အခန်း ၁၂၃၆

အခန်း ၁၂၃၆ တောင်းဆိုချက်

"သူ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲဆိုတာ မင်း တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလား" နန်းတော်အတွင်းသို့ မီမီနောက်မှ လိုက်ပါရင်း လုံချန်းက စူးစမ်းလိုက်သည်။

"ငါက သိနိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခမည်းတော်က သူ့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့တယ်လို့တော့ ကြားခဲ့တယ်။ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါ ဘာတစ်ခုမှ မသိဘူး" မီမီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ကိစ္စတွေထဲ ကြားဝင်ပတ်သက်ဖို့က ငါတို့အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ အဓိကအကြောင်းအရာဆီ ပြန်သွားရအောင်။ နင် ငါတို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို တကယ်ပဲ လက်မခံတော့ဘူးလား" သူမက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲရင်း မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါက ငါနောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောခြင်းပဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်နှစ်ခါပဲ မေးမေး ငါ့ရဲ့အဖြေက ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ ငါ တော်ဝင်နန်းတော်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာ မလုပ်ပေးတာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေရတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"နင် ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေရင် ငါ့မှာ အဖော်ရတာပေါ့။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အင်ပါယာကလည်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကို ရရှိမှာလေ။ နင်က သေတ္တာထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားရမယ့် ရတနာတစ်ပါး မဟုတ်ဘူး။ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေရမယ့်သူ။ ငါက အဲဒီကိစ္စမှာ နင့်ကို ကူညီပေးချင်ရုံပါ" မီမီက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ တော်ဝင်မိသားစုထဲ မဝင်ဘဲနဲ့လည်း တောက်ပနိုင်ပါတယ်။ အဖော်ပြုပေးဖို့ ဆိုရင်လည်း မင်း ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ရှိနေခိုင်းဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါမရှိဘဲနဲ့လည်း မင်း ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးလို့ ရတာပဲ။ မင်းရဲ့ အဖော်ပြုပေးမှုကို ငါ ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နင်က ဒီမှာ နေမှာမှ မဟုတ်တာ။ ငါ နင့်ကို နေ့တိုင်း ဘယ်လို ရှာရမလဲ။ နောက်ရက်ကျရင် နင် ဘယ်နေရာ ရောက်နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ နင့်ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ နေနေသာသာ နင့်ကို ဘယ်လိုရှာရမလဲတောင် ငါ မသိနိုင်ဘူး" မီမီက စူးစမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ တကယ် စဉ်းစားစရာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ" လုံချန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ မင်း ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ငါသွားတဲ့ နေရာတိုင်းကို မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်လာလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ"

"အတိအကျပဲပေါ့။ ဒါကြောင့်မလို့ နင့်ကို ငါနဲ့အတူ ရှိနေစေချင်တာ။ ဒီမှာပဲ နေပြီး ကျန်တဲ့ အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ပါ။ နင်တောင်းဆိုသမျှ အရာအားလုံးကို ရစေရမယ်။ နင်က ဘာလို့ ထွက်သွားချင်နေရတာလဲ။ ဒီလို ကမ်းလှမ်းမှုမျိုး အတွက်ဆိုရင် လူတွေက အသက်ကိုတောင် သေချာပေါက် ပေးဝံ့ကြတယ်ဆိုတာ နင် သိရဲ့လား" မီမီက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်။ ကောင်းပါပြီ... ငါ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။ ငါ့ကို ရက်နည်းနည်းလောက် အချိန်ပေးပါ" သူမ၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေမှုများကြားမှ လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကွဲပြားခြားနားသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများကို ရှင်းပြနေမည့်အစား သူမ၏ ကမ်းလှမ်းမှုအား စဉ်းစားမည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတာပဲ"

...

"မင်း ငါ့ကို ဒီကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်၏ ရာဇပလ္လင် ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ရင်း အရှင်ဂလန်က မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ"

"မင်း ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး မြန်မြန် ရောက်လာတာပဲ။ ကောင်းတာပေါ့" အရှင်ဂလန်ကို မြင်သောအခါ အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသည့် အမတ်များထံသို့ အာရုံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြတော့။ ငါတို့ကို သီးသန့် စကားပြောခွင့်ပေးပါ"

အမတ်များသည် အမိန့်ပေးခြင်း ခံရသဖြင့် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ မကြာမီ ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်နှင့် အရှင်ဂလန်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်သည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ငါ ခေါ်တာကို မင်း လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ မင်း ရောက်လာတာ ကောင်းပါတယ်" သူက အရှင်ဂလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ" အရှင်ဂလန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလိုအပ်ဘဲနဲ့ မင်းရဲ့ ရှောက်မှောက်မှာ ငါ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မနေချင်ဘူး။ ငါ အခု ဒီကို လာခဲ့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက လောကကြီးတစ်ခုလုံး အန္တရာယ်ကျရောက်နေပြီလို့ မင်းပြောခဲ့လို့ပဲ။ အဲဒါ ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း"

