အခန်း ၁၅၃

အခန်း (၁၅၃) ဖန်လုံအိမ်စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ

လုကျီယွင်သည် လူအနည်းငယ်ကိုခေါ်ကာ ကျေးရွာအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော အကြည့်များအောက်၌ သူမသည် လျူကျေးရွာ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤနေရာ၏အနောက်ဘက်တွင် တောင်ကြီးများရှိပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ရွာသူရွာသားများ တောင်ပေါ်တက်ကာ တောဟင်းရွက်များခူးဆွတ်လေ့ရှိသော နေရာဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တောင်ပေါ်မှလွင့်စင်ကျလာသော သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် အမှိုက်သရိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ဒီနေရာမှာ ရေရှိတယ်ပေါ့... မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

လျူရှို့လင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် စကားမဆိုနိုင်တော့ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"ဦးလေး ပါးစပ်လေး ပိတ်ထားလို့ရမလား..."

"ရတယ်... ရတယ်... ပါးစပ်ပိတ်ထားပါ့မယ်..."

အားလုံးက သူ့အား မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူရှို့လင်က အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ထိုသို့ းသံသယဝင်နေကြသည်ကို ကြားသောအခါ လုကျီယွင်က ရှင်းပြလေသည်။

"ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်... တောင်နှစ်လုံးကြားက အပေါက်မှာ မြေအောက်စမ်းရေ ရှိတယ်တဲ့... ရှင်တို့ရွာအနောက်ဘက်က ဒီတောင်နှစ်လုံးကလည်း ညှပ်ခွံပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတော့ ဒီနေရာမှာ ရေရှိနိုင်တယ်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူဟိုင်သည်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပြောလေသည်။

"အဲ... အဲ့လို ရှေးရိုးရာစကားတွေကို တကယ် ယုံလို့ရလို့လား..."

"တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကလည်း သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်ပဲလေ... တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ခုလိုစကားမျိုး ထွက်လာတာ မသင့်တော်ဘူးနော်..."

"သာမန်ပြည်သူတွေက ပညာမတတ်ကြပေမဲ့ သူတို့ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားခဲ့ကြတာလေ..."

"တခြားဟာတွေ မပြောနဲ့ဦး... ပျံလွှားငှက်တွေ နိမ့်နိမ့်ပျံပြီး မြွေတွေ လမ်းဖြတ်ကူးရင် မနက်ဖြန် မိုးကြီးလာလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံလိုမျိုးပေါ့... အဲ့လို ရှေးရိုးရာစကားတွေက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ပြောလို့ရမလား..."

သူမ၏ ယခင်က သင်ယူခဲ့သော ဗဟုသုတများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကာ လုကျီယွင်သည် ပို၍ ရဲတင်းလာပြီး သံသယများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပြန်လည်ချေပရန် ဝန်မလေးတော့ပေ။

လျူဟိုင်က ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါ လူထုရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို လျစ်လျူရှုမိသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ ရေတွင်းတူးကြမှာလား..."

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက ကြီးမားတဲ့ မြေပြင်အနေအထားကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းရုံပဲရှိသေးတာ... သေချာအောင် ထပ်ပြီး အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်..."

လုကျီယွင်သည် အနီးအနားရှိ မြေပြင်အနေအထားနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များကို စတင်လေ့လာတော့သည်။

ဤနေရာရှိ အပင်အမျိုးအစားများနှင့် ရှင်သန်ကြီးထွားမှု အခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရေထွက်ပေါက်နေရာကို သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ စက်မှုကောလိပ်တွင် သင်ယူခဲ့ရသော ကျွမ်းကျင်မှုပညာရပ်များဖြစ်၏။ ယခင်က အချက်အလက်များမှာ ဆရာများက သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သော သာမန်မဟုတ်သည့် အကြံပြုချက်အချို့သာဖြစ်ပြီး တိကျသော ပစ်မှတ်မရှိဘဲ ကျယ်ပြန့်သော ဒေသတစ်ခွင်တွင် ရေအရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေရာ၌သာ အသုံးဝင်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လုကျီယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန်... ဂေါ်ပြားတစ်လက် ယူလာခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို တူးလိုက်... အောက်က မြေကြီးအနေအထားကို ကြည့်ချင်လို့..."

