အခန်း ၁

အပိုင်း(၁)

"ကောင်လေး... မင်းကိုမင်း သတ်သေသင့်တယ်..."

ဆီချေးများ ပေကျံနေသော ပိုက်လုံးများ၊ လျှပ်စစ်ဝိုင်ယာကြိုးများနှင့် ပြိုကျနေသော နံရံများရှိသည့် ညစ်ပတ်နေသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲ၌ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် နံရံကို ကျောဖြင့် မှီလျက် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေလေသည်။

သူ၏ ခေါင်းသည် အောက်သို့ စိုက်ကျနေသည်။ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားရှိ မြေပြင်ကို အသက်ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်းပင်။

နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံ၏ အလယ်တည့်တည့်၌ ရှိနေသည်။ ထိုကောင်လေး၏ အပေါ်တည့်တည့်၌ တည်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းကြားလေးမှာ လင်းထိန်နေလေသည်။

"ဒါက နည်းနည်းတော့ တုန်လှုပ်စရာကောင်းမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်တာပဲလို့ ငါတကယ်ထင်တယ်..."

ထိုစကားများကို ကြားသော်လည်း ကောင်လေးသည် ခေါင်းမော့မလာခဲ့ပေ။

ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော ကြွက်တစ်ကောင်သည် သံချေးတက်နေသည့် သတ္တုသေတ္တာငယ်တစ်ခုပေါ်၌ ထိုင်နေလေသည်။ ထိုကြွက်သည် ၎င်း၏ နှာခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ကုတ်နေသည်။ ထို့နောက် ကောင်လေးနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံနိုင်ရန် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်၍ ကြည့်နေလေသည်။

ကြွက်က သေတ္တာပေါ်မှ ခုန်ချကာ ကောင်လေးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နားထောင်စမ်းပါ..."

"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါတို့အကုန်လုံး သိကြပါတယ်... ငါက အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံမရှိဘဲ 'အဆုံးစီရင်ဖို့' အကြံပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်..."

ကြွက်ကလေး အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများက အသက်ဝင်လာလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုကြွက်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြွက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ၎င်းသည် နောက်ခြေနှစ်ချောင်းပေါ် ရပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ နစ်... ငါမင်းကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး..."

"ငါ့ကို ကြည့်ပါဦး... ငါက သာမန်ကြွက်တစ်ကောင်ပါ... ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်ယူသူ စာမေးပွဲကိုတောင် အောင်မြင်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ..."

‘နစ်’ ဟု အမည်ရသော ထိုကောင်လေးသည် မြေပြင်ကိုသာ ပြန်၍ စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။

နစ်သည် ထိုကဲ့သို့ မြေပြင်ကို အသက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေချိန်တွင် အားနည်းနေသော အိမ်ခြေယာမဲ့ တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ သို့သော်လည်း သူက ကြွက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင်မူ သူ၏ အသွင်အပြင် တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် နစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းနေခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း တောင့်တင်းနေခြင်း မရှိသော်လည်း ကြွက်သားများမှာမူ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကြီးထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြီးခဲ့သော လေးနှစ်တာကာလလုံးလုံး လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကြွက်သည် အနီးသို့ အရမ်း မကပ်ရဲတော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟေး နစ်..."

"မင်းဆီမှာ မျှော်လင့်ချက် တချို့ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို မှေးမှိန်နေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ကို ယုံကြည်နေတာက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်ဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သိကြတာပဲလေ..."

ကြွက်သည် နစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးမှ ပတ်၍ ဖြည်းညှင်းစွာ သွားနေသည်။ သို့သော် သူ့ အနား အရမ်းကပ်၍ မသွားရဲပေ။

"ပြီးခဲ့တဲ့ လေးနှစ်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး မင်း အများကြီး ကြိုးစားခဲ့တယ်..."

"မင်း နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်... သွေးအခွန် မပေးရအောင်လို့ ဆိုးရွားတဲ့ လုပ်ရပ်တချို့ကိုတောင် ကျူးလွန်ခဲ့သေးတယ်..."

"မင်း ဒီအရာတွေကို မလုပ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့လည်း ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်... ဘာလို့လဲ... ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ကြီးထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် လမ်းစကို မြင်ခဲ့လို့ပဲလေ..."

ကြွက်က အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ မင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လေ... ဂိုတီ ဓာတ်ခွဲခန်းရဲ့ ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်ယူသူ စာမေးပွဲမှာ ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အဲဒီစာမေးပွဲကိုတောင် အောင်မြင်ခဲ့သေးတယ်..."

ထို့နောက် ကြွက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဇီဖစ်စွမ်းအင် ချိတ်ဆက်က စပက်တာ တစ်ကောင်နဲ့ ချိတ်ဆက်မိပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်လေ... မင်း စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ ဂိုတီ ဓာတ်ခွဲခန်းက ချိတ်ဆက်ပြီးသား ဇီဖစ်စွမ်းအင် ချိတ်ဆက် ရှိနေတဲ့ ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်ယူသူတစ်ယောက်ကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး..."

ကြွက်သည် နစ်၏ ညာဘက်ခြမ်း၌ ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သူတို့မှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်..."

