အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) လည်ပင်းညှစ်ခြင်း

လျူအာကျူးသည် အတွင်းရေးမှူးတွင် သူနှင့်ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုခု သေချာပေါက်ရှိနေသည်ကို သိသည်။

သူရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အရင်ကိုယ်တိုင်ငဲ့ပေးလိုက်၏။ ထိုအခါ လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးက အလွန်အကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး အမြော်အမြင်ကြီးမားသူပါ... လျူကျေးရွာက အလုပ်တွေကို ထောက်ခံအားပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အခုထိ ခေါင်းမညိတ်သေးဘူးဆိုတော့ ထုတ်ပြောလို့မရတဲ့ အခက်အခဲတစ်ခုခု ရှိနေလို့ဖြစ်ရမယ်... ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ကိစ္စကို သေချာပေါက် နားလည်ပေးရမှာပေါ့..."

အတွင်းရေးမှူးက လျူအာကျူး၏ သဘောထားကို ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။

"မင်းက လျူဟိုင်ထက် အများကြီး ပိုတော်တယ်... အဲ့ကောင်လေးက ပြဿနာကြုံရင် ငါ့ကိုလာပြီး စိတ်ပူပြနေတာ ဒါမှမဟုတ် စားပွဲတွေကို ရိုက်ပြီး မျက်ထောင့်နီနဲ့ ကြည့်တာမျိုးပဲ လုပ်တတ်တယ်... သူ့မှာ အနာဂတ်မရှိဘူး... မကြာခင်မှာ သူ့ရဲ့ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းပစ်ဖို့ ငါစဉ်းစားထားတယ်... လျူကျေးရွာကို မင်းကို စီမံခိုင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟိုင်က ရွာသားတွေအတွက် အလုပ်တွေ မြန်မြန်ပြီးချင်လို့ စိတ်လောနေတာပါ... သူ့စိတ်ရင်းကတော့ အမှန်ပါပဲ... ဒါ့အပြင် သူသာ တကယ်ပဲ ဦးနှောက်မရှိဘူးဆိုရင် အတွင်းရေးမှူးဆီ သတင်းပို့ဖို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပါ့မလား..."

"မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဖြားယောင်းတတ်တဲ့လျှာပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ခရိုင်မြို့ကို အစည်းအဝေးသွားတုန်းက အတွင်းရေးမှူးက မင်းကိုချီးကျူးဖို့ ငါ့ကို တကူးတက လာရှာတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် အတွင်းရေးမှူးနဲ့ မင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရ မင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ငါမလုပ်ပေးဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ တခြားရွာတစ်ရွာရွာဆိုရင်တောင် ငါ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးလို့ရတယ်... လျူကျေးရွာကတော့ အရမ်းကို ပြဿနာများတယ်..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းတို့ရွာရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အရမ်းကို ညံ့ဖျင်းနေလို့ပဲ... တစ်မူလျှင်ထွက်ရှိမှုက အချိန်အကြာကြီး တိုးမလာခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ မင်းတို့က ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အမြဲတမ်း နောက်ဆွဲနေတာပဲ..."

"မင်းတို့တွေ ခုလိုဖြစ်နေတာကို ငါက စီမံခန့်ခွဲမှု စမ်းသပ်ချက်တွေလုပ်ဖို့ အထူးအခွင့်အရေးတွေ ပေးဦးမယ်ဆိုရင် ငါ့အဖွဲ့ကို ဘယ်လိုဦးဆောင်ရတော့မလဲ..."

အတွင်းရေးမှူးက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူ၏အတွေးများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

ခွင့်ပြုချက်ရလိုလျှင် လိမ်လည်လှည့်စားမှုများ၏ အတွင်းစည်းထဲသို့ ဝင်ရမည်ဟု သူ့ကို ပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခြားရွာများနည်းတူ တစ်မူလျှင်ထွက်ရှိမှုမှာ ထောင်နှင့်ချီ၍ သို့မဟုတ် သောင်းနှင့်ချီသော ကျင်းများရှိသည်ဟု လွယ်လွယ်ကူကူ သတင်းပို့ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျူအာကျူးတွင် စိုးရိမ်စရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုဂဏန်းများကို တကယ်ကြေညာခဲ့ပါက အချိန်တန်သောအခါ စပါးများ တကယ်မပေးအပ်နိုင်လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

အတွင်းရေးမှူးသည် လျူအာကျူး၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ အခုလေးတင် ချီးကျူးထားတာလေ... ဘာလို့ အခုမှ လာပြီး ငတုံးလို လုပ်နေရတာလဲ... ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာရေးကို သက်သာစေဖို့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့နဲ့အတူ ရပ်တည်ပြီး နိုင်ငံတော်ဆီ စပါးပေးပို့ဖို့ အာမမခံချင်လို့လား..."