လျူရှို့လင်သည် အတက်ကြွဆုံးဖြစ်ကာ သူသည် ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရွာထဲမှ ဂေါ်ပြားသုံးလက် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် လုကျီယွင် ညွှန်ပြသောနေရာတွင် တူးကြရာ မကြာမီမှာပင် မီတာဝက်ခန့် နက်သော တွင်းတစ်တွင်း ရရှိသွားသည်။

လုကျီယွင်သည် တွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး မြေစိုင်မြေခဲတစ်ခုကို ယူကာ ချေမွလိုက်ပြီးနောက် စိုထိုင်းဆကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပို၍ တောက်ပလာသည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုရေပန်းကန်လုံးမှာ အသုံးဝင်လာလေပြီ။

လုကျီယွင်သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ လျူအာကျူးအား ရေယူလာရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

"ဘာအသံမှ မထွက်ကြနဲ့နော်... ဒါက စမ်းသပ်မှုရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသားများသည် ချက်ချင်းပင် မီတာအနည်းငယ်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ အသက်ရှူရန်ပင် မရဲကြတော့ပေ။

လုကျီယွင်သည် တွင်းထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရေပန်းကန်ကို ညီညာသောနေရာ၌ ချထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

ဤသည်မှာလည်း ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်၏။ လေမတိုက်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် အနှောင့်အယှက်ကင်းသော ရာသီဥတုတွင် ရေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်၌ ချထားရသည်။ အကယ်၍ ရေတွင် လှိုင်းများ သို့မဟုတ် တုန်ခါမှုများ ပေါ်လာပါက ၎င်းသည် မြေအောက်ရေစီးဆင်းမှုကြောင့် မြေပြင်ကို တုန်ခါစေပြီး ရေထဲတွင် လှိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤအဆင့်ကို လုံးဝကျော်သွားနိုင်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်စစ်ဆေးမှုများအရ လုကျီယွင်သည် ဤနေရာ၌ ရေရှိကြောင်းကို အတော်လေး သေချာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း စိတ်ချရစေရန်အတွက် သူမသည် ရနိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမ မျက်နှာပျက်ရလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း သူမနှင့်အတူ ကျေးဇူးရှင်၏ မျက်နှာကိုတော့ အပျက်ခံ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုကျီယွင်သည် တွင်းထဲမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ အခြားသူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"လာကြ... ဒီနေရာမှာပဲ... ဒီနေရာမှာ မြေအောက်ရေ သေချာပေါက် ရှိတယ်..."

လျူအာကျူးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ပြေးလာကြသည်။

လျူဟိုင်မှာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

"တကယ်လား... ဒီနေရာမှာ တကယ်ရေရှိတာလား..."

"ရေကတော့ သေချာပေါက်ရှိတယ်... ပြီးတော့ သောက်သုံးလို့ရမယ်လို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်းများမှာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

လုကျီယွင်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ရေပမာဏ နည်းပါးနိုင်ကြောင်းကို သူတို့အား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အသိပေးလိုက်သည်။

"ဒါက... ခန့်မှန်းခြေ ဘယ်လောက်ရှိနိုင်လဲဆိုတာ သိနိုင်မလား..."

လျူအာကျူးက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက်တော့ မပြောနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရွာသူရွာသားတွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ သောက်သုံးဖို့အတွက် လုံလောက်ဖို့တော့ အခွင့်အလမ်းများတယ်..."

လုကျီယွင်က ပြောလေသည်။

အစက ရေပမာဏ သိပ်မများနိုင်ဘူးဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျူဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

သို့သော် ယခု ရွာသူရွာသားများ သောက်သုံးရန် လုံလောက်သည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူတို့မှာ အတော်လေး ဝမ်းသာသွားကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာသူရွာသားများသည် သောက်ရေရရှိရန် အဝေးကြီးသွားပြီး ကိုယ်တိုင် သယ်ယူရကြောင်းကို သိထားရပေမည်။

ယခုဆိုလျှင် ရွာအတွက် အင်အားအချို့ကို သက်သာစေနိုင်ပြီး ရေတွင်းရေကို သောက်သုံးနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ လုံလောက်စွာ ကျေနပ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တူးရကျိုးနပ်တာပေါ့..."

လျူအာကျူးက လျူဟိုင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင်... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် ဤကိစ္စကို တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကသာ ဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်၏။

လျူဟိုင်က သဘာဝကျကျပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တူးမယ်... ငါ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို ငါတို့ရဲ့ ဝက်မွေးမြူရေးအစီအစဉ်နဲ့အတူ ချက်ချင်းသွားပြီး အစီရင်ခံလိုက်မယ်..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားကာ လုကျီယွင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"လူတွေအတွက် လုံလောက်တယ်ဆိုရင် အသေးစားစိုက်ပျိုးရေး လုပ်လို့ရနိုင်မလား..."

လုကျီယွင်က တွေဝေသွားသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် အသေးစားလဲ..."

"မြေသုံးမူကနေ ငါးမူလောက်ပေါ့..."

လျူအာကျူးက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက မြေအောက်ရေရဲ့ အသုံးပြုချိန်ကို လျော့ကျသွားစေနိုင်တယ်... ဥပမာပြောရရင် ဒီရေက မူလက ရွာသူရွာသားတွေ ရှစ်နှစ်ကနေ ဆယ်နှစ်အထိ သောက်သုံးဖို့ လုံလောက်ပေမဲ့ အဲ့လိုသုံးလိုက်ရင် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက်နဲ့ ကုန်သွားနိုင်တယ်..."

