အခန်း ၁၂၃၂

အခန်း ၁၂၃၂ မင်းအတွက်နဲ့ ငါလာခဲ့တာ

အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မြို့တော်သည် အရွယ်အစားအားဖြင့် သေးငယ်သော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် မြို့တော်ကြီး တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာတွင် ဤနေရာသည် အတိုးတက်ဆုံး နေရာအဖြစ် လူသိများသည်။ အင်ပါယာ၏ အခြားမည်သည့် နေရာတွင်မှ မရနိုင်သော ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် ပစ္စည်းကိုမဆို ဤနေရာ၌ ရှာဖွေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လူများသည် အခြားမည်သည့် နေရာ၌မှ ရှာမတွေ့နိုင်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော အင်ပါယာ အချို့မှ လူများပင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ဈေးဝယ်ကြသေးသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်သည် အနောက်ပိုင်းအင်ပါယာ၏ အာဏာဗဟိုချက် အဖြစ်လည်း လူသိများသည်။ အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာတွင် အသန်မာဆုံးသော မျိုးနွယ်စုများသည် ဤနေရာ၌ တည်ရှိကြသည်။ ထို့အပြင် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည်လည်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထို့ပြင် အင်မော်တယ်လောက၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့် လက်နက်ဆရာသည်လည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက် ရှိသည်။

အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မြို့တော် အထက်တွင် နေမင်းကြီးသည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေဆဲမှာပင် လူတစ်ဦးသည် တော်ဝင်မြို့တော် အတွင်းသို့ ခြေချလာခဲ့သည်။

ဆံပင်အမည်းရောင်နှင့် ထိုလူ၏ ဘေးတွင် ပျံသန်းနေသည့် မြွေငယ်လေးသဏ္ဍာန် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်က သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဒီမြို့က တကယ်ကြီးတာပဲ။ ငါတို့ လမ်းလျှောက်လာတာ ဒီလောက်တောင် ကြာပြီ၊ အခုထိ တော်ဝင်နန်းတော်ကို မမြင်ရသေးဘူး။ ငါတို့ ဘာလို့ ပျံမသွားကြတာလဲ" မြွေငယ်လေးက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

"မရဘူး။ ငါတို့ ပျံသန်းလိုက်ရင် လူအများကြီးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ငါတို့ လိုအပ်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ငါတို့ ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပေါ့။ ငါတို့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ သာမန်အတိုင်းပဲ ပြုမူနေထိုင်ဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်သည်။

မြွေဘုရင်က ထပ်ပြီး မညည်းတွားတော့သော်လည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးတော့ မနေခဲ့ချေ။

"နန်းတော်က ဘယ်လောက် ဝေးသေးလဲ သိလို့မလား" သူက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် ရောက်ဖို့ တစ်နာရီလောက် ကြာလိမ့်မယ်။ သိပ်မဝေးပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ယောက်အုပ်စုသည် အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာ၏ တော်ဝင် နန်းတော်ဆီသို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လုံချန်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် သူသည် တော်ဝင် နန်းတော်၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် လက်ရှိတွင် တော်ဝင်နန်းတော်ကို အဝေးမှသာ အကဲခတ်ရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး ညဘက်ကျမှသာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူ့ကံဇာတာကမူ ညံ့ဖျင်းနေပုံရသည်။

အကြောင်းပြချက် အချို့ကြောင့် တော်ဝင် နန်းတော်၏ ဝင်ပေါက်မှ မီတာငါးရာခန့် အကွာတွင် ရပ်နေကြသော တော်ဝင် ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေခဲ့သည်။

"မင်းလည်း လာပြီး ပူးပေါင်းမလို့လား" လုံချန်းကို မြင်သောအခါ ကိုယ်ရံတော်များက မေးလိုက်သည်။ "အမြန်ဝင်သွားတော့။ စတော့မယ် ထင်တယ်"

"ဟင်..." လုံချန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့က အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ပြောနေသလို ဖြစ်နေရသနည်း။ သူ့နောက်တွင် အခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသည်လော တွေးတောမိသဖြင့် သူ နောက်သို့ပင် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဘာလို့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်နေတာလဲ။ ဝင်သွားစမ်းပါ။ ငါးမိနစ် ကြာပြီးရင် ပွဲစတော့မှာမလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆက်သွားခွင့် ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန် သွားစမ်း" ကိုယ်ရံတော်များက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

'သူတို့ ငါ့ကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မှားနေကြတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါက တခြားတစ်ခုခုလား' လုံချန်း မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို နောက်မှသာ စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေအတိုင်းသာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ ဘေးမှ ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် ကိုယ်ရံတော်များ မည်သည့်အကြောင်း ပြောနေကြသနည်း တွေးတောရင်း တော်ဝင်နန်းတော် အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်ရံတော်များ မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် လူငယ်အမြောက်အမြား စုဝေးနေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ ပွဲတစ်ခုခု ရှိနေပုံရတာပဲ။ သူတို့က ငါ့ကိုလည်း တော်ဝင် မြို့တော်ကလို့ ထင်နေကြတာကိုး။ ဒါက တော်ဝင်မြို့တော်က ဘယ်လူငယ်မဆို ပါဝင်ခွင့်ရှိတဲ့ ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ရမယ်"

သူက လူအုပ်ကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် လူအုပ်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ရှေ့ဆုံးသို့ပင် ရောက်ရှိအောင် ခိုးဝင်သွားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာမှ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် စင်မြင့်တစ်စင်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လူငယ်ငါးဦး ထိုင်နေကြသည်။

လုံချန်းက သူတို့ထဲမှ လေးဦးကို မသိသော်လည်း ပဉ္စမမြောက် တစ်ဦးကိုတော့ သေချာပေါက် သိနေခဲ့သည်။ သူမကတော့ အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာ၏ မင်းသမီးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုံချန်း တောင်ပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မင်းသမီးမီမီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို အဝတ်အစား မရှိဘဲပင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသေးသည်။

"နေဦး... ဟိုမိန်းကလေး မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ထိုမိန်းကလေးကို မှတ်မိသွားသဖြင့် မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါ သူ့ရဲ့ အင်ပါယာလေကွ။ ငါတို့က သူ့ရဲ့အိမ်ဖြစ်တဲ့ တော်ဝင် နန်းတော်ရှေ့မှာ ရောက်နေတာ။ သူ ဒီမှာရှိနေတာ ဘာဆန်းလို့လဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးပင့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားတာ"

မီမီ၏ အကြည့်များသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြသော လူငယ်များအပေါ်သို့ ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုနေစဉ် သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် လုံချန်း၏အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်..." သမီး အံ့အားသင့်သွားလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။

"မီမီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" လူငယ်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူသည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထိုင်ခုံငါးလုံး၏ အလယ်ဗဟို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အလယ်ထိုင်ခုံကို ရရှိထားသည်။

"ဘာ… ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" မီမီက အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ ပြန်လည် ထိုင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီး၏ စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများသည် လုံချန်းကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ အမှန်တကယ် ရောက်လာသည့်အတွက် အံ့အားသင့်နေခဲ့ရသည်။ သူ ကတိတည်ခဲ့သည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့မှုကို တွေးတောမိသောအခါ သူမ မျက်နှာ တစ်ခုလုံးလည်း နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ဤနေရာသို့ သူလာခဲ့လျှင် နမ်းပြီးနောက် မည်သို့ ဆက်ဖြစ်မည်ကို သူမအား သင်ကြားပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည့် စကားလုံးများကို သူမ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

'ဒီလူက ဘာလို့ သာမန်လူတွေကြားထဲမှာ သွားရပ်နေရတာလဲ။ သူက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူလေ။ သူက ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည် ဖြစ်သင့်တာ။ အဲဒီတန်းထဲမှာ ရပ်နေရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး' မင်းသမီး တွေးလိုက်မိသည်။

'သူက တကယ်ပဲ တခြားလူတွေလို အကြောင်းပြချက်မျိုးနဲ့ ဒီကို ရောက်နေတာလား။ အဲလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး'

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စင်မြင့်ပေါ်မှ လူငယ်တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်း အင်ပါယာရဲ့ လူငယ်မောင်မယ် အပေါင်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ငါတို့ အမြဲတမ်း လုပ်နေကျအတိုင်းပဲ။ မင်းတို့ကြားထဲက ပါရမီရှင်တွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ဒီစမ်းသပ်ပွဲကို ငါတို့ ထပ်ပြီး စီစဉ်ပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်"

"သူတို့တွေကို ငါတို့ရဲ့ တော်ဝင် မိသားစုကနေ ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုပေးသွားမှာပါ။ ဒါကြောင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြပါ။ မင်းတို့ အပြည့်အဝ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရာထူးနေရာ တစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ သေချာပေါက် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အထောက်အကူဖြစ်စေမယ့် ရှားပါးဆေးပင် အများအပြားကိုလည်း ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်" ထိုလူက စတင် ပြောကြားလိုက်သည်။

"မင်းသား အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ တော်ဝင်မိသားစု ကမ္ဘာတည်သရွေ့ တည်ပါစေ" လူငယ်မောင်မယ်များက သောင်းသောင်းဖျဖျ ကြွေးကြော်အားပေးကြတော့သည်။

'ဪ... ဒါက သာမန်လူတွေအတွက် ကုသိုလ်ဖြစ်ပွဲ တစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။ တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဆက်ခံသူတွေက ဒါကို မလိုအပ်ဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုတွေ ဆိုရင်လည်း ဒီလိုအရာမျိုးကို လိုမှာမဟုတ်ဘူး။ ဆေးပင်တွေကလည်း အများကြီး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ စေတနာမေတ္တာကို ပြသတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ဖို့များတယ်။ မဆိုးပါဘူး' လုံချန်း ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို နားလည်သွားရင်း အတွေးပွားလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်များသည် တော်ဝင်မိသားစုမှ ပေးအပ်မည့် ဆေးပင်များနှင့် အနာဂတ် အလားအလာများ အကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုနေသည့် မင်းသားထံမှ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ထိုအစား သူသည် မင်းသမီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့အကြည့်များသည် မင်းသမီး၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံစည်းသွားခဲ့သည်။

"နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" မင်းသမီးက စကားလုံးများကို အသံထုတ်မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည်လည်း အသံမထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ "မင်းအတွက်နဲ့ ငါလာခဲ့တာ" သူသည် စကားအဆုံးတွင် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြရန်လည်း မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

"ဒါက မင်းတို့အားလုံးအတွက် ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးလဲဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး နားလည်ကြရဲ့လား" မင်းသားက မေးလိုက်သည်။