အခန်း ၅၄၄

အခန်း (၅၄၄) - ဆေးဖော်ဆရာလော၊ စစ်နတ်ဘုရားလော

တောင်တန်းကြီးများမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြိုကျကုန်သည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ အိမ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် ကြွေလွင့်လာသော ကြယ်ပျံများအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေသို့ ကျရောက်လာကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ကျန်းသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောင်အမ်းကာ ရပ်နေမိ၏။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကပင် ဤချောက်ကမ်းပါးသည် သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီလော။

"ကာကွယ်ကြ"

သူ အသိစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြိုကျပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများ၏ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ အဆင့်မြင့် ခံစစ်မှော်ရတနာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီငယ် နှစ်ဦးသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအရင်များကို အသီးသီး အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ သို့သော် အပေါ်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ကျောက်တုံးများက အလွန်များပြားလှသဖြင့် သူတို့ ခဲယဉ်းစွာ ခုခံနေကြရလေသည်။

သူတို့၏ ခံစစ် အစီအရင်များ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်ပင် ကြီးမားလှသော လူရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တောင်တံတိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျဆင်းလာသော ကျောက်တုံးများ၏ ဒဏ်မှ သူတို့သုံးဦးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တွင်မူ အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်နေသည့် ရှေးဟောင်းဒိုင်းကြီးတစ်ခုကို မြှင့်တင်ထားလေသည်။

ထိုဒိုင်းကြီးသည် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေထုထဲတွင် ဆယ်ပေခန့်အထိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားပြီး သုံးဦးလုံးကို အုပ်မိုးကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ခင်ဗျား.... ဘယ်သူလဲ"

ချင်ယွမ်ကျန်းသည် ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်မိသည်။

ထိုသူက လှည့်မကြည့်ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင် လော့ချန်ကတော့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာပါလား"

ချင်ယွမ်ကျန်းသည် ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင် နီရဲသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မလွဲဧကန် ထိုသူသည် လော့ချန် ပင် ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် သူ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော လူသားဖြစ်ပေသည်။

‘သူက.... ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလား’

သူ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ဂိုဏ်းတူ ညီငယ်နှစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံများက နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဟို မီးလျှံမဟာမိတ်က ကောင်တွေကို ကြည့်စမ်း"

"ခံပေဦးပေါ့ကွာ၊ အဲဒီလို ခံရတာ တကယ်ပဲ တန်တယ်"

ချောက်ကမ်းပါးအောက်တွင် မီးလျှံမဟာမိတ်မှ ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်သည် သူတို့၏ ခံစစ် ရတနာများကို အသက်သွင်းကာ အရပ်ရပ်မှ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခဲယဉ်းစွာ ခုခံနေကြရသည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ ကျောက်တုံးကြီးများကမူ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း....ဝုန်း....ဂျိန်း....

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ ကျောက်တုံးကြီးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် အားနည်းသော ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာ ကျောက်တုံးကြီးများအောက်တွင် ပိမိကာ ခန္ဓာကိုယ်များ ဒဏ်ရာရကုန်ကြတော့သည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ လော့ချန် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် မြေပြိုမှော်အတတ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ မြေစိုင်တောင်အတတ်ကို အခြေခံ၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုများဖြင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဖန်တီးပြုပြင်မွမ်းမံထားသည့် မှော်အတတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤမှော်အတတ်သည် မူရင်းအဆင့်ထက် အင်အားအနည်းငယ် လျော့နည်းသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော ချောက်ကမ်းပါးတွင် အသုံးပြုရန် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် သူသည် ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ တောင်ကြီးနှစ်လုံးကို အတင်းအဓမ္မ ဖြိုချကာ တောင်ပြိုခြင်းပုံစံမျိုး ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ အကန့်အသတ်ပင်ဖြစ်၏ ဟု လော့ချန် တွေးတောမိသည်။ အကြောင်းမှာ ဤမှော်အတတ်သည် အားနည်းသော မွမ်းမံမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျောက်တုံးများအောက်တွင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ရန်သူလေးဦးသည် ဒဏ်ရာအသီးသီး ရရှိထားကြသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် စုစည်းကာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်သူများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တန်ချန်ဇီ.... မင်းကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပြီ"

လော့ချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"အို.... မင်းက ငါ့ကို သိနေတာလား"