အရာရှိပီသ၏။ လျူအာကျူးမှာမူ အရာရာကို မည်သို့စီစဉ်ရမည်ကို ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အချိန်ယူစဉ်းစားနေခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤအတွင်းရေးမှူးကမူ စကားလုံးများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ စီးဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးအနေဖြင့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူးကို ဆန့်ကျင်၍ မရပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အတွင်းရေးမှူးက သူ့ကို ဒုက္ခမပေးရဲလျှင်တောင်မှ လျူကျေးရွာမှ လူများကိုတော့ သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လျူကျေးရွာ၏ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့က အရင် အမှားလုပ်ထားသောကြောင့် ခရိုင်မြို့က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လျူအာကျူးသည် အကျိုးအပြစ်များကို ခဏမျှ ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက်နှိုက်လိုက်ကာ ကျူးဘားဆေးပြင်းလိပ် တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူ၍ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး...ဒါကို မြည်းကြည့်ပြီး အရသာဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ပါလား..."

အတွင်းရေးမှူးက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒါက ဆေးလိပ်လား ဒါမှမဟုတ် အမြောက်လား..."

"နိုင်ငံခြားဆေးရွက်ကြီးပါ... ပြဇာတ်ရုံက ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်လေ... အရသာကို စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် မီးခြစ်ဆံများနှင့် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ဤအရာကို မီးညှိရန် မီးခြစ်ဆံများကိုသာ အသုံးပြုမည်ဆိုပါက မီးတောက်လာစေရန်အတွက် တစ်ဘူးလုံး ကုန်သွားပေလိမ့်မည်။

မီးညှိရန် ဖယောင်းတိုင် လိုအပ်သည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းရေးမှူးက ပို၍ပင် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းကောင်လေးဆီမှာ အဆန်းတကြယ်ပစ္စည်းတွေ တော်တော်များတာပဲ... ဟင်... အနံ့က တော်တော်ကောင်းတာပဲ... ဒါကို ဘယ်လိုသောက်ရတာလဲ..."

"တစ်ဖွာပဲ ရှိုက်လိုက်ပါ... အဆုတ်ထဲအထိ ဝင်အောင် မရှူသွင်းပါနဲ့..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

လူငယ်များပင်လျှင် ဆေးပြင်းလိပ်ငွေ့ကို အဆုတ်ထဲအထိ မရှူသွင်းရဲကြပေ။ အကယ်၍ အတွင်းရေးမှူးက မသိဘဲ အဆုတ်ထဲအထိ အပြည့်ရှိုက်သွင်းလိုက်ကာ သတိလစ်သွားပါက ကြည့်ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

အတွင်းရေးမှူးသည် ဆေးပြင်းလိပ်ကို ယူကာ တစ်ဖွာရှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လင်းလက်သွားသည်။

"ဒီအရသာက တကယ့်ကို မဆိုးဘူးပဲ... မင်းက တကယ့်လူပဲ... ငါ့ကို ကျော်ဖြတ်လို့မရမှန်း သိတော့မှ ဒီပစ္စည်းကောင်းကို ထုတ်လာတာကိုး... ငါသာ မင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို တိုက်ရိုက် သဘောတူလိုက်ရင် မင်းက ဒီဆေးပြင်းလိပ်ကို ငါ့ကို ပေးမှာမဟုတ်ဘူးမလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခုမှ သတိရသွားလို့ပါ..."

"ဒါ့အပြင် တစ်မူလျှင်ထွက်ရှိမှု ထောင်နဲ့ချီ သောင်းနဲ့ချီ ရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ လက်ရှိနည်းပညာနဲ့ဆိုရင် သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို အတွင်းရေးမှူး နားလည်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

အတွင်းရေးမှူး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နည်းပညာက သမိုင်းဝင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဆိုတာကို ကျွန်တော် အာမခံရဲပါတယ်... အဲဒါက အငတ်ဘေးဖိအားကို အများကြီး သက်သာစေနိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို စံပြပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ဖြစ်လာစေနိုင်ပါတယ်... အထက်လူကြီးတွေလည်း သေချာပေါက် ကျေနပ်ကြမှာပါ..."

သူ၏လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတွင်းရေးမှူး၏ မျက်နှာထား ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆေးပြင်းလိပ်ကို နှစ်ဖွာခန့် ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်းက အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်... တချို့ကိစ္စတွေက မင်းထင်သလို ရိုးရှင်းမနေဘူး..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နည်းပညာက ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မရှိပါဘူး... အများဆုံးက ကျွန်တော်တို့ရွာက အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်တချို့ကို ပေးရုံပါပဲ... ဘာလို့မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ..."

အတွင်းရေးမှူးသည် စကားမပြောဘဲ ဆေးလိပ်ကိုသာ ဆက်သောက်နေသည်။

သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးအနေဖြင့် ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူသည် ဘေးမှနေ၍ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး... ဒီဟာကို အာမခံအဖြစ် ကျွန်တော် အသုံးပြုပါရစေ... စမ်းသပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူပါ့မယ်..."

