အခန်း ၁၅၉
Vol. 16 Ch. 159
🍅 Chapter 159
စုန့်ကျစ်ယုံမှာလည်း အလားတူ ခံစားရသည်။
သူ့ပါးစပ်ထဲမှ ထမင်းများကို ဝါးရင်း အနည်းငယ် နာကြည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မရီးသုံးယောက်က မိခင်ဖြစ်သူအပေါ် အလွန်ချစ်ခင်ယုယနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုမှာ အန္တရာယ်ရှိနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏မိဘကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ပြသရန်အတွက် ဝူယွီလန်အား အလျင်အမြန်ဟင်းခပ်ထည့်ပေးလိုက်၏။
“အမေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးတွေ စားပါဦး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက အစာကြေလွယ်တယ်”
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန်လည်း မိခင်ဖြစ်သူအတွက် အသားတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ပေးလိုက်ပြီး အခြားကလေးများကလည်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်ကြသည်။
မိခင်နှစ်ဦး၏ပန်းကန်များမှာ အပြည့်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်ဖခင်နှစ်ဦး၏ပန်းကန်များမှာမူ ဗလာဖြစ်နေလေသည်။
စုန့်ကျစ်ချုံးက သူ့မိခင်၊ ဇနီးနှင့် ကလေးများ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကိုကြည့်ကာ သူ့ပန်းကန်ထဲရှိ ထမင်းများကို အားနှင့်ထိုးဆွရင်း မနာလို ဝန်တိုမှုများကို ခံစားနေရတော့သည်။
…
ဘဝက ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။
ဝူယွီလန် သူမ လက်ထဲရှိ လိပ်ခွံနွယ်ပင်ကို သခင်လေးမုချန်ကျွင်းအား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ငွေအချောင်းနှစ်ရာ ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။
လုံလောက်သောငွေကြေးရှိပြီး ပိုမိုရှာဖွေနိုင်မည့်လမ်းကြောင်း ရှင်းလင်းနေသဖြင့် သူမ မူလအိမ်၏အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် အတွင်းခြံဝင်းတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်စေလိုက်သည်။
၎င်းက လေးထောင့်ပုံစံခြံဝင်းမှနေ၍ ခြံဝင်းနှစ်ခုပါဝင်သော အိမ်ရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ ပိုမိုများပြားလာသဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်တိုးတက်မှုမှာ သဘာဝကျစွာပင် နှေးကွေးသွားခဲ့၏။
သို့သော် မိသားစုအနေဖြင့် လက်ရှိနေထိုင်မှု အခြေအနေနှင့် အဆင်ပြေနေသေးသဖြင့် ဝူယွီလန် အိမ်အသစ်သို့ပြောင်းရွှေ့ရန် အလျင်စလိုမလုပ်ခဲ့ပေ။
မိသားစုတစ်စုလုံးက ဆေးဘက်ဝင်အပင်များအား အခြောက်ခံခြင်းနှင့် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းများဖြင့် နေ့ရက်များကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ဖြတ်သန်းရင်း ရိုးရှင်းပြီးပြည့်စုံသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်နေကြသည်။
ထိုနေ့တွင် ဝူယွီလန် သခင်လေးမုချန်ကျွင်းအား အဆိပ်ဖြေပေးဖို့ရာ ထပ်မံသွားရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမ မထွက်ခွာမီမှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခြံဝင်းတံခါးကို တစ်ယောက်ယောက် လာခေါက်လေသည်။
“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်”
“တတိယချွေးမ၊ ဘယ်သူလာလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး”
“လာပါပြီ ရှင်”
လီရှို့ယွင်မှာ ခြံဝင်းတံခါးနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူမ အသံပြန်ပေးကာ တံခါးဖွင့်ရန် လျှောက်သွားလေသည်။
ကျွီ…
“ဘယ်သူတွေများလဲရှင်...”
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးရပ်နေပြီး သူမ၏အနောက်တွင်တော့ ကျက်သရေရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အဖွားအိုတစ်ဦးပါရှိလေ၏။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးမှာ လီရှို့ယွင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩမှင်တက်သွားပြီး အဖွားအိုကို အလျင်အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သခင်မကြီး၊ ဒီမိန်းကလေးကို တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပါဦး၊ သူနဲ့ မတူဘူးလား...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားအိုက သူမကို သေချာအကဲခတ်ရန် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့၏။
လီရှို့ယွင်၏မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ မျက်လုံးများ တစ်စက္ကန့်မျှဝေဝါးသွားတော့သည်။
“သူက... သူမနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ”
လီရှို့ယွင်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ ရှင့်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားအိုက သူမ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းသွားကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ပေလျိုခရိုင် လီမိသားစုက သခင်မကြီးကျန်းပါ၊ အရင် သမားတော်ဝူရဲ့ကုသမှုကို ခံယူခွင့်ရခဲ့ပြီး ဒီနေ့ အားနေတာနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်နည်းနည်းပါးပါး လာပေးတာပါ”
လီမိသားစုဆိုသော အမည်ကိုကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှို့ယွင် ပေလျိုခရိုင်ရှိ လီမိသားစုပိုင်ခြံဝင်းတွင် သူမ၏မိခင်က စုန့်ထုံဟွာကို ရွေးယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသတိရသွား၏။
“သခင်မကြီးကျန်းကိုး၊ အထဲဝင်ပါရှင်”
“ကျွန်မ အမေက အိမ်ထဲမှာရှိပါတယ်၊ ကျွန်မ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”
လီရှို့ယွင် ခြံဝင်းတံခါးကိုဖွင့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးအား ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလေသည်။
“အမေ၊ ပေလျိုခရိုင် လီမိသားစုက သခင်မကြီး အမေ့ကိုလာရှာနေတယ်”
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဝူယွီလန် သူမ၏လက်ထဲရှိ ဆေးပုလင်းကို ချထားလိုက်သည်။
“ဒီမနက် သစ်ကိုင်းပေါ်မှာ ကျီးကန်းတွေ သာနေတာကြားလိုက်ရတယ်၊ သခင်မကြီး လာတာကိုး”
သခင်မကြီးကျန်းကမူ သူမ၏လူများအား ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာစေလိုက်သည်။
“အရင်ကတည်းက သမားတော်ဝူကိုရှာဖို့ ဖျန်းကျန်းမြို့ထိ လာလည်ချင်နေတာ၊ ဒီရက်ပိုင်းမှပဲ အချိန်ရလို့လာဖြစ်တာပါ၊ ကျွန်မလာတာ သမားတော်ဝူကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပါဘူးနော်”
“ဘယ်လိုလုပ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမှာလဲ”
ရာသီဥတုအေးမြနေသဖြင့် ဝူယွီလန် သူတို့နှစ်ဦးကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မေပယ်ပင်အောက်မှ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လီရှို့ယွင်အား လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးဖျော်ကာ မုန့်များ ယူလာစေလိုက်သည်။
“ဒါ ရိုးရိုး တောလက်ဖက်ရည်လေးပါ၊ သခင်မကြီး သောက်တတ်ပါ့မလားမသိဘူး”
သခင်မကြီး၏အကြည့်များက လီရှို့ယွင် မျက်နှာပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ်ရစ်ဝဲနေပြီး လီရှို့ယွင် ထွက်သွားမှသာ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။
“အင်း၊ အရသာရှိတဲ့ ပီလော့ချွန်းလက်ဖက်ရည်ပဲ၊ ဒါကို ရိုးရိုးတောလက်ဖက်ရည်လို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး”
သခင်မကြီး၏ပုံမှန်မဟုတ်သောအပြုအမူကို ဝူယွီလန် သဘာဝကျကျပင် သတိပြုမိသော်လည်း သခင်မကြီး ဘာမှမပြောသဖြင့် သူမကလည်း အရင်စတင်မေးမြန်းရန် မရည်ရွယ်ထားပေ။
“သခင်မကြီးရဲ့ စံအိမ်ကဟာတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါက ရိုးရိုးတောလက်ဖက်ရည် မဟုတ်ဘူးလား”
“သမားတော်ဝူ နောက်နေပြန်ပါပြီ”
သူတို့နှစ်ဦးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုအတောအတွင်း သခင်မကြီးက လီရှို့ယွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စူးစမ်းမေးမြန်းလေသည်။
လီရှို့ယွင်မှာ ဝူယွီလန်၏ချွေးမသက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဝူယွီလန်ကမူ သခင်မကြီးကျန်းသည် ကျေးဇူးဆပ်လက်ဆောင်များ လာပေးရုံသက်သက်ဖြင့် သူမကို လာတွေ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟုမယုံကြည်ပေ။
အချိန်သင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူမ မေးလိုက်သည်။
“သခင်မကြီး ခရီးဝေးကနေ ဒီအထိလာခဲ့တာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား”
သခင်မကြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“အရေးကြီးကိစ္စတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ ဆေးနည်းနည်းလောက် ထပ်တောင်းမလို့လာခဲ့တာပါ၊ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့ကလည်း ဒီရောဂါပဲခံစားနေရလို့ပါ၊ သူတို့က ဒီအထိ ခရီးမထွက်နိုင်တာကြောင့် ကျွန်မကို ဆေးနည်းနည်းလောက် သယ်လာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားလို့ပါ”
“အဲဒါ အဆင်ပြေနိုင်မလား”
ဝူယွီလန်၏အမြင်တွင်မူ ငွေလုံလုံလောက်လောက် ရရှိမည်ဆိုပါက အဆင်မပြေစရာ ဘာမှမရှိပေ။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မစစ်ဆေးရသေးတော့ ဆေးသောက်ရုံနဲ့ သိပ်ထိရောက်ချင်မှ ထိရောက်မှာပါ”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နည်းနည်းလောက် သက်သာသွားရင်တောင် ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ”
သခင်မကြီးကျန်း ဤသို့ပြောလာသည်ဖြစ်ရာ ဝူယွီလန် ဆေးဖော်ပေးရုံမှလွဲ၍ အခြားဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်တွင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ အားလုံးရှိနေပြီး ချက်ချင်းဖော်စပ်ပေးနိုင်သည်။
သခင်မကြီးကျန်းကမူ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အထိန်းတော်ကွေ့က သေတ္တာတစ်လုံးအား ယူဆောင်လာသည်။
“ဒါ ဆေးကုသစရိတ်ပါ၊ သမားတော်ဝူ လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး”