အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇) မွေးရာပါ အလုပ်သမားခန္ဓာကိုယ်

"အမေ... အခုဆို အိမ်မှာ စက်ချုပ်စက်လည်း ရှိနေပြီဆိုတော့ နျီဇီနဲ့ ရှောင်ဟုအတွက် ဝံပုလွေသားရေတွေနဲ့ အဝတ်အစား ချုပ်ပေးလိုက်ပါလား..."

မိခင်ဖြစ်သူမှ မည်သည့်ပစ္စည်းကို ပို၍တန်ဖိုးထားရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် စက်ချုပ်စက်ကို စမ်းသပ်အသုံးပြုကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

သူ၏မရီးဖြစ်သူသည်လည်း အိမ်မှုကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားကာ အနီးနားတွင် ကူညီပေးလေသည်။

လျူအာကျူးသည် စက်ချုပ်စက် အသုံးပြုနည်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် ရှင်းပြပြီးနောက် သူတို့ဘာသာ လေ့လာစမ်းသပ်စေရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။

သူကမူ ကန်း၏အစွန်းသို့သွားကာ ရေဒီယိုကို ကလိနေသည်။

သားဖနှစ်ယောက်ဖြစ်သော လျူဖူရှန့်နှင့် လျူတာ့လျန်တို့သည် ရေဒီယိုကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း မကိုင်တွယ်ရဲသောကြောင့် ယခုအချိန်ထိ ဖွင့်မကြည့်ရသေးပေ။

လျူအာကျူးက ရေဒီယိုကိုဖွင့်ကာ လှိုင်းရှာလိုက်သည်။

သူက ချိန်ညှိလိုက်သည်နှင့် ရေဒီယိုမှ တကျီကျီမြည်နေသော အသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော လူ့အသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဒီအဝတ်စကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... လျှော်ဖွတ်ခံသလို နေရောင်ဒဏ်လည်းခံနိုင်တယ်... ခင်းလို့ ခြုံလို့လည်းရတယ်... ဆွဲဆန့်လို့လည်းရတယ်... နင်းခြေကန်ကျောက်ခံနိုင်ရည်လည်း ရှိတယ်..."

"ဟာသစကားဝိုင်းပဲ..."

လျူဖူရှန့်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုအသံကို သေချာနားထောင်ပြီးနောက် ပို၍ဝမ်းသာသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟောက်ပေါင်းလင်ပဲ... ဟာသစကားဝိုင်း ဆရာကြီး ဟောက်ပေါင်းလင်လေ... အရင်တုန်းက သူဖျော်ဖြေတာကို ငါ နားထောင်ဖူးတယ်..."

လျူတာ့လျန်သည် ဟာသစကားဝိုင်းဆိုသည်ကို သိသော်လည်း လက်တွေ့တွင် တစ်ခါမှ နားမထောင်ဖူးသဖြင့် စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် နားစွင့်နေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မပြောတော့ဘဲ လူနှစ်ယောက်၏ ဟာသစကားဝိုင်းကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေတော့သည်။

နားထောင်ရင်းဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။

စက်ချုပ်စက်ဖြင့် အလုပ်များနေသော မိန်းမသုံးယောက်ပင်လျှင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးသွားစေပြီး ဟာသစကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ရံဖန်ရံခါ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လျူအာကျူးသည် အဝတ်အထည်ရောင်းခြင်း

ဟာသစကားဝိုင်းကို အကြိမ်ရာနှင့်ချီ၍ နားထောင်ဖူးပြီးဖြစ်ရာ စာသားများကို အလွတ်ရနေပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ရယ်ရမည်ကို တိကျစွာ သိနေသည်။

သို့သော် ဆရာကြီးဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဂန္ထဝင်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ တစ်ပုဒ်လုံး၏ စာသားများကို သိနေလျှင်ပင် သူ၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မည်မျှနားထောင်နားထောင် ရိုးအီမသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟာသစကားဝိုင်း ဖျော်ဖြေမှု ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အားလုံးက အသက်ရှူသံများကိုပင် တိုးတိတ်ထားကာ ထပ်၍နားထောင်ချင်နေသေးသည့် ပုံပေါက်နေကြသည်။

လျူအာကျူးသည် အခြားလိုင်းများတွင် ဟာသစကားဝိုင်းများ လာသေးသလားဆိုသည်ကို သိရန် လိုင်းပြောင်းချင်သည်။

လျူဖူရှန့်သည် သူ့လက်ကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဘာလို့ လိုင်းပြောင်းမှာလဲ... ခဏနေရင် ထပ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"လှိုင်းက ပျောက်မသွားပါဘူး... ထပ်လာရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရွှေ့လို့ရပါတယ်... အဲဒါအပြင် တခြားလိုင်းတွေမှာ ဟာသစကားဝိုင်း ဒါမှမဟုတ် ရိုးရာအော်ပရာပြဇာတ်တွေ လာနေရင်ကော..."

လျူအာကျူးက လက်မှိုင်ချစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လျူဖူရှန့်က သူ့လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းသွားလေသည်။ ထိုစကားက မှန်ပေသည်။

သူသည် ဤမျှရှားပါးသော ပစ္စည်းမျိုးကို မသုံးရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက လိုင်းများကို ချိန်ညှိနေစဉ် နောက်ဆုံးတွင် လိုင်းခုနစ်လိုင်းသာရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အချို့သော အသံများမှာ အလွန်တိုးညင်းနေပြီး သေချာနားမစွင့်လျှင် ရှင်းလင်းစွာ မကြားရပေ။

သို့သော် မိသားစုမှာမူ အရသာခံကာ နားထောင်နေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘဲ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ညတွင် ဟော့ပေါ့စားရန် သူစီစဉ်ထားသည်။ သူ၏နေရာလွတ်ကို အသုံးပြု၍ သိုးသားကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လှီးဖြတ်နိုင်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်ပန်းပွင့်များ၊ ပဲပြားချဉ်နှင့် နှမ်းနှစ်တို့ကိုလည်း သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

စောစောက သူ ခရိုင်မြို့မှ ပြန်လာစဉ်ကလည်း ကြေးအိုးတစ်လုံးဝယ်ရန် သူသိသော နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သေးသည်။

ထိုပိုင်ရှင်မှာ စားဖိုမှူးတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏အိမ်တွင် အရာအားလုံး ရှိနေပြီး ထိုသို့ဖြင့် ကြေးအိုးတစ်လုံးကို ရလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟော့ပေါ့စားရန်အတွက် ကြေးအိုးတစ်လုံးရှိမှသာ ခံစားမှုအမှန်ကို ရနိုင်မည်ဟု လျူအာကျူးက ခံစားရဆဲဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ မီးသွေးမှလွဲ၍ အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်များကို ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပြီး အချို့သော ဆေးညွှန်းများတွင် အပူချိန်နှင့် ထင်းအတွက် လိုအပ်ချက်များ ရှိသောကြောင့် သူသည် ထင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတအချို့ ရှိလေသည်။

မကြာမီတွင် သူသည် မီးသွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သောအခါ မီးခိုးအနည်းငယ်သာထွက်ပြီး သင်းပျံ့သောရနံ့ရှိသည့် သစ်သားတစ်မျိုးကို ရှာတွေ့သွားသည်။

အရာအားလုံး အသင့်ဖြစ်သွားသောအခါ လျူအာကျူးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ညစာစားချိန်ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ချွန်းအာကို ဟင်းချက်ခြင်းမှ အထူးတလည် တားဆီးလိုက်ပြီး ကြေးအိုးကို ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

လျူဖူရှန့်က အံ့ဩသွားလေသည်။

"ဟော့ပေါ့လား... နှမ်းနှစ်ရောရှိလား..."

လျူအာကျူးသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လှီးထားသော သိုးသားများ၊ ကြက်သွန်မြိတ်ပန်းပွင့်များ၊ နှမ်းနှစ်နှင့် ပဲပြားချဉ်တို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အများကြီး ရှိတယ်ဗျ..."

"အိုး... ဒါဆို မိုက်ပြီ... ငါ ဒါကို စားချင်နေတာကြာပြီ..."

"ငယ်ငယ်တုန်းက အရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ ခဏခဏ စားဖြစ်ခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းကျတော့ ပေကျင်းမြို့မှာ တစ်ခါတလေ စားဖြစ်တယ်..."

"အဲဒီတုန်းက နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်ကို သွားခဲ့တာ အရသာက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်... ဒါနဲ့ သကြားရည်စိမ်ကြက်သွန်ဖြူရောရှိလား..."

လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူးကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် မြိုသိပ်ထားခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ လျူဖူရှန့်ကို စူးရဲစွာကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်တော့သည်။

"ရှင် ပြောလို့ပြီးပြီလား... ထမင်းတစ်နပ်စားတာကို ဟိုဟာလိုချင် ဒီဟာလိုချင်နဲ့... ကျူးဇီကို ပေကျင်းမြို့ ခေါ်သွားပြီး ကျွေးခိုင်းလိုက်ပါလား... ရှင်က ရှင့်ကိုယ်ရှင် သခင်လေးဖြစ်နေတုန်းလို့များ ထင်နေသလား..."

ထိုစကားများက လျူဖူရှန့်၏ နာကျင်စရာနေရာကို ထိမိသွားစေပြီး သူက စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ပေ။

လျူအာကျူးသည် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သကြားရည်စိမ်ကြက်သွန်ဖြူ ယူလာပေးမည်ဟု သူ၏ဖခင်ကို ကတိပေးလိုက်သည်။

ကြက်သွန်ဖြူမှာ မရှားပါးသော်လည်း သကြားဖြူက ရှားပါးလေသည်။

သကြားဖြူကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးသောအရာကို အသုံးပြု၍ ကြက်သွန်ဖြူကို စိမ်ခြင်းသည် လူအများစုအတွက် နှမြောစရာကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သီးခြားနေရာများမှ မဝယ်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အစားအစာမျိုးကို သာမန်အားဖြင့် ရရှိရန် ခက်ခဲလေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ကျေနပ်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ လုံလောက်စွာ ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ့ဖခင် စကားပြောရပ်သွားသည်နှင့် လျူအာကျူးသည် အိုးထဲသို့ အသားများထည့်ခြင်း၊ အချဉ်ရည်များ ဖျော်စပ်ခြင်းနှင့် အားလုံးကို အသားများ ခူးခပ်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်များနေလေတော့သည်။

သူတို့အားလုံး အားပါးတရ စားသောက်ကြပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ပင်လျှင် အရသာရှိစွာ စားသောက်ကြလေသည်။

လတ်ဆတ်သော သိုးသားမှာ အမှန်တကယ် နူးညံ့နေပြီး ကလေးများလည်း ဝါးစားနိုင်၏။

သူတို့ထဲတွင် ချွန်းအာတစ်ယောက်သာ တူအသုံးပြုရန် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း လျူအာကျူးက သူမကို ဆက်တိုက် ခူးခပ်ကျွေးနေသဖြင့် သူမမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဗိုက်ဝသည်အထိ စားလိုက်ရသည်။

စောစောက လျူဖူရှန့်ကို ဆူပူနေခဲ့သော နျူဟုန်ဟွာသည် စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ သူမက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ကို အများဆုံးအသုံးပြုခဲ့သူ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး သူမက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့်ပင် မေးလိုက်သေးသည်။

"အမေတော့ ဒါက အရသာရှိနေပြီလို့ ထင်တာပဲ... သကြားရည်စိမ်ကြက်သွန်ဖြူနဲ့ဆို တကယ် ပိုကောင်းသွားမှာလား..."

လျူဖူရှန့်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ အခုမှ လာမေးနေသလား။ ကိုယ့်ဘာသာ သွားပြီး စဉ်းစားနေလိုက်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး ထပ်မံဆူပူတော့မည့်အချိန်တွင် လျူအာကျူးက သူတို့၏အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် ရေဒီယိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရေဒီယိုကြောင့် မည်သူမျှ မအိပ်ချင်ကြတော့ပေ။ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့သည်လည်း အိမ်မပြန်ကြသေးဘဲ အစီအစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားမှသာ ပြန်သွားကြသည်။

ချွန်းအာပင်လျှင် ထူးထူးခြားခြား အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် နေသွားသေးသည်။

နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဘဝမှာ ရိုးရှင်းနေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဖခင် အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်နိုင်ရန်အတွက် ချိုင်းထောက်တစ်စုံပြုလုပ်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

လျူတာ့လျန်၏ လက်လှည့်ကားလေး ပြုလုပ်မှုမှာ မြန်ဆန်လာပြီး နောက်ဆုံးအပိုင်းသာ ကျန်တော့သည်။

ထိုအရာသည် မျှော်လင့်ထားသော နှစ်လ၊ သုံးလထက် များစွာပိုမြန်နေသဖြင့် လျူအာကျူးကို အံ့ဩသွားစေ၏။

သူ့အစ်ကိုကြီးမှာ တကယ်ပင် မွေးရာပါ အလုပ်သမားခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် သင့်တော်နေခြင်းလော။

လျူဟိုင်သည်လည်း ရေတွင်းတူးခြင်း၊ မွေးမြူရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေးတို့အတွက် လျှောက်ထားရန် လျူကျေးရွာနှင့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အကြားတွင် အဆက်မပြတ် သွားလာလှုပ်ရှားနေရသည်။

သူတို့တွင် အာမခံချက်အနေဖြင့် သူရဲကောင်းလေး လျူအာကျူးရှိနေပြီး လျူဟိုင်ကလည်း သူတို့အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်နှင့် ရင်းကာ ကျိန်ဆိုထားသော်လည်း ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာမူ အခြားသော ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးများမှ ပြဿနာရှာမည်ကို အဓိကစိုးရိမ်သဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လုကျီယွင်သည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ရွာထဲတွင် အခြေအနေ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။ သူမသည် စားရေးသောက်ရေး မခက်ခဲသလို အရိုက်ခံရခြင်းလည်း မရှိသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ များစွာတိုးတက်လာခဲ့သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ဝံပုလွေသားရေအချို့ကို အသုံးပြု၍ နျီဇီနှင့် ရှောင်ဟုအတွက် အဝတ်အစားတစ်စုံကိုလည်း ချုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့မှာ အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဝံပုလွေပေါက်လေးနှစ်ကောင်နှင့်တူကာ အလွန်ကြည့်ကောင်းနေလေသည်။

သို့သော် အရာအားလုံးသည် အဆင့်လိုက် ဆက်လက်လည်ပတ်နေမည်ဟု လျူအာကျူး ထင်မှတ်ထားချိန်တွင်ပင်။

လျူဟိုင်သည် မှုန်ကုပ်နေသောမျက်နှာဖြင့် သူ့ကိုလာရှာပြီး တိုက်တွန်းလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ငါနဲ့အတူ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်... ဟိုခွေးသူတောင်းစား တပ်မဟာခေါင်းဆောင်တွေ ပြဿနာရှာနေကြတယ်... ငါတို့ ရေတွင်းတူးတာ၊ မွေးမြူရေးလုပ်တာနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်တာတွေကို ရပ်တန့်ဖို့ သူတို့က အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုနေကြတာ... အခု ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကလည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်... ငါလည်း သူတို့ကို ဖျောင်းဖျလို့မရဘူး... မင်းက စကားပြောကောင်းတာဆိုတော့ သွားပြီး သူတို့ကို မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်လေး ပေးလိုက်စမ်းပါကွာ..."