောင်စုံတောက်တောက်များ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ရွာထဲရှိ အတင်းပြောတတ်သော အမျိုးသမီးများ၏အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျစွာပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
“အို... ရှောင်ချင်၊ ဒီလောက်လှလှပပတွေ ဝတ်ဆင်ပြီး ဘယ်သွားမလို့လဲ”
အဖွားကြီး သူမအား ချီးကျူးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရှောင်ချင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆံပင်တစ်စကို ကစားလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ခဲအိုဆီ သွားလည်မလို့၊ စုန့်မိသားစုရွာကို သွားမလို့ပါ”
အဖွားကြီးက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းနားလည်ရခက်သွားတော့သည်။
“အို... ဒါဆို ခဲအိုဆီကို သွားလည်မလို့ပေါ့၊ နင့်ခဲအိုတို့က ဆေးပင်တွေရောင်းပြီး ငွေတွေအများကြီးရလို့ မြင်းလှည်းဝယ်ပြီး အိမ်သစ်ကြီးတောင် ဆောက်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ကျွတ် ကျွတ်၊ အဲဒီတုန်းက နင်သာ အသက်နည်းနည်းပိုကြီးပြီး အဲဒီကို လက်ထပ်သွားခဲ့ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား”
“အခုတော့ နင့်အစ်မပဲ ဒီကောင်းချီးတွေကို ခံစားရတော့မှာပေါ့”
ကျောက်ရှောင်ချင် လက်ထဲရှိပုဝါကို လိမ်ချိုးလိုက်သည်။ သူမလည်း ထိုအတိုင်း တွေးမိသည်။ သို့သော် အချိန်မနှောင်းသေးပေ။
‘ဒီအချိန်မှာ ငါက စုန့်ကျစ်ချုံး လက်ထပ်လိုက်သရွေ့ အဲဒီအရာတွေ အားလုံးက ငါ့ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲလေ'
“အဖွားနဲ့ စကားဆက်မပြောတော့ဘူး၊ ကျွန်မတို့ အလောတကြီး သွားရဦးမယ်၊ ကျွန်မ ခဲအိုကို အကြာကြီးစောင့်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
ကျောက်ရှောင်ချင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ အဒေါ်ဖန်းနောက်မှ လိုက်ပါကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လျက် ရွာပြင်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။
အဖွားကြီးအချို့က ကျောက်ရှောင်ချင်၏ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မြေကြီးပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် တံတွေးထွေးလိုက်ကြသည်။
“ဖွီး”
“အရင်က စုန့်မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေတုန်းက လီကျွမ်ပြန်လာတိုင်း ရေတစ်စက်တောင် တိုက်လွှတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အခု သူတို့ အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့ အသည်းအသန် သွားကပ်နေတာပေါ့”
“သူက သူ့ခဲအိုကို ခဏခဏ ခေါ်နေတာကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ့ရင်ထဲမှာ အစ်မဖြစ်သူအပေါ် သံယောဇဉ် နည်းနည်းလေးတောင် ရှိရဲ့လား၊ အဲဒီလောက် အရောင်တောက်တောက်တွေ ဝတ်ထားတာ၊ မသိတဲ့သူဆိုရင် သူက လူရွေးပွဲသွားတယ်လို့တောင် ထင်မိမှာ”
အဖွားကြီးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဟေ့၊ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ မသင့်တော်တဲ့ အတွေးတွေ စတင်မွေးမြူနေတာများလား၊ လီကျွမ်ရဲ့ယောက်ျားက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတာကို ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်”
“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သူတို့ကအောင်မြင်နေပြီဆိုတော့ စုန့်မိသားစုကို လက်ထပ်လိုက်ရင် ကောင်းကောင်းစားရပြီး ဇိမ်ကျကျ နေရမှာပဲလေ၊ ဇိမ်ကျတဲ့ဘ၀မျိုးကို ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲနေမှာလဲ”
“ကျွတ် ကျွတ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ သူက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတာပဲ၊ ကိုယ့်အစ်မယောက်ျားကိုတောင် လုချင်နေတာ”
“သူ ဘယ်တုန်းကများ ရှက်တတ်လို့လဲ”
“မုဆိုးရဲ့သားနဲ့ ခြောက်လလောက် အချစ်ဇာတ်လမ်းခင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အမဲသားတွေကို လှည်းတစ်စီးစာလောက် စားပြီးမှ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်ပစ်ခဲ့တာလေ၊ အခု စုန့်မိသားစု အခြေအနေ ကောင်းနေတာကို မြင်တော့ သူ့အစ်မနေရာကို လုဖို့ အသည်းအသန်ပြေးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ဖွီး၊ တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ”
“အဲဒီရုပ်နဲ့ဆိုရင် စုန့်ကျစ်ချုံး မျက်စိကန်းနေမှပဲ သူ့ကို သဘောကျမှာ”
“ဟုတ်တယ်၊ လီကျွမ်က အနည်းဆုံးတော့ လှပြီး ချစ်စရာကောင်းသေးတယ်၊ ဒီကောင်မလေးက နွားတစ်ကောင်လို ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ လီကျွမ်ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား”
“ကျွတ် ကျွတ်၊ သူ ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး၊ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးအမျိုးသမီးလို့ ထင်နေတာနေမှာ”
“ဟီးဟီး၊ အဲ့ဒီရုပ်နဲ့ သူ့ခဲအိုကို မြူဆွယ်ချင်သေးတယ်၊ သေးသွားပန်းပြီး သူ့မျက်နှာကိုသူ ပြန်ကြည့်သင့်တယ်”
အဖွားကြီးများက ဖရဲစေ့များ ခွာစားရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ညည်းတွားပြောဆိုကာ အဒေါ်ဖန်းနှင့် သူမ သမီးတို့ အရူးအမဲသားကျွေးခံရမည့်ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ နွားလှည်းပေါ်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာတက်ရောက်သွားပြီး စုန့်မိသားစုရွာဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ...