သူသည် စကားပြန်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ အားဖြည့်ထားသော ကျန့်ဖန်တံဆိပ်တော်ကို ကောင်းကင်ထက်မှ ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အောက်ခြေရှိ ချူခွေးသည် သူ၏ ဒိုင်းကြီးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ကဲ.... ကလေးတို့၊ မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ ဂရုစိုက်ကြတော့"

သူသည် သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ရန်သူလေးဦးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် လော့ချန်နှင့်အတူ ထိုရန်သူများကို အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို.... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ဂိုဏ်းတူညီငယ်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာပြီး အကူအညီ သွားတောင်းရမလား"

ချင်ယွမ်ကျန်းသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဓားပျံကို ထုတ်ယူကာ အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက တိုက်ပွဲထဲသို့ သတ္တိရှိရှိ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဂိုဏ်းတူ ညီငယ်နှစ်ဦးသည်လည်း ဓားများကို ဆွဲကိုင်၍ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ရန်သူတစ်ဦးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် စစ်မြေပြင်သည် သုံးယောက်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲနှင့် နှစ်ယောက်သုံးယောက် တိုက်ပွဲအဖြစ် ကွဲပြားသွားတော့သည်။ လေထဲမှ ချူခွေး၏ အော်ဟစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လော့ချန်.... မင်းက ဟို အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူကို သတ်လိုက်၊ ကျန်တဲ့ကောင်တွေကို ငါသတ်မယ်"

သူသည် စကားအဆုံးတွင် တုတ်ရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရန်သူတစ်ဦးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ရန်သူသည် ခံစစ်ရတနာကို အသက်သွင်းထားသည့်တိုင် ထိုတုတ်ဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူသည် ထိုတုတ်၏ အရှိန်တင်မက အလေးချိန်ပါ အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

ဘုန်း....

တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုရန်သူသည် တောင်နံရံသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ ချူခွေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း နောက်ကွယ်မှ ဆံဖြူအဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက နဂါးတောင်ရိုးက ကျန်းထျန်းဖန် မဟုတ်လား"

ထိုအဘိုးအို ကျန်းထျန်းဖန်သည် ချူခွေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး နောက်သို့ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ချူခွေး.... ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး၊ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ကိုင်နေရတာလဲ"

ချူခွေးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးမရှိတာ မှန်ပေမဲ့၊ ငါ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းဖို့အတွက် မင်းရဲ့ ခေါင်းကို လိုတယ်လေ"

သူသည် စကားအဆုံးတွင် ကျန်းထျန်းဖန်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းထျန်းဖန်သည် ချူခွေး၏ အစွမ်းကို သိထားသဖြင့် သူ၏ ဓားပျံကို ခံစစ်အတွက် အလျင်အမြန် အသုံးပြုကာ လေထဲသို့ ပျံတက်၍ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင်မူ လော့ချန်သည် သူ၏ ကျန့်ဖန်တံဆိပ်တော်ဖြင့် ရန်သူတစ်ဦးကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ဓားပျံဖြင့်လည်း ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အခြားစစ်မြေပြင်များကိုလည်း အာရုံစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နဂါးတောင်ရိုးမှ ကျန်းထျန်းဖန် ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူက မိမိအား သိနေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

နဂါးတောင်ရိုးမှ ကျန်းမျိုးနွယ်စုသည် သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျန်းမျိုးနွယ်စုတွင် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦး ရှိကြောင်း သူသိထားပြီး၊ အမြဲတွေ့ရတတ်သော ကျန်းခယ်ကျန့် အပြင် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ရှိသေးသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးမှာ အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ချူခွေး၏ လက်အောက်တွင် အလူးအလဲ ခံနေရချေပြီ။

လော့ချန်သည် ချူခွေး၏ လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးကို ကြည့်ကာ အားကျစိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုလက်နက်၏ အစွမ်းကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မြေဓာတ်နှင့် သတ္တုဓာတ် နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သော ပထမတန်းစား ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သာမန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင်လျှင် သူ၏ ရွှေမီးဓား ထက် မနိမ့်လှပေ။ ချူခွေး၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုတုတ်၏ အစွမ်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