"ဘယ် ဇီဖစ်စွမ်းအင် ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီကမှ မင်းကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ အလုပ်ခန့်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကုမ္ပဏီတွေ အားလုံးမှာ သူတို့ရဲ့ ထုတ်ယူသူတွေအတွက် သီးသန့် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စပက်တာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းရောငါပါ အသိပဲလေ..."

"ဒီစပက်တာတွေဆီက စွမ်းရည်တွေ မရှိရင် မင်း အရမ်းမြန်မြန် သေသွားနိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီအတွက် မင်းရှာပေးနိုင်တဲ့ ငွေထက် မင်း အတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ပိုများနေလိမ့်မယ်..."

ကြွက်သည် နစ်ကို သနားကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ..."

"အခု အစီအစဉ်က ဘာလဲ..."

"မင်းမှာ ပညာအရည်အချင်းလည်း မရှိဘူး..."

"မင်းမှာ အဆက်အသွယ်တွေလည်း မရှိဘူး..."

"မင်းမှာ နေစရာ နေရာလည်း မရှိဘူး..."

"မင်း အသက် ဆယ်နှစ် မတိုင်ခင်က ကိစ္စတွေကိုတောင် မင်း ဘာမှ မမှတ်မိဘူး..."

"ဂိုဏ်းတွေကို သူတို့တောင်းတဲ့ ဆက်ကြေးပေးဖို့ မင်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ မင်း ဝင်လုပ်လို့ မရနိုင်ဘူး..."

"ထွက်ပေါက် မရှိတော့ဘူး..."

ကြွက်က ဝမ်းနည်း နာကျင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဒီလိုမျိုးပဲ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ချင်နေသေးတာလား..."

"မင်း နေ့တိုင်း ဒီလောက်တောင် နာကျင်ခံစားနေရတာကို ငါ မမြင်ချင်တော့ဘူး..."

"ရပ်လိုက်ပါတော့..."

ကြွက်သည် နစ်ဆီသို့ ဂရုတစိုက်နှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးကပ်သွားလေသည်။

ကြွက်သည် နစ်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသောအခါ လမ်းကြားထဲရှိ မှောင်မိုက်နေသော မိလ္လာပိုက်ကွန်ရက်များ နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးအစုံများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုကြွက်များသည် အရာအားလုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

နစ်ကမူ မြေပြင်ကိုသာ ဆက်လက်၍ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကြွက်သည် အလွန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း အနားမယူချင်တော့ဘူးလား..."

"တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို တိုက်ခိုက်လာမှာ ကြောက်လို့ နေ့တိုင်း မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖွင့်ပြီး အိပ်နေရတယ်လေ..."

"မင်းမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၊ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး..."

"ရုန်းကန်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့လို့လဲ..."

"ဒီလိုမျိုး အသက်ရှင်နေရတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ..."

"အခုဆိုရင် မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးတောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ..."

ကြွက်သည် နစ်ကို သနားကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ယုံပါ... ငါ လူသန်းပေါင်းများစွာနဲ့ စကားပြောဖူးတယ်... မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အခြေအနေကို ငါမြင်တာနဲ့ သိတယ်..."

"မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ နာကျင်မှုမရှိအောင် ငါလုပ်ပေးနိုင်တယ်... မင်းသာ လိုချင်ရင် မင်းမုန်းတဲ့ လူတချို့ကိုတောင် ငါ အထူးဂရုစိုက်ပေးလို့ ရသေးတယ်..."

"အနည်းဆုံးတော့ မင်းကိုယ်မင်း သတ်သေလိုက်ရင် ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးသွားမယ့် အစား မင်းဆန္ဒအတိုင်း ထွက်သွားလို့ရပြီလေ..."

"မင်းရဲ့ သေဆုံးခြင်းက တကယ်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်..."

ကြွက်သည် နစ်၏ ခြေထောက်ကို ထိနိုင်သည်အထိ အလွန်နီးကပ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

မိလ္လာပိုက်ကွန်ရက်များ နောက်ကွယ်ရှိ ကြွက်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် ဂရုတစိုက် ထွက်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အတော်အတန် အလှမ်းဝေးသော နေရာ၌သာ ဆက်လက်နေထိုင်ကြလေသည်။

ပစ်မှတ်ထံမှ ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်းစသည့် တုံ့ပြန်မှုများ မဖြစ်ပေါ်လာစေရန်မှာ အရေးကြီးလှပေသည်။ အက်ဒရီနယ်လင်ဟော်မုန်းသည် ဝေဒနာခံစားနေရသူ တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ အမှောင်ကို ခဏတာမျှ အသက်ဝင်လာစေနိုင်သည်။ ဤအရာကို စနစ်တကျ၊ ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် အလွန် ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကြွက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လှဲအိပ်လိုက်ပါနော်..."

"ငါ မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို အခု ခပ်ဖွဖွလေး ထိလိုက်မယ်... မကြောက်နဲ့နော်... ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး..."

ကြွက်သည် နစ်၏ ခြေထောက်ကို ထိရန် ၎င်း၏ လက်သည်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း…

အစွမ်းထက်သော လက်သီးတစ်လုံးသည် ထိုကြွက်ကို ဝင်ရောက်ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုကြွက်မှာ သွေးသံရဲရဲ အသားစ တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် အခြားကြွက်များ အားလုံးသည် မိလ္လာပိုက်များထဲသို့ ပြန်လည် ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

***