“ခမည်းခမက်”
ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ကိုင်တွယ်နေသော ဝူယွီလန်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဒေါ်ဖန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။
“ဘာ လာလုပ်တာလဲ”
အဒေါ်ဖန်းကမူ ဝူယွီလန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အထင်သေးမှုများကို မမြင်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဖားယားယားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ကျန်းမာရေးရော ကောင်းရဲ့လား”
ကျောက်ရှောင်ချင်လည်း ခြင်းတောင်းတစ်တောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ချိုသာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဒေါ်ဝူ၊ အဒေါ့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ကြက်ဥတချို့ ယူလာခဲ့ပါတယ်၊ လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ဝူယွီလန် ကျောက်ရှောင်ချင်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မိတ်ကပ်များ ထူပိန်းနေအောင် လိမ်းကျံထားပြီး ရောင်စုံတောက်တောက်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်အား မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦး ဘာလာလုပ်သည်ကို သူမ ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားရတော့၏။
ကျောက်ရှောင်ချင်၏ပစ်မှတ်မှာ သူမ သားအငယ်ဆုံး စုန့်ကျစ်ရှုဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်လိုက်သဖြင့် သူ့ကို အလျင်အမြန်အချက်ပြလိုက်သည်။
“ကျစ်ရှု၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အမေ ဝယ်ပေးထားတဲ့ စာအုပ် နှစ်အုပ်ကို နင် ဖတ်လို့မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား၊ အခန်းထဲမြန်မြန်ပြန်ပြီး သွားဖတ်ချေ”
ထိုစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို သူ အခါခါပြန်ဖတ်ထားလွန်း၍ အလွတ်ပင်ရနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့မိခင်လည်း သိရှိထားပါလျက်နှင့် ဤသို့ပြောလိုက်သဖြင့် စုန့်ကျစ်ရှုမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။
မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို အဆက်မပြတ် မျက်ရိပ်ပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း စုန့်ကျစ်ရှု လိမ္မာစွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေ၏။
သို့သော် ကျောက်ရှောင်ချင်မှာ စုန့်ကျစ်ရှုထွက်သွားသည်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး၏တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်မှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
‘ငါကပဲ အလွန်အကျွံ တွေးနေမိတာများလား’
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ပစ်မှတ်က မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူမ တိတိကျကျ သိရှိသွားတော့သည်။
“အစ်မ”
ကျောက်ရှောင်ချင်က ကျောက်လီကျွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ သူမ၏လက်မောင်းကို ချစ်ခင်ဟန်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။
“အစ်မ မတွေ့ရတာကြာပြီနော်၊ ညီမတော့ အစ်မကို သတိရလွန်းလို့ သေတော့မယ်”
သူမ စကားပြောရင်း အိမ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်လီကျွမ်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားလေ၏။
သူမက ကျောက်ရှောင်ချင်၏လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။
“ငါက နင်နဲ့ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလောက် ရင်းနှီးသွားတာလဲ၊ ပြီးတော့ အရင်က နင် ငါ့နာမည်ကိုပဲ ခေါ်နေကျမဟုတ်ဘူးလား”
ကျောက်လီကျွမ် ဤမျှတဲ့တိုးဆန်ပြီး မျက်နှာမထောက်ဘဲ ပြောလိမ့်မည်ဟု ကျောက်ရှောင်ချင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူမ အပြုံးမှာ တစ်ခဏမျှ အနေခက်သွားတော့သည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ဖန်း အလျင်အမြန် ဝင်ဟောက်လိုက်သည်။
“ဒီကလေးမ၊ စကားများတာက တစ်ကဏ္ဍ၊ ညီအစ်မတွေကြားမှာ ဒီလောက်အထိ အငြိုးထားစရာလား”
“နင့်ညီမက ဒီတစ်ခါ နင့်ကို တကူးတက လာတွေ့တာ၊ စုန့်ကျစ်ချုံးကို မြန်မြန်ထွက်လာပြီး နင့်ညီမကို လမ်းလျှောက်လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်”
ဝူယွီလန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ‘ကောင်းပြီ၊ အကြံအစည်က ဒီလိုကိုး’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
သူမ၏တုံးအသောဒုတိယသားက ဤကိစ္စအား မည်သို့ ကိုင်တွယ်မည်ကို သူမလည်း သိချင်သဖြင့် အိမ်ထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယသား၊ နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာရှာနေတယ်”
မီးဖိုချောင်တွင် မီးထိုးနေသော စုန့်ကျစ်ချုံးမှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နားမလည်နိုင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ့ ဇနီးဖြစ်သူ မျက်နှာသုန်မှုန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။
“မိန်းမ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”