အခန်း ၁၂၃၀

အခန်း ၁၂၃၀ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ခြင်း

လုံချန်းသည် အခန်း၏ ဗဟိုတွင် ရပ်နေရင်း စုတ်တံကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ဘာမီးရှူးမီးပန်းလဲ" မြွေဘုရင်က မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မကြာခင် မင်းမြင်ရလိမ့်မယ်။ မသေချင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီမှာ ဆက်မနေနဲ့။ ငါ့အနားကို လာခဲ့" လုံချန်းက မြွေဘုရင်အား ပိုမိုနီးကပ်စွာ လာရန် လက်ဟန်ပြရင်း သတိပေးလိုက်သည်။ မြွေဘုရင်သည် လုံချန်း ထုဆစ်ထားသည့် အစီအရင်အတွင်းရှိ သူ့ထံသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း စောင့်နေ။ စက်ဝိုင်းကို ကျော်မသွားနဲ့" လုံချန်းက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ရင်း မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အစီအရင်လိုင်းများထဲမှ တစ်လိုင်းပေါ်သို့ လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး ထိုအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင်များအား စတင် ထောက်ပံ့ပေးလိုက်သည်။

စွမ်းအင်များကို ပိုမိုထောက်ပံ့ပေးလေလေ အစီအရင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အခန်းတစ်ခန်းလုံး လင်းထိန်သွားသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မြွေဘုရင်သည် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောက်ပသော လင်းတန်းတစ်တန်းသည် အစီအရင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အမိုးကို အပေါက်ဖောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် အပြင်ဘက် အစီအရင်လိုင်းမှ ဤကဲ့သို့သော လင်းတန်းများ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလင်းတန်းများသည် အမိုးပေါ်တွင် ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်လာသည်အထိ ဆက်တိုက် အပေါက်ဖောက်နေခဲ့ကြသည်။

အလင်းတန်းများသည် အမိုးကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် အမိုးတစ်ခုလုံးအား လုံးဝ ပျက်စီး အမှုန့်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုစက်ဝိုင်းပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ မြွေဘုရင်သည်လည်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာကို ကြည့်ကာ မော့ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

ဖူကွာ၏ အဖွဲ့သည် ဝင်္ကပါထဲမှ ယခုမှပင် လှမ်းထွက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် သိုလှောင် လက်စွပ်ထဲမှ ရေဗူးကို ထုတ်ယူကာ နဖူးမှ ချွေးများအား သုတ်ရင်း ရေတိုက်ကြ သောက်ကြသည်။

"အစတင် ဒီလောက်အထိ ဆိုးနေရင် နောက်ကျရင် ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိုက်မလဲ။ ငါတို့ အဲဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ"

"ငါလည်း အဲလိုပဲ ထင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အခု လက်လျှော့လို့မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ အဲဒါကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သလိုမျိုး ဘယ်လို အတားအဆီးကိုမဆို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား"

"မှန်တယ်။ ငါးမိနစ်လောက် နားပြီးရင် ငါတို့..."

ထိုလူများ အချင်းချင်း စကားပြောနေကြစဉ် အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အဝေးတစ်နေရာမှ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ထိုးတက်သွားသည့် လင်းတန်းတစ်တန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့ပင်မကဘဲ အတွင်းထဲရှိ အခြားသူ အားလုံးသည်လည်း ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ လင်းတန်းများ ထိုးတက်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထို့ပြင် တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို အခြားလင်းတန်း များစွာကလည်း ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ ဒီအကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် လေ့လာခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒါကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူးလို့ ငါထင်တယ်"

"ဒါက ဗဟိုဗဟိုချက် ဒေသကနေ လာနေတာပဲ။ ဘယ်သူမှ အဲဒီနေရာကို ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ ဘာကများ ဒါကို ဖြစ်စေတာလဲ"

မြို့အပြင်ဘက်ရှိ လူများပင် ထိုထူးဆန်းသော အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ ဖူကွာနှင့် ဟူလီမန်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။ ထိုအရာက မည်သည့်အရာနည်း။

"နင် ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု သိလား" ဖူကွာက မေးလိုက်သည်။

"ဘာတစ်ခုမှ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သရဲမြို့တော်ရဲ့ ဗဟိုဒေသကနေ လာတာလို့ ငါထင်တယ်။ လူတစ်ယောက်တည်းသာ အဲဒီနေရာကို ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် ရောက်နိုင်မယ့် စွမ်းရည်ရှိတာ။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သိကြတာပဲ မဟုတ်လား" ဟူလီမန်က စူးစမ်းလိုက်သည်။

"နင် ဆိုလိုတာက သူလား။ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဖူကွာက တွေးတောနေမိသည်။

"သူ ဝိညာဉ်တွေကို တကယ်ပဲ ဘဝကူးကောင်းအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လို့ သူပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား" ဟူလီမန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ လူတိုင်း ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ သူသာ အဲလိုလုပ်လိုက်ရင် မြို့တစ်မြို့လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရတနာအားလုံးလည်း..."

ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖူကွာသည် သိသိသာသာ စိတ်ဆိုး ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ထိုအရာက သူ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နေသည့် အရာ ဟုတ်မဟုတ် သူမ မသေချာသေးသော်လည်း အဆိုးဆုံးကိုသာ တွေးတောနေမိတော့သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူ နင့်ကို လိမ်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ စိတ်ပြောင်းသွားတာလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အရမ်း သန်မာလွန်းတယ်။ ငါတို့က သူ့ကို တားဆီးနိုင်မယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ကြစို့။ တကယ်လို့ အမှန်တကယ်သာ ဖြစ်ခဲ့ရင် အတွင်းထဲက စုတ်တံကို ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်" ဟူလီမန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ အဲလို မလုပ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ကောင်းကင်ယံသို့ လင်းတန်းများ ပိုမိုထိုးတက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဖူကွာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး ရပ်နေသည့် နေရာမှကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းရောင်များ စုစည်းနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သို့သော် လုံချန်း ရပ်နေသည့် နေရာမှသာလျှင် ၎င်းက အမှန်တကယ် မည်သည့်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုအလင်းရောင်များသည် လုံချန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖန်တီးခဲ့သည့် အစီအရင်အတိုင်း ပိုမိုကြီးမားသော အတိုင်းအတာဖြင့် ပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက် အစီအရင်သည် အပြည့်အဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ဒီက ရတနာအားလုံးကို ယူကြစို့။ နောက်ကျလို့မဖြစ်ဘူး" လုံချန်းက အခန်းထဲရှိ စုတ်တံအပါအဝင် ရတနာ အားလုံးကို ကောက်ယူကာ အိတ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မြွေဘုရင်သည် ကောင်းကင်ယံရှိ အစီအရင်ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ အစီအရင် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် အစီအရင်သည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဝန်းရံသွားခဲ့ပြီး ၎င်းက မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

၎င်းမှာ မြို့တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာရှိသည့် အစီအရင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်များ အားလုံးပင် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ထိုအစီအရင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများကို တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ဝိညာဉ်များသည်လည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်း ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်နေကြသည်။

အစီအရင်သည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး စူးရှစွာ စတင်တောက်ပလာခဲ့သည်။ တစ်ပြင်လုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလင်းထိန်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အမင်း စူးရှတောက်ပလာခဲ့သည်။ လူသားများသည် မျက်စိမကွယ်ချင်ပါက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို အတင်းအကျပ် မှိတ်ထားကြရတော့သည်။

ဖူကွာနှင့် အခြားသူများပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြရသည်။ သရဲမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့သည် ထိုအလင်းရောင်ကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေကြရသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ အစီအရင်သည် စတင် မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် ၎င်းသည် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သည့်အလား လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။ လူတိုင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ဖွင့်လိုက်ကြသော်လည်း အံ့အားသင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ကြရသည်။

ထိုနေရာတွင် မည်သည်မျှ မရှိတော့ချေ။ တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ချေ။ သူတို့သည် လွင်တီးခေါင် မြေပြင် တစ်ပြင် ဖြစ်ပုံရသည့် နေရာပေါ်တွင် ရပ်နေကြရသည်။ အိမ်များ မရှိတော့ချေ။ လမ်းမများ မရှိတော့သလို လမ်းသွယ်များလည်း မရှိတော့ချေ။

လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ကြောင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ မကြာမီတွင် သူတို့အားလုံး ပထမဆုံး အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်းသည် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးပမာ လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ဖူကွာသည် ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ လုံချန်း ဤအရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။ အခြားသူများ၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှု ပြီးဆုံးသွားမှသာ လုပ်ဆောင်ပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် သရဲမြို့တော်ကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝ စောင့်ဆိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နာရီအနည်းငယ်မျှပင် မကြာသေးဘဲ ၎င်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မည်သည်မျှ မကျန်တော့ချေ။ မြို့တော်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရတနာ အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ အသေအချာ မပြောနိုင်သော်လည်း သူတို့ သရဲမြို့တော်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အခါမျှ မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်လိုက်တော့သည်။