ထိုအခါမှသာ အတွင်းရေးမှူးက ခေါင်းမော့လာပြီး လျူအာကျူးကို ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ သတ္တိရှိတာ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တာဝန်ယူတယ်ဆိုတာ စကားတစ်ခွန်းပြောရုံနဲ့ လုပ်လို့ရတဲ့ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက တကယ့်ကို စိတ်မရှည်ဖြစ်လာလေပြီ။ ဤဟာလည်း အဆင်မပြေ၊ ထိုဟာလည်း အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။

သူသည် လိုအပ်သည်များကို တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေ။

လူများကို အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းခိုင်းနေခြင်းက အလကားအပိုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အတွင်းရေးမှူးပဲ ပြောပြပါ... ဘာတွေ လိုအပ်သေးလဲ... ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

"မင်းကောင်လေးက ဘာလို့ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ရတာလဲ..."

အတွင်းရေးမှူးသည် ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့စမ်းသပ်ချက်ကို ခွင့်ပြုဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က တာဝန်ယူတယ်ဆိုတာ အလကားပဲ... မင်းမှာသာ ရာထူးတစ်ခုရှိနေရင်တော့ ပြဿနာမရှိတော့ဘူး..."

လျူအာကျူးက အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ပြောချင်တာတွေ အားလုံးပြောပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ လာအလုပ်လုပ်စေချင်တာလား..."

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က သူ့ကို အရင်ကလည်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးပြီး လျူဟိုင်ကိုပင် သူ့အား အကြိမ်ကြိမ်စကားပြောခိုင်းကာ သူ့အတွက် အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးသည် သူ့ကို ချည်နှောင်ထားမည့် အလုပ်မျိုးကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသာ အလုပ်ရှာချင်လျှင် မြို့သို့သွားခြင်းက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။

ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အလုပ်မရှာနိုင်ဘူးလား။

သူသည် ထိုနေရာနှစ်ခုသို့သွား၍ ဆရာဝန်အဖြစ် လုပ်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့က ဝမ်းသာလုံးဆို့နေကြမည် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် အလိုအလျောက် ငြင်းဆိုချင်သွားသော်လည်း ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းသာ လာဖို့ဆန္ဒရှိရင် မင်းကို ကျန်းမာရေးစခန်းရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ငါခန့်ပေးနိုင်တယ်... မင်းရဲ့အသက်အရွယ်နဲ့ မြို့မှာတော့ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ မင်း သဘောတူသရွေ့ တစ်လကို လစာ ယွမ် ၅၀ ပေးမယ်..."

"သေချာတာပေါ့... ငါတို့ဆီမှာ ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့လည်း ရှိသေးတယ်... မင်းသာ ဆန္ဒရှိရင် အဲဒီအဖွဲ့ထဲကိုလည်း ဝင်ခွင့်ပေးနိုင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ဟိုဟိုဒီဒီ သွားရတာကို ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ နွားလှည်းမောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြင်းစီးတာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ရတယ်... မင်းမှာသာ ကား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုရနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင် မင်းကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ငါချက်ချင်း ရာထူးတိုးပေးမယ်..."

ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာရှိကြောင်း ပြသနေသော အတွင်းရေးမှူး၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း လာလုပ်စေချင်နေရတာလဲ... ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်ထိ ထူးချွန်နေတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့..."

"မင်းကောင်လေးက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းပါတယ်... ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးကတောင် မင်းရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို ချီးကျူးခဲ့ပြီး ခရိုင်ဆေးရုံကို ခေါ်ချင်တယ်လို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ဖူးတယ်..."

အတွင်းရေးမှူးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက အလိုအလျောက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် အတွင်းရေးမှူးက ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးနဲ့ လူလုနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အတွင်းရေးမှူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးက မင်းကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်း တကယ် မြို့ကိုသွားမယ်ဆိုရင် သူက မင်းကို ရာထူးတိုးဖို့နဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝဖို့ သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူသာ တခြားကို ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ရင် မင်း ပြန်လာချင်ရင်တောင် ပြန်လာလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

*ဪ... သူ အခုတော့ နားလည်သွားလေပြီ*

ဤပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူး၏ အထက်လူကြီးနှင့် ခရိုင်ပါတီအတွင်းရေးမှူးတို့မှာ အုပ်စုတစ်စုတည်း မဟုတ်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ခရိုင်မြို့က ပါရမီရှင်ကို လုယူချင်သော်လည်း ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က သူ့ကို အလွတ်မပေးဘဲ နည်းပညာမြှင့်တင်မှုကိုပင် အသုံးပြုကာ သူ့ကို လည်ပင်းညှစ်ပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။