"မင်းသိလား... ငါ တစ်ခါတလေ မင်းကို တကယ်ပဲ မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ မင်းက မျှော်လင့်နိုင်သမျှ လွတ်လပ်ခွင့် အားလုံးကို ရရှိထားချိန်မှာ ငါကတော့ တာဝန် ဝတ္တရားတွေကြားမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတာဝန် ဝတ္တရားတွေက မင်းတို့အားလုံး သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရှန်းဝူကို သတ်ခဲ့ကြတဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျမှ အဲဒီရာဇပလ္လင်က မင်းကို ဘာလို့ ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်နေရတာလဲ" အရှင်ဂလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"လက်တွေ့ဘဝက အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတတ်ပါတယ်။ ငါတို့ ရာဇပလ္လင်ကို ရရှိခဲ့တုန်းက တကယ်ကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတာ။ အထူးသဖြင့် ငါပေါ့။ ငါတို့ လိုချင်သမျှ အာဏာအားလုံးကို ရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဧကရာဇ်ရှန်းဝူ မရှိတော့တဲ့အခါ အဲဒါကလည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပျော်ရွှင်မှုက ရေရှည်မခံခဲ့ပါဘူး" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကြာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဒါက ဟာသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ အခုဆိုရင် ငါ ရာဇပလ္လင် မရခင်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ဘဝကိုတောင် ပြန်ပြီး မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ ဧကရာဇ်ရှန်းဝူက မင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့တာက မင်းအပေါ် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခု ပြုခဲ့တာပဲ" သူက ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အတိတ် အကြောင်းတွေ ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဒီကို ဘာလို့ ခေါ်ခဲ့လဲဆိုတာပဲ ပြောပါ။ ဘာမှမရှိရင် ငါ ပြန်တော့မယ်" အရှင်ဂလန်က အနောက်သို့ လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွေးနဂါးဧကရာဇ်..." အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံး သုံးလုံးသည် အရှင်ဂလန်အား ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" သူက အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါက သွေးနဂါး ဧကရာဇ်လို့ ပြောတာလေ။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခု ငါတို့ကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ ရှိနေမှန်း သိပေမဲ့ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီကို ငါတို့ လိုတယ်"

"သွေးနဂါး ဧကရာဇ် ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" အရှင်ဂလန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း တွေးနေတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အခု လွတ်မြောက်သွားပြီ ဆိုတာကို ငါတို့ အခုလေးတင် သိရှိခဲ့ရတာ။ အဲဒီရုပ်ထုက ပျက်စီးသွားပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လွတ်မြောက်သွားစေခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ပျက်စီးသွားခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ ဆိုတာကိုတောင် ငါတို့ မသိကြဘူး" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ။ သွေးနဂါးတွေက ရုပ်တုကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ရှိတာလေ။ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျက်စီးသွားနိုင်ရတာလဲ" အရှင်ဂလန်က မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ"

"ငါလည်း ဘာတစ်ခုမှ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သိထားတာကတော့ သွေးနဂါးတွေပါ ပျောက်ဆုံးနေတာပဲ။ သူတို့ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာလို့ ငါတို့ ထင်တယ်။ အခုတော့ ငါတို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရတော့မယ်" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွေးနဂါး ဧကရာဇ်ရဲ့ ဝိညာဉ်က အခုထိ မရှာရသေးရင်တောင် မကြာခင်မှာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ နိုးထလာလိမ့်မယ်။ သွေးနဂါးဧကရာဇ်က ဒီလောကထဲကို ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ မကြာခင်မှာ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ စစ်ပွဲမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါတို့နဲ့အတူ ရင်ဘောင်တန်း တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်" သူက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ လေးယောက်က လောကကြီးကို အုပ်ချုပ်ချင်ခဲ့ကြတာလေ။ အဲဒါကြောင့်မလို့ပဲ မင်းတို့ ဧကရာဇ်ရှန်းဝူကို သတ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးပဲ ရောက်လာပါစေ၊ အဲဒါက မင်းတို့ ဖြေရှင်းရမယ့်အရာပဲ။ ငါ့ရဲ့ တာဝန်မဟုတ်ဘူး" အရှင်ဂလန်က ထပ်မံ ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်ရင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောင်လာမယ့် ကိစ္စတွေအတွက် မင်းတို့ကို ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" သူက နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ တစ်ယောက်တည်း သေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါတို့ စစ်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရင် အင်မော်တယ် လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ မင်း အဲဒီအတွက် တကယ်ပဲ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလား။ မင်းက သူတော်စင် ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဒါမျိုးကို လိုလားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေလို့လား"

"အင်မော်တယ် လောကကြီး အန္တရာယ်ကျရောက်နေရင် သူက ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေလား" အနောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်က အရှင်ဂလန်၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အသုံးချရန် ကြိုးစားရင်း စူးစမ်းလိုက်သည်။

အရှင်ဂလန်က အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါက ဒီလိုရှိတယ်ကွ... သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီမှာ ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။ လောကကြီးကို ဂရုစိုက်ဖို့ ဆိုရင်တော့ ဒီလောကကြီးက ဧကရာဇ်ရှန်းဝူကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ငါ လောကကြီးကို ဂရုစိုက်တာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီ"