အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁) လျူအာကျူးကဲ့သို့သော ကလေးတစ်ယောက်၏စကားကို တကယ်ယုံကြည်ကြသလော

လျူအာကျူး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြတော့ဘဲ အများအပြားမှာ နောက်သို့ပင် ဆုတ်သွားကြသည်။

မည်သူကမျှ သူတို့၏မိန်းမများ ဖောက်ပြန်နေသည်ဟု အခြားသူများကို မထင်စေလိုကြပေ။

သူနာပြုလေးသည်လည်း အဆူခံရပြီးနောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ လျူအာကျူးကို တကယ်ပင် အထင်လွဲမိသွားကြောင်း နားလည်သွားသည်။

ထိုစဉ် လုကျီယွင်သည် ဖရိုဖရဲအခြေအနေဖြင့် တံခါးဝမှ အပြေးဝင်လာ၏။

သတိလစ်မေ့မြောသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းမှုကြောင့် ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ညလုံး နေခဲ့ရသည်။

သူမ၏ သမီးဖြစ်သူအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အသက်ရှင်သန်လိုသော ပြင်းပြသည့်ဆန္ဒတို့သာ မရှိပါက ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ အပြေးဝင်လာပြီး လျူအာကျူးနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ် ကလေးကို အမြန်သွားကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေသော ကလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုကျီယွင်သည် အမြန်သွားကာ သူမ၏သမီးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရှိုက်ငိုသံဖြင့် ချော့မြှူလေတော့သည်။

ကလေးမှာ သူမ၏ မိခင်ကို တစ်ညလုံး မတွေ့ရသဖြင့် ဆာလောင်ကာ ကြောက်ရွံ့နေပြီး အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေသည်။

လုကျီယွင်က မည်သို့ပင် ချော့မြှူစေကာမူ ငိုသံမှာ ရပ်မသွားခဲ့ပေ။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်းနှိုက်ကာ မုယောစပါးနို့မှုန့်ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကာ လူနာဆောင်ထဲရှိ ဓာတ်ဘူးကို အသုံးပြု၍ တစ်ခွက် ဖျော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုကျီယွင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ကလေးကို အရင်တိုက်လိုက်ပါ သူ ဆာနေလောက်ပြီ..."

မုယောစပါးနို့မှုန့်၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့ကြောင့် လူနာဆောင်၏ အပြင်နှင့် အထဲရှိ လူတိုင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။

ဤအရာမှာ သာမန်မိသားစုများ သုံးဆောင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဤခရိုင်မြို့လေးတွင် ဝင်ငွေကောင်းသူများသာ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းကောင်းများကို ရရှိနိုင်သည်။

ယခုအခါ လျူအာကျူးမှာ သူများမိန်းမကို ခိုးယူမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ပို၍ပင် သေချာသွားကြလေပြီ။

ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပေးနိုင်သူတစ်ယောက်မှာ မိမိဘာသာ ဇနီးတစ်ယောက် မရှာနိုင်သူနှင့် မတူပေ။

လုကျီယွင်သည် တင့်တယ်သော အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း သူမမှာ အလွန်အမင်း လှပသူတစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့် လျူအာကျူးကဲ့သို့သော ချမ်းသာသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

လုကျီယွင်သည် လျူအာကျူးအား ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူမ၏သမီးကို မုယောစပါးနို့မှုန့် အမြန်တိုက်လိုက်သည်။

အရသာရှိသော မုယောစပါးနို့မှုန့်ကြောင့် ကလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ငိုရပ်သွားပြီး အငမ်းမရ သောက်လေတော့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေဆဲဖြစ်ရာ မြင်ရသူအဖို့ ရင်နာစရာပင် ဖြစ်သည်။

မုယောစပါးနို့မှုန့် တစ်ပန်းကန် သောက်ပြီးနောက် ကလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားကာ လုကျီယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

ကလေး အဆင်ပြေသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျီယွင်မှာ ပို၍ပင် ငိုကြွေးမိပြီး လျူအာကျူး၏ ကျေးဇူးကို မည်သို့ပြန်ဆပ်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။

လျူအာကျူးသည် ထိုအမျိုးသားကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လုကျီယွင်အား ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးလု ကလေးကို အပြင်အရင်ခေါ်သွားပါ ခဏနေရင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရွာကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားမယ်..."

