အခန်း ၄၈၂

Vol. 49 Ch. 482

အခန်း (၄၈၂) အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်

၎င်းကား တစ်မြို့လုံး ဆံဖြူနေပါစေ... သေတဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ ဓားများကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးဟူသော ကြွေးကြော်သံကို ကိုင်စွဲထားသည့် အန်းရှီး သံမဏိတပ်မတော်ကြီးပင်။

သူတို့သည် နောက်ဆုံးသွေးတစ်စက် ကျန်သည်အထိ အထီးကျန်မြို့တော်လေးထဲတွင် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော်ကြာ တောင့်ခံကာကွယ်ခဲ့သည့် ထန်မင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးကျောရိုးတိုင်မကြီးပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့က သမိုင်းစာအုပ်များထဲတွင်သာ ဖတ်ရှုခဲ့ရပြီး ကဗျာလင်္ကာများထဲတွင် အမှတ်ရနေခဲ့ကာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ညပေါင်းများစွာ၌ နှမြောတသဖြစ်ခဲ့ရသည့် သူရဲကောင်းများဖြစ်၏။

ယနေ့တွင်မူ နှစ်တစ်ထောင်ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် သူတို့က မိမိတို့ အသက်ပေးကာကွယ်ခဲ့သည့် ယဉ်ကျေးမှု၏ အတောက်ပဆုံးသော အလင်းရောင်အောက်၌ ဤနေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အလေးပြု...."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှိုက်သံပါသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အလိုအလျောက်ပင် ရင်ကိုကော့ကာ လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လျက် မှန်တံတားပေါ်ရှိ သူရဲကောင်းများအား သူတို့ စဉ်းစား၍ရနိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံးသော ဂါရဝပြုခြင်းဖြင့် အလေးပြုလိုက်ကြသည်။

မည်သည့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမှုများသာ ရှိနေချေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နှစ်တစ်ထောင်ဟူသော အချိန်ကာလကြီးက ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျိုးဆက်သစ်များ၏ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ဘိုးဘေးများ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုတို့က တောက်ပလှသော မီးရောင်များအောက်တွင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်လွန်သွားသော အကြည့်ချင်းဆုံမှုနှင့် ထပ်တူကျမှုတစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားစေခဲ့သည်။

မှန်တံတားပေါ်ရှိ တန်းစီရပ်နေကြသော အိုမင်းနေသော်လည်း ပြတ်သားခိုင်မာနေသည့် ပုံရိပ်များက မျက်မြင်တွေ့ရှိသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တစ်ခါမှ မကြုံစဖူးသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် သန့်စင်သွားစေမှုကို ယူဆောင်လာပေးကြသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ခရီးသွားတစ်ယောက်က သူ၏ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြုကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တစ်ဆို့နေသော အသံဖြင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အန်းရှီးတပ်မတော်ကို အလေးပြုပါတယ်... သူရဲကောင်းတို့... အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ်...."

ထိုအော်ဟစ်သံက ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ပထမဆုံး ကျောက်တုံးလေးတစ်ခုနှင့် တူချေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ တုန်ရီနေသော တုံ့ပြန်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ်..."

"အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ် သူရဲကောင်းတို့...."

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုအသံများက မြစ်တစ်စင်းထဲသို့ စီးဝင်လာသော မြစ်လက်တက်ငယ်လေးများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုမိုကျယ်လောင်ကာ ပိုမိုစည်းချက်ညီလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိပ်စက်ခြင်းကင်းမဲ့ထန်မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ကြီးမားခမ်းနားပြီး ကျက်သရေရှိလှသော အသံလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်... "

"အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်.... "

လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအော်ဟစ်သံများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လေးစားကြည်ညိုမှုတို့သာမက နှစ်တစ်ထောင်ကြာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ဟခွင့်ရလိုက်သည့် နှမြောတသဖြစ်မှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုတို့ပါ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

သမိုင်းကြောင်းအရဆိုလျှင် သူတို့က သေဆုံးချိန်အထိ သူတို့ တမ်းတခဲ့ရသော ချန်အန်းမြို့တော်သို့ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မရောက်နိုင်ခဲ့ကြဘဲ သူတို့၏ မိခင်မြေတွင်လည်း မြှုပ်နှံခွင့်မရခဲ့သဖြင့် လွင့်မျောနေသော အထီးကျန် တစ္ဆေများသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့ဟာ နှစ်တစ်ထောင်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ချန်အန်းမြို့ပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူတို့၏ သွေးကြောများဖြင့် ဆက်နွှယ်နေသည့် သူတို့ အသက်ပေးကာကွယ်ခဲ့ရသော ဤမိခင်မြေပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် နှစ်တစ်ထောင်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဤကြီးပွားတိုးတက်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည့် မျိုးဆက်သစ်များကလည်း အဖြူစင်ဆုံး၊ အပြင်းပြဆုံးနှင့် အတားအဆီးမရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် သူတို့ကို အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်....

"အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်...."

ရိုးရှင်းလှသော ဤစကားလုံးများက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သမိုင်း၏ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အဖြစ်ဆိုးများကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော ရိုးသားဖြူစင်မှုများဖြင့် ဤဆံဖြူစစ်မှုထမ်းဟောင်းကြီးများ၏ နားထဲသို့၊ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မှန်တံတားပေါ်ရှိ ခံနိုင်ရည်ရှိလှသော အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သည်သုံးဆယ်စလုံးမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ဩဘာပေး ကြိုဆိုသံများကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြရသည်။

ထောင်သောင်းချီသော ရန်သူ့တပ်များရှေ့တွင် တစ်ခါမှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘဲ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြမ္မာငင်နေသော အခြေအနေများတွင်ပင် ဘယ်သောအခါမှ ခေါင်းမငုံ့ခဲ့သည့် စစ်သူကြီးကောရှင်းပင်လျှင် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ နီရဲလာချေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သေခြင်းရှင်ခြင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သူ၏နက်ရှိုင်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့ရသည်။

သူက မျက်ရည်များကို ထိန်းထားနိုင်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားလိုက်သော်လည်း တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများက သူ၏ ရင်တွင်းမှ ဆူပွက်နေသော ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေချေသည်။

ခြေထောက်တစ်ဖက်ကျိုးနေပြီး အမာရွတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ သေမင်းတံခါးဝမှ အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းထွက်လာခဲ့ရသည့် ထိုစစ်သားအိုကြီးမှာ သူ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေပြီး အသားများ ဆုတ်ဖြဲခံရချိန်တွင်ပင် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ခဲ့ဖူးချေ။

သို့သော် ယခုအခါ အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်ဟူသော လှိုင်းလုံးများကြားတွင် သူ၏ အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ထောင့်မှ ပူနွေးသော မျက်ရည်တစ်ပေါက် နောက်ဆုံး၌ လိမ့်ဆင်းလာတော့သည်။

သူက လက်ခုံဖြင့် ကမန်းကတန်း သုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သုတ်လေလေ ပို၍ ထွက်ကျလာလေလေပင်။

ကျောက်ချီမှာမူ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့ပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ကြီးများဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားရာ သူ၏ ပခုံးကြီးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်ဟူသော နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများက အသံသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ဒြပ်ရှိသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသည့် စစ်စည်တီးသံကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သည့် အိမ်ပြန်ချင်သော တမ်းတမှုများ၊ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ရသည့် ဖွင့်မပြောနိုင်သော နာကြည်းမှုများနှင့် အထီးကျန်ဆန်မှုများ၊ နိုင်ငံတော်အတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခဲ့သော်လည်း မိခင်မြေကို တမ်းတနေဆဲဖြစ်သည့် နှမြောတသမှုများ...

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းမှာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာမြင့်ပြီးနောက်မှ ရောက်ရှိလာသည့် ဤနွေးထွေးသော ခေါ်သံကြောင့် ဖြေသိမ့်ခံလိုက်ရပြီး နှစ်သိမ့်ခံလိုက်ရကာ ကယ်တင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်စီတိုင်းနှင့်အတူ နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခုက သူတို့၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး သမိုင်းကြောင်းက ချန်ရစ်ခဲ့သော နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် အအေးဒဏ်နှင့် အထီးကျန်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပေသည်။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီ...

ငါ တကယ်ပဲ... အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ....

အောက်ဘက်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ခရီးသွားများက မှန်တံတားပေါ်ရှိ သူရဲကောင်းအိုကြီးများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနှစ်နေကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများက ပို၍ကျယ်လောင်ကာ ပို၍ ပြတ်သားနေခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးများအတွက် အနွေးထွေးဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံးသော အိမ်ပြန်လမ်းကို ခင်းကျင်းပေးချင်နေသည့်အလားပင်။

ဤအလွန်တရာ စိတ်ထိခိုက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြီးက မရေမတွက်နိုင်သော လက်ကိုင်ဖုန်း ကင်မရာများမှတစ်ဆင့် အင်တာနက်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဖန်သားပြင်ရှေ့တွင် ကြည့်ရှုနေကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော တရုတ်လူမျိုးများ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပဲ့တင်ထပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာစေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်က အိပ်စက်ခြင်းကင်းမဲ့ထန်မြို့တော်၏ အောင်ပွဲခံမှု သက်သက်သာမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတော်တစ်ဝန်းလုံးမှ သူရဲကောင်းများအပေါ်ထားရှိသည့် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဂါရဝပြုမှုနှင့် အနွေးထွေးဆုံးသော ပွေ့ဖက်မှုကြီးပင်။

ကျန်းထောင်သည် မှန်တံတားအောက်ရှိ အကောင်းဆုံးနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်ထားကာ ဖန်သားပြင်ကို သမိုင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသော တံတားပေါ်ရှိ တပ်မတော်ကြီးဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုများအတွင်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော နောက်ပြောင်မှုများ ပြုလုပ်ကာ ပရိသတ်များနှင့် အမြဲတမ်း တက်တက်ကြွကြွ စကားပြောလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် ထူးဆန်းစွာပင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ကင်မရာက မှန်တံတားပေါ်ရှိ အန်းရှီးတပ်မတော်မှ စစ်သည်များ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများနှင့် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများကို သစ္စာရှိရှိ မှတ်တမ်းတင်ပေးနေချေသည်။

ကျန်းထောင်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနှစ်နေပြီဖြစ်၏။

သူက မှတ်ချက်များကို ကြည့်ခြင်းနှင့် ရှင်းပြခြင်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူက ဘေးနားရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် အော်ဟစ်နေခဲ့တော့သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်..."

သူ၏ အသံက ကြီးမားလှသော ဆူညံသံများကြားတွင် လွှမ်းမိုးပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော်လည်း သူ၏ ခံစားချက်များကမူ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရိုးသားဖြူစင်နေချေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အာမေဍိတ် သင်္ကေတများ "ဘုရားရေ" နှင့် "မျက်ရည်တွေတောင် ကျလာပြီ" စသည့် မှတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အစပိုင်း ပြင်းထန်သော ပျံ့နှံ့မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည့်အလား ဖြည်းညှင်းစွာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြသည်။

တစ်၊ နှစ်၊ ဆယ်၊ ရာ၊ ထောင်၊ သောင်း...

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်သားပြင်တစ်ခုလုံးကို ရိုးရှင်းသော်လည်း လေးနက်လှသည့် စကားလုံးလေးများက လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်ရေးပြတပ်မကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော စည်းချက်ညီမှုဖြင့် အပေါ်သို့ ဆက်တိုက် တက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ်....

ပိုလျှံနေသော သင်္ကေတများ မရှိ၊ ရှုပ်ပွနေသော မှတ်ချက်များ မရှိဘဲ ဤစကားလုံး အနည်းငယ်သာ တစ်ခုတည်းသော အရာအဖြစ် ရှိနေချေသည်။

ဤတိတ်ဆိတ်နေသော မှတ်ချက်လေးများက ဖန်သားပြင်နောက်ကွယ်ရှိ ထောင်သောင်းချီသော အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ၏ မျှဝေခံစားမှုများနှင့် အမြင့်ဆုံးသော လေးစားမှုတို့ကို ကိုယ်စားပြုနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်၌ ကျန်းထောင်၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာ တစ်ခါမှ မကြုံစဖူးသော နှုန်းထားဖြင့် ဒုံးပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ ထိုးတက်သွားရသည်။

သောင်းဂဏန်းမှ သိန်းဂဏန်း ထို့နောက် သန်းဂဏန်းနှင့် ကုဋေဂဏန်းအထိ ဖောက်ထွက်သွားကာ... အရေအတွက်က အရူးအမူးပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အံ့မခန်းဖွယ် ဂဏန်းရှစ်လုံး အရေအတွက် ၌ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

အခန်း ၄၈၂ပြီး၏။