လုကျီယွင်က သတိပေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးမှာ ထိုမျှဖြင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်၍ ဝမ်းသာသွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် သူ့အား နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... သုံးမူကနေ ငါးမူလောက်ကို ရေလောင်းရုံနဲ့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... ဒါက ရွာသူရွာသားတွေ ကိုယ်တိုင်စားဖို့တောင် မနည်းလောက်မှာ... ပြီးတော့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကလည်း ခုလိုလုပ်ဖို့ကို သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် လယ်ကွင်းတွေကို ရေမသွင်းချင်ဘူး... ကျွန်တော် သီးနှံတွေနဲ့ သစ်သီးတွေ စိုက်ပျိုးချင်တာ..."

လျူအာကျူးက လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ဦးလေး... ဒီရာသီမှာ မပေါက်နိုင်တဲ့ သစ်သီးတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပိုင်းမှာပဲရှိတဲ့ အရာတွေကို စိုက်ပျိုးနိုင်တဲ့ အထူးနည်းပညာတစ်ခုကို ကျွန်တော် သိထားတယ်... အဲ့ဟာတွေကို ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ သေချာပေါက် ရောင်းလို့ရတယ်... ပြီးတော့ ဈေးကွက်ထဲမှာလည်း ဝယ်လိုအားရှိတယ်..."

"အဲ့လိုနည်းပညာမျိုး ရှိတယ်ပေါ့..."

လျူဟိုင်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း ထို့နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားကာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား ဘေးသို့ဆွဲခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက အန္တရာယ်များလား... ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေရဘူးမလား..."

"ကျွန်တော်တို့က စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးတဲ့နေရာလို့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို ပြောလိုက်ရုံပဲ... အကယ်၍ သေသေချာချာ စီမံခန့်ခွဲပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို မြှင့်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် မြို့နယ်အဆင့် အာဏာပိုင်၊ ပြည်နယ်အဆင့် အာဏာပိုင်နဲ့ ပေကျင်းမြို့ကနေတောင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခံရဖို့ သူတို့ မျှော်လင့်လို့ရတယ်လေ..."

"ဒါ့အပြင် ဒီနည်းပညာက အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကနဦး ရလဒ်တွေကိုလည်း ပြသနေပြီ... အထက်လူကြီးတွေက ဒီနေရာမှာ အဲ့ဟာကို မြှင့်တင်ဖို့ စဉ်းစားနေကြတယ်... ကျွန်တော်တို့က ရှေ့နည်းနည်း ရောက်နေရုံပါပဲ..."

လျူဟိုင်မှာ လုံးဝ ဝမ်းသာမနေဘဲ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ... အရှေ့မြောက်ပိုင်းက ဘယ်သူနဲ့ မင်း အဆက်အသွယ် ရှိနေတာလဲ..."

ဤမေးခွန်းကြောင့် လျူအာကျူးမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။ လျူဟိုင်၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ အလျင်အမြန်ပင် နားလည်သွားသည်။

သူ့အဘိုးမျိုးဆက်၏ ဇာစ်မြစ်မှာ အမှန်တကယ်တွင် အရှေ့မြောက်ပိုင်း၌ ရှိကြသောကြောင့် သူ၏ မိသားစုသည် ထိုနေရာမှ လူအချို့ကို သေချာပေါက် သိနေကြမည်ဖြစ်ပြီး လူတန်းစား နောက်ခံမကောင်းသော လူကြီးပိုင်းများပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

လျူဟိုင်သည် သူ မကောင်းသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသည့် လူများနှင့် အဆက်အသွယ် ရသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

"ခရိုင်မြို့က အတန်းဖော်တစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တာပါ... သူတို့မှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်းက ဆွေမျိုးတွေ ရှိတယ်လေ... အရှေ့မြောက်ပိုင်းက လူကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

"တကယ်လား... ငါ့ကို မလိမ်နဲ့နော်... မင်း အဲ့လူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရဘူး... ငါတို့ရဲ့ ဘဝကောင်းလေးက လွယ်လွယ်နဲ့ ရလာတာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဒါကို တန်ဖိုးထားရမယ်..."

လျူဟိုင်က စိုးရိမ်နေဆဲ အမူအရာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

သူသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်သော်လည်း လျူအာကျူးမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းလှသဖြင့် လှည့်စားခံရမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ မည်မျှ စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကိုကြည့်ပါက ဖျက်ဆီးရေးသမားအချို့သည် သူနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ကာ မလုပ်သင့်သည်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလာမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။