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကလေး ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သိနေပြီဖြစ်ရာ ကလေးကို ထားခဲ့ရန်မှာ ဘေးကင်းမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေး၏ အဖျားမှာ ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် သူသည် ရွာသို့ပြန်ရောက်ပါက ဆေးအချို့ ဖော်စပ်ပေးနိုင်ပြီး ထိုအရာက သူမကို ပို၍မြန်မြန် သက်သာလာစေနိုင်သည်။

လုကျီယွင်သည် လျူအာကျူး၏ အလုပ်များကို ကူညီပေးရဦးမည်ကို သိထားသောကြောင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်တော့ဘဲ ကလေးကို ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

သူမ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်လာတော့သည်။

သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ထားမှာ တကယ်ပင် အေးစက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမက ကွာရှင်းချင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကြိုတင်ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အလိုအလျောက်ပင် ခြေနှစ်လှမ်း ရှေ့သို့တိုးသွားကာ လုကျီယွင်ကို တားဆီးချင်နေမိသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ သေနတ်တိုဖြင့် ထိုသူ့ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ထပ်တိုးရဲရင် ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ကျုပ် အသေသတ်ပစ်မယ်..."

ထိုအမျိုးသားမှာ မလှုပ်ရဲသော်လည်း ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြောနေဆဲဖြစ်သည်။

"အဲဒါ ငါ့မိန်းမကွ..."

"အခုမှ သူက ခင်ဗျားမိန်းမမှန်း သိတာလား နောက်ကျသွားပြီ..."

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိသားစုကိစ္စတွေထဲ ကျွန်တော် ဝင်မပါဘူး ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးလုက အခု ကျွန်တော့်အလုပ်အချို့ကို ကူညီပေးရတော့မယ် ဒီအတောအတွင်းမှာ သူ့ကို လာနှောင့်ယှက်ကြည့်လိုက် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိရမယ်..."

လျူအာကျူး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ အေးစက်နေသော်လည်း သူ၏ လေသံကြောင့် သူက ထိုအမျိုးသားကို တကယ်ပင် အသေလုပ်ရဲကြောင်း လူတိုင်းကို ယုံကြည်သွားစေသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ ပို၍ပင် အသက်ရှူကျပ်သွားသော်လည်း သူပ တကယ်ပင် အရှက်မရှိလှဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်ကို ခေါ်သွားချင်ရင်လည်း ရတယ်လေ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းတဲ့ လုပ်အားခအနေနဲ့ အဲ့ဒီမုယောစပါးနို့မှုန့်ကို ငါ့ကို ပေးခဲ့ရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးမှကြည့်နေသူများမှာ သူတို့ မည်ကဲ့သို့သော အမှိုက်ကောင်မျိုးအတွက် စကားဝင်ပြောပေးခဲ့မိကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားကြသည်။

မုယောစပါးနို့မှုန့် တစ်ဘူးလျှင် ယွမ်အတော်များများ တန်ဖိုးရှိရာ ဤအမျိုးသားမှာ မည်သို့သော မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုမျိုးဖြင့် တောင်းရဲကြောင်းကို တွေးမိကြသည်။

"ငါ့ပစ္စည်းတွေကိုများ မက်မောရဲသေးတယ်ပေါ့ မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မှတ်နေလဲ..."

လျူအာကျူးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ့ကို မတားဆီးရဲပေ။

သူ ထွက်သွားပြီးမှသာ ထိုအမျိုးသားသည် မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးကာ ရက်စက်စွာ ကျိန်ဆဲရဲတော့သည်။

"ဘာကောင်ကြီးမို့လို့လဲ သတ္တိရှိရင် သေနတ်ကိုချပြီး တစ်ယောက်ချင်း ရှင်းကြတာပေါ့..."

လျူအာကျူးမှာ အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဤစကားကို မကြားခဲ့ပေ။

ဘေးမှကြည့်နေသူများသည်လည်း ထိုအမျိုးသားက လျူအာကျူး မကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တမင်သက်သက် ရန်စနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို ပို၍ပင် အထင်သေးသွားကြပြီး လူစုခွဲသွားကြ၏။

လျူအာကျူးကို အထင်လွဲခဲ့သော သူနာပြုလေး တစ်ယောက်သာ ဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့ သူ့နောက်မှ မလိုက်မီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် ရုပ်ရည်မဆိုးသည့်အပြင် အလွန်ချမ်းသာပုံရသောကြောင့် ယခုအခါ သူမသည် သူနှင့် ပတ်သက်မှုကို ရှေ့ဆက်ချင်နေမိသည်။

သူမက သူ့ကို အရင်က အထင်လွဲခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း သူက ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြခဲ့သောကြောင့် သူ့တွင်လည်း အပြစ်ရှိကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရုပ်ရည်မဆိုးသောကြောင့် သူမအပေါ် သူ စိတ်မဝင်စားစရာ အကြောင်းမရှိနိုင်ဟု ယူဆထားသည်။

သူနာပြုလေးက အမြန်လိုက်မီသွားလေသည်။ သူမသည် နောက်ခုံမှ လုကျီယွင်နှင့် သူမ၏သမီးကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် လျူအာကျူးကို ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော် ကျွန်မနာမည်က ဆွန်းချွေ့ပါ ရှင့်နာမည်ကရော ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"တစ်ခုခု မှားနေလို့လား..."

လျူအာကျူးသည် လုကျီယွင်၏ ဆေးကုသစရိတ်များ မရှင်းရသေးဟုထင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး..."

သူနာပြုလေးက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကြည့်ရတာ ရှင့်အသက်နဲ့ ကျွန်မအသက်က ရွယ်တူလောက်ပဲနော် ရှင်သာဆန္ဒရှိရင် ကျွန်မအိမ်ကို အောင်သွယ်တော်လွှတ်ပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလို့ရပါတယ် ကျွန်မ သဘောတူမှာပါ..."

လျူအာကျူးက သရော်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သဘောမတူဘူးလေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ့စက်ဘီးကို နင်းကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူနာပြုလေးမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ တကယ်ပင် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုမျှမက မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူမကို အလွန်အမင်း အရှက်ရစေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူမအား ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြရာ ဤမျှအရှက်မရှိသော မိန်းကလေးမျိုးကို အသိအကျွမ်းများပင် မြင်ဖူးပုံမရပေ။

သူနာပြုလေးမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာကိုအုပ်ကာ ငိုကြွေးရင်း ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် လုကျီယွင်နှင့်အတူ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ယောက် အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဝံပုလွေသားရေနှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူတို့အား ပတ်ပေးထားသည်။

သူသည် မူလက ဤဝံပုလွေသားရေများကို တောင်ပေါ်သို့သွားသည့်အခါ ဝတ်ဆင်ရန် ကုတ်အင်္ကျီကြီးအဖြစ် ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နွေးထွေးကာ ခန့်ညားလှပေမည်။

သို့သော် ယခု လုကျီယွင်က ၎င်းတို့ကို ခြုံထားသည်ကို မြင်သောအခါ ခေတ်မီသော အလှတရားတစ်မျိုး ရှိနေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လေသည်။

သူ ပြန်ရောက်သောအခါ အမေဖြစ်သူအား စက်ချုပ်စက်ကို အသုံးပြု၍ ဟုဇီအတွက် တစ်ထည်နှင့် နျီဇီအတွက် တစ်ထည် အင်္ကျီများ ချုပ်ခိုင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူတို့လေးတွေက ဝံပုလွေပေါက်လေးများနှင့် တူနေမည်ဖြစ်ပြီး လှပကာ ခန့်ညားနေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ မိသားစုမှ ကလေးများမှာ အမြင်ကောင်းရမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ခုံမှ လုကျီယွင်မှာမူ ထိုမျှလောက် မတွေးခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကလေးကို ပွေ့ချီကာ လျူအာကျူး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု သူမထံသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်က သူမကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ယောက်ျားသာ တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် အလွန်ကောင်းမွန်မည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်ယောက်ယောက်မှာ သေချာပေါက် အလွန်ပျော်ရွှင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေးနေမိသည်။

သို့သော် လုကျီယွင်က ဤမသင့်တော်သော အတွေးကို အမြန်ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်ခံကြောင့် သူမက အိမ်ထောင်ကျ နောက်ကျခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ကလေးမှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူမသည် တကယ်တော့ အသက်သုံးဆယ်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ လျူအာကျူးထက် အတော်လေး ကြီးနေသဖြင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မမက်မောရဲပေ။

သူမသည် မည်သည့် အထင်လွဲမှုမျှ မဖြစ်စေရန် လျူအာကျူးနှင့် ခပ်ခွာခွာနေနိုင်ရန် နောက်သို့ပင် အနည်းငယ် ဆုတ်ထိုင်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် လျူကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သုံးဦးနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေပြီ။

သတင်းကြားသောအခါ ရွာသားများစွာသည်လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျွမ်းကျင်သူမှာ မည်သို့ပုံစံရှိကြောင်းကို မြင်တွေ့ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အိမ်နီးချင်းရွာများမှ လူများသည်ပင် သတင်းကြားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြကာ သူတို့ရွာအတွက်ပါ ရေတွင်းတူးပေးရန် ထိုကျွမ်းကျင်သူကို အကူအညီတောင်းနိုင်မလားဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

လူတိုင်းသည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခြေဖျားထောက်ကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် သစ်ပင်များပေါ်တက်၍ ကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ အစ်ကိုကျူးဇီ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကလေးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး စောင့်ဆိုင်းရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

သေချာသည်မှာ သူတို့သည် လျူအာကျူးကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူ့ကိုကြိုဆိုရန် မသွားမီ သူ၏အနောက်တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီကာ ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။ သူက ကျွမ်းကျင်သူကို သွားကြိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမြင်ရသည်မှာ ဇနီးသည်တစ်ဦးကို မိဘအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြောင်း တွေးမိကြလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးကို နင်းလာပြီး လူများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဟိုင်အား ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင် ကျွမ်းကျင်သူကို ကျွန်တော် ခေါ်လာခဲ့ပြီ..."

ဤအမျိုးသမီး လုကျီယွင်သည် တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လျူကျေးရွာမှ လူများအတွက်မူ လျူအာကျူး လိမ်လည်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရလျှင်ပင် သူတို့က သိပ်မပြောရဲကြပေ။

သို့သော် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာများကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်လာသော အိမ်နီးချင်းရွာမှ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ရန်လိုလာသည်။

"လျူဟိုင် ခင်ဗျားက ငါတို့ကို လာနောက်နေတာလား ဒီမိန်းမက ကျွမ်းကျင်သူတဲ့လား ကလေးမွေးတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်မယ်ထင်တယ်..."

အိမ်နီးချင်းရွာမှ လူများသည်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားကြပြီး သူ့ကို စတင်လှောင်ပြောင်ကြတော့သည်။

"ဟုတ်ပါ့ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး ငါတို့ရွာက အမျိုးသမီးရေးရာ ညွှန်ကြားရေးမှူးလောက်တောင် တက်ကြွတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး..."

"လျူကျေးရွာက လူတွေကတော့ လေကြီးတွေပဲ သွားကြစို့ သွားကြစို့..."

"မသွားကြပါနဲ့ဦး ငါက ပွဲဆက်ကြည့်ချင်သေးတယ် အဲ့အမျိုးသမီးကျွမ်းကျင်သူက မြေအောက်ရေကို ရှာရင်းနဲ့ နောက်ချေးကျင်းကိုများ သွားတွေ့ရင်တော့ တော်တော်ရယ်ရမှာပဲ..."

"ခုလိုအေးတဲ့ရာသီဥတုမှာ ဘယ်သူက မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးကလား လာလုပ်နေမှာလဲ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ကိုယ် နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

"လူတိုင်းက အဲ့လျူအာကျူးကို အားကိုးရတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ သူက ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်ပါပဲ လျူကျေးရွာကလူတွေက သူ့ကို တကယ်ယုံကြည်နေကြတာ သူတို့တော့ ရူးနေကြပြီဖြစ်မယ်..."