‘ငါတောင်မှ အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရလိမ့်မယ်’ ဟု လော့ချန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုတုတ်ရှည်သည် ချူခွေး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၏ ရလဒ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေစေနိုင်လောက်သော အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လော့ချန်သည် သူ၏ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျန့်ဖန်တံဆိပ်တော်အောက်တွင် ရုန်းကန်နေရသော ရန်သူကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး ဆူညံလှချေလား၊ မြန်မြန် အဆုံးသတ်ရမယ်"

သူ၏ စိတ်ကူးနှင့်အတူ ရွှေမီးဓား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း.... မင်း ရတနာ သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘယ်လို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလဲ"

ရန်သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများအောက်တွင်ပင် ရွှေမီးဓားသည် ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"ငါတို့ နိုင်ပြီ"

တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လော့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ကျန်းနှင့် ဂိုဏ်းတူညီငယ် နှစ်ဦးကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အဆင့်နိမ့် အခြေတည်ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းကြီးများမှ အတွင်းစည်းတပည့်များ၏ အစွမ်းပေလော။

လော့ချန်၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဒဏ်ရာရရှိထားသော ချင်ယွမ်ကျန်းက မနည်း အသက်ရှူရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.... အစ်ကိုကြီးလော့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လော့ချန် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အခုတော့ အနားယူကြဦး၊ နောက်ထပ် ရန်သူတွေ လာဦးမှာ"

ချင်ယွမ်ကျန်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝစေရန် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းတူညီငယ် နှစ်ဦးမှာမူ လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်ခြင်း၊ ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းများ ရောပြွမ်းနေကြသည်။

လော့ချန်သည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်မြေပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများကို လိုက်လံ သိမ်းဆည်းနေခဲ့သည်။ ပျက်စီးနေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို မသိမ်းဆည်းတော့ဘူးလား"

သူတို့ သုံးဦးစလုံး အသိဝင်လာကာ ချက်ချင်းပင် ရုပ်အလောင်းများကို စတင် သိမ်းဆည်းကြတော့သည်။ လော့ချန်သည် ထိုအပြုအမူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘တကယ့် ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီတိုက်ပွဲကနေ သင်ခန်းစာ ရသွားကြရင် ကောင်းမှာပဲ’

လော့ချန် ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းပြီးချိန်တွင် ချူခွေး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးပြီ အဲဒီအဘိုးကြီးက ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မမြင့်ပေမဲ့ ပြေးတာတော့ တော်တော်မြန်တယ်၊ ငါ သူ့ကို သတ်ဖို့ အတော်လေး အချိန်ပေးလိုက်ရတယ်"

ထို့နောက် သူ လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘက်ကကော ဘယ်လိုလဲ"

လော့ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားပြီ၊ သွားကြစို့"

သူတို့ နှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် ချင်ယွမ်ကျန်းနှင့် ဂိုဏ်းတူနှစ်ဦး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် သူတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး၊ မြန်မြန် သွားကြတော့၊ နောင်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ တပ်မကြီးနဲ့ ဝေးဝေးမသွားကြနဲ့၊ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေက အစွမ်းမထက်ပေမဲ့ လှည့်ကွက်တွေ များတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ရုပ်သေးတွေကို ထိန်းချုပ်ရခက်တဲ့ နေရာမျိုးဆိုရင် မဝင်ခင် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြ"

သူသည် စကားအဆုံးတွင် ချူခွေးနှင့်အတူ လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ချင်ယွမ်ကျန်းသည် ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော အရပ်သို့ ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချင်...."

ဂိုဏ်းတူတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"စောစောကလူက ဘယ်သူလဲ၊ မင်း သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်လည်း မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား...."

ချင်ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ နောက်မှ ရှင်းပြမယ်၊ အခုတော့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ဂိုဏ်းကို ပြန်တင်ပြကြစို့"

ဂိုဏ်းတူ နှစ်ဦး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

‘လော့ချန်.... တန်ချန်ဇီ....’

‘နေပါဦး.... သူက ဟို ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေမှာ နာမည်ကြီးလှတဲ့ ဆေးဖော်ဆရာ တန်ချန်ဇီလား’

သို့သော် ဆေးဖော်ဆရာ တစ်ဦးက ဤမျှအထိ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အစွမ်းထက်နိုင်ပါမည်လော။ စောစောက တိုက်ခိုက်မှုသည် တောင်တစ်တောင်လုံးကိုပင် ပြိုကျစေနိုင်လောက်သော အစွမ်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သာမန် အခြေတည်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